A e mëson hinduizmi kastën sipas lindjes?

“Kur e ndanë Purushën, sa pjesë bënë? Si e quajnë gojën e tij, krahët e tij? Si i quajnë kofshët dhe këmbët e tij? Brahmani ishte goja e tij, nga të dy krahët e tij u bë Raxhanja. Kofshët e tij u bënë Vaishja, nga këmbët e tij u prodhua Shudra.”

“Por për hir të mbarësisë së botëve, ai bëri që brahmani, kshatriu, vaishja dhe shudra të dilnin nga goja, krahët, kofshët dhe këmbët e tij.”

“Ndarja katërfishe e kastave u krijua prej meje sipas ndarjes së cilësive dhe të detyrave. Por megjithëse unë jam autori i saj, më njih si të pashtershëm, dhe jo si autorin.”

“Detyrat e brahmanëve, kshatrijave dhe vaishjave, dhe të shudrave gjithashtu, o tmerr i armiqve të tu! dallohen sipas cilësive të lindura nga natyra. Qetësia, frenimi i shqisave, pendesa, pastërtia, falja, drejtësia, gjithashtu dija, përvoja dhe besimi (në një botë të ardhshme), kjo është detyra e natyrshme e brahmanëve. Trimëria, lavdia, guximi, shkathtësia, mosikja nga beteja, dhuratat, ushtrimi i pushtetit zotërues, kjo është detyra e natyrshme e kshatrijave. Bujqësia, ruajtja e bagëtisë, tregtia, (kjo) është detyra e natyrshme e vaishjave. Dhe detyra e natyrshme e shudrave, gjithashtu, qëndron në shërbim.”

“Tani, së pari, duke vënë re ndërsa kalojmë, se nuk ka asgjë në Gitë që të tregojë nëse kasta ishte e trashëguar sipas pikëpamjes së saj, ndërsa Apastamba e thotë qartë se është e tillë, le ta krahasojmë pasazhin e dytë të Gitës me Sutrat e Apastambës që lidhen me këtë pikë.”

“Duke pasur parasysh edhe detyrën tënde, nuk duhet të lëkundesh, sepse nuk ka asgjë më të mirë për një kshatriu se një betejë e drejtë.”

“Pa i vrarë mësuesit (e mi), (njerëz) me lavdi të madhe, është më mirë të jetosh edhe me lëmoshë në këtë botë.”

“Nëse, duke ushqyer egoizëm, mendon se mund të mos luftosh, e kotë, vërtet, është ajo vendosmëri e jotja. Natyra do të të detyrojë. Atë, o bir i Kuntit! që nga mashtrimi nuk do ta bësh, do ta bësh pa dashje, i lidhur nga detyra jote, që rrjedh nga natyra jote.”

“Natyra e një kshatriu, Shankara.”

“Detyra e vet, edhe pse me të meta, është më e mirë se detyra e tjetrit e kryer mirë. Vdekja në (kryerjen e) detyrës së vet është më e preferueshme; (kryerja e) detyrës së të tjerëve është e rrezikshme.”

“Duke e adhuruar, me (kryerjen e) detyrës së vet, atë prej të cilit dalin të gjitha gjërat dhe nga i cili përshkohet gjithë kjo, një njeri e arrin përsosmërinë. Detyra e vet, edhe pse me të meta, është më e mirë se detyra e tjetrit e kryer mirë. Duke e kryer detyrën që e cakton natyra, njeriu nuk bie në mëkat.”

“O bir i Kuntit! nuk duhet braktisur një detyrë e natyrshme edhe pse e njollosur nga e keqja; sepse të gjitha veprimet janë të mbështjella nga e keqja, ashtu si zjarri nga tymi.”

“Si pasojë e mbizotërimit të padevotshmërisë, o Krishna! gratë e familjes prishen; dhe kur gratë prishen, o pasardhës i Vrishnit! vjen përzierja e kastave; ajo përzierje i çon domosdoshmërisht në ferr familjen dhe shkatërruesit e familjes; sepse kur ceremonitë e (ofrimit të) toptheve të ushqimit dhe të ujit (atyre) dështojnë, të parët e tyre bien (në ferr).”

