Përgjigje e shkurtër
Jo. Islami e ndalon terrorizmin me fjalët më të qarta që ka. Kurani thotë se vrasja e një njeriu të pafajshëm është si vrasja e gjithë njerëzimit. Ai e ndalon vetëvrasjen. Ai ndalon kapërcimin e kufijve edhe në një luftë të ligjshme. Profeti (ﷺ) ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve. Ai e mohoi këdo që sulmon bashkësinë e tij, duke vrarë njëlloj të mirët dhe të këqijtë, dhe që e shkel premtimin e sigurisë të dhënë të tjerëve. Ai tha se gjakderdhja do të jetë çështja e parë që gjykohet midis njerëzve në Ditën e Gjykimit. Grupe si Al-Kaida dhe ISIS vrasin gra dhe fëmijë, torturojnë njerëz dhe terrorizojnë njerëzit e zakonshëm. E drejta islame e ndalon secilën prej tyre. Një fe gjykohet sipas burimeve të saj, dhe ato burime e dënojnë vrasjen e të pafajshmëve. Terrori i jep gjithashtu Islamit një emër të keq, dhe rrallë ka fituar atë për të cilën pretendonte se luftonte. Një mysliman që ndihet i padrejtësuar duhet të ngrejë zërin, të bojkotojë, të protestojë paqësisht, të votojë ose të kandidojë, brenda ligjit, dhe kurrë të mos marrë vetë dhunën në dorë. Kjo është përgjigjja e Islamit.
Shpjegimi i plotë
Vrasja e të pafajshmit është e ndaluar
Kurani e vendos vlerën e një jete të pafajshme pranë jetës së gjithë njerëzimit. Disa përgjigjen se 5:32 iu drejtua vetëm izraelitëve, bijve të Izraelit. Por Kurani u jep të njëjtin urdhër drejtpërdrejt myslimanëve: mos merrni asnjë jetë që Allahu (﷾) e ka bërë të shenjtë, përveçse me drejtësi dhe me ligj. Ai i ndalon myslimanët të vrasin veten ose njëri-tjetrin. Ai i premton Xhehenemin kujtdo që vret me qëllim një besimtar. Hadithi është një thënie e shënuar e Profetit (ﷺ). Në një prej tyre, ai tha se kushdo që vret një person nën besëlidhje mbrojtjeje nuk do ta nuhasë aromën e Xhenetit. Besëlidhja e mbrojtjes është një premtim sigurie i dhënë një jomyslimani. Viktimat e këtyre bombave janë shumë shpesh myslimanë.
“Prandaj Ne i urdhëruam bijtë e Israilit se kush vret ndokënd, që s’ka vrarë njeri ose që nuk ka bërë çrregullime në Tokë, është sikur të ketë vrarë të gjithë njerëzit. Dhe, nëse dikush shpëton një jetë, është sikur të ketë shpëtuar jetën e krejt njerëzve. Të dërguarit Tanë u sollën shenja të qarta, por shumë nga ata, edhe pas kësaj, i kaluan tërë kufijtë me të këqija në Tokë.”
“Thuaju: “Ejani t’ju lexoj çfarë ju ka urdhëruar Allahu: që të mos i shoqëroni Atij asgjë (në adhurim); që të silleni mirë me prindërit; që të mos vrisni fëmijët tuaj për shkak të varfërisë, sepse Ne ju ushqejmë ju dhe ata; që të mos i afroheni veprave të turpshme, qofshin ato të hapëta apo të fshehta dhe që të mos ia merrni tjetrit jetën, të cilën Allahu e ka shenjtëruar, përveçse kur e kërkon drejtësia (e ligji). Këto ju porosit Ai, me qëllim që të kuptoni.””
“Mos ia merrni jetën asnjë njeriu, gjë që Allahu jua ka ndaluar ta bëni, përveçse kur e kërkon e drejta! Nëse dikush vritet padrejtësisht, Ne i kemi dhënë pushtet trashëgimtarit të tij (të kërkojë shpagim). Por edhe ai të mos e teprojë në vrasje, sepse ai është i ndihmuar (nga ligji dhe drejtësia islame).”
“O besimtarë, mos e përvetësoni pasurinë e njëri-tjetrit në mënyrë të palejueshme, përveç rastit kur ajo është tregti me pëlqim të dyanshëm dhe mos e vritni veten (dhe njëri-tjetrin)! Vërtet, Allahu është i Mëshirshëm me ju.”
“Kushdo që vret një besimtar me qëllim, ndëshkimi i tij është Xhehenemi, në të cilin do të qëndrojë përgjithmonë. Allahu është zemëruar me atë, e ka mallkuar dhe i ka përgatitur një dënim të madh.”
Abdullah ibn Amri transmeton se Profeti (ﷺ) tha se kush vret një person që ka marrëveshje me myslimanët nuk do ta ndiejë aromën e Xhenetit, edhe pse aroma e tij arrin në një largësi dyzet vjetësh.
