Përgjigje e shkurtër
Po. Kurani thotë se nuk ka pasur kurrë një popull pa paralajmërues, prandaj edhe popujt e Indisë patën paralajmërues. Çdo paralajmërues foli në gjuhën e popullit të vet, dhe të gjithë sollën një mesazh: adhuroni vetëm Allahun (﷾). Por Kurani nuk përmend asnjë profet të dërguar në Indi. Nuk e bën profet Krishnën, Ramën ose Budën, dhe askush nuk mund të thotë kush ishin paralajmëruesit e Indisë. Ajo që jep Kurani është një provë. Çdo gjë në shkrimet e Indisë që përputhet me atë mesazh të vetëm është e vërtetë, dhe mund të jetë jehonë e mësimit të një të dërguari. Çdo gjë që e kundërshton nuk erdhi nga një i dërguar. Shumë hindusë e quajnë fenë e tyre Sanatana Dharma, feja e përjetshme. Edhe Kurani flet për një fe, të njëjtën për çdo profet dhe të ngulitur në natyrën njerëzore. Dhe thotë se i dërguari i fundit, Muhamedi (ﷺ), u dërgua te të gjithë njerëzit, përfshirë Indinë.
Shpjegimi i plotë
Një paralajmërues për çdo popull
Kurani përgjigjet me fjalë që nuk lënë jashtë asnjë popull. Nuk ka pasur kurrë një popull pa paralajmërues, thotë ai. Allahu (﷾) i dërgoi çdo populli një të dërguar me një urdhër: adhurojeni Allahun (﷾) dhe shmangni tagutin. Taguti është çdo gjë që adhurohet përveç Tij (Nahiu e përkthen fjalën “idhujt”). Çdo populli ka udhërrëfyes, dhe kur vjen i dërguari i çdo populli, çështja mes tyre gjykohet me drejtësi. Ibn Kethiri, një komentues mysliman i Kuranit i shekullit të katërmbëdhjetë, e shpjegon 35:24 kështu. Asnjë popull nga bijtë e Ademit nuk ka kaluar pa i dërguar Allahu (﷾) paralajmërues, prandaj askujt nuk i mbeti justifikim. Pranë tij vë 13:7 dhe 16:36. Kurani nuk e përmend Indinë, ashtu siç nuk përmend as Kinën, as Amerikat. Por India, me popujt dhe gjuhët e saj të shumta, është mes popujve që përfshijnë këto ajete. Ajete të tjera thonë se popullit të vetë Profetit (ﷺ) nuk i erdhi asnjë paralajmërues para tij. Dijetarët e hershëm shpjeguan se këto flasin për fisin e tij, kurejshët, ose për njerëzit e periudhës së ndërmjetme midis Jezusit dhe tij. Përgjigjet më poshtë thonë më shumë.
“Ne të kemi dërguar ty me të Vërtetën, për të sjellë lajme të mira dhe për të paralajmëruar; nuk ka pasur asnjë popull që të mos i ketë ardhur paralajmërues.”
“Çdo populli Ne i çuam një të dërguar (që u thoshte): “Adhuroni Allahun dhe shmangni idhujt!” Disa prej tyre Allahu i shpuri në rrugë të drejtë e disa e merituan të mbeten në humbje. Andaj, udhëtoni nëpër botë të shihni se si ishte fundi i përgënjeshtruesve!”
“Jobesimtarët thonë: “Sikur t’i ishte dërguar atij një mrekulli nga Zoti i tij?” Në të vërtetë, ti je vetëm paralajmërues. E, për çdo popull ka udhërrëfyes.”
“Çdo popull ka pasur të dërguar. Dhe, kur atyre t’u vijë i dërguari (Ditën e Gjykimit), do të gjykohet midis tyre me të drejtë dhe nuk do t’u bëhet asnjë padrejtësi.”
E shpjegon ajetin: asnjë popull nga bijtë e Ademit nuk ka kaluar pa i dërguar Allahu paralajmërues dhe pa ia hequr çdo justifikim. Pranë tij vë 13:7, “për çdo popull ka udhërrëfyes”, dhe 16:36, “Çdo populli Ne i çuam një të dërguar”. Thotë se ka shumë ajete për këtë.
E shpjegon ajetin: Allahu i dërgoi një të dërguar çdo brezi dhe çdo grupi njerëzish. Të gjithë thirrën në adhurimin e Allahut dhe ndaluan adhurimin e çdo gjëje tjetër përveç Tij. Adhurimi i të tjerëve lindi për herë të parë mes bijve të Ademit te populli i Nuhut. Që atëherë Allahu vazhdoi të dërgonte të dërguar me këtë thirrje. Nuhu ishte i dërguari i parë që Allahu ua dërgoi banorëve të Tokës, dhe Allahu i vulosi të dërguarit me Muhamedin (ﷺ). Thirrja e tij arriti te njerëzit dhe xhindet, në lindje dhe në perëndim. Pranë tij sjell 21:25.
“që të paralajmërosh një popull, paraardhësit e të cilit nuk ishin të paralajmëruar, prandaj këta janë të pakujdesshëm.”
Transmeton nga Katadeja: populli për të cilin bëhet fjalë janë kurejshët, një popull që nuk dinte shkrim e lexim, të cilit nuk i erdhi asnjë paralajmërues para Muhamedit (ﷺ). Transmeton gjithashtu nga Ibn Abbasi dhe Mukatili: ata janë njerëzit e periudhës së ndërmjetme (fetra) midis Jezusit dhe Muhamedit. Një mendim i tretë: prova e Allahut qëndronte kundër tyre përmes paralajmërimit të të dërguarve të mëparshëm, edhe pse ata nuk kishin parë një të dërguar.