“Sikur të mos kryeja veprime, këto botë do të shkatërroheshin, unë do të isha shkaku i përzierjeve të kastave; dhe do t'i rrënoja këta njerëz.”

“Ata, sjellja e të cilëve ka qenë e mirë, do të arrijnë shpejt ndonjë lindje të mirë, lindjen e një brahmani, ose të një kshatriu, ose të një vaishje. Por ata, sjellja e të cilëve ka qenë e keqe, do të arrijnë shpejt një lindje të keqe, lindjen e një qeni, ose të një derri, ose të një çandale.”

“Sepse, o bir i Prithës! edhe ata që janë me lindje mëkatare, gratë, vaishjat dhe shudrat gjithashtu, duke iu drejtuar mua, e arrijnë qëllimin suprem.”

“Çfarë (duhet thënë) atëherë për brahmanët e shenjtë dhe të urtët mbretërorë që janë të përkushtuarit (e mi)? Duke ardhur në këtë botë kalimtare e të palumtur, më adhuro mua.”

“Shankara i merr vaishjat etj. si shembuj të kësaj; jo kështu Shridhara. Krahaso për gratë dhe shudrat, Nrisimha-tapini, f. 14. ‘Me lindje mëkatare’ = me lindje të ulët (Shridhara) = lindje që rrjedh nga mëkatet (Shankara).”

“Por për ta mbrojtur këtë gjithësi Ai, më i shkëlqyeri, u caktoi (detyra dhe) punë të veçanta atyre që dolën nga goja, krahët, kofshët dhe këmbët e tij. Brahmanëve u caktoi mësimin dhe studimin (e Vedës), flijimin për të mirën e vet dhe të të tjerëve, dhënien dhe pranimin (e lëmoshës). Kshatriut i urdhëroi të mbrojë popullin, të japë dhurata, të ofrojë flijime, të studiojë (Vedën), dhe të përmbahet nga lidhja me kënaqësitë shqisore; vaishjes, të ruajë bagëtinë, të japë dhurata, të ofrojë flijime, të studiojë (Vedën), të tregtojë, të japë para hua dhe të punojë tokën. Vetëm një punë i caktoi zoti shudrës: t'u shërbejë me përulësi edhe këtyre tri kastave (të tjera).”

“Thuhet se njeriu është më i pastër mbi kërthizë (se poshtë saj); prandaj i Vetëekzistuari (Svajambhu) e ka shpallur (pjesën) më të pastër të tij gojën e tij. Meqë brahmani doli nga goja (e Brahmanit), meqë ishte i parëlinduri, dhe meqë e zotëron Vedën, ai me të drejtë është zoti i gjithë këtij krijimi.”

“Vetë lindja e një brahmani është një mishërim i përjetshëm i ligjit të shenjtë; sepse ai lind për ta (përmbushur) ligjin e shenjtë, dhe bëhet një me Brahmanin.”

“Për shkak të epërsisë së tij, për shkak të superioritetit të origjinës së tij, për shkak të respektimit të rregullave (të veçanta) kufizuese, dhe për shkak të shenjtërimit të tij të veçantë, brahmani është zoti i (të gjitha) kastave (varna). Kastat (varna) brahman, kshatriu dhe vaishja janë të dylindurat, por e katërta, shudra, ka vetëm një lindje; nuk ka kastë (të pestë).”

“Një njeri një herë i lindur (një shudra), që e fyen një njeri të dylindur me sharje të rënda, do t'i pritet gjuha; sepse është me origjinë të ulët.”

“‘Person një herë i lindur’: shudra; nëse ‘fyen’, shan, kastat më të larta ‘me sharje të rënda’, fjalë të ashpra që u veshin faje të rënda, pëson ‘prerjen e gjuhës’. ‘Është me origjinë të ulët’: duke qenë i lindur nga këmbët e Brahmës. Kjo është arsyeja që jepet për ndëshkimin e veçantë; dhe shërben gjithashtu për të treguar të njëjtin ndëshkim për personat e përzierjes së kundërt, sepse edhe këta janë ‘me origjinë të ulët’; veçanërisht duke pasur parasysh shpalljen se ‘nuk ka kastë të pestë’.”

