Përgjigje e shkurtër
Po. Eksodi thotë se pasi bëri qiejt dhe tokën, Perëndia pushoi dhe u freskua. Zanafilla tregon se Jakobi u përlesh gjithë natën dhe iu tha se kishte fituar me Perëndinë. Perëndia e vendos ylberin në qiell që ta kujtojë besëlidhjen e Tij (premtimin e Tij solemn). Një psalm (një lutje-këngë në Bibël) i thërret Perëndisë të zgjohet dhe e pyet pse fle. Një tjetër thotë se Ai u zgjua si një njeri që bërtet nga vera. Bibla i mban këto fjalë si shkrim të shenjtë. Kurani nuk e përshkruan kurrë Allahun (﷾) të lodhur, në gjumë ose që ka nevojë t'i kujtohet diçka. Thotë se asnjë lodhje nuk e preku kur krijoi qiejt dhe Tokën. Atë nuk e kaplon as dremitja, as gjumi. Ai nuk harron kurrë dhe nuk e thyen kurrë premtimin e Tij. Asgjë nuk i shëmbëllen Atij.
Shpjegimi i plotë
Si i lexojnë të krishterët këto vargje
Të krishterët mbajnë se këto janë mënyra njerëzore për të folur për Perëndinë. Shtojnë se Bibla thotë gjithashtu qartë se Perëndia nuk lodhet dhe nuk fle. Isaia thotë se Krijuesi nuk këputet dhe nuk lodhet. Një psalm thotë se ai që ruan Izraelin nuk dremit dhe nuk fle.
“Nuk e di, vallë? Nuk e ke dëgjuar? Perëndia i përjetshëm, ZOTI, Krijuesi i skajeve të tokës, nuk lodhet dhe nuk këputet; zgjuarsia e tij nuk mund të hetohet.”
“Ja, ai që ruan Izraelin nuk do të dremitë dhe nuk do të flejë.”
Pushoi dhe u freskua
Eksodi e jep të shtunën (ditën javore të pushimit) si një shenjë, me fjalët e vetë Perëndisë. Jep gjithashtu arsyen. Në gjashtë ditë Ai bëri qiellin dhe tokën, dhe ditën e shtatë pushoi dhe u freskua. Vetëm një qenie që i ka shteruar forcat ka nevojë të freskohet. Kurani i përgjigjet kësaj drejtpërdrejt. Allahu (﷾) i krijoi qiejt dhe Tokën në gjashtë ditë, dhe asnjë lodhje nuk e preku.
“Është një shenjë midis meje dhe bijve të Izraelit përjetë: sepse në gjashtë ditë ZOTI bëri qiellin dhe tokën, dhe ditën e shtatë pushoi dhe u freskua.”
“Ne i kemi krijuar qiejt, Tokën dhe çdo gjë që gjendet midis tyre për gjashtë ditë, pa ndierë lodhje aspak.”
U përlesh deri në agim
Te Zanafilla një njeri përleshet me Jakobin deri në agim dhe nuk mund ta mundë. Pastaj ia ndryshon emrin Jakobit në Izrael, sepse Jakobi ka luftuar me Perëndinë dhe ka fituar. Jakobi e emërton vendin sepse e ka parë Perëndinë sy për sy. Problemi nuk është një fjalë si ‘fytyrë’, të cilën Kurani e përdor gjithashtu për Allahun (﷾) (55:27). Problemi është një përleshje që e fiton një njeri. Kurani thotë se asgjë nuk i shëmbëllen Allahut (﷾) dhe askush nuk është i barabartë me Të.
“Dhe Jakobi mbeti vetëm; dhe një njeri u përlesh me të deri në agim. Dhe kur pa se nuk e mundte, e preku në zgavrën e kofshës; dhe zgavra e kofshës së Jakobit u nxor nga vendi, ndërsa përleshej me të.”
“Ai i tha: ‘Emri yt nuk do të jetë më Jakob, por Izrael, sepse ke luftuar si princ me Perëndinë dhe me njerëzit dhe ke fituar’.”
“Dhe Jakobi e quajti atë vend Peniel, sepse tha: E pashë Perëndinë sy për sy, dhe jeta ime u ruajt.”
“e do të mbetet vetëm Fytyra (Qenia) e Zotit Tënd, plot Madhëri dhe Nderim.”
