Nëse hindusët besojnë tashmë në një Zot, pse duhet të bëhen myslimanë?

“Le ta njohim atë zot të madh më të lartë të zotërve, hyjninë më të lartë të hyjnive, zotërinë e zotërinjve, më të lartin mbi të gjithë, si zot, zotin e botës, të adhurueshmin.”

“Besimi i të shkolluarve dhe i të pashkolluarve ndryshon në çdo komb; sepse të parët përpiqen të përfytyrojnë ide abstrakte dhe të përcaktojnë parime të përgjithshme, ndërsa të dytët nuk shkojnë përtej perceptimit të shqisave dhe kënaqen me rregulla të nxjerra, pa u kujdesur për hollësitë, sidomos në çështjet e fesë dhe të ligjit, për të cilat mendimet dhe interesat ndahen. Hindusët besojnë për Zotin se ai është një, i përjetshëm, pa fillim dhe pa fund, që vepron me vullnet të lirë, i gjithëfuqishëm, i gjithëdijshëm, i gjallë, dhënës i jetës, sundues, ruajtës; një që në sovranitetin e tij është i vetëm, përtej çdo ngjashmërie dhe mosngjashmërie, dhe që nuk i ngjan asgjëje dhe asgjë nuk i ngjan atij. Për ta ilustruar këtë do të sjellim disa pjesë nga letërsia e tyre, që lexuesi të mos mendojë se rrëfimi ynë nuk është gjë tjetër veç fjalë të dëgjuara.”

“A të zbresim tani nga aspiratat e filozofisë te feja e të paditurve? Që në fillim, mund t'ju them se në Indi nuk ka politeizëm. Në çdo tempull, nëse dikush qëndron e dëgjon, do t'i gjejë adhuruesit duke ua atribuuar këtyre figurave të gjitha cilësitë e Zotit, përfshirë gjithëpraninë. Nuk është politeizëm, as emri henoteizëm nuk do t'i përgjigjej pyetjes sonë.”

“Edhe ata që janë adhurues të Indrës dhe të hyjnive të tjera më të vogla, duke qenë ndjekës të linjave të Tri-Vedës, dhe që kryejnë flijime drejtuar Indrës etj., në të vërtetë ia drejtojnë mua. Sepse, për arsye të thëna më parë, të gjitha (Indra etj.) formojnë trupin Tim, shpirti i të cilit jam unë. Dhe çdo term, Indra etj., e gjen kuptimin e vet përfundimtar duke iu referuar Vetes Sime. Megjithatë ata kryejnë flijime duke e mos njohur këtë formë, ose ligj.”

“Nëse ti (Muhamed) i pyet ata se kush i ka krijuar qiejt dhe Tokën dhe kush i ka nënshtruar (të rrotullohen) Diellin e Hënën, - me siguri që ata do të të thonë “Allahu!” Atëherë, si po largohen (nga rruga e drejtë)?”

“Nëse i pyet ata se kush i ka krijuar, me siguri që ata do të thonë: “Allahu!” Atëherë, përse largohen prej Tij?!”

“Vetëm Allahut i takon adhurimi i vërtetë. Sa për ata që marrin mbrojtës të tjerë, përveç Tij, duke thënë: “Ne u lutemi atyre vetëm që të na afrojnë tek Allahu”, Allahu me siguri që do t’i gjykojë për mospajtimet që kanë pasur. Vërtet, Allahu nuk e udhëzon atë që është gënjeshtar e mohues.”

“Ata adhurojnë në vend të Allahut atë që as nuk u bën dëm, as nuk u sjell dobi dhe thonë: “Këta janë ndërmjetësit tanë te Allahu”! Thuaj: “A po i tregoni Allahut për diçka që Ai nuk e di në qiej dhe në Tokë?!” Qoftë i lavdëruar Ai dhe i lartësuar mbi gjithçka që ia shoqërojnë Atij (në adhurim)!”

“Shumica e tyre nuk besojnë në Allahun, pa i shoqëruar Atij njëkohësisht (idhuj të rremë) në adhurim.”

Bibla arabe Smith-Van Dyck, e përfunduar në vitin 1865 dhe ende Bibla standarde e protestantëve arabishtfolës, e hap Zanafillën 1:1 me “Në fillim Allahu krijoi qiejt dhe tokën”. Fjala e saj për Perëndinë kudo është Allah.