Çfarë tha Profeti (ﷺ) për njerëz të tillë
Profeti (ﷺ) e mohoi që më parë një lloj të caktuar njeriu. Ky njeri sulmon bashkësinë e tij dhe nuk i intereson kë vret, të mirët dhe të këqijtë njëlloj. Ai e shkel gjithashtu premtimin e dhënë njerëzve të mbrojtur. Profeti (ﷺ) tha se besimtari ruan hapësirë në fenë e tij derisa të derdhë gjak pa të drejtë. Ai tha se gjakderdhja do të jetë çështja e parë që gjykohet midis njerëzve. Ai paralajmëroi gjithashtu se kushdo që vret veten do të dënohet me mjetin që përdori.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha: kushdo që sulmon bashkësinë e tij, duke goditur njëlloj të mirët dhe të këqijtë, pa kursyer as besimtarët dhe pa mbajtur besën ndaj atyre që u është dhënë premtimi i sigurisë, nuk ka lidhje me mua dhe unë nuk kam lidhje me të.
Ibn Omeri transmeton se Profeti (ﷺ) tha se besimtari ruan hapësirë në fenë e tij për sa kohë që nuk derdh gjak pa të drejtë.
Abdullah ibn Mesudi transmeton se Profeti (ﷺ) tha se çështjet e para që do të gjykohen midis njerëzve në Ditën e Ringjalljes do të jenë çështjet e gjakderdhjes.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se kushdo që vret veten, qoftë duke u hedhur nga lart, me helm apo me teh, do të vuajë të njëjtën gjë në Zjarr.
Edhe lufta ka kufij
E drejta islame i lejon një shteti të ligjshëm të bëjë luftë, siç e lejon ligji i çdo shteti. Por ajo i vendos kufij luftimit. Kurani e lejon luftën vetëm kundër atyre që luftojnë dhe ndalon kapërcimin, që do të thotë kalimin e kufijve. Profeti (ﷺ) ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve, gjymtimin e të vdekurve dhe shkeljen e besës. Kurani lejon mirësinë dhe drejtësinë ndaj atyre që nuk kanë luftuar kundër myslimanëve. Xhihad do të thotë përpjekje në rrugën e Allahut (﷾). Lufta e shpallur nga sunduesi i një shteti është një formë e tij, dhe është e lidhur me këto kufij. Asnjë individ ose grup nuk mund ta shpallë atë. Një përkthim i njohur anglisht i Muslimit 1731 thotë ‘luftë e shenjtë’. Arabishtja thotë vetëm ‘dilni në fushatë’. Fjala ‘e shenjtë’ është e përkthyesit.
“Luftoni në rrugën e Allahut ndaj atyre që luftojnë kundër jush, por mos e kaloni kufirin, se Allahu nuk i do ata që e kalojnë kufirin.”
Ibn Omeri transmeton se gjatë njërës nga fushatat e Profetit (ﷺ) u gjet e vrarë një grua, dhe Profeti ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve.
Burejde transmeton se, kur Profeti (ﷺ) caktonte një komandant, i thoshte t'i frikësohej Allahut dhe të ishte i mirë me njerëzit e tij, të mos vidhte nga plaçka, të mos e shkelte besën, të mos i gjymtonte të vdekurit dhe të mos vriste fëmijë. Para çdo luftimi armikut duhej t'i ofroheshin tri zgjedhje: të pranonte Islamin; nëse jo, të paguante xhizjen, dhe atëherë myslimanët duhej të përmbaheshin prej tyre; dhe vetëm nëse refuzoheshin të dyja, të luftohej.
Në këtë përkthim anglisht shumë të përdorur të Sahih Muslimit, urdhri i Profetit (ﷺ) drejtuar komandantëve të tij në hadithin 1731, arabishtja ugzu (dilni në fushatë), përkthehet ‘Make a holy war’ (Bëni luftë të shenjtë). Arabishtja nuk ka asnjë fjalë që do të thotë ‘e shenjtë’.
“Allahu nuk ju ndalon të silleni mirë dhe të jeni të drejtë ndaj atyre që nuk luftojnë kundër jush për shkak të fesë dhe që nuk ju dëbojnë prej shtëpive tuaja. Me të vërtetë, Allahu i do të drejtët.”
Ibn Kudame, jurist hanbelit, mendon se çështja e xhihadit i besohet sunduesit (imamit) dhe gjykimit të tij, dhe se njerëzit duhet t'i binden atij në këtë. Ai bën një përjashtim: nëse një armik sulmon papritur dhe nuk ka kohë për ta pyetur sunduesin, njerëzit mund të mbrohen pa lejen e tij. Ai mendon gjithashtu se një mysliman që hyn në një vend jomysliman me premtim sigurie (eman) nuk mund t'i tradhtojë banorët e tij as t'u marrë pasurinë, sepse siguria u dha me kuptimin se ai nuk do t'i tradhtonte, edhe nëse kjo nuk u tha me fjalë.
Askush nuk mund ta marrë ligjin në dorë
Dënimi në të drejtën islame i përket një autoriteti të ligjshëm dhe një gjykatësi të kualifikuar. Një njeri privat nuk ka të drejtë të vendosë se kush meriton të vdesë. El-Kurtubiu, komentues i Kuranit i shekullit të trembëdhjetë, shënon një pikë për të cilën dijetarët nuk kanë mospajtim. Hakmarrja, dënimi për një vrasje, zbatohet vetëm nga ata që kanë autoritet të ligjshëm. Dhe një mysliman në çdo vend është i lidhur me marrëveshjen e tij për t'i respektuar ligjet e tij (17:34).