Një mesazh, në gjuhën e çdo populli
Çdo i dërguar mësoi në gjuhën e popullit të vet, për t’ua bërë mesazhin të qartë. Një paralajmërues i dërguar te një popull i Indisë do të kishte folur gjuhën e tij, jo arabishten. Vetë mesazhi nuk ndryshoi. Çdo të dërguari iu tha se nuk ka zot tjetër përveç Allahut (﷾), prandaj adhurojeni Atë. Ibn Kethiri shpjegon se të gjithë thirrën në adhurimin e vetëm Allahut (﷾). Shton se Allahu (﷾) vazhdoi të dërgonte të dërguar me këtë thirrje që nga koha kur filloi adhurimi i të tjerëve, te populli i Nuhut. Allahu (﷾) i vulosi me Muhamedin (ﷺ). Profeti (ﷺ) tha se profetët janë vëllezër me një baba dhe nëna të ndryshme, dhe feja e tyre është një.
“Ne nuk kemi çuar asnjë të dërguar, përveçse në gjuhën e popullit të tij, për t’u shpjeguar atyre (shpalljet e Zotit). Allahu e shpie në humbje kë të dojë dhe e udhëzon në rrugë të drejtë kë të dojë. Ai është i Plotfuqishmi dhe i Urti.”
“Ne nuk kemi nisur asnjë të dërguar para teje, që të mos i kemi shpallur se: “S’ka zot tjetër përveç Meje, andaj më adhuroni (vetëm) Mua!””
E shpjegon ajetin: Allahu i dërgoi një të dërguar çdo brezi dhe çdo grupi njerëzish. Të gjithë thirrën në adhurimin e Allahut dhe ndaluan adhurimin e çdo gjëje tjetër përveç Tij. Adhurimi i të tjerëve lindi për herë të parë mes bijve të Ademit te populli i Nuhut. Që atëherë Allahu vazhdoi të dërgonte të dërguar me këtë thirrje. Nuhu ishte i dërguari i parë që Allahu ua dërgoi banorëve të Tokës, dhe Allahu i vulosi të dërguarit me Muhamedin (ﷺ). Thirrja e tij arriti te njerëzit dhe xhindet, në lindje dhe në perëndim. Pranë tij sjell 21:25.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se ai është më i afërti i të gjithë njerëzve me Jezusin, birin e Marias, në këtë botë dhe në tjetrën; profetët janë vëllezër nga një baba dhe nga nëna të ndryshme, dhe feja e tyre është një.
Të përmendur dhe të papërmendur
Kurani përmend me emër rreth njëzet e pesë profetë. Thotë qartë se lista nuk është e plotë: Allahu (﷾) i tregoi Profetit (ﷺ) historitë e disa të dërguarve dhe jo të të tjerëve. Nuk përmend asnjë paralajmërues të dërguar në Indi. Prandaj nuk pretendon asgjë për atë se kush ishin paralajmëruesit e Indisë ose kur erdhën. Të përmendësh një, përfshirë Krishnën, Ramën ose Budën, do të ishte vetëm hamendje. Ajo që thotë Kurani është ajo që mësoi secili prej tyre: adhuroni vetëm Allahun (﷾). Faqja për profetët që përmenden në Kuran i rendit ata që ai i përmend.
“Edhe para teje (o Muhamed) Ne kemi nisur të dërguar, për disa prej të cilëve të kemi treguar ty e për disa të tjerë nuk të kemi treguar. Asnjë i dërguar nuk mund të sjellë ndonjë mrekulli, veçse me lejen e Allahut. Dhe kur të vijë urdhri i Allahut, do të gjykohet me drejtësi e atëherë, jobesimtarët kokëfortë do të shkatërrohen.”
“Për disa të dërguar të kemi treguar më parë dhe për disa të tjerë nuk të kemi treguar ty. Sa i takon Musait, Allahu i ka folur atij drejtpërdrejt.”
“Ne nuk kemi nisur asnjë të dërguar para teje, që të mos i kemi shpallur se: “S’ka zot tjetër përveç Meje, andaj më adhuroni (vetëm) Mua!””
Kurani si gjykatës i shkrimeve të mëparshme
Kurani e quan veten mbrojtës (muhejmin) mbi shkrimin që erdhi para tij. Ibn Kethiri e shpjegon fjalën si i besuar, dëshmitar dhe gjykatës mbi çdo libër të mëparshëm. Transmeton dijetarin e hershëm Ibn Xhurejxh: çdo gjë në ato libra që pajtohet me Kuranin është e vërtetë, dhe çdo gjë që ndryshon prej tij është e rreme. I njëjti ajet thotë se Allahu (﷾) i dha çdo populli një ligj dhe një rrugë të vetën. Ligjet ndryshonin; mesazhi për Allahun (﷾) jo. Myslimanët e lexojnë Teuratin e Biblës dhe Ungjijtë e Dhiatës së Re pikërisht në këtë mënyrë. Kurani e përmend Teuratin (shkrimin e dhënë Musait) dhe Inxhilin (Ungjillin që predikoi Jezusi) si të shpallur. Faqja se si duhet ta lexojë Biblën një mysliman e shpjegon si. Një hindu mund të pyesë kush e bëri Kuranin gjykatës. Prova është po aq e mirë sa pretendimi i Kuranit se vjen nga Allahu (﷾). Prandaj Kurani kërkon të provohet i pari. I sfidon të gjithë ata që dyshojnë të sjellin një kapitull si ai, ose të sjellin një libër nga Allahu (﷾) që udhëzon më mirë.