“Ai i tha: ‘Askush përveç një brahmani të vërtetë nuk do të fliste kështu. Shko e sill dru, mik, do të të inicoj. Nuk je shmangur nga e vërteta.’”

“Dhe për shkak se (Gautama) vazhdoi (ta inicojë Xhabalën) pasi u sigurua se (ai) nuk ishte ai (d.m.th. një shudra).”

“Shudrat nuk janë të kualifikuar edhe për atë arsye se Gautama, pasi u sigurua që Xhabala nuk ishte shudra nga që fliste të vërtetën, vazhdoi ta iniconte dhe ta mësonte. ‘Askush që nuk është brahman nuk do të fliste kështu. Shko e sill dru, mik, do të të inicoj. Nuk je shmangur nga e vërteta’ (Kh. Up. IV, 4, 5); ky pasazh i shkrimit jep një shenjë nga e cila nxirret përfundimi (se shudrat nuk janë të aftë për inicim).”

“Dhe për shkak të ndalimit, në Smriti, të dëgjimit dhe studimit (të Vedës nga shudrat) dhe të (njohjes dhe kryerjes së) çështjeve (vedike).”

“Atyre shudrave, megjithatë, të cilët, si Vidura dhe ‘gjahtari fetar’, e fitojnë dijen si pasojë e veprave të mëparshme, fryti i dijes së tyre nuk mund t'u mohohet, sepse dija në të gjitha rastet e sjell frytin e saj. Smriti, për më tepër, shpall se të katër kastat janë të kualifikuara për të fituar dijen e itihasave dhe puranave; krahaso pasazhin: ‘Ai duhet t'i mësojë katër kastat’ (Mahabh.). Mbetet, megjithatë, një pikë e vendosur që ata nuk zotërojnë asnjë kualifikim të tillë për sa i përket Vedës.”

“Edhe Smriti e shpall këtë ndalim të dëgjimit e kështu me radhë. ‘Veshët e atij që e dëgjon Vedën duhen mbushur me plumb dhe llak të shkrirë; nëse e shqipton, gjuha e tij duhet çarë; nëse e ruan, trupi i tij duhet prerë më dysh.’ Dhe: ‘Nuk duhet t'i mësojë detyra të shenjta apo betime.’ Është kështu një çështje e vendosur që shudrat nuk janë të kualifikuar për meditime mbi Brahmanin.”

“Hindusët mund ta marrin meritën se arritën tek ajo më herët se racat e tjera, duke qenë një racë më e vjetër se hebrenjtë apo arabët; megjithatë advaitizmi praktik, që i sheh dhe i trajton të gjithë njerëzit si shpirtin e vet, nuk u zhvillua kurrë ndër hindusët. Nga ana tjetër, përvoja ime është se nëse ndonjë fe iu afrua ndonjëherë kësaj barazie në mënyrë të dukshme, është Islami dhe vetëm Islami. Prandaj jam plotësisht i bindur se pa ndihmën e Islamit praktik, teoritë e vedantizmit, sado të holla dhe të mrekullueshme të jenë, janë krejtësisht pa vlerë për masën e madhe të njerëzimit.”

“Duam ta çojmë njerëzimin në vendin ku nuk ka as Veda, as Bibël, as Kuran; megjithatë kjo duhet bërë duke i harmonizuar Vedat, Biblën dhe Kuranin. Njerëzimit duhet t'i mësohet se fetë janë vetëm shprehjet e ndryshme të FESË, që është Njëshmëria, në mënyrë që secili të zgjedhë rrugën që i shkon më mirë. Për vetë atdheun tonë, një bashkim i dy sistemeve të mëdha, hinduizmit dhe Islamit, truri i Vedantës dhe trupi i Islamit, është shpresa e vetme.”