El-Kurtubiu shënon se dijetarët nuk kanë mospajtim se hakmarrja për vrasje zbatohet vetëm nga ata që kanë autoritet të ligjshëm, dhe se individët nuk mund ta marrin vetë.
“Mos iu qasni pasurisë së jetimit, veçse me qëllim të mirë, derisa të arrijë moshën e pjekurisë. Dhe përmbushni zotimet. Me të vërtetë, për zotimet do të jeni përgjegjës.”
Çfarë bëjnë Al-Kaida dhe ISIS-i, dhe çfarë thotë Islami
Grupe si Al-Kaida dhe ISIS thonë se veprojnë për Islamin, por veprat e tyre e shkelin ligjin e tij. Ata vrasin gra dhe fëmijë, gjë që Profeti (ﷺ) e ndaloi (el-Buhari 3015). Ata torturojnë njerëz, ndërsa ai tha se Allahu (﷾) do t'i mundojë ata që i mundojnë njerëzit në këtë botë (Muslimi 2613). Ata kthehen edhe kundër myslimanëve të tjerë dhe i shpallin jobesimtarë. Profeti (ﷺ) paralajmëroi se, kur një mysliman e quan një mysliman tjetër jobesimtar, akuza kthehet mbi njërin prej tyre (el-Buhari 6104). Në vitin 2014 më shumë se 120 dijetarë dhe imamë myslimanë, ndër ta Myftiu i Madh i Egjiptit, i shkruan një letër të hapur prijësit të ISIS-it. Ata i thanë se Islami ndalon vrasjen e të pafajshmëve, torturën, dëmtimin e të krishterëve ose të të tjerëve që ndjekin shkrimet e mëparshme, dhe detyrimin e kujtdo të ndërrojë fenë.
Ibn Omeri transmeton se gjatë njërës nga fushatat e Profetit (ﷺ) u gjet e vrarë një grua, dhe Profeti ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve.
Hisham ibn Hakim ibn Hizami kaloi pranë disa bujqve në Siri që i kishin lënë të qëndronin në diell. I thanë se ishin mbajtur për shkak të xhizjes. Ai tha se dëshmonte që e kishte dëgjuar të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte: Allahu do t'i mundojë ata që i mundojnë njerëzit në këtë botë. Në një transmetim tjetër ai shkoi te Umejr ibn Sadi, atëherë guvernator i Palestinës, dhe i tregoi hadithin, dhe guvernatori urdhëroi që t'i lironin.
Abdullah ibn Omeri transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: nëse një burrë i thotë vëllait të tij ‘O jobesimtar’, atëherë akuza bie mbi njërin prej të dyve.
Një letër e hapur nga dijetarë, myftinj dhe imamë myslimanë nga e gjithë bota drejtuar prijësit të grupit që e quan veten Shteti Islamik. Ndër nënshkruesit e saj janë Shauki Allam, Myftiu i Madh i Egjiptit, dhe Abdullah bin Bejjah, me dijetarë dhe prijës nga Nigeria, Pakistani, Indonezia dhe Amerika e Veriut. Përmbledhja e saj rendit atë që, sipas saj, është e ndaluar në Islam, ndër të tjera: vrasjen e të pafajshmëve; vrasjen e të dërguarve, pra edhe të gazetarëve dhe punonjësve të ndihmës; shpalljen e njerëzve jomyslimanë, përveç rastit kur ata shpallin hapur mosbesimin; dëmtimin ose keqtrajtimin e të krishterëve ose të çdo ithtari të Librit; detyrimin e njerëzve të ndërrojnë fenë; torturimin e njerëzve; dhe shpërfytyrimin e të vdekurve. Ajo shton se rikthimi i skllavërisë është i ndaluar në Islam, sepse u shfuqizua me konsensus universal, dhe e dënon marrjen prej tij të grave si konkubina si ringjallje të përçarjes dhe të korrupsionit.
| Çfarë bëjnë | Çfarë thonë burimet e Islamit |
|---|---|
| Vrasin gra dhe fëmijë | Profeti (ﷺ) e ndaloi. |
| Torturojnë njerëz | Allahu (﷾) do t'i mundojë ata që i mundojnë njerëzit në këtë botë. |
| I shpallin myslimanët e tjerë jobesimtarë | Akuza kthehet mbi njërin prej të dyve. |
| Vrasin veten për të vrarë të tjerët | Kurani e ndalon vetëvrasjen. |
| Shpallin luftë si grup | Lufta i përket një shteti të ligjshëm, kurrë një individi ose një grupi. |
| Shkelin premtimet e sigurisë | Profeti (ﷺ) e mohoi një njeri të tillë. |
Gratë, fëmijët dhe ata që nuk luftojnë
Profeti (ﷺ) ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve. Një herë, gjatë një fushate, ai gjeti një grua që ishte vrarë dhe tha se ajo nuk ishte nga ata që duhej të luftoheshin. Ai i dërgoi fjalë komandantit të tij: mos vrit grua as punëtor me mëditje. Punëtori me mëditje ishte një njeri që nuk merrte pjesë në luftim. Dijetarët mbrojnë edhe të tjerë që nuk luftojnë, si pleqtë shumë të moshuar dhe murgjit. Një mysliman që dëmton njerëz të pafajshëm e shkel sheriatin dhe mëkaton kundër Allahut (﷾) dhe të Dërguarit të Tij (ﷺ).
