A besojnë myslimanët te librat që Allahu u dha Musait dhe Jezusit?

“I Dërguari beson në atë (Kuranin) që i është shpallur nga Zoti i tij e po ashtu dhe besimtarët: të gjithë besojnë në Allahun, engjëjt e Tij, librat e Tij dhe të dërguarit e Tij (duke thënë): “Ne nuk bëjmë dallim mes asnjërit prej të dërguarve të Tij”. Ata thonë: “Ne dëgjojmë dhe bindemi. Faljen Tënde kërkojmë, o Zoti Ynë dhe te Ti do të kthehemi!””

“O besimtarë! Besoni Allahun, të Dërguarin e Tij, Librin, që ia ka zbritur të Dërguarit të Tij dhe Librin që e ka zbritur më parë. Kushdo që mohon Allahun, engjëjt e Tij, Librat e Tij, të Dërguarit e Tij dhe Ditën e Kiametit, ai, me të vërtetë, ka humbur larg prej udhës së drejtë.”

Ebu Hurejra transmeton se një burrë erdhi te Profeti (ﷺ) dhe e pyeti çfarë është besimi. Profeti u përgjigj se besimi është të besosh në Allahun, në engjëjt e Tij, në Librat e Tij, në të dërguarit e Tij, në takimin me Të dhe në Ringjalljen. Burri ishte engjëlli Xhibril, që kishte ardhur t'u mësonte njerëzve fenë e tyre.

“Ne kemi dërguar Teuratin, në të cilin janë udhëzimet dhe drita. Sipas tij, profetët që ia kishin dorëzuar veten Allahut, i gjykonin hebrenjtë; por edhe të diturit dhe rabinët kështu vepronin, sepse atyre iu qe besuar mbrojtja e Librit të Allahut, për të cilin ata dëshmonin. Prandaj, mos kini frikë nga njerëzit, por kini frikë vetëm prej Meje! Dhe mos i ndërroni Fjalët e Mia me ndonjë vlerë të vogël! Kushdo që nuk gjykon sipas asaj që ka shpallur Allahu, ai është mohues i vërtetë.”

“Pas atyre profetëve, Ne dërguam Isain, të birin e Merjemes, si vërtetues të Teuratit që kishte ardhur para tij. Dhe i dhamë atij Ungjillin, në të cilin ka udhëzim dhe dritë, si përmbushje të asaj që ishte shpallur para tij në Teurat dhe si udhërrëfim e këshillë për ata që i frikësohen Allahut.”

“Ne të frymëzuam ty (o Muhamed) me shpallje, ashtu siç frymëzuam me shpallje Nuhun dhe profetët pas tij; siç frymëzuam me shpallje edhe Ibrahimin, Ismailin, Is’hakun, Jakubin dhe bijtë e tij, Isain, Ejubin, Junusin, Harunin, Sulejmanin dhe Davudin, të cilit i dhamë Zeburin.”

“Ai të ka shpallur ty Librin, me të vërtetën e saktë, duke vërtetuar shpalljet e mëparshme. Ai i ka zbritur Teuratin dhe Ungjillin”

“Ne nuk kemi çuar asnjë të dërguar, përveçse në gjuhën e popullit të tij, për t’u shpjeguar atyre (shpalljet e Zotit). Allahu e shpie në humbje kë të dojë dhe e udhëzon në rrugë të drejtë kë të dojë. Ai është i Plotfuqishmi dhe i Urti.”

“Ne të frymëzuam ty (o Muhamed) me shpallje, ashtu siç frymëzuam me shpallje Nuhun dhe profetët pas tij; siç frymëzuam me shpallje edhe Ibrahimin, Ismailin, Is’hakun, Jakubin dhe bijtë e tij, Isain, Ejubin, Junusin, Harunin, Sulejmanin dhe Davudin, të cilit i dhamë Zeburin.”

E shpjegon shpalljen me një figurë: profetët janë llamba dhe shpallja është rryma elektrike; çdo llambë jep dritë sipas tensionit dhe ngjyrës së vet, dhe gjuha amtare e një profeti është ngjyra e llambës, ndërsa fuqia vjen nga Allahu dhe profeti është vetëm ndërmjetës (paragrafi 64). Thotë se nuk ka asnjë gjurmë të fletëve të Ibrahimit, se Tevrati dhe Psalmet humbën më shumë se një herë, dhe se Jezusi nuk pati kohë të diktonte atë që predikoi: dishepujt e tij dhe pasardhësit e tyre i përcollën fjalët e tij në shumë versione, nga të cilët Kisha mbajti katër si Ungjijtë e saj (paragrafi 147).