“O njerëz! Në të vërtetë, Ne ju krijuam ju prej një mashkulli dhe një femre dhe ju bëmë popuj e fise, për ta njohur njëri tjetrin. Më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që i frikësohet më shumë Atij. Vërtet, Allahu është i Gjithëdijshëm dhe për Atë asgjë nuk është e fshehtë.”

“se askush nuk do t’i mbartë gjynahet e tjetrit dhe se njeriu do të ketë vetëm atë për të cilën ka punuar;”

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha: Allahu nuk shikon fytyrat tuaja as pasurinë tuaj, por shikon zemrat dhe veprat tuaja.

Ebu Dherri e fyu një njeri dhe e turpëroi për nënën e tij. Profeti (ﷺ) i tha se kishte ende disa nga zakonet e Ditëve të Injorancës. Tha se robërit e tyre janë vëllezërit e tyre: duhet t'i ushqejnë me atë që hanë vetë, t'i veshin siç vishen vetë dhe të mos i ngarkojnë përtej fuqisë së tyre, ose përndryshe t'i ndihmojnë.

“Ti (o Muhamed) i the atij, që Allahu dhe ti vetë i keni bërë mirësi: “Mbaje gruan tënde dhe frikësoju Allahut!” Në të vërtetë, ti po fsheh në vetvete atë që Allahu do ta nxjerrë në shesh dhe ti po u frikësohesh njerëzve, kur më e drejtë është t’i frikësohesh Allahut. E, pasi Zejdi bashkëjetoi me gruan e vet dhe u nda prej saj, Ne ta dhamë ty për bashkëshorte, në mënyrë që besimtarët të mos ngurrojnë që të martohen me gratë e të birësuarve të tyre, pasi ata ta kenë plotësuar dëshirën e tyre dhe të jenë ndarë. Urdhri i Allahut do të përmbushet detyrimisht.”

“Nuk i takon asnjë besimtari apo besimtareje të vërtetë që, kur Allahu dhe i Dërguari i Tij vendosin për një çështje, ata të kenë të drejtë të zgjedhin në atë çështje të tyren. Kush e kundërshton Allahun dhe të Dërguarin e Tij, ai me siguri ka humbur.”

Ibn Kethiri shpjegon se Zejneb bint Xhahshi ishte bija e hallës së Profetit (ﷺ), Umejme bint Abdul-Muttalibit. Vetë Profeti e kërkoi për martesë në emër të robit të tij të liruar, Zejd ibn Harithes. Martesa zgjati rreth një vit dhe pastaj u prish, dhe Zejdi erdhi te Profeti të ankohej. Ibn Kethiri mban se ajo që fshehu Profeti ishte se Allahu i kishte thënë se Zejnebi do të ishte gruaja e tij, dhe refuzon të përsërisë transmetime të tjera për ajetin sepse nuk janë të sakta.

Fatime bint Kajsit, që burri e kishte ndarë, Profeti (ﷺ) i tha ta njoftonte kur të mbaronte koha e saj e pritjes. Kur mbaroi dhe dy burra i kërkuan dorën, ai e këshilloi të martohej më mirë me Usame ibn Zejdin. Ajo u martua me të dhe tha se martesa ishte e bekuar.

Abdullah ibn Amri transmeton se Profeti (ﷺ) përmendi katër burra prej të cilëve duhej mësuar recitimi i Kuranit: Abdullah ibn Mesudi, Salimi, robi i liruar i Ebu Hudhejfes, Ubej ibn Ka'bi dhe Muadh ibn Xhebeli. El-Buhariu e vendos në kapitullin për vlerat e Salimit.

Enes ibn Maliku transmeton se Profeti (ﷺ) u tha myslimanëve ta dëgjojnë dhe t'i binden atij që vihet në pushtet mbi ta, edhe nëse është një skllav abisinas koka e të cilit duket si rrush i thatë.

Xhabir ibn Abdullahu transmeton se Omeri thoshte: Ebu Bekri është zotëria ynë, dhe ai çliroi zotërinë tonë, me të cilin nënkuptonte Bilalin.