Ibn Omeri transmeton se gjatë njërës nga fushatat e Profetit (ﷺ) u gjet e vrarë një grua, dhe Profeti ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve.
Rebah ibn Rebiu transmeton se gjatë një fushate Profeti (ﷺ) gjeti njerëz të mbledhur rreth një gruaje që ishte vrarë. Ai tha se ajo nuk ishte nga ata që duhej të luftoheshin. Ai i dërgoi fjalë Halid ibn Velidit, që udhëhiqte pararojën: mos vrit grua as punëtor me mëditje.
“Luftoni në rrugën e Allahut ndaj atyre që luftojnë kundër jush, por mos e kaloni kufirin, se Allahu nuk i do ata që e kalojnë kufirin.”
“Prandaj Ne i urdhëruam bijtë e Israilit se kush vret ndokënd, që s’ka vrarë njeri ose që nuk ka bërë çrregullime në Tokë, është sikur të ketë vrarë të gjithë njerëzit. Dhe, nëse dikush shpëton një jetë, është sikur të ketë shpëtuar jetën e krejt njerëzve. Të dërguarit Tanë u sollën shenja të qarta, por shumë nga ata, edhe pas kësaj, i kaluan tërë kufijtë me të këqija në Tokë.”
Kjo e dëmton Islamin dhe umetin
Dëmtimi i njerëzve të pafajshëm bën gjithashtu dëm shumë përtej viktimave të tij. Një prijës i hipokritëve tha një herë se më të nderuarit do t'i dëbonin më të poshtrit nga Medina, duke nënkuptuar Profetin (ﷺ). Omeri nuk veproi vetë: ai kërkoi leje ta vriste atë njeri. Profeti (ﷺ) tha jo, që njerëzit të mos thoshin se Muhamedi i vret shokët e tij. Atij i interesonte si dukej Islami në sytë e të tjerëve. Ai u tha myslimanëve t'i lehtësonin gjërat dhe të mos i largonin njerëzit. Një sulm bën të kundërtën. Ai i jep Islamit një emër të keq. Ai i largon njerëzit që po mendonin të bëheshin myslimanë dhe i kthen të tjerët kundër myslimanëve. Ai u jep një armë atyre që e urrejnë Islamin. Dhe paguajnë myslimanët e zakonshëm: në Amerikë, krimet e urrejtjes kundër Islamit u rritën nga 28 në vitin 2000 në 481 në vitin 2001, vitin e sulmeve të 11 shtatorit. Shumica e viktimave të terrorizmit janë vetë myslimanë.
Xhabiri transmeton se gjatë një fushate Abdullah ibn Ubejji, një prijës i hipokritëve, kërcënoi se më të nderuarit do t'i dëbonin më të poshtrit nga Medina. Omeri i kërkoi Profetit (ﷺ) leje t'ia priste kokën atij njeriu. Profeti (ﷺ) tha: lëre, që njerëzit të mos thonë se Muhamedi i vret shokët e tij.
Enes ibn Maliku transmeton se Profeti (ﷺ) tha: lehtësojuni njerëzve gjërat dhe mos ua vështirësoni; jepuni lajme të mira dhe mos i largoni.
Incidentet e raportuara të krimeve të urrejtjes kundër Islamit në Shtetet e Bashkuara u rritën nga 28 në vitin 2000 në 481 në vitin 2001, vitin e sulmeve të 11 shtatorit. FBI e lidhi rritjen me ato sulme.
Shtojca statistikore thotë: ‘Në rastet kur mund të përcaktohej përkatësia fetare e viktimave të terrorizmit, myslimanët pësuan midis 82 dhe 97 për qind të vdekjeve të lidhura me terrorizmin gjatë pesë viteve të fundit’.
Vriten njerëz të pafajshëm
Njolloset emri i Islamit
Njerëzit largohen nga Islami
Myslimanët e zakonshëm paguajnë çmimin
- 28në vitin 2000
- 481në vitin 2001, vitin e sulmeve të 11 shtatorit
Mos bini në kurth
Ata që e urrejnë Islamin duan që një mysliman të kthehet te dhuna. Po kështu duan edhe ekstremistët që pretendojnë se flasin në emër të tij. Secili e ushqen tjetrin: dijetarët e quajnë këtë ekstremizëm kumulativ, ku një lloj ekstremizmi ushqehet nga tjetri dhe e rrit atë. ISIS-i e tha hapur. Në vitin 2015 revista e tij shkroi se sulmet po e zhduknin ‘zonën gri’, hapësirën ku myslimanët dhe të tjerët jetojnë bashkë në paqe. Ai shpresonte se reagimi kundër myslimanëve të zakonshëm do t'i shtynte ata në krahët e tij. Urrejtësit e Islamit duan të njëjtin akt për arsyen e tyre: për ta treguar me gisht dhe për të thënë se Islami është i dhunshëm dhe kundër vlerave të tyre. Pastaj çdo mysliman njolloset me të njëjtën furçë dhe quhet ekstremist ose islamist. Prandaj mos bini në kurth. Kurani u thotë besimtarëve të mos ndjekin gjurmët e djallit, sepse ai është “armiku juaj i përbetuar”. Ai u thotë ta verifikojnë lajmin që sjell një njeri i pandershëm dhe t'i përgjigjen së keqes me atë që është më e mirë.