“Krijues i qiejve dhe i Tokës, Ai ju ka dhënë bashkëshorte nga vetja juaj për t’ju shumuar, si dhe bagëti në çifte. Asgjë nuk i shëmbëllen Atij. Ai i dëgjon të gjitha dhe i sheh të gjitha.”
“Thuaj: “Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm! Allahu është Absoluti, të Cilit i përgjërohet gjithçka në amshim. Ai as nuk lind, as nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë (a i krahasueshëm) me Atë!””
I kujtuar, në gjumë, harrues
Perëndia thotë se do ta shikojë ylberin që ta kujtojë besëlidhjen e Tij. Një psalm i thërret Perëndisë të zgjohet dhe e pyet pse fle. Një psalm tjetër thotë se Ai u zgjua si një që del nga gjumi, si një trim që bërtet nga vera. Kurani thotë të kundërtën. Allahu (﷾) nuk gabon dhe nuk harron kurrë, dhe Atë nuk e kaplon as dremitja, as gjumi. Ai i dëgjon lutjet dhe i sheh të gjitha ato që bëjnë njerëzit.
“Dhe ylberi do të jetë në re; dhe unë do ta shikoj, që të kujtoj besëlidhjen e përjetshme midis Perëndisë dhe çdo krijese të gjallë, të çdo mishi që është mbi tokë.”
“Zgjohu! Pse fle, o Zot? Çohu, mos na hidh poshtë përgjithmonë.”
“Atëherë Zoti u zgjua si një që del nga gjumi, si një trim që bërtet nga vera.”
“(Musai) tha: “Dijenia lidhur me ta gjendet te Zoti im, në Libër. Zoti im nuk gabon dhe nuk harron!””
“(Xhebraili tha): “Ne (engjëjt) zbresim vetëm me urdhrin e Zotit tënd. Atij i përket gjithçka që është para nesh, gjithçka që është pas nesh dhe gjithçka që është në mes. Dhe Zoti yt nuk harron kurrë”.”
“Allahu! Nuk ka zot tjetër (që meriton adhurimin) përveç Tij, të Gjallit, të Përjetshmit, Mbajtësit të gjithçkaje! Atë nuk e kaplon as dremitja, as gjumi! Atij i përket gjithçka që gjendet në qiej dhe gjithçka që gjendet në Tokë. Kush mund të ndërhyjë tek Ai për ndokënd pa lejen e Tij? Ai di çdo gjë që ka ndodhur përpara dhe çdo gjë që do të ndodhë pas njerëzve, kurse ata nuk mund të përvetësojnë asgjë nga Dituria e Tij, përveçse aq sa Ai dëshiron. Kursi-u i Tij shtrihet mbi qiejt dhe Tokën dhe Ai nuk e ka të rëndë t’i ruajë ato. Ai është i Larti, Madhështori!”
“Qoftë lavdëruar Allahu, i cili në pleqëri më dhuroi Ismailin dhe Is’hakun! Vërtet, Zoti im i dëgjon lutjet!”
“Allahu i di fshehtësitë e qiejve dhe të Tokës. Allahu i sheh të gjitha ato që bëni ju.”
Një lutje që thotë se Perëndia e theu fjalën e Tij
Te Psalmi 89 Perëndia thotë se nuk do ta shkelë besëlidhjen e Tij. Katër vargje më vonë psalmi i thotë Perëndisë se e ka anuluar besëlidhjen e shërbëtorit të Tij. Bibla e mban këtë lutje si shkrim të shenjtë pa asnjë fjalë korrigjimi. Kurani thotë se Allahu (﷾) nuk e thyen kurrë premtimin e Tij. U thotë gjithashtu mëkatarëve të mos e humbin kurrë shpresën në mëshirën e Tij.
“Nuk do ta shkel besëlidhjen time dhe nuk do ta ndryshoj atë që ka dalë nga buzët e mia.”
“Por ti e ke hedhur poshtë dhe e ke përbuzur, je zemëruar me të vajosurin tënd. E ke anuluar besëlidhjen e shërbëtorit tënd; e ke përdhosur kurorën e tij duke e hedhur për tokë.”
“(Ky është) premtimi i Allahut, e Allahu nuk e thyen premtimin e vet, por shumica e njerëzve nuk e dinë.”
