A urdhëron Bibla vdekjen për lënien e besimit, dhe si krahasohet Islami?

“Në qoftë se vëllai yt, biri i nënës sate, ose biri yt, ose bija jote, ose gruaja që pushon në gjirin tënd, ose miku që e do si shpirtin tënd, të nxit fshehurazi duke thënë: Le të shkojmë t'u shërbejmë perëndive të tjera, që as ti as etërit e tu nuk i keni njohur, perëndive të popujve që janë rreth jush, afër teje ose larg teje, nga një skaj i tokës në tjetrin, ti mos u pajto me të dhe mos e dëgjo; syri yt të mos ketë mëshirë për të, mos e kurse dhe mos e fsheh; por ke për ta vrarë patjetër; dora jote të jetë e para kundër tij për ta vrarë, dhe pastaj dora e gjithë popullit. Dhe do ta vrasësh me gurë, që të vdesë, sepse ka kërkuar të të largojë nga ZOTI, Perëndia yt, që të nxori nga vendi i Egjiptit, nga shtëpia e skllavërisë.”

“Në qoftë se gjendet midis teje, në një nga qytetet që ZOTI, Perëndia yt, të jep, një burrë ose një grua që bën atë që është e keqe në sytë e ZOTIT, Perëndisë tënd, duke shkelur besëlidhjen e tij, dhe që shkon e u shërben perëndive të tjera dhe i adhuron, ose diellin, ose hënën, ose ndonjë nga ushtria e qiellit, gjë që unë nuk e kam urdhëruar, dhe të tregohet ty, dhe ti e dëgjon, dhe heton me kujdes, dhe ja, është e vërtetë dhe gjëja e sigurt, se kjo neveri është bërë në Izrael, atëherë do ta nxjerrësh te portat e tua atë burrë ose atë grua që ka bërë këtë gjë të keqe, pikërisht atë burrë ose atë grua, dhe do t'i vrasësh me gurë derisa të vdesin. Me gojën e dy dëshmitarëve ose të tre dëshmitarëve do të vritet ai që meriton vdekjen; por nuk do të vritet me gojën e një dëshmitari të vetëm.”

“Dhe hynë në besëlidhje për të kërkuar ZOTIN, Perëndinë e etërve të tyre, me gjithë zemër dhe me gjithë shpirt; dhe kushdo që nuk do ta kërkonte ZOTIN, Perëndinë e Izraelit, do të vritej, i vogël ose i madh, burrë ose grua.”

“Burri ose gruaja që kanë një frymë mediumi ose që janë magjistarë do të dënohen me vdekje; do t'i vrasin me gurë; gjaku i tyre do të bjerë mbi ta.”

“Mos mendoni se unë erdha të shfuqizoj ligjin ose profetët; nuk erdha të shfuqizoj, por të përmbush. Sepse në të vërtetë po ju them: Derisa të kalojë qielli dhe toka, as edhe një presje a një pikë nuk do të kalojë nga ligji, derisa të përmbushet gjithçka.”

“Prandaj ai që do të shkelë një nga këto urdhërime më të vogla dhe do t'u mësojë njerëzve të bëjnë kështu, do të quhet më i vogli në mbretërinë e qiejve; ndërsa ai që do t'i zbatojë dhe do t'i mësojë, do të quhet i madh në mbretërinë e qiejve.”

Pyet nëse heretikët duhen toleruar dhe përgjigjet se ata meritojnë të shkëputen nga bota me vdekje, si edhe nga Kisha. Kisha e paralajmëron një heretik dy herë; nëse ai mbetet kokëfortë, e shkishëron dhe ia dorëzon gjykatës laike që të vritet.

Shënon se filozofi Giordano Bruno u gjykua nga Inkuizicioni, u dënua si heretik, iu dorëzua pushtetit laik dhe u dogj në Romë në shkurt të vitit 1600.

“Ata që në fillim besojnë dhe pastaj e mohojnë besimin, më pas sërish besojnë dhe sërish e mohojnë besimin dhe thellohen në mosbesim, Allahu, me të vërtetë, nuk do t’i falë dhe nuk do t’i shpjerë në rrugë të drejtë.”