“A mos kërkon ai, që të gjithë zotat t’i bëjë një Zot të Vetëm? Vërtet që kjo është një gjë e çuditshme!”

“Ne nuk kemi nisur asnjë të dërguar para teje, që të mos i kemi shpallur se: “S’ka zot tjetër përveç Meje, andaj më adhuroni (vetëm) Mua!””

“Çdo populli Ne i çuam një të dërguar (që u thoshte): “Adhuroni Allahun dhe shmangni idhujt!” Disa prej tyre Allahu i shpuri në rrugë të drejtë e disa e merituan të mbeten në humbje. Andaj, udhëtoni nëpër botë të shihni se si ishte fundi i përgënjeshtruesve!”

“Thuaj: “Në të vërtetë, namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime, i përkasin vetëm Allahut, Zotit të botëve. Ai nuk ka asnjë ortak. Kështu jam urdhëruar dhe unë jam i pari që i nënshtrohem Atij”.”

“Xhamitë i janë kushtuar vetëm Allahut, prandaj mos iu lutni askujt krahas Allahut!”

“Vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje ndihmë kërkojmë.”

“Nga këta, ai që ka dije, që është gjithmonë i përkushtuar, dhe adhurimi i të cilit (i drejtohet) vetëm një (Qenieje), çmohet më i larti. Sepse për njeriun me dije unë jam më i dashur se çdo gjë, dhe ai është i dashur për mua.”

“Edhe nëse një njeri me sjellje shumë të keqe më adhuron mua, pa adhuruar askënd tjetër, ai duhet të mendohet patjetër i mirë, sepse ka vendosur mirë.”

“D.m.th. që vetëm Qenia supreme duhet nderuar.”

“Edhe ata, o bir i Kuntit! që duke qenë adhurues të hyjnive të tjera adhurojnë me besim, më adhurojnë vetëm mua, (por) në mënyrë të parregullt. Sepse unë jam shijuesi dhe zoti i të gjitha flijimeve. Por ata nuk më njohin vërtet, prandaj bien. Ata që bëjnë zotime për perënditë shkojnë te perënditë; ata që bëjnë zotime për shpirtrat e të parëve shkojnë te shpirtrat e të parëve; ata që adhurojnë bhutat shkojnë te bhutat; dhe po ashtu ata që më adhurojnë mua vijnë tek unë.”

“Ata thonë: “I Gjithëmëshirshmi ka për Vete një bir (prej engjëjve)”. Qoftë i lavdëruar Ai dhe i lartësuar! Jo, ata (engjëjt) janë robër të nderuar. Ata nuk flasin para (Fjalës së) Tij dhe veprojnë me Urdhrin e Tij. Ai e di se ç’ka para tyre (ç’kanë vepruar) dhe ç’ka pas tyre (çfarë do të veprojnë), ndërsa ata ndërmjetësojnë vetëm për atë me të cilin Ai është i kënaqur, e prej frikës së Tij qëndrojnë me nderim dhe frikë (se mos i ndëshkon).”

“Nuk është (e mundur për) një njeri të cilit Allahu i ka dhënë Librin, dijeninë e gjerë dhe Profecinë, që t’u thotë njerëzve: “Bëhuni robërit e mi dhe jo të Allahut”. Përkundrazi, ai thotë: “Bëhuni robër të ditur të Zotit (që i zbatojnë porositë e Tij), sepse ua keni mësuar Librin të tjerëve dhe e mësoni edhe vetë!” Ai njeri nuk do t’ju urdhërojë që engjëjt dhe profetët t’i merrni për zota. Vallë, si mund t’ju urdhërojë ai të bëheni mohues, pasi i jeni nënshtruar Allahut?!”

“Ditën, kur do t’i tubojë të gjithë, do t’u thotë engjëjve: “Vallë, këta ju ju adhuronin?” Ata do të thonë: “Qofsh i lavdëruar Ti, o Zoti ynë! Ti je Mbrojtësi ynë, jo ata. Ata adhuronin xhindet dhe shumica e mohuesve u besonin atyre.””

“Në të vërtetë, ata që iu luteni ju, në vend të Allahut, janë robër si ju. Thirrini ata dhe le t’ju përgjigjen, nëse thoni të vërtetën!”