“Ne të kemi zbritur ty (o Muhamed) Librin me të vërtetën, si përmbushës të shkrimeve të mëparshme dhe mbrojtës të tyre. Prandaj gjykoji ata sipas asaj që të ka zbritur Allahu dhe mos ndiq dëshirat e tyre, duke u shmangur kështu nga e Vërteta që të është shpallur. Ne për secilin nga ju kemi sjellë një ligj dhe një rrugë të qartë. Sikur të donte Allahu, do t’ju kishte bërë një popull të vetëm, por Ai kërkon që t’ju provojë në atë që ju ka dhënë, andaj bëni gara për punë të mira! Të gjithë do të ktheheni te Allahu e Ai do t’ju lajmërojë për çështjet, rreth të cilave kishit kundërshti.”
E shpjegon muhejmin (‘mbrojtës i tyre’) sipas autoriteteve të hershme. Në një transmetim nga Ibn Abbasi, Kurani është i besueshëm mbi çdo libër para tij. Në një tjetër është dëshmitar mbi to, dhe në të tretin gjykatës mbi to. Transmeton Ibn Xhurejxhin: çdo gjë në librat e mëparshëm që pajtohet me Kuranin është e vërtetë, dhe çdo gjë që ndryshon prej tij është e rreme. Ibn Kethiri thotë se fjala i përfshin të gjitha këto kuptime. Shton se Allahu e bëri Kuranin, të fundit nga librat, të besuar, dëshmitar dhe gjykatës mbi të gjithë ata. Allahu mori përsipër ta ruajë Vetë (15:9).
“Nëse ju dyshoni në atë që ia kemi zbritur robit tonë (Muhamedit a.s.), atëherë hartoni një sure të ngjashme me atë që ia kemi shpallur atij! Thirrni në ndihmë edhe dëshmitarët tuaj (që i adhuroni) në vend të Allahut, nëse jeni të sinqertë.”
“Thuaju atyre: “Sillni një libër nga Allahu, i cili udhëzon më mirë nga këta të dy, unë do ta pasoj atë, nëse thoni të vërtetën!””
Prova e zbatuar te shkrimet e Indisë
Kurani nuk përmend asnjë shkrim të Indisë, prandaj nuk pretendon se ndonjë prej tyre është i shpallur. Por prova e tij mund të përdoret për çdo libër. Çdo gjë në shkrimet e Indisë që përputhet me mesazhin e vetëm është e vërtetë, dhe mund të jetë jehonë e asaj që mësoi dikur një i dërguar. Çdo gjë që shkon kundër tij nuk erdhi nga një i dërguar. Kena Upanishad është pjesë e shrutit, nivelit më të lartë të shkrimit hindu. Ajo thotë për Një-shin, që syri nuk mund ta shohë: “dije vetëm atë si Brahmanin, jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu.” Kjo i afrohet mesazhit të vetëm: ajo që njerëzit adhurojnë këtu nuk është Një-shi. Në Gita, Krishna flet si Zoti, dhe thotë se lind epokë pas epoke. Thotë se është i palindur, e megjithatë lind me anë të fuqisë së vet iluzore (maja), një fuqi që krijon iluzion. Telangu, gjykatësi hindu që e përktheu Gitën në shekullin e nëntëmbëdhjetë, shpjegon se Zoti lind në një trup të bërë prej lënde. Fuqia quhet iluzore, shton Telangu, sepse ai është ende vërtet i palindur. Por e vërtetë apo vetëm në dukje, lindja është mësimi i vetë Gitës. Krishna thotë se ka kaluar nëpër shumë lindje, ashtu si Arxhuna. Kurani thotë se Allahu (﷾) as nuk lind, as nuk është i lindur, dhe askush nuk është si Ai. Prandaj, sipas provës, një mësim se Zoti lind nuk erdhi nga një i dërguar i Zotit të vetëm.
“Atë që fjalimi nuk e ndriçon, por që e ndriçon fjalimin: dije vetëm atë si Brahmanin (Qenien Supreme), jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu. Atë që nuk mund të mendohet nga mendja, por me anë të së cilës, thonë, mendja mund të mendojë: dije vetëm atë si Brahmanin, jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu. Atë që nuk shihet nga syri, por me anë të së cilës syri mund të shohë: dije vetëm atë si Brahmanin, jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu. Atë që nuk mund të dëgjohet nga veshi, por me anë të së cilës veshi mund të dëgjojë: dije vetëm atë si Brahmanin, jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu. Atë që askush nuk e merr me frymë, por me anë të së cilës fryma thithet: dije vetëm atë si Brahmanin, jo këtë që njerëzit e adhurojnë këtu.”
“Sa herë që, o pasardhës i Bharatës! devotshmëria venitet dhe padevotshmëria merr epërsi, unë e krijoj veten. Unë lind epokë pas epoke, për mbrojtjen e të mirëve, për shkatërrimin e keqbërësve dhe për vendosjen e devotshmërisë.”
“Edhe pse jam i palindur dhe i pashtershëm në (thelbin tim), edhe pse jam zot i të gjitha qenieve, prapë e marr në dorë natyrën time dhe lind me anë të fuqisë sime iluzore.”