Emërton ‘ekstremizmin kumulativ’: mënyrën se si një formë ekstremizmi mund të ushqehet nga format e tjera dhe t'i zmadhojë ato. Shkrimtarët e mëvonshëm e përdorin për grupet e ekstremit të djathtë dhe për ekstremistët e dhunshëm që pretendojnë Islamin, secili duke u rritur nga veprimet e tjetrit.
Në shkurt 2015 revista e ISIS-it Dabiq tha se sulmet e Parisit të janarit të atij viti kishin eliminuar ‘zonën gri’, hapësirën ku myslimanët dhe të tjerët jetojnë bashkë. Grupi shpresonte se sulmet në emër të tij do të provokonin një reagim kundër myslimanëve të zakonshëm në Perëndim, në mënyrë që ata të detyroheshin të zgjidhnin anën dhe t'i drejtoheshin atij.
“O besimtarë! Pranojeni Islamin me të gjitha rregullat e tij dhe mos shkoni gjurmëve të djallit, se ai është armiku juaj i përbetuar.”
“O ju që keni besuar! Nëse ndonjë njeri i pandershëm ju sjell ndonjë lajm, sigurohuni mirë (në është i vërtetë), për të mos i bërë dëm ndokujt pa dashje, e të pendoheni pastaj për atë që keni bërë.”
“Nuk barazohet e mira me të keqen! Të keqen ktheje me të mirë e atëherë armiku yt do të të bëhet menjëherë mik i ngushtë.”
Ekstremistët duan që një mysliman të bëhet i dhunshëm
Urrejtësit e Islamit tregojnë me gisht dhe thonë: Islami është i dhunshëm
Të gjithë myslimanët fajësohen dhe quhen ekstremistë
Zemërimi përdoret për të rekrutuar më shumë ekstremistë
Përgjigjjuni së keqes me atë që është më e mirë
Terrori nuk e ka ndrequr atë që pretendonte se do ta ndreqte
Terrori rrallë ka fituar atë për të cilën pretendonte se luftonte, dhe u ka sjellë myslimanëve shumë më tepër dëm se dobi. Një studim i RAND-it shqyrtoi 648 grupe terroriste midis viteve 1968 dhe 2006. Nga 268 që kishin përfunduar, 43 për qind u kthyen në politikë dhe 40 për qind u ndalën nga policia. Vetëm rreth një në dhjetë fitoi. Një studim i fushatave për ndryshim nga viti 1900 deri në 2006 gjeti se fushatat paqësore patën sukses dy herë më shpesh se ato të dhunshme: 53 për qind kundrejt 26 për qind. Ndryshimi i qëndrueshëm ka shumë më tepër gjasa të vijë nëpërmjet dialogut, nëpërmjet bashkimit të myslimanëve dhe nëpërmjet mjeteve politike paqësore.
Një studim i 648 grupeve terroriste aktive midis viteve 1968 dhe 2006, nga të cilat 268 kishin përfunduar. Nga ato që përfunduan, 43 për qind u kthyen në procesin politik dhe 40 për qind u përfunduan nga puna e policisë dhe e inteligjencës. Forca ushtarake përfundoi pak, dhe vetëm rreth një në dhjetë fitoi.
Krahason fushatat kryesore të dhunshme dhe jo të dhunshme për ndryshim nga viti 1900 deri në 2006, më shumë se 200 të dhunshme dhe më shumë se 100 jo të dhunshme. Fushatat jo të dhunshme patën sukses në 53 për qind të rasteve, ato të dhunshme në 26 për qind.
“Të gjithë mbahuni fort për litarin e Allahut (Kuranin) dhe mos u përçani! Kujtoni dhuntinë e Allahut për ju, sepse, kur ishit në armiqësi, Ai i pajtoi zemrat tuaja e, në saje të dhuntisë së Tij, u bëtë vëllezër. Dhe ju ishit buzë greminës së zjarrit, ndërsa Ai ju shpëtoi prej saj. Kështu, Allahu jua shpjegon shpalljet e Veta, që ju të drejtoheni në udhën e drejtë.”
“Thirr në rrugën e Zotit tënd me mençuri dhe këshillë të bukur dhe diskuto me ata në mënyrën më të mirë! Me të vërtetë, Zoti yt i di më së miri ata që janë shmangur nga rruga e Tij dhe i di më së miri ata që janë në rrugë të drejtë.”