“Edhe ata që janë adhurues të Indrës dhe të hyjnive të tjera më të vogla, duke qenë ndjekës të linjave të Tri-Vedës, dhe që kryejnë flijime drejtuar Indrës etj., në të vërtetë ia drejtojnë mua. Sepse, për arsye të thëna më parë, të gjitha (Indra etj.) formojnë trupin Tim, shpirti i të cilit jam unë. Dhe çdo term, Indra etj., e gjen kuptimin e vet përfundimtar duke iu referuar Vetes Sime. Megjithatë ata kryejnë flijime duke e mos njohur këtë formë, ose ligj.”

“Prandaj, ndjekësit e Traividjës (ose të Karma-Kandës së Vedave) nuk e kuptojnë se ritet janë vetëm shërbime adhurimi të vetë Paramapurushës që ka Indrën etj. si trupin e Tij, dhe se vetë Paramapurusha është Objekti i vërtetë i atij adhurimi. Prandaj ata kanë të drejtë për shpërblim të kufizuar, dhe e kanë natyrën të bien (nga vendi ose gjendja e arritur).”

“Kur robërit e Mi (besimtarë) të pyesin për Mua, (thuaju se) Unë jam afër, i përgjigjem lutjeve të lutësit, kur ai më lutet Mua. Prandaj, le t’i përgjigjen thirrjes Sime dhe le të më besojnë Mua, për të qenë në rrugë të drejtë.”

“Në fund të shumë jetëve, njeriu me dije më afrohet mua, (duke besuar) se Vasudeva është gjithçka. Një njeri i tillë me shpirt të lartë është shumë i vështirë për t'u gjetur.”

“Nga këta, ai që ka dije, që është gjithmonë i përkushtuar, dhe adhurimi i të cilit (i drejtohet) vetëm një (Qenieje), çmohet më i larti. Sepse për njeriun me dije unë jam më i dashur se çdo gjë, dhe ai është i dashur për mua.”

“Ata që janë privuar nga dija prej dëshirave të ndryshme u drejtohen hyjnive të tjera, duke ndjekur rregulla të ndryshme dhe të kontrolluar nga natyrat e tyre. Cilëndo formë (hyjnie) që dëshiron ta adhurojë me besim ndonjë adhurues, ndaj asaj forme unë ia bëj besimin të qëndrueshëm. I pajisur me atë besim, ai kërkon ta kënaqë (hyjninë në) atë (formë), dhe merr prej saj ato gjëra të dobishme që dëshiron, (megjithëse ato) jepen në të vërtetë nga unë. Por fryti i (marrë) kështu prej tyre, që kanë pak gjykim, është kalimtar. Ata që i adhurojnë hyjnitë shkojnë te hyjnitë, dhe adhuruesit e mi, gjithashtu, vijnë tek unë.”

“Atë që fjalimi nuk e ndriçon, por që e ndriçon fjalimin: dije vetëm atë si Brahmanin (Qenien Supreme), jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu. Atë që nuk mund të mendohet nga mendja, por me anë të së cilës, thonë, mendja mund të mendojë: dije vetëm atë si Brahmanin, jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu. Atë që nuk shihet nga syri, por me anë të së cilës syri mund të shohë: dije vetëm atë si Brahmanin, jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu. Atë që nuk mund të dëgjohet nga veshi, por me anë të së cilës veshi mund të dëgjojë: dije vetëm atë si Brahmanin, jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu. Atë që askush nuk e merr me frymë, por me anë të së cilës fryma thithet: dije vetëm atë si Brahmanin, jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu.”

“Duke i lënë mënjanë këto, dije vetë Atmanin si Brahmanin e pakushtëzuar. Ky është kuptimi. Brahmani nuk është ajo që njerëzit këtu e adhurojnë, si Ishvara, që nuk është Atmani, dhe që është i kushtëzuar dhe i referuar si ‘ky’.”

“Sepse Shkrimi, Smriti, Itihasa dhe Purana mësojnë njësoj se ka një shkak suprem, d.m.th. Brahmanin, një qenie që është Zoti i të gjithë Zotërve, i gjithëdijshëm, i gjithëfuqishëm, që i realizon menjëherë të gjitha qëllimet e veta, i lirë nga çdo e metë, i pakufizuar as nga vendi, as nga koha, që gëzon lumturi supreme të patejkalueshme. As nuk mund të mbahet se mbi Zotin ka ‘Qenie të pastër’ prej së cilës Zoti është vetëm një pjesë.”