“Natyra është ajo që shkon për formimin e formës materiale në të cilën ai lind; ‘fuqia’ përfshin dijen, gjithëfuqinë etj. Quhet iluzore sepse ai është ende vërtet ‘i palindur’.”
“Unë kam kaluar nëpër shumë lindje, o Arxhuna! edhe ti gjithashtu. Unë i njoh të gjitha, por ti, o tmerr i armiqve (të tu)! nuk i njeh.”
“Thuaj: “Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm! Allahu është Absoluti, të Cilit i përgjërohet gjithçka në amshim. Ai as nuk lind, as nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë (a i krahasueshëm) me Atë!””
Kena Upanishadi: jo “këtë që njerëzit e adhurojnë këtu”Ajo që njerëzit adhurojnë këtu nuk është i Vetmi. Kjo mund të jetë jehonë e asaj që dikur mësoi një i dërguar.
Gita: Zoti, ndonëse i palindur, lind epokë pas epokeAllahu (﷾) nuk lind dhe nuk është i lindur. Kjo nuk erdhi nga një i dërguar.
Pikëpamja hindu: një mësim i përjetshëm, i rikthyer nga Zoti
Hindusët i përgjigjen kësaj pyetjeje me termat e tyre. Swami Vivekananda, një murg hindu, e paraqiti pikëpamjen hindu në Parlamentin Botëror të Feve në Çikago më 1893. Hindusët e morën fenë e tyre përmes shpalljes, Vedave (shkrimeve më të vjetra hindu), tha ai. Por me Vedat, tha ai, nuk nënkuptohen libra. Ato janë ligje shpirtërore që ishin të vërteta para se t’i zbulonte dikush, ashtu si ligji i gravitetit. Rishitë (shikuesit) që i zbuluan nderohen si qenie të përsosura. Bhagavad Gita, pjesë e eposit Mahabharata, tregon si përcillet, humbet dhe rikthehet një mësim i tillë. Krishna thotë se ia mësoi mësimin e përjetshëm diellit, i cili ia mësoi Manut. Ai zbriti shkallë-shkallë te të urtët mbretërorë, dhe humbi për botën nga kalimi i gjatë i kohës. Tani ai ia shpall sërish Arxhunës. Sa herë që devotshmëria venitet, thotë ai, ai lind, epokë pas epoke. Shumë hindusë e quajnë fenë e tyre Sanatana Dharma, feja e përjetshme, dhe thonë se nuk ka themelues dhe as fillim.
“Hindusët e kanë marrë fenë e tyre përmes shpalljes së tyre, Vedave. Ata mbajnë se Vedat janë pa fillim dhe pa mbarim. Mund t'i tingëllojë qesharake këtij auditori se si një libër mund të jetë pa fillim apo mbarim. Por me Vedat nuk nënkuptohen libra. Ato nënkuptojnë thesarin e grumbulluar të ligjit shpirtëror të zbuluar nga persona të ndryshëm në kohë të ndryshme. Ashtu si ligji i gravitetit ekzistonte para zbulimit të tij, dhe do të ekzistonte edhe sikur gjithë njerëzimi ta harronte, kështu edhe me ligjet që qeverisin botën shpirtërore. Marrëdhënia morale, etike dhe shpirtërore midis shpirtit dhe shpirtrave dhe midis shpirtrave individualë dhe Atit të të gjithë shpirtrave ishte aty para zbulimit të tyre dhe do të mbetej edhe sikur t'i harronim. Zbuluesit e këtyre ligjeve quhen rishi, dhe ne i nderojmë si qenie të përsosura, dhe jam i gëzuar t'i them këtij auditori se disa nga më të mirët e tyre ishin gra.”
“Këtë (sistem të) përjetshëm përkushtimi ia shpalla diellit, dielli ia shpalli Manut, dhe Manu ia kumtoi Ikshvakut. Duke ardhur kështu shkallë-shkallë, ai u bë i njohur për të urtët mbretërorë. Por, o tmerr i armiqve (të tu)! ai përkushtim humbi për botën nga kalimi i gjatë i kohës. Po atë përkushtim të lashtë ta kam shpallur ty sot, duke parë se je i përkushtuari dhe miku im, sepse është misteri më i lartë.”
“Sa herë që, o pasardhës i Bharatës! devotshmëria venitet dhe padevotshmëria merr epërsi, unë e krijoj veten. Unë lind epokë pas epoke, për mbrojtjen e të mirëve, për shkatërrimin e keqbërësve dhe për vendosjen e devotshmërisë.”
Feja e përjetshme
Sanatana Dharma do të thotë dharma e përjetshme: një ligj, detyrë ose fe që vlen përgjithmonë. Fjalët janë të vjetra. Ligjet e Manut, një libër i vjetër ligjor hindu i smritit (traditës së kujtuar), i përdorin ato. Një rregull për të folurit e vërtetë dhe të sjellshëm mbaron: “ky është ligji i përjetshëm” (esha dharmah sanatanah). Edhe Kurani flet për një fe, një mënyrë të plotë jetese (din), që nuk ndryshon. Allahu (﷾) u përcaktoi besimtarëve të njëjtën fe që ua kishte urdhëruar Nuhut, Ibrahimit, Musait dhe Jezusit. Ibrahimi nuk ishte as çifut, as i krishterë, por një që iu nënshtrua Allahut (musliman, në arabisht) dhe nuk i shoqëroi Atij zota. Ajo fe është natyra mbi të cilën Allahu (﷾) e krijoi njerëzimin, dhe çdo shpirt ka dëshmuar se Allahu (﷾) është Zoti i tij. Profeti (ﷺ) tha se çdo fëmijë lind mbi këtë natyrë (fitra). Një fe është e përjetshme vetëm nëse është e njëjtë për çdo popull në çdo kohë. Ky është pretendimi i Kuranit për fenë e profetëve.