Nëse ndiheni të padrejtësuar
Një mysliman që ndihet i padrejtësuar ka shumë mënyra të ligjshme për të vepruar. Profeti (ﷺ) e quajti xhihadin më të mirë një fjalë të vërtetë të thënë para një sunduesi të padrejtë. Prandaj ngrini zërin dhe shkruani. Bojkotoni. Protestoni paqësisht, brenda ligjit. Votoni, madje kandidoni edhe vetë. Flisni me ata me të cilët nuk pajtoheni: Kurani u thotë myslimanëve “diskuto me ata në mënyrën më të mirë”, dhe të anojnë nga paqja kur pala tjetër anon nga ajo. Respektoni ligjin e vendit ku jetoni, përveç rastit kur ju urdhëron të mëkatoni, sepse Kurani thotë: “Plotësoni detyrimet”. Por kurrë, në asnjë rrethanë, mos e merrni vetë dhunën në dorë për të ndrequr një padrejtësi ose për të ndëshkuar dikë. Vetëm një shtet i ligjshëm mund të shkojë në luftë, dhe edhe atëherë brenda kufijve të rreptë.
Tarik ibn Shihabi transmeton se një burrë e pyeti Profetin (ﷺ), ndërsa ai vinte këmbën në yzengji, se cili xhihad është më i miri. Ai tha: një fjalë e vërtetë e thënë para një sunduesi të padrejtë.
“Thirr në rrugën e Zotit tënd me mençuri dhe këshillë të bukur dhe diskuto me ata në mënyrën më të mirë! Me të vërtetë, Zoti yt i di më së miri ata që janë shmangur nga rruga e Tij dhe i di më së miri ata që janë në rrugë të drejtë.”
“Nëse ata shfaqin prirje për paqe, atëherë edhe ti ano nga ajo dhe mbështetu tek Allahu, sepse, vërtet, Ai dëgjon dhe di gjithçka.”
“O besimtarë! Plotësoni detyrimet! Ju është lejuar ngrënia e kafshëve, përveç atyre që do t’ju njoftohen. Derisa të gjendeni në ihram gjatë haxhit, nuk ju lejohet gjuetia. Vërtet, Allahu vendos çfarë të dëshirojë.”
Abdullah ibn Omeri transmeton se Profeti (ﷺ) tha se myslimani duhet të dëgjojë dhe t'u bindet atyre që kanë autoritet, i pëlqen apo jo, përveç rastit kur urdhërohet të mos i bindet Allahut. Nëse urdhërohet të bëjë mëkat, nuk ka as dëgjim, as bindje.
Ibn Kudame, jurist hanbelit, mendon se çështja e xhihadit i besohet sunduesit (imamit) dhe gjykimit të tij, dhe se njerëzit duhet t'i binden atij në këtë. Ai bën një përjashtim: nëse një armik sulmon papritur dhe nuk ka kohë për ta pyetur sunduesin, njerëzit mund të mbrohen pa lejen e tij. Ai mendon gjithashtu se një mysliman që hyn në një vend jomysliman me premtim sigurie (eman) nuk mund t'i tradhtojë banorët e tij as t'u marrë pasurinë, sepse siguria u dha me kuptimin se ai nuk do t'i tradhtonte, edhe nëse kjo nuk u tha me fjalë.
Ngrini zërin dhe shkruani
Bojkotoni
Protestoni paqësisht, brenda ligjit
Votoni
Kandidoni vetë
Kurrë mos e merrni vetë dhunën në dorë
Kundër edukatës së një myslimani
Veprat e tyre e shkelin gjithashtu edukatën, ose edebin, që Islami i kërkon çdo myslimani. Profeti (ﷺ) tha se besimtar është ai nga i cili jeta dhe pasuria e njerëzve janë të sigurta (en-Nesai 4995). Një herë, një nga shokët e Profetit (ﷺ) ia mori një tjetri litarin ndërsa ai flinte, dhe ai u zgjua i frikësuar. Profeti (ﷺ) tha se nuk i lejohet një myslimani ta frikësojë një mysliman (Ebu Davudi 5004). Nëse një shaka e tillë është e gabuar, terrorizimi i një qyteti të tërë është shumë më keq. Profeti (ﷺ) tha gjithashtu se Allahu (﷾) është i butë dhe e do butësinë (Muslimi 2593). Terroristët i japin Islamit një emër të keq, por Islami gjykohet sipas asaj që mëson, jo sipas atyre që e shkelin.
Ebu Hurejra transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: mysliman është ai nga gjuha dhe dora e të cilit njerëzit janë të sigurt, dhe besimtar është ai nga i cili jeta dhe pasuria e njerëzve janë të sigurta.
Abdurrahman ibn Ebi Lejla transmeton nga Sahabët se ata po udhëtonin me Profetin (ﷺ). Një burrë e zuri gjumi, dhe një tjetër shkoi te një litar që kishte ai që flinte dhe ia mori, dhe ai që flinte u zgjua i frikësuar. Profeti (ﷺ) tha: nuk i lejohet një myslimani ta frikësojë një mysliman.
Aishja transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: O Aishe, Allahu është i butë dhe e do butësinë, dhe për butësinë jep atë që nuk e jep për ashpërsinë, as për ndonjë gjë tjetër.