“Ai Brahman quhet Tadvanam (objekt adhurimi). Ai duhet adhuruar me emrin Tadvanam. Ai që e njeh Brahmanin kështu, dashurohet nga të gjitha qeniet.”

“Ai i krijoi qiejt dhe Tokën për gjashtë ditë, pastaj u ngrit mbi Fron. Ai e di se çfarë hyn në Tokë dhe çfarë del prej saj, çfarë zbret prej qiellit dhe çfarë ngjitet drejt tij. Ai është me ju kudo që të gjendeni; Ai sheh gjithçka që bëni.”

“Ne e kemi krijuar njeriun dhe, Ne e dimë ç’i pëshpërit atij shpirti i vet. Ne jemi më pranë tij se damari i qafës së vet.”

“Krijues i qiejve dhe i Tokës, Ai ju ka dhënë bashkëshorte nga vetja juaj për t’ju shumuar, si dhe bagëti në çifte. Asgjë nuk i shëmbëllen Atij. Ai i dëgjon të gjitha dhe i sheh të gjitha.”

“S’ka krijesë që gjendet në qiej dhe në Tokë e që të mos vijë si rob para të Gjithëmëshirshmit.”

“Ndër shenjat e Tij janë nata dhe dita, si dhe Dielli dhe Hëna. Mos bëni sexhde as për Diellin, as për Hënën, por, nëse jeni adhurues të Atij, bëni sexhde për Allahun i Cili i ka krijuar ato!”

“Njëmend, Ne ta kemi zbritur ty Librin me të vërtetën. Andaj adhuro vetëm Allahun me përkushtim të çiltër për Të!”

“E megjithatë, ata qenë urdhëruar vetëm që të adhuronin Allahun me përkushtim të sinqertë, duke qenë në fenë e pastër (të Ibrahimit), si dhe të falnin namazin e të jepnin zekatin. Kjo është feja e drejtë.”

“Kur hipin në anije, ata i luten Allahut me devotshmëri të sinqertë, por kur Ai i sjell në tokë shëndoshë e mirë, menjëherë ata i veshin Atij ortakë (në adhurim),”

“Vetëm Allahut i takon adhurimi i vërtetë. Sa për ata që marrin mbrojtës të tjerë, përveç Tij, duke thënë: “Ne u lutemi atyre vetëm që të na afrojnë tek Allahu”, Allahu me siguri që do t’i gjykojë për mospajtimet që kanë pasur. Vërtet, Allahu nuk e udhëzon atë që është gënjeshtar e mohues.”

“Edhe ata, o bir i Kuntit! që duke qenë adhurues të hyjnive të tjera adhurojnë me besim, më adhurojnë vetëm mua, (por) në mënyrë të parregullt. Sepse unë jam shijuesi dhe zoti i të gjitha flijimeve. Por ata nuk më njohin vërtet, prandaj bien. Ata që bëjnë zotime për perënditë shkojnë te perënditë; ata që bëjnë zotime për shpirtrat e të parëve shkojnë te shpirtrat e të parëve; ata që adhurojnë bhutat shkojnë te bhutat; dhe po ashtu ata që më adhurojnë mua vijnë tek unë.”

“Thuaju: “Ndërmjetësimi është i gjithi në duart e Allahut; Atij i takon pushteti i qiejve dhe i Tokës e pastaj tek Ai do të ktheheni”.”

“Allahu! Nuk ka zot tjetër (që meriton adhurimin) përveç Tij, të Gjallit, të Përjetshmit, Mbajtësit të gjithçkaje! Atë nuk e kaplon as dremitja, as gjumi! Atij i përket gjithçka që gjendet në qiej dhe gjithçka që gjendet në Tokë. Kush mund të ndërhyjë tek Ai për ndokënd pa lejen e Tij? Ai di çdo gjë që ka ndodhur përpara dhe çdo gjë që do të ndodhë pas njerëzve, kurse ata nuk mund të përvetësojnë asgjë nga Dituria e Tij, përveçse aq sa Ai dëshiron. Kursi-u i Tij shtrihet mbi qiejt dhe Tokën dhe Ai nuk e ka të rëndë t’i ruajë ato. Ai është i Larti, Madhështori!”

“Atë ditë nuk do të bëjë dobi ndërmjetësimi i askujt, përveç ndërmjetësimit të atij, që i jep leje i Gjithëmëshirshmi dhe që i është pranuar fjala.”

