A e lejon Talmudi martesën me një vajzë tre vjeçe?

Mishna (e përpiluar rreth vitit 200 të e.s.) e cakton tre vjeç e një ditë si moshën nga e cila marrëdhënia me një vajzë ka pasoja ligjore. Nga ajo moshë ajo mund të fejohet me anë të marrëdhënies, me pëlqimin e të atit, siç shpjegojnë komentuesit dhe Maimonidi. Një burrë që ka marrëdhënie me të kur ajo është e martuar është fajtor për tradhti bashkëshortore. Çdo burrë që Tevrati ia ndalon asaj e që ka marrëdhënie me të dënohet me vdekje, ndërsa ajo përjashtohet. Nën atë moshë akti nuk ka asnjë pasojë të tillë ligjore.

Gemaraja për Mishnan Niddah 5:4. Baraitat regjistrojnë rabi Meirin dhe Dijetarët që kanë mendime të ndryshme për pikënisjen e saktë të rregullit të Mishnas për pasojat ligjore. Pastaj Gemaraja pyet, për çështje të pastërtisë rituale, si shërohet trupi i një vajze nën atë moshë. Një baraita tregon një rrëfim (agada): Justeni, një fisnike romake, e pyet rabi Jehuda Princin në cilën moshë martohet një grua. Ai përgjigjet tre vjeç e një ditë, dhe dymbëdhjetë vjeç e një ditë për shtatzëninë. Ajo thotë se u martua në gjashtë vjeç dhe lindi një fëmijë në shtatë. Gemaraja e vë në dyshim shtatzëninë, duke cituar një baraita për sigurinë e një gruaje të mitur: rabi Meiri vendos që një grua nga njëmbëdhjetë deri në dymbëdhjetë vjeç të përdorë një mjet kundër shtatzënisë, që shtatzënia të mos e vrasë, ndërsa Dijetarët ia lënë mëshirës së Qiellit. Një rrëfim i dytë: nxënësit e rabi Akivës mbajnë, si ligj të dhënë Moisiut në Sinai, se një grua të cilës i ndodhi kjo para moshës tre vjeç mund të martohet prapë me një prift.

Halaka për ketuban, shumën martesore që burri i detyrohet gruas: dyqind zuz për një të virgjër, njëqind për të tjerat. Rabi Meiri vendos se tri gra e mbajnë shumën prej dyqind: ajo me të cilën një i rritur pati marrëdhënie kur ajo ishte e mitur; ajo që, si e rritur, pati marrëdhënie me një djalë të mitur; dhe ajo që u lëndua nga një copë druri. Dijetarët i japin të lënduarës njëqind.

Për Mishnan Ketubot 1:3 dhe shumën e martesës. Ravi mban se një akt nga një djalë nën nëntë vjeç e lë një grua si atë që u lëndua nga druri; Shmueli nuk pajtohet. Rava e shpjegon Mishnan: akti i një të rrituri me një vajzë nën tre vjeç është ‘asgjë’ në ligj, sepse nën atë moshë trupi shërohet, ashtu si një sy që preket lëshon një lot dhe shërohet. Kështu ajo e ruan statusin e së virgjërës dhe shumën e plotë. Pjesa tjetër e fletës diskuton kur shuma pakësohet apo humbet.

Për dënimin me vdekje që jep Tevrati për marrëdhëniet midis meshkujve (Levitiku 18:22, 20:13) dhe me kafshët. Një baraita thotë se për marrëdhëniet me një mashkull Tevrati nuk e trajtoi një djalë të vogël si një më të madh. Ravi shpjegon: një akt me një djalë nën nëntë vjeç nuk numërohet në ligj si një akt me një djalë nëntë vjeç; Shmueli e vendos kufirin në tre. Një baraita e ndjek Ravin: një burrë që ka marrëdhënie me një mashkull nëntë vjeç e një ditë është fajtor.

Në një debat për një pikë tjetër të të njëjtit ligj penal (nëse një kafshë e përfshirë në një krim seksual dënohet me vdekje), Rav Josefi citon Mishnan Niddah 5:4. Nga tre vjeç e një ditë një vajzë mund të fejohet me anë të marrëdhënies, dhe një burrë që ka marrëdhënie me të kur ajo është e martuar është fajtor për tradhti bashkëshortore. Çdo burrë që Tevrati ia ndalon asaj e që ka marrëdhënie me të ekzekutohet, ndërsa ajo përjashtohet. Gemaraja shpjegon se Tevrati e kursen atë nga mëshira, sepse është e mitur. Rava citon rregullin paralel për një djalë nëntë vjeç (Mishna Niddah 5:5). Pyetja mbetet pa zgjidhje.