“Le të thotë atë që është e vërtetë, le të thotë atë që është e këndshme, le të mos thotë asnjë të vërtetë të pakëndshme, dhe le të mos thotë asnjë gënjeshtër të këndshme; ky është ligji i përjetshëm.”
“Ai ka urdhëruar për ju atë Fe, të cilën ta zbuloi ty (o Muhamed) dhe që pati urdhëruar për Nuhun, Ibrahimin, Musain dhe Isain, duke thënë: “Qëndroni në fenë e drejtë dhe mos u përçani në të!” Por për idhujtarët është e rëndë ajo, në të cilën po i fton ti. Allahu zgjedh për këtë fe kë të dojë dhe udhëzon drejt saj këdo që kthehet tek Ai me pendim.”
“Ibrahimi nuk ka qenë as hebre, as i krishterë, por ka qenë besimtar i vërtetë (monoteist) i përulur ndaj Allahut dhe nuk ka qenë nga politeistët.”
“Drejtohu me përkushtim në fenë e pastër monoteiste, natyrën fillestare, në të cilën Allahu i ka krijuar njerëzit. S’ka ndryshim të krijimit të Allahut. Kjo është feja e drejtë, por shumica e njerëzve nuk e dinë.”
“Kur Zoti yt nxori nga kurrizi i bijve të Ademit pasardhësit e tyre dhe i bëri të dëshmojnë kundër vetes së tyre, u tha: “A nuk jam Unë Zoti juaj?” Ata u përgjigjën: “Po, dëshmojmë se Ti je.” Kështu bëri Ai, në mënyrë që ju (o njerëz) të mos thoni në Ditën e Kiametit: “Këtë nuk e kishim ditur.” Ose që të mos thoni: “Me të vërtetë, etërit tanë ishin idhujtarë para nesh, kështu që edhe ne jemi pasardhësit e tyre. A mos vallë do të na shkatërrosh për veprat e atyre që ndoqën mashtrimin?””
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se çdo fëmijë lind mbi fitren (prirjen natyrore që Allahu u dha njerëzve) dhe janë prindërit që e bëjnë hebre, të krishterë ose magjianë, ashtu si kafsha lind e plotë. Pastaj Ebu Hurejra recitoi Kuranin 30:30.
E humbur, dhe e dhënë sërish për herë të fundit
Gita thotë se një mësim i përjetshëm humbi për botën nga kalimi i gjatë i kohës dhe u desh të shpallej sërish. Ajo humbje është shumë më e vjetër se Islami. Rrëfimi islam tregon të njëjtin lloj historie për çdo popull. Ibn Kethiri shpjegon se Allahu (﷾) vazhdoi të dërgonte të dërguar që nga koha kur filloi adhurimi i të tjerëve. Ndryshimi qëndron në mënyrën si kthehet mësimi. Në Gita Zoti lind; në Kuran Allahu (﷾) dërgon një njeri me mesazhin e Tij. Çdo i dërguar i mëparshëm u dërgua te populli i vet, dhe Profeti (ﷺ) tha se ai u dërgua te gjithë njerëzimi. Kurani i thotë të thotë: “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju”. E quan Vula e Profetëve, i fundit prej tyre, dhe thotë se Allahu (﷾) do ta ruajë mesazhin që zbriti. Pra, Allahu (﷾) u dërgoi një paralajmërues popujve të Indisë, si çdo populli, dhe i dërguari i fundit u dërgua edhe në Indi. Faqet nëse Islami është vetëm për arabët dhe nëse Muhamedi (ﷺ) ishte i dërguar i Allahut (﷾) e çojnë këtë më tej.
“Këtë (sistem të) përjetshëm përkushtimi ia shpalla diellit, dielli ia shpalli Manut, dhe Manu ia kumtoi Ikshvakut. Duke ardhur kështu shkallë-shkallë, ai u bë i njohur për të urtët mbretërorë. Por, o tmerr i armiqve (të tu)! ai përkushtim humbi për botën nga kalimi i gjatë i kohës. Po atë përkushtim të lashtë ta kam shpallur ty sot, duke parë se je i përkushtuari dhe miku im, sepse është misteri më i lartë.”
E shpjegon ajetin: Allahu i dërgoi një të dërguar çdo brezi dhe çdo grupi njerëzish. Të gjithë thirrën në adhurimin e Allahut dhe ndaluan adhurimin e çdo gjëje tjetër përveç Tij. Adhurimi i të tjerëve lindi për herë të parë mes bijve të Ademit te populli i Nuhut. Që atëherë Allahu vazhdoi të dërgonte të dërguar me këtë thirrje. Nuhu ishte i dërguari i parë që Allahu ua dërgoi banorëve të Tokës, dhe Allahu i vulosi të dërguarit me Muhamedin (ﷺ). Thirrja e tij arriti te njerëzit dhe xhindet, në lindje dhe në perëndim. Pranë tij sjell 21:25.
