A beson Islami në lirinë e fjalës?

“Jobesimtarët thonë: “Ky (Kuran) është vetëm gënjeshtër, të cilën e ka trilluar ai me ndihmën e njerëzve të tjerë.” Kjo që thonë ata është e padrejtë dhe shpifje. Dhe ata thonë: “Këto janë përralla të popujve të lashtë; të cilat i ka vënë t’i shkruhen e t’i lexohen atij në mëngjes e mbrëmje.””

“Ne e dimë mirë që ata thonë: “Atë e mëson një njeri”! Por ai për të cilin flasin, flet në gjuhën e të huajve, kurse ky (Kurani) është në gjuhën e qartë arabe.”

“Thirr në rrugën e Zotit tënd me mençuri dhe këshillë të bukur dhe diskuto me ata në mënyrën më të mirë! Me të vërtetë, Zoti yt i di më së miri ata që janë shmangur nga rruga e Tij dhe i di më së miri ata që janë në rrugë të drejtë.”

“Diskutoni me ithtarët e Librit vetëm me mënyrën më të mirë, por jo me keqbërësit e tjerë. Dhe thoni: “Ne besojmë në atë që na është zbritur neve dhe në atë që ju është zbritur juve. Zoti ynë dhe Zoti juaj është një - dhe ne Atij i nënshtrohemi si myslimanë”.”

“Mos i shani idhujt që ata i adhurojnë në vend të Allahut, në mënyrë që ata të mos e shajnë Allahun armiqësisht nga padija. Kështu, Ne ia paraqesim të bukura çdo populli veprat e veta. Pastaj, ata do të kthehen te Zoti i tyre, i Cili do t’i lajmërojë për gjithçka që kanë bërë.”

“S’ka detyrim në fe, sepse tashmë është dalluar e drejta nga e shtrembra! Ai që mohon idhujt (dhe gjithçka që adhurohet në vend të Allahut) dhe beson në Allahun, ka siguruar lidhjen më të fortë, e cila nuk këputet kurrë. Allahu dëgjon dhe di gjithçka.”

“Dhe thuaj: “E vërteta është nga Zoti juaj. Kush të dojë, le të besojë e kush të dojë, le të mohojë”. Ne kemi përgatitur për mohuesit keqbërës një zjarr, që do t’i rrethojë nga të gjitha anët (si çadra). Nëse do të kërkojnë ndihmë, do t’u jepet një ujë si xehja e shkrirë, që do t’ua përcëllojë fytyrat. Sa pije e tmerrshme është ajo e sa strehim i keq është ai (zjarri)!”

Ebu Seid el-Hudriu transmeton se ndërsa Profeti (ﷺ) po ndante pasuri, një njeri i tha: “Bëj drejtësi.” Omeri kërkoi leje t'ia priste kokën, dhe Profeti tha: “Lëre.”

Abdullah ibn Mesudi transmeton se pas Hunejnit, kur Profeti (ﷺ) u dha disa arabëve të shquar një pjesë më të madhe të plaçkës, një njeri tha se ndarja nuk ishte e drejtë dhe nuk ishte bërë për hir të Allahut. Kur iu tregua, Profeti tha: kush do të ishte i drejtë, po të mos ishin Allahu dhe i Dërguari i Tij? Allahu e mëshiroftë Musain; ai u lëndua me më shumë se kaq, dhe duroi.

Ebu Hurejra transmeton se një njeri erdhi t'i kërkonte Profetit (ﷺ) një borxh dhe foli ashpër. Shokët u ngritën kundër tij, por Profeti tha: lëreni, sepse ai të cilit i detyrohen ka të drejtë të flasë. Ai urdhëroi që njeriut t'i kthehej borxhi me një deve më të vjetër e më të mirë se ajo që i detyrohej, dhe tha se njerëzit më të mirë janë ata që e kthejnë borxhin më mirë.

Enesi transmeton se një beduin e tërhoqi mantelin e Profetit (ﷺ) aq ashpër sa buza e tij i la shenjë në sup, dhe kërkoi t'i jepej diçka nga pasuria që Allahu i kishte dhënë. Profeti u kthye nga ai, buzëqeshi dhe urdhëroi që t'i jepej një dhuratë.

Aishja transmeton se disa hebrenj e përshëndetën Profetin (ﷺ) me “vdekja qoftë mbi ty”, dhe ajo i mallkoi në kthim. Ai i tha të ishte e butë, sepse Allahu e do butësinë në çdo çështje. Kur ajo pyeti nëse ai nuk e kishte dëgjuar çfarë thanë, ai u përgjigj se u ishte përgjigjur vetëm me “edhe mbi ju”.

Xhabir ibn Abdullahu transmeton se Profeti (ﷺ) pyeti se kush do të merrej me Kab ibn el-Eshrefin, i cili i kishte bërë dëm Allahut dhe të Dërguarit të Tij, dhe Muhamed ibn Meslemeja doli vullnetar.