Mishna thotë se një burrë mund ta fejojë vajzën e tij ‘kur ajo është na'arah’, një vajzë dymbëdhjetë vjeçe që ka hyrë në pubertet. Gemaraja nxjerr: kur është na'arah, po; kur është e mitur, jo. Kjo e mbështet Ravin, siç e transmeton Rav Jehuda (disa thonë se ishte rabi Elazari): është e ndaluar që një burrë ta fejojë vajzën e tij kur ajo është e mitur, derisa ajo të rritet dhe të thotë: ‘Dua filanin’. Në të njëjtën faqe Ravi ndalon gjithashtu që një burrë të fejojë një grua para se ta ketë parë, që ajo të mos i bëhet e urryer, sepse Tevrati thotë ‘duaje të afërmin tënd si veten’.

Mishna (e përpiluar rreth vitit 200 të e.s.) i lejon një burri ta fejojë vajzën e tij kur ajo është na'arah, një vajzë dymbëdhjetë vjeçe.

Megjithëse një atë ka të drejtën ligjore ta fejojë vajzën e tij me kë të dojë kur ajo është e mitur apo na'arah, ‘nuk është e përshtatshme ta bëjë këtë’. Dijetarët urdhëruan që një burrë të mos e fejojë vajzën e tij kur ajo është e mitur, derisa ajo të rritet dhe të thotë: ‘Dua filanin’. As nuk është e përshtatshme që një burrë të fejojë një vajzë të mitur. As nuk duhet që një burrë të fejojë një grua derisa ta ketë parë dhe ajo t'i pëlqejë.

Teksti kryesor: është micva (urdhërim) që të mos e fejosh vajzën tënde kur ajo është e mitur, derisa ajo të rritet dhe të thotë: ‘Dua filanin’. Shënimi i Remës: disa thonë se në këtë kohë zakoni është t'i fejojmë vajzat tona të mitura, sepse jemi në mërgim dhe nuk kemi gjithmonë mjaftueshëm për pajë, dhe jemi të paktë dhe nuk gjejmë gjithmonë një shok të përshtatshëm (duke cituar Tosafotin); ‘dhe kështu është praktika’.

Ravi e ndalon një atë ta fejojë një vajzë të mitur sepse, po të ishte rritur, ajo mund të mos kishte pranuar. Tosafoti shtojnë se ‘tani’ zakoni është t'i fejojnë vajzat edhe kur janë të mitura, sepse mërgimi rëndohet çdo ditë: një atë që mund të japë pajë tani mund të mos jetë në gjendje më vonë, dhe vajza e tij do të mbetej e pamartuar përgjithmonë.

En-Neveviu jep vendimin e Malikut, esh-Shafiut dhe Ebu Hanifes se gruaja i dorëzohet burrit vetëm kur është e aftë të përballojë marrëdhënien, gjë që ndryshon nga vajza në vajzë dhe nuk caktohet nga një moshë, dhe e quan këtë mendimin e saktë.

Aishja e pyeti Profetin (ﷺ) nëse grave duhet t'u kërkohet pëlqimi për martesë. Ai tha po; dhe kur ajo tha se një e virgjër mund të jetë shumë e turpshme për të folur, ai tha se heshtja e saj është pëlqimi i saj.

Hansa bint Hidami, e cila kishte qenë e martuar më parë, transmeton se babai i saj e martoi kundër dëshirës së saj, prandaj ajo shkoi te Profeti (ﷺ), dhe ai e shpalli martesën të pavlefshme.

Aishja transmeton se Profeti (ﷺ) u martua me të kur ajo ishte gjashtë vjeçe, se martesa u plotësua kur ajo ishte nëntë, dhe se ajo pastaj jetoi me të nëntë vjet.

“Thuaj: A mos vallë do të kërkoj unë tjetër zot, përveç Allahut, kur Ai është Zoti i gjithçkaje? Kushdo që bën diçka, punon për vete dhe askush nuk ngarkohet me barrën e tjetrit. Pastaj të gjithë do të ktheheni te Zoti juaj dhe Ai do t’ju tregojë për kundërshtitë që kishit mes jush.”

“Mos iu qasni pasurisë së jetimit, veçse me qëllim të mirë, derisa të arrijë moshën e pjekurisë. Dhe përmbushni zotimet. Me të vërtetë, për zotimet do të jeni përgjegjës.”