A mbështetet krishterimi mbi një flijim njeriu?

“Dhe ecni në dashuri, ashtu si edhe Krishti na deshi dhe e dha veten për ne, si ofertë dhe flijim Perëndisë, si një erë e këndshme.”

“Pastroni, pra, majanë e vjetër, që të jeni një brumë i ri, ashtu siç jeni pa maja. Sepse edhe Krishti, pashka jonë, u flijua për ne:”

“Përndryshe ai do të duhej të vuante shumë herë që nga krijimi i botës; por tani, një herë të vetme, në fund të shekujve, u shfaq për ta hequr mëkatin me flijimin e vetvetes.”

“Të nesërmen Gjoni e pa Jezusin që po vinte drejt tij dhe tha: Ja Qengji i Perëndisë, që heq mëkatin e botës.”

“Të cilin Perëndia e ka paraqitur si shlyerje me anë të besimit në gjakun e tij, për të treguar drejtësinë e tij, për faljen e mëkateve të kryera më parë, me durimin e Perëndisë;”

Molina, duke shkruar për peshkopin e Kuskos, e përshkruan Kapak-koçën, një flijim të nisur nga sundimtari inka Pachacutec. Çdo krahinë sillte në Kusko nga çdo fis një ose dy djem dhe vajza rreth dhjetë vjeç, me pëlhura, kope, ar dhe argjend. Pasi u vinin rreth statujave të Krijuesit, të Diellit, të Bubullimës dhe të Hënës, Inka bënte që ofertat të ndaheshin midis faltoreve kryesore të krahinave: ‘Kështu fëmijët u mbytën dhe u varrosën me figurat e argjendta të deleve’. Në faltoret e largëta, ‘fëmijët, pasi u mbytën më parë, u dogjën si flijim, me delet, qengjat dhe pëlhurat’. Sundimtari i ofronte këto flijime kur fillonte të mbretëronte, që faltoret t'i jepnin shëndet dhe t'i mbanin tokat e tij në paqe.

Landa, një murg françeskan në Jukatan, shkruan se përveç festave ku flijoheshin kafshë, prifti urdhëronte që të flijoheshin njerëz për shkak të ndonjë fatkeqësie ose nevoje. Të gjithë kontribuonin, që të bliheshin skllevër, ose disa nga devocioni jepnin fëmijët e tyre të vegjël, të cilët i përkëdhelnin deri në ditën e festës dhe i ruanin me kujdes që të mos iknin. Ai e përshkruan viktimën të shtrirë në shpinë mbi një gur të rrumbullakët, të mbajtur nga katër burra, dhe zemrën e tij të shkulur të gjallë dhe t'i jepej priftit. Përshkruan gjithashtu pusin në Chichén Itzá ku hidhnin njerëz të gjallë si flijim.

“Ai që nuk e kurseu Birin e vet, por e dha për ne të gjithë, si nuk do të na falë bashkë me të edhe çdo gjë?”

“Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindur, që kushdo që beson në të të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme.”

“Nuk do të lejosh që asnjë nga pasardhësit e tu të kalojë nëpër zjarr për Molekun dhe nuk do ta përdhosësh emrin e Perëndisë tënd. Unë jam ZOTI.”

“Ti nuk do të veprosh kështu me ZOTIN, Perëndinë tënd, sepse ata u kanë bërë perëndive të tyre çdo gjë të neveritshme për ZOTIN, që ai e urren; madje kanë djegur në zjarr bijtë e tyre dhe bijat e tyre për perënditë e tyre.”

“Dhe kanë ndërtuar vendet e larta të Tofetit, që është në luginën e birit të Hinomit, për të djegur në zjarr bijtë e tyre dhe bijat e tyre; gjë që unë nuk ua kam urdhëruar, as nuk më shkoi ndër mend.”

“Por nëse nuk ka mundësi të sjellë dy turtuj ose dy zogj pëllumbi, atëherë ai që ka mëkatuar do të sjellë si ofertë të tij të dhjetën pjesë të një efe mielli të bardhë si flijim për mëkatin; nuk do të hedhë mbi të vaj, as nuk do të vërë mbi të temjan, sepse është flijim për mëkatin. Pastaj do t'ia çojë priftit dhe prifti do të marrë një grusht prej tij, si kujtim të tij, dhe do ta djegë mbi altar, sipas flijimeve të bëra me zjarr për Zotin: është flijim për mëkatin. Dhe prifti do të bëjë shlyerje për të për mëkatin që ka bërë në njërën nga këto, dhe do t'i falet; dhe pjesa e mbetur do të jetë e priftit, si ofertë ushqimi.”