Transmeton se pas fitores myslimane në Bedr, Kab ibn el-Eshrefi, një burrë i shquar në Medinë, shkoi në Mekë, vajtoi në poezitë e tij të vdekurit e Kurejshëve dhe i nxiti Kurejshët ta luftonin përsëri Profetin (ﷺ). Pasi u kthye në Medinë, Profeti pyeti se kush do të merrej me të.

El-Bera ibn Azibi transmeton se Profeti (ﷺ) dërgoi një grup nga ensarët, të udhëhequr nga Abdullah ibn Atiku, kundër Ebu Rafiut, i cili e dëmtonte Profetin dhe i ndihmonte armiqtë e tij kundër tij, dhe që jetonte në një kështjellë në Hixhaz.

Ubade ibn es-Samiti transmeton se shokët i dhanë besën Profetit (ﷺ) të dëgjonin dhe të bindeshin, të mos ua kontestonin pushtetin atyre që e mbanin, dhe të thoshin të vërtetën kudo që të ishin, pa iu frikësuar qortimit të askujt për hir të Allahut.

Abdullah ibn Mesudi transmeton se Profeti (ﷺ) tha se sinqeriteti të çon te mirësia dhe mirësia te Xheneti, dhe njeriu vazhdon të thotë të vërtetën derisa bëhet i sinqertë. Gënjeshtra të çon te ligësia dhe ligësia te Zjarri, dhe njeriu vazhdon të gënjejë derisa regjistrohet tek Allahu si gënjeshtar.

“O ju që keni besuar! Nëse ndonjë njeri i pandershëm ju sjell ndonjë lajm, sigurohuni mirë (në është i vërtetë), për të mos i bërë dëm ndokujt pa dashje, e të pendoheni pastaj për atë që keni bërë.”

“Ata që i akuzojnë gratë e ndershme (për imoralitet), e pastaj nuk sjellin katër dëshmitarë, t’i rrihni me tetëdhjetë goditje dhe të mos ua pranoni më kurrë dëshminë; këta janë njerëz ngatërrestarë.”

“Ju përcillnit me gjuhët tuaja dhe flisnit me gojët tuaja diçka, për të cilën nuk kishit dijeni. Ju këtë e merrnit për gjë të lehtë, por para Allahut kjo ishte një shkelje e madhe.”

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) i pyeti shokët e tij çfarë është përgojimi, dhe u tha se është të thuash për vëllanë tënd atë që ai nuk do ta donte. I pyetur po nëse e meta është vërtet aty, ai tha: nëse është aty, e ke përgojuar; dhe nëse nuk është, e ke shpifur.

“O ju që keni besuar! Mënjanoni shumë dyshime, se, vërtet, disa dyshime janë gjynah. Mos e spiunoni dhe mos e përgojoni njëri-tjetrin! Mos vallë dëshiron ndokush prej jush të hajë mishin e vëllait të vet të vdekur?! Sigurisht që ju do ta urrenit këtë!”

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha: kush beson në Allahun dhe në Ditën e Fundit nuk duhet ta dëmtojë fqinjin e tij, duhet ta nderojë mysafirin e tij dhe duhet të flasë mirë ose të heshtë.

Një traktat klasik, i shkruar më 1294 e.s., për vendimin për atë që fyen Profetin (ﷺ). Raporton pohimin e Ibn el-Mundhirit se shumica e dijetarëve mbajnë se një person i tillë duhet të vritet, dhe shtjellon provat për atë vendim.

“Mos iu qasni pasurisë së jetimit, veçse me qëllim të mirë, derisa të arrijë moshën e pjekurisë. Dhe përmbushni zotimet. Me të vërtetë, për zotimet do të jeni përgjegjës.”

“Ju, me siguri, do të sprovoheni në pasurinë e në jetën tuaj dhe do të dëgjoni shumë fyerje nga popujt që iu është dhënë Libri para jush, si dhe nga paganët. Por, nëse ju duroni dhe ruheni (nga të këqijat), atëherë kjo është vërtet përcaktuese e çështjeve.”

E bën krim për një dëshmitar të betuar ligjërisht në një procedim gjyqësor të bëjë me qëllim një deklaratë thelbësore që e di se është e rreme ose që nuk e beson të vërtetë.

E bën krim përdorimin e fjalëve apo sjelljes kërcënuese, abuzive ose fyese, ose shfaqjen e materialit të shkruar të tillë, me qëllim nxitjen e urrejtjes racore, ose kur urrejtja racore ka gjasa të nxitet.

Dhoma e Lordëve, me tre vota kundër dy, e la në fuqi dënimin e vitit 1977 të Denis Lemonit, redaktorit të Gay News, për shpifje blasfemuese për një poezi për Krishtin. Çështja ishte një ndjekje penale private e ngritur nga Mary Whitehouse.

Shfuqizoi veprat penale të së drejtës zakonore të blasfemisë dhe të shpifjes blasfemuese në Angli dhe Uells.

Shtoi krime të reja të nxitjes së urrejtjes fetare me fjalë apo sjellje kërcënuese, të futura si Pjesa 3A e Ligjit për rendin publik 1986.