Xhabir ibn Abdullahu transmeton se Profeti (ﷺ) përmendi pesë gjëra që iu dhanë atij dhe që nuk iu dhanë asnjë profeti para tij. E fundit prej tyre: çdo profet i mëparshëm u dërgua vetëm te populli i vet, por ai u dërgua te gjithë njerëzimi.
“Thuaj (o Muhamed): “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju, i Atij që i përket sundimi i qiejve dhe i Tokës. Nuk ka zot tjetër të vërtetë veç Atij; Ai jep jetë dhe vdekje, prandaj besoni në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij, Profetin që nuk di shkrim e lexim e që beson në Allahun dhe Fjalët e Tij! Shkoni pas tij, që të jeni në rrugën e drejtë!””
“Muhamedi nuk është babai i askujt prej burrave tuaj, por është i Dërguari i Allahut dhe vula e profetëve; Allahu është i Gjithëdijshëm për çdo gjë.”
“Sigurisht, Ne e kemi shpallur Kuranin dhe, sigurisht, Ne do ta ruajmë atë.”
Përgjigjet, të kundërpërgjigjura
Bhagavad Gita 4:7-8 — kapitulli 4, vargjet 7-8
“Sa herë që, o pasardhës i Bharatës! devotshmëria venitet dhe padevotshmëria merr epërsi, unë e krijoj veten. Unë lind epokë pas epoke, për mbrojtjen e të mirëve, për shkatërrimin e keqbërësve dhe për vendosjen e devotshmërisë.”
Cituar për
Nëse çdo popull pati një paralajmërues, ai i Indisë duhet të ketë qenë një nga figurat e saj të mëdha, si Krishna, Rama ose Buda. Por Krishna është vetë Zoti, i lindur epokë pas epoke. Ta quash profet do të thotë ta bësh Zotin thjesht një lajmëtar, dhe hindusët e hedhin poshtë.
Përgjigjja
Kurani nuk përmend asnjë paralajmërues të dërguar në Indi. Thotë se Allahu (﷾) tregoi historitë e disa të dërguarve dhe jo të të tjerëve, prandaj askush nuk mund të thotë kush ishin paralajmëruesit e Indisë. Një mysliman që përmend Krishnën, Ramën ose Budën thjesht hamendëson. Gita tregon në të njëjtin drejtim. Krishna nuk flet si një i dërguar që sjell fjalën e Zotit. Flet si Zoti, i lindur epokë pas epoke. I thotë Arxhunës të bëjë flijim për të, ta nderojë dhe të vijë tek ai si strehimi i tij i vetëm. Kurani thotë se asnjë njeri të cilit i është dhënë shkrimi dhe profecia nuk do t’u thoshte njerëzve ta adhuronin atë në vend të Allahut (﷾). Prandaj Islami nuk e quan Krishnën profet, dhe ky kundërshtim nuk e prek.
Ku përfundon — Kurani nuk përmend asnjë profet të Indisë. Krishna i Gitës, që kërkon të adhurohet, nuk është ai që Kurani e quan të dërguar.
Kurani 10:47 — Sureja Junus, ajeti 47
“Çdo popull ka pasur të dërguar. Dhe, kur atyre t’u vijë i dërguari (Ditën e Gjykimit), do të gjykohet midis tyre me të drejtë dhe nuk do t’u bëhet asnjë padrejtësi.”
Cituar për
Kurani nuk e përmend kurrë Indinë. Bota e tij ishte Arabia dhe fqinjët e saj: Egjipti, Roma, çifutët dhe të krishterët. Kur thotë “çdo popull”, nënkupton popujt që njihte.
Përgjigjja
Kurani nuk e përmend Indinë, as Kinën, as popujt e Amerikave. Por thotë qartë se nuk e ka treguar historinë e çdo të dërguari. Prandaj rrëfimi i tij shkon përtej popujve që përmend. Fjalët e tij nuk lënë jashtë askënd: çdo populli iu dërgua një i dërguar, dhe nuk ka pasur kurrë një popull pa paralajmërues. Ibn Kethiri shpjegon se asnjë popull nga bijtë e Ademit nuk kaloi pa paralajmërues. Popujt e Indisë janë bij të Ademit, qoftë e përmendur India apo jo. Dhe Kurani e dërgon Profetin e vet (ﷺ) te gjithë njerëzimi, te popujt që nuk i përmend kurrë po aq sa te ata që i përmend.
Ku përfundon — Pretendimi i Kuranit është për çdo popull, prandaj e përfshin Indinë pa e përmendur.
Kurani 36:6 — Sureja Ja-Sin, ajeti 6
“që të paralajmërosh një popull, paraardhësit e të cilit nuk ishin të paralajmëruar, prandaj këta janë të pakujdesshëm.”
Cituar për
Vetë Kurani thotë se Profeti (ﷺ) u dërgua te një popull etërit e të cilit nuk kishin marrë asnjë paralajmërim. Asnjë paralajmërues nuk u kishte ardhur para tij. Prandaj 35:24 nuk mund të thotë se çdo popull pati një paralajmërues, dhe India mund të mos ketë pasur asnjë.