“Mjerë ata që me duart e tyre shkruajnë Librin, e pastaj thonë: “Kjo është prej Allahut” që për këtë të kenë ndonjë dobi të vogël (materiale). Mjerë ata për çfarë kanë shkruar me duart e tyre dhe mjerë ata për çfarë kanë fituar!”

“Me të vërtetë, një grup ithtarësh të Librit e shtrembërojnë Librin me gjuhët e tyre (ndërsa e lexojnë atë), që ju të mendoni se ai lloj leximi është prej Librit (që ka zbritur Allahu), kurse në të vërtetë, nuk është prej Librit. Ata thonë: “Kjo që lexojmë është nga Allahu”, por ajo nuk është nga Allahu. Ata flasin gënjeshtra për Allahun, duke qenë të vetëdijshëm për këtë.”

“Ne kemi marrë besëlidhje edhe prej atyre që thanë: “Jemi të krishterë”, por edhe ata kanë harruar një pjesë të mirë nga ato që janë këshilluar, prandaj ua shtiem armiqësinë dhe urrejtjen midis tyre deri në Ditën e Kiametit. Allahu do t’i lajmërojë ata për veprat që kanë bërë.”

“Kështu Moisiu, shërbëtori i Zotit, vdiq atje në vendin e Moabit, sipas fjalës së Zotit. Dhe ai e varrosi në një luginë në vendin e Moabit, përballë Beth-Peorit; por askush nuk e di varrin e tij deri në ditën e sotme. Moisiu ishte njëqind e njëzet vjeç kur vdiq; sytë e tij nuk ishin dobësuar dhe fuqia e tij natyrore nuk ishte pakësuar. Dhe bijtë e Izraelit e qanë Moisiun në fushat e Moabit tridhjetë ditë; kështu mbaruan ditët e të qarit dhe të zisë për Moisiun. Dhe Jozueu, biri i Nunit, ishte plot me frymën e diturisë, sepse Moisiu kishte vënë duart mbi të; dhe bijtë e Izraelit e dëgjuan dhe bënë ashtu si i kishte urdhëruar Zoti Moisiun. Dhe nuk doli më në Izrael asnjë profet si Moisiu, të cilin Zoti e njihte ballë për ballë,”

Tregon si lexuesit vunë re se pesë librat nuk mund të ishin të gjithë vepër e Moisiut: në shekullin e 11-të Isak ibn Jashushi vuri në dukje se mbretërit edomitë të Zanafillës 36 jetuan shumë kohë pas Moisiut, dhe studiues të mëvonshëm vunë re rrëfimin e vdekjes së Moisiut dhe shprehje si ‘deri në ditën e sotme’. Paraqet pikëpamjen e studimeve moderne biblike se Pentateuku u bashkua nga disa burime më të hershme nga redaktorë të mëvonshëm, dhe e lidh Ligjin e Përtërirë me ‘librin e ligjit’ të gjetur në Tempull në mbretërimin e mbretit Josia (2 Mbretërve 22), në fund të shekullit të 7-të p.e.s.

““ ‘Si mund të thoni: “Ne jemi të urtë dhe ligji i Jahveut është me ne”? Por ja, pena e rreme e skribëve e ka bërë atë një gënjeshtër.”

“Dhe pasi Gjoni u fut në burg, Jezusi erdhi në Galile, duke predikuar ungjillin e mbretërisë së Perëndisë, dhe duke thënë: Koha u plotësua dhe mbretëria e Perëndisë është afër: pendohuni dhe besoni ungjillin.”

“Duke qenë se shumë veta kanë marrë përsipër të shtrojnë me radhë një rrëfim të gjërave që janë besuar plotësisht ndër ne, ashtu si na i dorëzuan ata që që nga fillimi qenë dëshmitarë okularë dhe shërbëtorë të fjalës, m'u duk mirë edhe mua, që i kam hetuar me kujdes të gjitha gjërat që nga fillimi, të t'i shkruaj me radhë, o i shkëlqyeri Teofil,”

Një tekst mësimor standard. Letrat më të hershme të Pavlit i daton rreth vitit 50 e.s., Markun rreth viteve 65-70, Mateun dhe Lukën rreth viteve 80-85, dhe Gjonin rreth viteve 90-95, dhe shënon se Jezusi fliste aramaisht, ndërsa Ungjijtë u shkruan në greqisht nga autorë që nuk e përmendin emrin e tyre. Thotë gjithashtu se Pavli nuk e njohu Jezusin gjatë jetës së tij dhe erdhi në besim vetëm pas kryqëzimit.