“Thuaj: O robërit e Mi, që i keni bërë keq vetes me gjynahe, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut! Allahu, me siguri, i fal të gjitha gjynahet. Vërtet, Ai është Falësi i madh dhe Mëshirëploti.”
| Pyetja | Bibla | Kurani |
|---|---|---|
| A lodhet Zoti? | Pas gjashtë ditëve Ai pushoi dhe u freskua (Eksodi 31:17). | Asnjë lodhje nuk e preku në krijimin e qiejve dhe të tokës (Kurani 50:38). |
| A mund ta mundë një njeri Zotin? | Jakobit i thuhet se ka luftuar me Perëndinë dhe ka fituar (Zanafilla 32:28). | Asgjë nuk i shëmbëllen Atij (Kurani 42:11). |
| A fle Zoti? | Një psalm i kërkon të zgjohet dhe e pyet pse fle (Psalmet 44:23). Një tjetër thotë se Ai u zgjua si një njeri që bërtet nga vera (Psalmet 78:65). | Atë nuk e kaplon as dremitja, as gjumi (Kurani 2:255). |
| A e shkel Zoti fjalën e Tij? | Një psalm i thotë se Ai e ka anuluar besëlidhjen me shërbëtorin e Tij (Psalmet 89:39). | Allahu (﷾) nuk e shkel kurrë premtimin e Tij (Kurani 30:6). |
Të krishterët i quajnë këto mënyra njerëzore të të shprehurit. Por Eksodi 31:17 jepet si fjalët e vetë Perëndisë, dhe Psalmi 78:65 nuk është lutje: tregon se Zoti u zgjua “si një që del nga gjumi”.
Një Perëndi që u tundua dhe nuk e dinte
Për të krishterët, Jezusi është Perëndi. Megjithatë Ungjijtë e Dhiatës së Re thonë se ai u çua në shkretëtirë për t'u tunduar nga djalli. Letra e Jakobit thotë se Perëndia nuk mund të tundohet nga e keqja. Jezusi tha gjithashtu se Biri nuk e di ditën dhe orën, por vetëm Ati. Shkrimet hebraike kishin thënë tashmë se Perëndia nuk është njeri.
“Atëherë Jezusi u çua nga Fryma në shkretëtirë për t'u tunduar nga djalli.”
“Askush, kur tundohet, të mos thotë: Unë tundohem nga Perëndia; sepse Perëndia nuk mund të tundohet nga e keqja dhe ai vetë nuk tundon askënd;”
“Por atë ditë dhe atë orë askush nuk e di, as engjëjt që janë në qiell, as Biri, por vetëm Ati.”
“Perëndia nuk është njeri që të gënjejë, as bir njeriu që të pendohet. A thotë ai diçka dhe nuk e bën? A flet ai dhe nuk e çon në vend?”
“Nuk do ta shfryj zjarrin e zemërimit tim, nuk do të kthehem për të shkatërruar Efraimin; sepse unë jam Perëndia dhe jo njeri, i Shenjti në mes teje; dhe nuk do të hyj në qytet.”
Varg pas vargu
Kurani 42:11 — Sureja Esh-Shura, ajeti 11
“Krijues i qiejve dhe i Tokës, Ai ju ka dhënë bashkëshorte nga vetja juaj për t’ju shumuar, si dhe bagëti në çifte. Asgjë nuk i shëmbëllen Atij. Ai i dëgjon të gjitha dhe i sheh të gjitha.”
Cituar për
Këto janë vetëm mënyra njerëzore për të folur për Perëndinë. Kurani bën të njëjtën gjë kur flet për Fytyrën dhe duart e Allahut.
Përgjigjja
Islami pajtohet se Allahu (﷾) nuk i ngjan krijesës së Tij. Kurani flet vërtet për Fytyrën e Tij (55:27) dhe për duart e Tij (38:75, 5:64). Myslimanët i pranojnë këto fjalë ashtu siç erdhën, pa e krahasuar me ndonjë trup, sepse Ai thotë se asgjë nuk i shëmbëllen Atij (42:11). Të metat në këtë faqe janë të tjera. Ato janë dobësi dhe nevojë: lodhje, gjumë, harresë, një premtim i anuluar. Kurani nuk ia vesh Allahut (﷾) asnjërën prej tyre.
Ku përfundon — Një fjalë si ‘Fytyrë’ apo ‘dorë’ nuk është e metë. Lodhja, gjumi dhe harresa janë, dhe Kurani thotë se Allahu (﷾) nuk ka asnjërën prej tyre.
