Si i vriste njerëzit kryqëzimi?

Duke akuzuar një guvernator romak që kishte kryqëzuar një qytetar romak, Ciceroni e quan kryqëzimin ‘dënimin më mizor dhe më të tmerrshëm’ dhe ‘dënimin ekstrem dhe të fundit të skllevërve’.

Seneka pyet nëse dikush do të zgjidhte të shuhej ngadalë në dhimbje, duke vdekur gjymtyrë pas gjymtyre dhe duke e lëshuar jetën pikë pas pike, në vend që të vdiste menjëherë. Pastaj pyet se kush do të zgjidhte të mbërthehej në ‘drurin e mallkuar’, tashmë i thyer dhe i shpërfytyruar, dhe të merrte frymë përmes një agonie të zgjatur.

Augustini shkruan se ata që vareshin në kryq, të gozhduar në dru, vriteshin me një vdekje të ngadaltë e të zgjatur. Të kryqëzuarit jetonin gjatë në kryq, jo sepse e zgjidhnin këtë, por sepse vetë vdekja zgjatej që dhimbja të mos mbaronte shumë shpejt.

Mbledh dëshmitë e lashta greke dhe latine për kryqëzimin dhe tregon se ishte një mënyrë vdekjeje qëllimisht mizore dhe e zgjatur, e përdorur mbi të gjitha për skllevër, kryengritës dhe kriminelë të dhunshëm.

Studimi i një kirurgu francez mbi kryqëzimin. Barbet argumentoi se një njeri i varur nga krahët mund të nxjerrë frymë vetëm duke u shtyrë lart, dhe se të kryqëzuarit vdisnin nga asfiksia, ndërsa i pushtonin ngërçet dhe rraskapitja.

Një shqyrtim mjekësor i shkruar mbi bazën e tregimeve të Ungjijve. Ai thotë se efekti kryesor i kryqëzimit ishte pengimi i frymëmarrjes normale, se fshikullimi shkaktoi humbje të madhe gjaku dhe përgatiti terrenin për shokun, dhe se vdekja erdhi kryesisht nga shoku hipovolemik dhe asfiksia nga rraskapitja. Autorët arrijnë në përfundimin se Jezusi ishte i vdekur kur u zbrit.

Jozef Flavi shkruan se, kur Titi e dërgoi në një fshat të quajtur Tekoa, gjatë kthimit pa shumë robër të kryqëzuar dhe njohu tre burra që i njihte. I kërkoi Titit për ta, dhe Titi urdhëroi që t'i zbritnin e t'u jepej kujdesi më i madh. Dy vdiqën në duart e mjekëve; i treti u shërua.

“dhe për fjalët e tyre: “Ne e vramë Mesihun – Isain, të birin e Merjemes, të dërguarin e Allahut”. Por, ata as e vranë, as e kryqëzuan, por ashtu u është dukur. Ata që nuk u pajtuan për çështjen e tij, me siguri që gjenden në dyshim për të. Ata nuk kanë ditur kurrgjë për të, por vetëm kanë hamendësuar. Ata, në të vërtetë, nuk e kanë vrarë,”

“Ishte ora e tretë kur e kryqëzuan.”

“Dhe në orën e nëntë Jezusi thirri me zë të madh duke thënë: Eloi, Eloi, lama sabaktani?, që përkthyer do të thotë: Perëndia im, Perëndia im, pse më braktise?”

“Pilati u habit që ai kishte vdekur tashmë; dhe, pasi thirri centurionin, e pyeti nëse kishte kohë që kishte vdekur.”

“Atëherë Judenjtë, që trupat të mos mbeteshin në kryq të shtunën, sepse ishte dita e Përgatitjes (dhe ajo e shtunë ishte ditë e madhe), iu lutën Pilatit që t'u thyheshin këmbët dhe të hiqeshin prej andej. Ushtarët erdhën dhe ia thyen këmbët të parit dhe tjetrit që ishte kryqëzuar bashkë me të. Por, kur erdhën te Jezusi dhe panë se ai kishte vdekur tashmë, nuk ia thyen këmbët;”

“Dhe pothuajse të gjitha gjërat pastrohen sipas ligjit me gjak; dhe pa derdhje gjaku nuk ka heqje të mëkatit.”

“Sepse jeta e mishit është në gjak; dhe unë jua kam dhënë mbi altar për të bërë shlyerjen për shpirtrat tuaj, sepse është gjaku ai që bën shlyerjen për shpirtin.”

“Dhe ai do ta therë demin e ri përpara Zotit; dhe priftërinjtë, bijtë e Aaronit, do ta sjellin gjakun dhe do ta spërkatin gjakun rreth e qark mbi altarin që është te hyrja e tabernakullit të mbledhjes.”

“Tek Allahu nuk arrin as mishi, as gjaku i tyre, por arrin përkushtimi juaj. Kështu, Ai i ka vënë ato në shërbimin tua,j që ju ta madhëroni Allahun sepse ju ka udhëzuar. Dhe, jepu lajmin e mirë, punëdrejtëve!”

“dhe për fjalët e tyre: “Ne e vramë Mesihun – Isain, të birin e Merjemes, të dërguarin e Allahut”. Por, ata as e vranë, as e kryqëzuan, por ashtu u është dukur. Ata që nuk u pajtuan për çështjen e tij, me siguri që gjenden në dyshim për të. Ata nuk kanë ditur kurrgjë për të, por vetëm kanë hamendësuar. Ata, në të vërtetë, nuk e kanë vrarë,”

“por, Allahu e ka ngritur pranë Vetes. Allahu është i Plotfuqishëm dhe i Gjithëdijshëm.”