“Sa engjëj ka në qiej, ndërmjetësimi i të cilëve nuk bën asnjë dobi, veçse pasi të japë leje Allahu, për kë të dojë e të pëlqejë Vetë!”

Enesi transmeton se Profeti (ﷺ) tha: në Ditën e Kiametit besimtarët do të mblidhen. Do të kërkojnë dikë që të ndërmjetësojë për ta te Zoti i tyre. Do të shkojnë me radhë te Ademi, Nuhu, Ibrahimi, Musai dhe Isai, dhe secili do të thotë se nuk është i përshtatshëm për këtë. Pastaj do të vijnë tek ai. Ai do t'i kërkojë leje Zotit të tij dhe do t'i jepet. Kur ta shohë Zotin e tij do të bjerë në sexhde, dhe do të qëndrojë kështu sa të dojë Allahu. Pastaj do t'i thuhet ta ngrejë kokën: të kërkojë, dhe do t'i jepet; të flasë, dhe do të dëgjohet. Do t'i thuhet të ndërmjetësojë, dhe ndërmjetësimi i tij do të pranohet. Do ta lavdërojë Zotin e tij me fjalë që ia mëson Zoti i tij, dhe pastaj do të ndërmjetësojë. Allahu do t'i caktojë një kufi, dhe ai do t'i fusë në Xhenet ata brenda tij. Do të kthehet dhe e njëjta gjë do të ndodhë përsëri.

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se çdo profet ka një lutje që i pranohet, dhe çdo profet e bëri të tijën herët. Ai e ka ruajtur të vetën, si ndërmjetësim për ummetin e tij në Ditën e Kiametit. Ajo do të arrijë, nëse do Allahu, çdo njeri të ummetit të tij që vdes pa i shoqëruar Allahut asgjë.

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) u pyet se kush do të ishte më i lumturi i njerëzve me ndërmjetësimin e tij në Ditën e Kiametit. Ai i tha Ebu Hurejrës se, duke parë etjen e tij për hadithin, e kishte pritur që askush para tij të mos e pyeste për këtë. Pastaj tha se do të ishte ai që tha ‘nuk ka zot tjetër përveç Allahut’ sinqerisht (halisan), nga zemra e tij.

Enesi transmeton se pas vdekjes së Profetit (ﷺ), sa herë që kishte thatësirë, Omer ibn el-Hatabi i kërkonte xhaxhait të gjallë të Profetit, el-Abasit, t'i lutej Allahut për shi. Omeri thoshte: ne i kërkonim Profetit tonë të të lutej Ty për shi, dhe tani i kërkojmë xhaxhait të tij.

“Xhamitë i janë kushtuar vetëm Allahut, prandaj mos iu lutni askujt krahas Allahut!”

Ebu Hurejra transmeton se kur zbriti ajeti “Paralajmëroje farefisin tënd më të afërm” (Kurani 26:214), Profeti (ﷺ) thirri Kurejshët, xhaxhain e tij el-Abbasin, hallën e tij Safijen dhe vajzën e tij Fatimen, duke i thënë secilit se nuk mund ta ndihmonte aspak kundër Allahut; Fatimja mund t'i kërkonte çfarë të donte, por ai nuk mund ta ndihmonte aspak kundër Allahut.

“Thuaju: “Ndërmjetësimi është i gjithi në duart e Allahut; Atij i takon pushteti i qiejve dhe i Tokës e pastaj tek Ai do të ktheheni”.”

Burejde transmeton se Profeti (ﷺ) u mësonte sahabëve të tij çfarë të thoshin kur dilnin te varret. Duhej t'i përshëndetnin me paqe besimtarët dhe myslimanët që banojnë atje, dhe të thoshin se do t'u bashkoheshin, nëse do Allahu. Pastaj duhej t'i kërkonin Allahut mirëqenie për të gjallët dhe për të vdekurit.

Xhundubi transmeton atë që e dëgjoi Profetin (ﷺ) të thoshte pesë ditë para vdekjes së tij. Profeti (ﷺ) tha se Allahu e kishte marrë si mikun e Tij të ngushtë, ashtu si e kishte marrë Ibrahimin. Sikur të merrte ndonjë nga ummeti i tij si mikun e tij të ngushtë, do të kishte qenë Ebu Bekri. Pastaj paralajmëroi se popujt para tyre i kishin bërë varret e profetëve dhe të njerëzve të tyre të drejtë vende adhurimi. I ndaloi myslimanët t'i merrnin varret si vende adhurimi.