Eksodi 31:17 — Tevrati (Ligji), kapitulli 31, vargu 17
“Është një shenjë midis meje dhe bijve të Izraelit përjetë: sepse në gjashtë ditë ZOTI bëri qiellin dhe tokën, dhe ditën e shtatë pushoi dhe u freskua.”
Cituar për
‘Pushoi’ do të thotë se Perëndia pushoi së krijuari, dhe ‘u freskua’ është një mënyrë njerëzore për të përshkruar gëzimin e Tij për veprën e përfunduar.
Përgjigjja
Vargu nuk është britma e një psalmisti. Jepet si fjalët e vetë Perëndisë, që përcaktojnë shenjën e së shtunës. Folja hebraike për ‘u freskua’ është vajinafash, nga e njëjta rrënjë si nefesh (frymë). Është folja që përdoret kur Davidi dhe njerëzit e tij arrijnë të lodhur dhe freskohen atje. Kurani, duke folur për të njëjtat gjashtë ditë, e përjashton këtë ide: asnjë lodhje nuk e preku.
Ku përfundon — Fjalët e vetë Perëndisë te Eksodi i japin Atij një nevojë që Kurani thotë se Ai nuk e ka pasur kurrë.
Psalmet 44:23 — Shkrimet (Ketuvim), kapitulli 44, vargu 23
“Zgjohu! Pse fle, o Zot? Çohu, mos na hidh poshtë përgjithmonë.”
Cituar për
Psalmet janë lutje të njerëzve në hall. Kur i kërkojnë Perëndisë të zgjohet, ata shprehin si e ndienin, nuk mësojnë se Perëndia fle.
Përgjigjja
Atëherë Bibla mban si shkrim të shenjtë lutje që thonë gjëra të rreme për Perëndinë. Kur Kurani tregon një thënie të rreme për Allahun (﷾), e hedh poshtë në vend, si te 5:64. Psalmet mbahen si lutje për t'u kënduar, jo për t'u korrigjuar. Dhe Psalmi 78:65 nuk është fare lutje. Ai tregon se Zoti u zgjua si një që del nga gjumi, si një njeri që bërtet nga vera. Kurani regjistron edhe lutjet e profetëve në hall, dhe asnjëra prej tyre nuk flet kështu për Allahun (﷾).
Ku përfundon — T'i quash vargjet ndjenjë njerëzore do të thotë të pranosh se nuk janë një përshkrim i vërtetë i Perëndisë, e megjithatë ato qëndrojnë në librin që quhet fjala e Tij.
Zanafilla 32:28 — Tevrati (Ligji), kapitulli 32, vargu 28
“Ai i tha: ‘Emri yt nuk do të jetë më Jakob, por Izrael, sepse ke luftuar si princ me Perëndinë dhe me njerëzit dhe ke fituar’.”
Cituar për
Jakobi u përlesh me një engjëll, ose me Perëndinë në trajtë njeriu, i cili e la Jakobin ta mbante që ta bekonte.
Përgjigjja
Osea më vonë e quan engjëll atë që u përlesh (Osea 12:4). Por vetë Zanafilla i thotë Jakobit se ka luftuar me Perëndinë dhe ka fituar. E bën gjithashtu Jakobin të thotë se e pa Perëndinë sy për sy. Këto janë fjalët që Zanafilla i mban si shkrim të shenjtë. Kurani nuk e vendos kurrë Allahun (﷾), apo dikë në vend të Tij, në një përleshje që e fiton një njeri.
Ku përfundon — Sido që të shpjegohet ai që u përlesh, Zanafilla thotë se një njeri fitoi me Perëndinë, dhe Kurani thotë se asgjë nuk i shëmbëllen Allahut (﷾).
Kurani 9:67 — Sureja Et-Teube, ajeti 67
“Hipokritët dhe hipokritet janë të ngjashëm me njëri - tjetrin: kërkojnë që të bëhen vepra të këqija e pengojnë të mirat dhe janë dorështrënguar. Ata e kanë harruar Allahun, por edhe Ai i ka harruar ata. Me të vërtetë, hipokritët janë keqbërës.”
Cituar për
Vetë Kurani thotë se Allahu i harroi hipokritët, kështu që edhe ai e paraqet Allahun duke harruar.