Përgjigjja
35:24 flet për të kaluarën si një e tërë: në një kohë, një paralajmërues jetoi mes çdo populli. Ajetet për arabët flasin për popullin e vetë Profetit (ﷺ). Për 32:3, Kurtubiu, një komentues i Kuranit i shekullit të trembëdhjetë, transmeton Katadenë, një dijetar të hershëm: populli për të cilin bëhet fjalë janë kurejshët, fisi i Profetit (ﷺ). Transmeton gjithashtu Ibn Abbasin, një shok i Profetit (ﷺ), dhe Mukatilin, një komentues i hershëm i Kuranit. Ata thonë se populli për të cilin bëhet fjalë janë njerëzit e periudhës së ndërmjetme midis Jezusit dhe Muhamedit (ﷺ). Taberiu ishte një komentues i Kuranit i shekujve të nëntë dhe të dhjetë. Një gramatikan që ai citon e shpjegon 36:6 në të njëjtën mënyrë: etërit e tyre jetuan në një periudhë të ndërmjetme midis të dërguarve. Shumë kohë para asaj periudhe, Ismaili e ngriti Shtëpinë në Mekë bashkë me Ibrahimin, dhe Kurani e quan të dërguar dhe profet. Ibn Abbasi, nxënësi i tij Ikrime, dhe Katadeja transmetohen gjithashtu se e lexonin 36:6 në një mënyrë tjetër: t’i paralajmërosh ashtu si ishin paralajmëruar etërit e tyre. Ibn Xhurejxhi, një dijetar i hershëm i Mekës, transmetohet se ka thënë që 35:24 i lë jashtë arabët. Edhe sipas leximit të tij, përjashtimi mbështetet në ajete për popullin e vetë Profetit (ﷺ), dhe ato ajete e dërgojnë atë t’i paralajmërojë. Asnjë ajet nuk thotë diçka të tillë për Indinë.
Ku përfundon — Ajetet për arabët flasin për popullin e vetë Profetit (ﷺ), jo për çdo popull. Asnjë prej tyre nuk thotë se India nuk pati paralajmërues.
Kurani 25:51 — Sureja El-Furkan, ajeti 51
“Sikur të donim Ne, do të dërgonim në çdo qytet paralajmërues.”
Cituar për
Kurani kundërshton veten. Këtu thotë se Allahu mund t’i kishte dërguar çdo qyteti një paralajmërues po të kishte dashur, që do të thotë se nuk e bëri. E megjithatë 35:24 thotë se çdo popull pati një të tillë.
Përgjigjja
Të dy ajetet flasin për gjëra të ndryshme. 35:24 flet për çdo popull (umme) gjatë historisë; 25:51 flet për çdo qytet (karje). Një paralajmërues mund t’i shërbejë një populli të tërë dhe të gjithë qyteteve të tij. Ibn Kethiri e shpjegon ajetin kështu. Allahu (﷾) mund t’i kishte dërguar çdo qyteti një paralajmërues. Në vend të kësaj e veçoi Muhamedin (ﷺ) që t’u dërgohej të gjithë banorëve të Tokës, siç thotë 7:158. Paralajmëruesit e mëparshëm u dërguan secili te populli i vet; i fundit u dërgua te të gjithë.
Ku përfundon — Çdo popull pati një paralajmërues; jo çdo qytet kishte nevojë për të vetin. Nuk ka kundërthënie.
Kurani 14:4 — Sureja Ibrahim, ajeti 4
“Ne nuk kemi çuar asnjë të dërguar, përveçse në gjuhën e popullit të tij, për t’u shpjeguar atyre (shpalljet e Zotit). Allahu e shpie në humbje kë të dojë dhe e udhëzon në rrugë të drejtë kë të dojë. Ai është i Plotfuqishmi dhe i Urti.”
Cituar për
Sipas rregullit të vetë Kuranit, çdo i dërguar erdhi te populli i vet në gjuhën e tij. India kishte paralajmëruesit e saj në gjuhët e saj. Një profet arab me një libër arab u dërgua te arabët, jo te India.
Përgjigjja
Të dërguarit e mëparshëm u dërguan secili te populli i vet, në gjuhën e tij. Profeti (ﷺ) tha se kjo ndryshoi me të. Çdo profet para tij u dërgua vetëm te kombi i vet, kurse ai u dërgua te gjithë njerëzimi. Kurani i thotë të thotë: “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju”. E quan Vula e Profetëve, prandaj asnjë i dërguar i mëvonshëm nuk do të vijë te ndonjë popull. Kurani erdhi së pari në gjuhën e popullit mes të cilit u shpall, siç thotë 14:4. Prej tyre ka dalë te çdo popull. Kuptimi i tij u arrin popujve të tjerë në gjuhët e tyre përmes përkthimit dhe mësimit. Shumica e myslimanëve sot nuk janë arabë, dhe India ka një nga popullsitë myslimane më të mëdha në botë.
Ku përfundon — Çdo paralajmërues i mëparshëm u dërgua te një popull. I fundit u dërgua te të gjithë, përfshirë Indinë.
Kurani 5:48 — Sureja El-Maide, ajeti 48
“Ne të kemi zbritur ty (o Muhamed) Librin me të vërtetën, si përmbushës të shkrimeve të mëparshme dhe mbrojtës të tyre. Prandaj gjykoji ata sipas asaj që të ka zbritur Allahu dhe mos ndiq dëshirat e tyre, duke u shmangur kështu nga e Vërteta që të është shpallur. Ne për secilin nga ju kemi sjellë një ligj dhe një rrugë të qartë. Sikur të donte Allahu, do t’ju kishte bërë një popull të vetëm, por Ai kërkon që t’ju provojë në atë që ju ka dhënë, andaj bëni gara për punë të mira! Të gjithë do të ktheheni te Allahu e Ai do t’ju lajmërojë për çështjet, rreth të cilave kishit kundërshti.”