“Të pyesin ty për muajin e shenjtë, për luftën në të. Thuaju: “Luftimi në atë kohë është gjynah i madh, por pengimi i njerëzve prej udhës së Allahut, mohimi i Tij, pengimi i njerëzve nga vizita e Xhamisë së Shenjtë dhe dëbimi i banorëve të saj nga ajo, janë gjynah më i madh tek Allahu. Kurse adhurimi i idhujve është gjynah më i madh se vrasja.” Ata vazhdimisht do të luftojnë kundër jush, që të mund t’ju kthejnë nga besimi juaj. Ata që e mohojnë fenë dhe vdesin si mohues, - veprat e tyre (të mira) do të humbasin në këtë botë dhe në tjetrën. Ata do të jenë banorë të Zjarrit, ku do të qëndrojnë përgjithmonë.”

“O besimtarë! Nëse ndokush prej jush braktis besimin e vet, dijeni se Allahu do të sjellë njerëz, që i do dhe që e duan; të përulur me besimtarët dhe të ashpër me femohuesit; që luftojnë në rrugën e Allahut dhe nuk i tremben qortimit të asnjë qortuesi. Kjo është mirësia e Allahut, të cilën Ai ia jep kujt të dojë. Allahu është Bujar i madh dhe i Gjithëditur.”

“S’ka detyrim në fe, sepse tashmë është dalluar e drejta nga e shtrembra! Ai që mohon idhujt (dhe gjithçka që adhurohet në vend të Allahut) dhe beson në Allahun, ka siguruar lidhjen më të fortë, e cila nuk këputet kurrë. Allahu dëgjon dhe di gjithçka.”

“Dhe thuaj: “E vërteta është nga Zoti juaj. Kush të dojë, le të besojë e kush të dojë, le të mohojë”. Ne kemi përgatitur për mohuesit keqbërës një zjarr, që do t’i rrethojë nga të gjitha anët (si çadra). Nëse do të kërkojnë ndihmë, do t’u jepet një ujë si xehja e shkrirë, që do t’ua përcëllojë fytyrat. Sa pije e tmerrshme është ajo e sa strehim i keq është ai (zjarri)!”

“Sikur të donte Zoti yt, do të besonin të gjithë ata që gjenden në tokë. Vallë, ti do t’i detyrosh njerëzit të bëhen besimtarë?!”

Ikrime transmeton se, kur Aliu dogji disa heretikë, Ibn Abbasi tha se ai nuk do t'i kishte djegur, sepse Profeti (ﷺ) ndaloi që dikush të dënohej me dënimin e Allahut me zjarr. Ai do t'i kishte ekzekutuar, sepse Profeti tha: kush e ndërron fenë e tij, ekzekutojeni.

Duke komentuar rregullin e el-Hirakiut se renegati, burrë ose grua, që është i rritur dhe me mendje të shëndoshë, duhet të ftohet të kthehet në Islam për tri ditë para çdo dënimi, Ibn Kudame, jurist hanbelit, shënon se ftesa e renegatit për t'u penduar është mendimi i shumicës së dijetarëve, dhe se ishte vendimi i Omerit.

Manuali standard hanefit i së drejtës thotë se gruaja që lë Islamin nuk ekzekutohet. Ajo mbahet derisa të kthehet në Islam.

Ibn Kudame, jurist hanbelit, mendon se, si rregull, askush nuk mund ta zbatojë një dënim të caktuar (hadd) përveç sunduesit (imamit) ose atij që ai cakton të veprojë në emër të tij. I vetmi përjashtim që lejon është një vendim i vjetër për zotërinë dhe robin e tij, që nuk ka zbatim sot.

“Mos iu qasni pasurisë së jetimit, veçse me qëllim të mirë, derisa të arrijë moshën e pjekurisë. Dhe përmbushni zotimet. Me të vërtetë, për zotimet do të jeni përgjegjës.”