Përgjigjja
Ajeti jep një shpagim me të njëjtat fjalë si mëkati. Ata e lanë pas dore Allahun (﷾), prandaj Ai i lë në lënien e tyre pas dore. Kurani 45:34 thotë të njëjtën gjë për Ditën e Gjykimit: ashtu siç e harruan atë Ditë, lihen të harruar në të. Asnjë nga ajetet nuk flet për një harresë të kujtesës. I njëjti Kuran thotë në pohime të qarta “Zoti im nuk gabon dhe nuk harron” dhe “Zoti yt nuk harron kurrë”.
Ku përfundon — Të lihesh pas si ndëshkim nuk është harresë. Kurani e mohon hapur harresën te Allahu (﷾).
Kurani 2:152 — Sureja El-Bekare, ajeti 152
“Prandaj, më kujtoni Mua (me namaz e lutje) që Unë t’ju kujtoj (me shpërblime) dhe falënderomëni Mua (duke m’u bindur) e mos i mohoni dhuntitë e Mia (me mosbindje)!”
Cituar për
Kurani thotë gjithashtu se Allahu do t'i kujtojë njerëzit, kështu që të kujtuarit nuk është e metë.
Përgjigjja
Te 2:152 kujtimi i Allahut (﷾) është shpërblimi i Tij për ata që e kujtojnë Atë. Te Zanafilla Perëndia vendos një shenjë në qiell që, kur ta shohë, ta kujtojë besëlidhjen e Tij. E para është një premtim. E dyta është një përkujtues. Kurani thotë: “Zoti im nuk gabon dhe nuk harron” (20:52).
Ku përfundon — Të kujtuarit si shpërblim nuk është e njëjta gjë me nevojën për një shenjë që të kujtosh.
Këndvështrime
Krishterimi kryesor
Perëndia nuk lodhet, nuk fle dhe nuk harron. Shkrimi ndonjëherë flet për Të me terma njerëzorë, dhe psalmet janë lutje të sinqerta të njerëzve në hall.
Bibla thotë diku tjetër se Perëndia nuk këputet dhe nuk lodhet.
Kundërpërgjigje
Islami pajtohet se Allahu (﷾) nuk lodhet kurrë. Por Eksodi 31:17 jep fjalët e vetë Perëndisë se Ai pushoi dhe u freskua, dhe Isaia nuk i merr ato prapa. Kurani e heq dyshimin duke thënë hapur se asnjë lodhje nuk e preku (50:38).
Bibla thotë diku tjetër se ai që ruan Izraelin nuk dremit dhe nuk fle.
Kundërpërgjigje
Islami pajtohet se Allahu (﷾) nuk dremit dhe nuk fle (2:255). Por Psalmi 78:65 thotë se Zoti u zgjua “si një që del nga gjumi”, dhe tregon çfarë bëri Ai, nuk është lutje. Ta quash figurë të të folurit lë prapë pamjen e një Perëndie që dukej se flinte, dhe Kurani nuk e paraqet kurrë Allahun (﷾) kështu.
Pikëpamja islame
Allahu (﷾) është i përsosur, dhe asgjë nuk i shëmbëllen Atij. Një shkrim nga Allahu (﷾) nuk i vesh Atij lodhje, gjumë, harresë apo premtime të thyera, as në lutje.
Eksodi 31:17 thotë se Perëndia pushoi dhe u freskua pas gjashtë ditëve të krijimit.
Kurani thotë se asnjë lodhje nuk e preku Allahun (﷾) kur krijoi qiejt dhe Tokën në gjashtë ditë.
Zanafilla 32 thotë se Jakobi u përlesh deri në agim dhe iu tha se kishte luftuar me Perëndinë dhe kishte fituar.
Vetë vargjet e Biblës flasin për një Perëndi që ka nevojë të kujtojë, që fle dhe që zgjohet si nga vera.
Bibla thotë se ai që ruan Izraelin nuk dremit dhe nuk fle. Megjithatë tregon se Zoti u zgjua si një që del nga gjumi.
Te Psalmi 89 Perëndia betohet se nuk do ta shkelë besëlidhjen e Tij. Katër vargje më vonë mban si shkrim të shenjtë një lutje që i thotë se e ka anuluar.
Besimi i krishterë se Jezusi është Perëndi i vesh Perëndisë tundim dhe padije. Kjo bie ndesh me vetë pohimin e Biblës se Perëndia nuk mund të tundohet.
Kurani mëson se Allahu (﷾) nuk fle kurrë, nuk harron kurrë, dëgjon çdo lutje dhe nuk e thyen kurrë premtimin e Tij. Asgjë nuk i shëmbëllen Atij.