Akti i fundit i Samsonit dhe vendi i tij ndër heronjtë e besimit
Libri i Gjyqtarëve tregon se Samsoni u lut për forcë që të vdiste bashkë me Filistejtë. Ai e rrëzon shtëpinë mbi veten dhe mbi këdo që ishte brenda. Teksti thotë se ai vrau më shumë në vdekjen e tij se gjatë jetës. Dhiata e Re pastaj e përmend Samsonin ndër heronjtë e besimit. Kurani dhe Profeti (ﷺ) i ndalojnë të dyja pjesët e atij akti: vetëvrasjen dhe vrasjen e grave të mbledhura bashkë me burrat.
“Shtëpia ishte plot me burra dhe gra; aty ishin edhe të gjithë princat e Filistejve; dhe mbi tarracë kishte rreth tre mijë burra dhe gra që shikonin Samsonin duke i zbavitur. Atëherë Samsoni i thirri ZOTIT dhe tha: O Zot, ZOT, të lutem, kujtohu për mua; të lutem, më jep forcë vetëm këtë herë, o Perëndi, që të marr me një goditje të vetme hak ndaj Filistejve për dy sytë e mi. Dhe Samsoni kapi dy shtyllat e mesit mbi të cilat mbështetej shtëpia, njërën me dorën e djathtë dhe tjetrën me të majtën. Dhe Samsoni tha: Le të vdes bashkë me Filistejtë! Dhe u përkul me gjithë forcën e tij; dhe shtëpia ra mbi princat dhe mbi gjithë popullin që ishte brenda. Kështu të vdekurit që vrau ai në vdekjen e tij ishin më të shumtë se ata që kishte vrarë gjatë jetës së tij.”
“Dhe ç'të them më? Sepse do të më mungonte koha të tregoj për Gedeonin, Barakun, Samsonin, Jeftin, edhe për Davidin, Samuelin dhe profetët, të cilët me anë të besimit nënshtruan mbretëri, vepruan drejtësi, fituan premtime, mbyllën gojët e luanëve,”
“O besimtarë, mos e përvetësoni pasurinë e njëri-tjetrit në mënyrë të palejueshme, përveç rastit kur ajo është tregti me pëlqim të dyanshëm dhe mos e vritni veten (dhe njëri-tjetrin)! Vërtet, Allahu është i Mëshirshëm me ju.”
Ibn Omeri transmeton se gjatë njërës nga fushatat e Profetit (ﷺ) u gjet e vrarë një grua, dhe Profeti ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve.
Tekstet që citojnë kritikët
Kurani 9:5 — Sureja Et-Teube, ajeti 5
“Kur të kalojnë muajt e shenjtë (në të cilët ndalohet lufta), atëherë i vritni idhujtarët kudo që t’i ndeshni, i zini robër, i rrethoni dhe u bëni pusi kudo! Por, nëse pendohen, falin namazin dhe japin zekatin, atëherë i lini të qetë! Vërtet, Allahu është Falës dhe Mëshirëplotë.”
Cituar për
Kritikët e lexojnë këtë si urdhër për të vrarë jomyslimanët kudo që gjenden.
Përgjigjja
Ajeti flet për arabët paganë në luftë që i kishin shkelur marrëveshjet e tyre. Ajeti para tij i përjashton ata që i mbajtën marrëveshjet. Vetë ajeti pasardhës urdhëron që cilitdo prej tyre që kërkon mbrojtje t'i jepet ajo dhe të shoqërohet deri në një vend të sigurt.
Ku përfundon — 9:5 është ligj lufte kundër shkelësve të marrëveshjeve, dhe 9:6 mbron çdo armik që kërkon siguri.
Kurani 8:60 — Sureja El-Enfal, ajeti 60
“Përgatisni kundër tyre kuaj dhe forcë për luftë sa të mundni, që të tmerroni armikun e Allahut dhe armikun tuaj, si dhe të tjerë, përveç tyre, të cilët ju nuk i njihni, por që Allahu i njeh. Çfarëdo që të shpenzoni në rrugën e Allahut, do t’ju shpërblehet dhe nuk do t’ju bëhet padrejtësi.”
Cituar për
Kritikët e lexojnë këtë si urdhër për t'i terrorizuar jomyslimanët.
Përgjigjja
Ajeti flet për një ushtri që duhet të jetë gati për t'i frenuar forcat armike në luftë. Ajeti pasardhës urdhëron paqen sapo armiku të anojë nga ajo. Kurani e lejon luftën vetëm kundër atyre që luftojnë dhe ndalon kapërcimin e kufijve. Profeti (ﷺ) ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve. Ajeti 8:60 nuk thotë asgjë për sulmimin e njerëzve që nuk luftojnë.
Ku përfundon — 8:60 flet për frenimin e një armiku në luftë, jo për sulmimin e të pafajshmëve.
Sahih el-Buhari 2977 — Kitab el-Xhihad ue es-Sijer (Libri i luftës në rrugë të Allahut), hadithi 2977
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se ishte dërguar me fjalë të shkurtra në formë dhe të gjera në kuptim, dhe se ishte bërë fitimtar me frikën e hedhur në zemrat e armikut.
Cituar për
Kritikët e lexojnë ‘fitimtar me frikë’ si lavdërim për përhapjen e terrorit.