Një antologji shkrimesh të hershme të krishtera të lëna jashtë Dhiatës së Re, në përkthim anglisht. Ndër to janë ungjij me emrat e Thomait, Pjetrit, Marisë dhe Filipit, dhe ungjij të përdorur nga grupe hebreo-të krishtera.

Athanasi, peshkop i Aleksandrisë, rendit librat që ai i llogarit si shkrim i shenjtë. Lista e tij e Dhiatës së Re janë njëzet e shtatë librat e Dhiatës së Re të sotme, lista më e hershme e ruajtur pikërisht e këtyre librave dhe e asnjë tjetri.

E shpjegon shpalljen me një figurë: profetët janë llamba dhe shpallja është rryma elektrike; çdo llambë jep dritë sipas tensionit dhe ngjyrës së vet, dhe gjuha amtare e një profeti është ngjyra e llambës, ndërsa fuqia vjen nga Allahu dhe profeti është vetëm ndërmjetës (paragrafi 64). Thotë se nuk ka asnjë gjurmë të fletëve të Ibrahimit, se Tevrati dhe Psalmet humbën më shumë se një herë, dhe se Jezusi nuk pati kohë të diktonte atë që predikoi: dishepujt e tij dhe pasardhësit e tyre i përcollën fjalët e tij në shumë versione, nga të cilët Kisha mbajti katër si Ungjijtë e saj (paragrafi 147).

“Duke qenë se shumë veta kanë marrë përsipër të shtrojnë me radhë një rrëfim të gjërave që janë besuar plotësisht ndër ne, ashtu si na i dorëzuan ata që që nga fillimi qenë dëshmitarë okularë dhe shërbëtorë të fjalës, m'u duk mirë edhe mua, që i kam hetuar me kujdes të gjitha gjërat që nga fillimi, të t'i shkruaj me radhë, o i shkëlqyeri Teofil,”

Një tekst mësimor standard. Letrat më të hershme të Pavlit i daton rreth vitit 50 e.s., Markun rreth viteve 65-70, Mateun dhe Lukën rreth viteve 80-85, dhe Gjonin rreth viteve 90-95, dhe shënon se Jezusi fliste aramaisht, ndërsa Ungjijtë u shkruan në greqisht nga autorë që nuk e përmendin emrin e tyre. Thotë gjithashtu se Pavli nuk e njohu Jezusin gjatë jetës së tij dhe erdhi në besim vetëm pas kryqëzimit.

E shpjegon shpalljen me një figurë: profetët janë llamba dhe shpallja është rryma elektrike; çdo llambë jep dritë sipas tensionit dhe ngjyrës së vet, dhe gjuha amtare e një profeti është ngjyra e llambës, ndërsa fuqia vjen nga Allahu dhe profeti është vetëm ndërmjetës (paragrafi 64). Thotë se nuk ka asnjë gjurmë të fletëve të Ibrahimit, se Tevrati dhe Psalmet humbën më shumë se një herë, dhe se Jezusi nuk pati kohë të diktonte atë që predikoi: dishepujt e tij dhe pasardhësit e tyre i përcollën fjalët e tij në shumë versione, nga të cilët Kisha mbajti katër si Ungjijtë e saj (paragrafi 147).

Jozef Flavi rendit librat që hebrenjtë i mbajnë të shenjtë dhe thotë se profetët pas Moisiut e shkruan historinë e kohës së tyre deri në mbretërimin e Artakserksit të Persisë. Që atëherë, thotë ai, historia hebraike është shkruar, por nuk çmohet njësoj, sepse që nga ajo kohë nuk ka pasur një vijimësi të saktë profetësh.

“Muhamedi nuk është babai i askujt prej burrave tuaj, por është i Dërguari i Allahut dhe vula e profetëve; Allahu është i Gjithëdijshëm për çdo gjë.”