Aishja transmeton se në sëmundjen e tij të fundit Profeti (ﷺ) tha se Allahu i kishte mallkuar hebrenjtë dhe të krishterët që ndërtuan vende adhurimi mbi varret e profetëve të tyre. Ajo shton se, po të mos ishte kjo, varri i tij do të ishte vendosur në vend të hapur; nuk u vendos, nga frika se mos merrej si vend adhurimi.

“Prandaj le të adhurojnë Zotin e kësaj shtëpie (Qabes), i Cili i ushqen ata në ditë urie dhe i siguron në ditë frike.”

El-Bera ibn Azibi transmeton se pasi arriti në Medinë, Profeti (ﷺ) u fal drejt Jeruzalemit gjashtëmbëdhjetë ose shtatëmbëdhjetë muaj, derisa drejtimi i namazit u kthye nga Qabeja.

“Ne të pamë ty (Muhamed) që vazhdimisht drejtoje shikimin nga qielli. Mirë pra, Ne do të të kthejmë ty nga kibla që të kënaq ty. Prandaj, ktheje fytyrën tënde nga Xhamia e Shenjtë (Qabeja)! Dhe kudo që të gjendeni, kthejeni fytyrën tuaj nga ajo anë! Pa dyshim, ata që u është dhënë Libri (Teurati), e dinë se drejtimi nga Qabeja është e vërteta prej Zotit të tyre. Allahu nuk është i pakujdesshëm ndaj punëve që ata bëjnë.”

“Kujtoje kur Ne vendosëm për Ibrahimin vendin e Faltores (duke e urdhëruar): Mos më shoqëro asgjë (në adhurim) dhe pastroje Shtëpinë Time (nga idhujtaria), për ata që vijnë rrotull saj (në shenjë adhurimi) dhe për ata që rrinë në këmbë, përkulen dhe bien në sexhde duke u falur.”

Abis ibn Rebia transmeton se Omeri erdhi te Guri i Zi dhe e puthi. Omeri tha se e dinte që ishte një gur që as nuk dëmtonte, as nuk sillte dobi, dhe se po të mos e kishte parë Profetin (ﷺ) duke e puthur, nuk do ta kishte puthur.

“Edhe pse jam i palindur dhe i pashtershëm në (thelbin tim), edhe pse jam zot i të gjitha qenieve, prapë e marr në dorë natyrën time dhe lind me anë të fuqisë sime iluzore.”

“Sa herë që, o pasardhës i Bharatës! devotshmëria venitet dhe padevotshmëria merr epërsi, unë e krijoj veten. Unë lind epokë pas epoke, për mbrojtjen e të mirëve, për shkatërrimin e keqbërësve dhe për vendosjen e devotshmërisë.”

“Nuk ka zot të tij në botë, asnjë sundues të tij, madje as një shenjë të tij. Ai është shkaku, zoti i zotërve të organeve, dhe nuk ka as prind, as zot të tij.”

“Thuaj: “Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm! Allahu është Absoluti, të Cilit i përgjërohet gjithçka në amshim. Ai as nuk lind, as nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë (a i krahasueshëm) me Atë!””

“Ata që janë privuar nga dija prej dëshirave të ndryshme u drejtohen hyjnive të tjera, duke ndjekur rregulla të ndryshme dhe të kontrolluar nga natyrat e tyre. Cilëndo formë (hyjnie) që dëshiron ta adhurojë me besim ndonjë adhurues, ndaj asaj forme unë ia bëj besimin të qëndrueshëm. I pajisur me atë besim, ai kërkon ta kënaqë (hyjninë në) atë (formë), dhe merr prej saj ato gjëra të dobishme që dëshiron, (megjithëse ato) jepen në të vërtetë nga unë. Por fryti i (marrë) kështu prej tyre, që kanë pak gjykim, është kalimtar. Ata që i adhurojnë hyjnitë shkojnë te hyjnitë, dhe adhuruesit e mi, gjithashtu, vijnë tek unë.”

“Vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje ndihmë kërkojmë.”

“Xhamitë i janë kushtuar vetëm Allahut, prandaj mos iu lutni askujt krahas Allahut!”