Përgjigjja
Thënia përshkruan frikën që Allahu (﷾) e hodhi në zemrat e ushtrive armike. Ishte një ndihmë që iu dha Profetit (ﷺ) në luftë. Ajo flet për atë që bëri Allahu (﷾), jo për ndonjë akt dhune kundër njerëzve. I njëjti Profet (ﷺ) ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve.
Ku përfundon — Frika ishte ndihma e Allahut (﷾) kundër ushtrive në luftë, jo leje për të dëmtuar civilët.
Sahih Muslim 1848 — Kitab el-Imare (Libri i qeverisjes), hadithi 1848
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha: kushdo që sulmon bashkësinë e tij, duke goditur njëlloj të mirët dhe të këqijtë, pa kursyer as besimtarët dhe pa mbajtur besën ndaj atyre që u është dhënë premtimi i sigurisë, nuk ka lidhje me mua dhe unë nuk kam lidhje me të.
Cituar për
Disa thonë se Osama bin Laden ishte mysliman i vërtetë, dhe se njerëzit që vrasin për fyerjen e Profetit (ﷺ) i binden Allahut.
Përgjigjja
Pretendimi i Islamit nuk i bën islame veprat e një njeriu. Profeti (ﷺ) e mohoi këdo që sulmon bashkësinë e tij, duke goditur njëlloj të mirët dhe të këqijtë. Ai e mohoi gjithashtu këdo që e shkel besën ndaj atyre që u është dhënë premtimi i sigurisë (Muslimi 1848). Kurani u thotë myslimanëve t'i durojnë me durim fjalët lënduese që dëgjojnë (3:186). E drejta islame nuk i jep asnjë personi privat të drejtën të marrë një jetë. Vrasja e një shpirti të pafajshëm është si vrasja e gjithë njerëzimit (5:32).
Ku përfundon — Vrasja në emër të Islamit e shkel vetë ligjin e Islamit.
Këndvështrime
Gjykimi i një feje sipas burimeve të saj
Një fe gjykohet sipas asaj që mësojnë shkrimet e saj, jo sipas krimeve të njerëzve që e pretendojnë. Askush nuk e gjykon krishterimin ose hinduizmin sipas krimeve të njerëzve që i pretendojnë. Islami meriton të njëjtën masë.
I matur sipas burimeve të tij, Islami e dënon vrasjen e të pafajshmëve që terroristët e kryejnë në emër të tij.
Pjesa më e madhe e botës myslimane ishte nën sundimin kolonial evropian deri pas vitit 1945. Fuqitë e huaja vazhduan të rrëzonin qeveri atje, si në Iran në vitin 1953. Asnjë padrejtësi nuk e bën të ligjshme në Islam vrasjen e të pafajshmëve.
Sunduesit që Perëndimi i quante islamë nuk sundonin me Islam. Saddam Huseini udhëhiqte një parti të themeluar mbi një ideologji laike që iu drejtua gjuhës islame për ta forcuar sundimin e saj. Muamer Kadafi i mënjanoi dijetarët islamë dhe e vuri në dyshim hadithin si bazë për ligjin.
Bibla e përmend ndër heronjtë e besimit Samsonin, i cili vrau veten për ta rrëzuar shtëpinë mbi burrat dhe gratë e mbledhura në të. Islami i ndalon si vetëvrasjen ashtu edhe vrasjen e grave.
Pikëpamja islame
Terrorizmi është ndër mëkatet më të rënda në Islam. Kurani e mbron jetën e pafajshme. Profeti (ﷺ) i mohoi ata që vrasin pa dallim. Vetëm një autoritet i ligjshëm mund të ndëshkojë.
Kurani thotë se vrasja e padrejtë e një njeriu është si vrasja e të gjithë njerëzve.
Kurani i urdhëron drejtpërdrejt myslimanët të mos marrin jetën që Allahu (﷾) e ka bërë të shenjtë, përveçse me drejtësi dhe me ligj.
Islami e ndalon vetëvrasjen. Kurani thotë “mos e vritni veten (dhe njëri-tjetrin)”, dhe Profeti (ﷺ) paralajmëroi se kushdo që vret veten do të dënohet në Zjarr.
Profeti (ﷺ) foli për një jomysliman që jeton nën një premtim mbrojtjeje. Kushdo që vret një person të tillë, tha ai, nuk do ta nuhasë aromën e Xhenetit.
Profeti (ﷺ) ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve në luftë.
Disa e sulmojnë bashkësinë myslimane pa dallim dhe e shkelin premtimin e dhënë njerëzve të mbrojtur. Profeti (ﷺ) tha se një person i tillë nuk ka lidhje me të.
Gjakderdhja do të jetë çështja e parë që gjykohet midis njerëzve në Ditën e Ringjalljes.
Dënimi i përket autoritetit të ligjshëm, jo individëve privatë.
Profeti (ﷺ) e ndaloi torturën. Ai tha se Allahu (﷾) do t'i mundojë ata që i mundojnë njerëzit në këtë botë.
Përhapja e frikës e shkel edukatën që mëson Islami. Profeti (ﷺ) tha se besimtar është ai nga i cili jeta dhe pasuria e njerëzve janë të sigurta. Ai tha gjithashtu se një mysliman nuk mund ta frikësojë një mysliman.