“Ne të kemi zbritur ty (o Muhamed) Librin me të vërtetën, si përmbushës të shkrimeve të mëparshme dhe mbrojtës të tyre. Prandaj gjykoji ata sipas asaj që të ka zbritur Allahu dhe mos ndiq dëshirat e tyre, duke u shmangur kështu nga e Vërteta që të është shpallur. Ne për secilin nga ju kemi sjellë një ligj dhe një rrugë të qartë. Sikur të donte Allahu, do t’ju kishte bërë një popull të vetëm, por Ai kërkon që t’ju provojë në atë që ju ka dhënë, andaj bëni gara për punë të mira! Të gjithë do të ktheheni te Allahu e Ai do t’ju lajmërojë për çështjet, rreth të cilave kishit kundërshti.”

“Ne të kemi zbritur ty (o Muhamed) Librin me të vërtetën, si përmbushës të shkrimeve të mëparshme dhe mbrojtës të tyre. Prandaj gjykoji ata sipas asaj që të ka zbritur Allahu dhe mos ndiq dëshirat e tyre, duke u shmangur kështu nga e Vërteta që të është shpallur. Ne për secilin nga ju kemi sjellë një ligj dhe një rrugë të qartë. Sikur të donte Allahu, do t’ju kishte bërë një popull të vetëm, por Ai kërkon që t’ju provojë në atë që ju ka dhënë, andaj bëni gara për punë të mira! Të gjithë do të ktheheni te Allahu e Ai do t’ju lajmërojë për çështjet, rreth të cilave kishit kundërshti.”

Ebu Hurejra transmeton se ithtarët e Librit e lexonin Tevratin në hebraisht dhe ua shpjegonin myslimanëve në arabisht. Profeti (ﷺ) u tha myslimanëve të mos i besonin dhe as t'i quanin gënjeshtarë, por të thoshin: ne besojmë te Allahu dhe te ajo që na u shpall neve (Kurani 2:136).

“(Kujto) kur engjëjt thanë: O Merjeme! Allahu të jep lajmin e mirë për një (djalë që do të lindë me një) Fjalë prej Tij: emrin do ta ketë Mesih - Isa i biri i Merjemes, do të jetë i nderuar në këtë botë dhe në tjetrën dhe një nga të afërmit e Allahut.”

“Ajo tha: “Zoti im! Qysh do të kem unë fëmijë, kur nuk më ka prekur askush?!” – “Kështu – tha (engjëlli) - Allahu krijon ç’të dojë Vetë. Kur vendos diçka, Ai vetëm thotë për të: “Bëhu!” dhe ajo bëhet.””

“dhe do ta caktojë atë të Dërguar te bijtë e Israilit (të cilëve do t’u thotë): Ju kam sjellë prova nga Zoti juaj (që vërtetojnë Profecinë time): bëj për ju diçka prej balte në formë shpendi, fryj në të e me urdhrin e Allahut ajo bëhet shpend i gjallë; shëroj të verbrit e lindur dhe të lebrosurit dhe i ngjall të vdekurit me lejen e Allahut; ju tregoj çfarë hani dhe çfarë ruani në shtëpitë tuaja. Sigurisht që te të gjitha këto ka prova për ju, nëse jeni besimtarë të vërtetë.”

“Mjerë ata që me duart e tyre shkruajnë Librin, e pastaj thonë: “Kjo është prej Allahut” që për këtë të kenë ndonjë dobi të vogël (materiale). Mjerë ata për çfarë kanë shkruar me duart e tyre dhe mjerë ata për çfarë kanë fituar!”

“Pastaj Allahu do të thotë (në Ditën e Gjykimit): “O Isa, i biri i Merjemes! Ti ishe ai që u the njerëzve: “Adhuromëni mua dhe nënën time si zota krahas Allahut”?! Isai do të thotë: Qofsh i lartësuar dhe i lavdëruar! Mua nuk më takon të them diçka, për të cilën nuk kam aspak të drejtë! Po ta kisha thënë ndonjëherë, Ti me siguri do ta dije. Ti e di çfarë ka në shpirtin tim, po unë nuk e di çfarë ka në Veten Tënde. Vetëm Ti i di të gjitha të fshehtat. Unë nuk u kam thënë asgjë tjetër, përveç asaj që më ke urdhëruar Ti: Adhuroni Allahun, Zotin tim dhe Zotin tuaj!” Kam qenë dëshmitar, për sa kohë që kam jetuar midis tyre dhe, qëkurse më more mua, vetëm Ti ishe mbikëqyrës i tyre. Ti je Dëshmitar për çdo gjë.”