“Dhe ai tha: Mos e zgjat dorën mbi djaloshin dhe mos i bëj asgjë; sepse tani e di që ti i frikësohesh Perëndisë, sepse nuk ma kurseve birin tënd, birin tënd të vetëm.”

“A do të jetë i kënaqur ZOTI me mijëra deshë apo me dhjetëra mijë lumenj vaji? A duhet t'i jap të parëlindurin tim për shkeljen time, frytin e barkut tim për mëkatin e shpirtit tim? O njeri, ai të ka bërë të njohur atë që është e mirë; dhe çfarë kërkon prej teje ZOTI, veç se të zbatosh drejtësinë, të duash mëshirën dhe të ecësh përulësisht me Perëndinë tënd?”

“Por shkoni dhe mësoni se ç'do të thotë: Dua mëshirë, e jo flijim; sepse nuk kam ardhur të thërres të drejtët, por mëkatarët në pendim.”

“Dhe Jefte i bëri një zotim ZOTIT dhe tha: Në qoftë se ti m'i jep pa tjetër në dorë bijtë e Amonit, atëherë çfarëdo që të dalë nga dyert e shtëpisë sime për të më pritur, kur të kthehem në paqe nga bijtë e Amonit, do t'i përkasë me siguri ZOTIT, dhe unë do ta ofroj si olokaust.”

“Ajo i tha: Ati im, në qoftë se ia ke hapur gojën ZOTIT, më bëj atë që ka dalë nga goja jote, sepse ZOTI të ka dhënë hakmarrje ndaj armiqve të tu, ndaj bijve të Amonit.”

“Në fund të dy muajve ajo u kthye tek i ati, i cili bëri me të sipas zotimit që kishte bërë; dhe ajo nuk kishte njohur burrë. Dhe u bë zakon në Izrael,”

“Atëherë mori djalin e tij të parëlindur, që duhej të mbretëronte në vend të tij, dhe e ofroi si olokaust mbi mur. Dhe pati një zemërim të madh kundër Izraelit; kështu ata u larguan prej tij dhe u kthyen në vendin e tyre.”

“Ti nuk do të veprosh kështu me ZOTIN, Perëndinë tënd, sepse ata u kanë bërë perëndive të tyre çdo gjë të neveritshme për ZOTIN, që ai e urren; madje kanë djegur në zjarr bijtë e tyre dhe bijat e tyre për perënditë e tyre.”

“Thuaj: A mos vallë do të kërkoj unë tjetër zot, përveç Allahut, kur Ai është Zoti i gjithçkaje? Kushdo që bën diçka, punon për vete dhe askush nuk ngarkohet me barrën e tjetrit. Pastaj të gjithë do të ktheheni te Zoti juaj dhe Ai do t’ju tregojë për kundërshtitë që kishit mes jush.”

“Dhe Ne e zëvendësuam atë (Ismailin) me një kurban të madh,”

“Shumë paganëve, idhujt e tyre ua kanë bërë t’u duket e bukur vrasja e fëmijëve të tyre, për t’i shkatërruar dhe për t’ua pështjelluar besimin. Sikur të donte Allahu, ata nuk do ta bënin atë. Lërini ata dhe trillimet e tyre.”

“Të humbur janë ata që i vrasin fëmijët e tyre nga mendjelehtësia dhe padija dhe i bëjnë të ndaluara ato që ua ka dhuruar Allahu, duke trilluar kështu gënjeshtra rreth Allahut. Ata janë të devijuar dhe aspak të udhëzuar.”

“Tek Allahu nuk arrin as mishi, as gjaku i tyre, por arrin përkushtimi juaj. Kështu, Ai i ka vënë ato në shërbimin tua,j që ju ta madhëroni Allahun sepse ju ka udhëzuar. Dhe, jepu lajmin e mirë, punëdrejtëve!”

“Shpirti që mëkaton, ai do të vdesë. Biri nuk do të mbajë paudhësinë e atit dhe ati nuk do të mbajë paudhësinë e birit; drejtësia e të drejtit do të jetë mbi të, dhe ligësia e të ligut do të jetë mbi të.”