“Ne nuk kemi nisur asnjë të dërguar para teje, që të mos i kemi shpallur se: “S’ka zot tjetër përveç Meje, andaj më adhuroni (vetëm) Mua!””

“Thuaj (o Muhamed): “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju, i Atij që i përket sundimi i qiejve dhe i Tokës. Nuk ka zot tjetër të vërtetë veç Atij; Ai jep jetë dhe vdekje, prandaj besoni në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij, Profetin që nuk di shkrim e lexim e që beson në Allahun dhe Fjalët e Tij! Shkoni pas tij, që të jeni në rrugën e drejtë!””

Dajananda Sarasvati, themeluesi i Arja Samaxhit, argumenton në botimin e dytë të rishikuar të Satjarth Prakash-it, një libër që i kushton edhe një kapitull sulmit ndaj Kuranit, se asnjë varg i Vedave nuk flet për thirrjen e Zotit në një figurë, për ta ngjallur atë apo për ta adhuruar; vargjet që recitohen për këto rite, thotë ai, vijnë nga Tantrat, jo nga Vedat. Mendimit se një perëndi hyn në figurë kur thirret me mantra dhe largohet kur mbaron riti, ai i përgjigjet se Zoti, që i mbush të gjitha gjërat, as nuk vjen, as nuk shkon. Ai e lexon Jaxhur Vedën 32.3 (na tasja pratima asti) dhe refrenin e Kena Upanishadit si ndalim të adhurimit të figurave, i quan Tantrat dhe Puranat që e urdhërojnë atë në kundërshtim me Vedat, dhe mohon se adhurimi i figurave është hap i parë drejt Zotit.

“Askush nuk e ka kapur sipër, as tejpërtej, as në mes. Nuk ka asnjë figurë të atij, emri i të cilit është Lavdi e Madhe. Forma e tij nuk mund të shihet, askush nuk e percepton me sy. Ata që përmes zemrës dhe mendjes e njohin kështu, duke banuar në zemër, bëhen të pavdekshëm.”

Thotë se libri i dhjetë i Rig Vedës përfaqëson një shtresë qartë më të vonë të përmbledhjes, se më shumë se një e katërta e Rig Vedës i kushtohet lavdërimit të Indrës, dhe se mezi më shumë se tridhjetë nga himnet e saj nuk u drejtohen perëndive apo objekteve të hyjnizuara. Ideja që perënditë e ndryshme janë forma të një qenieje të vetme hyjnore, shkruan ai, gjendet në himnet e mëvonshme, si himni i ri 1.164; thënie të tilla tregojnë se nga fundi i periudhës rigvedike politeizmi i shikuesve kishte marrë një ngjyrim monoteist. Herë pas here himnet madje përvijojnë një hyjni që është të gjithë perënditë dhe natyra po ashtu; ky embrion i panteizmit u rrit përmes letërsisë së mëvonshme vedike në Vedanta. Teoria e henoteizmit e Max Müller-it lindi nga zakoni i poetëve për ta thirrur çdo perëndi sikur të ishte më i larti. Sipas Macdonell-it ky zakon mezi është më shumë se ekzagjerimi i natyrshëm i një këngëtari për perëndinë që po thërret, sepse shikuesit e dinin vendin e saktë të çdo perëndie në ritin e Somës. Poetët vedikë, shton ai, mbanin se perënditë kishin një fillim.

“Hëna u lind nga mendja e tij, dhe nga syri i tij lindi Dielli; Indra dhe Agni lindën nga goja e tij, dhe Vaju nga fryma e tij.”

“Kush e di vërtet dhe kush mund ta shpallë këtu, nga lindi dhe nga vjen ky krijim? Perënditë janë më të vonë se prodhimi i kësaj bote. Kush e di atëherë nga erdhi fillimisht në ekzistencë?”

“Thuaj: “Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm! Allahu është Absoluti, të Cilit i përgjërohet gjithçka në amshim. Ai as nuk lind, as nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë (a i krahasueshëm) me Atë!””

“Thuaj (o Muhamed): “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju, i Atij që i përket sundimi i qiejve dhe i Tokës. Nuk ka zot tjetër të vërtetë veç Atij; Ai jep jetë dhe vdekje, prandaj besoni në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij, Profetin që nuk di shkrim e lexim e që beson në Allahun dhe Fjalët e Tij! Shkoni pas tij, që të jeni në rrugën e drejtë!””