Cituar për
Kurani thotë se e vërteton shkrimin që erdhi para tij. Nëse Allahu dërgoi një paralajmërues në Indi, Vedat janë ajo që ai solli, prandaj Kurani duhet t’i vërtetojë. Ose rishitë ishin profetë, dhe Vedat e tyre duhen ndjekur, ose nuk ishin. Nëse nuk ishin, myslimanët nuk mund t’ua atribuojnë atyre vargjet për një Zot. Dhe kush e bëri Kuranin gjykatës të Vedave? Kjo merr për të mirëqenë atë që duhet të provojë.
Përgjigjja
I njëjti ajet e quan Kuranin mbrojtës mbi shkrimin para tij. Ibn Kethiri e shpjegon këtë si i besuari, dëshmitari dhe gjykatësi i tij. Me fjalët e Ibn Xhurejxhit, çdo gjë në ato libra që pajtohet me të është e vërtetë, dhe çdo gjë që ndryshon prej tij është e rreme. Kjo është një provë, jo standard i dyfishtë. Kurani nuk përmend asnjë shkrim të Indisë, prandaj nuk thotë se Vedat erdhën nga një i dërguar. Kurani e përmend Teuratin dhe Inxhilin si të shpallur. Megjithatë, myslimanët e gjykojnë Teuratin e Biblës dhe Ungjijtë e Dhiatës së Re me Kuranin. Një varg që pajtohet me mesazhin e vetëm është i vërtetë, kushdo që e tha i pari. Mund të jetë jehonë e mësimit të një të dërguari, ose e njohjes së Allahut (﷾) të vendosur në çdo njeri. Sido që të jetë, ai tregon drejt mësimit të Kuranit, jo larg tij. As shkrimet hindu nuk tregojnë të gjitha në një drejtim: Kena Upanishad thotë se Një-shi nuk është “këtë që njerëzit e adhurojnë këtu”. Edhe një hindu duhet të vendosë cilat vargje të ndjekë, dhe Kurani jep një rregull për të vendosur. Ai rregull është po aq i mirë sa pretendimi i Kuranit se vjen nga Allahu (﷾). Prandaj Kurani kërkon të provohet i pari. I sfidon të gjithë ata që dyshojnë të sjellin një kapitull si ai. U thotë atyre që e hedhin poshtë të sjellin një libër nga Allahu (﷾) që është udhëzues më i mirë, dhe thotë se Profeti (ﷺ) do ta ndiqte. Faqet për sfidën e Kuranit dhe nëse Muhamedi (ﷺ) ishte i dërguar i Allahut (﷾) e paraqesin atë provë.
Ku përfundon — Pajtimi me Kuranin tregon se një varg është i vërtetë; nuk e bën një libër të tërë të shpallur. Kurani gjykon çdo libër të mëparshëm, dhe kërkon të provohet vetë.
Rig Veda 1.164.46 — Mandala 1, himni 164, vargu 46
“E quajnë Indra, Mitra, Varuna, Agni, dhe ai është Garutmani qiellor me krahë fisnikë. Atij që është Një, të urtët i japin shumë tituj: e quajnë Agni, Jama, Matarishvan.”
Cituar për
Himnet më të hershme të Rig Vedës lavdërojnë shumë perëndi. Ideja e një realiteti të vetëm shfaqet më vonë, në himne si ky dhe në Upanishadet. India kaloi nga shumë perëndi drejt një. Ideja e një mësimi të humbur për një Zot e kthen atë histori përmbys.
Përgjigjja
Kurani nuk cakton datë për paralajmëruesit e Indisë dhe nuk thotë se ndonjë himn që ka mbijetuar erdhi prej tyre. Njerëzit jetuan në Indi shumë kohë para se të krijohej himni më i vjetër, dhe India ka shumë popuj, secili brenda fjalëve të Kuranit. Ibn Kethiri e vendos adhurimin e parë të të tjerëve te populli i Nuhut. Thotë se Allahu (﷾) vazhdoi të dërgonte të dërguar që atëherë. Ai rrëfim nuk varet nga rendi në të cilin u krijuan himnet e një populli. As pretendimi nuk është një teori e historisë së Indisë. Është një pohim i drejtësisë së Allahut (﷾): asnjë popull nuk u la pa paralajmërim, dhe askush nuk ndëshkohet para se të vijë një i dërguar. Dhe një kthesë drejt Një-shit në tekstet e mëvonshme është pikërisht ajo që Kurani të bën ta presësh. Njerëzit janë krijuar mbi një natyrë që e njeh Atë.
Ku përfundon — Pretendimi ka të bëjë me të dërguarit, jo me rendin e himneve, prandaj asnjë datim i Vedave nuk mund ta vendosë.
Svami Vivekananda, Referat për hinduizmin, Parlamenti Botëror i Feve, Çikago, 19 shtator 1893
“Hindusët e kanë marrë fenë e tyre përmes shpalljes së tyre, Vedave. Ata mbajnë se Vedat janë pa fillim dhe pa mbarim. Mund t'i tingëllojë qesharake këtij auditori se si një libër mund të jetë pa fillim apo mbarim. Por me Vedat nuk nënkuptohen libra. Ato nënkuptojnë thesarin e grumbulluar të ligjit shpirtëror të zbuluar nga persona të ndryshëm në kohë të ndryshme. Ashtu si ligji i gravitetit ekzistonte para zbulimit të tij, dhe do të ekzistonte edhe sikur gjithë njerëzimi ta harronte, kështu edhe me ligjet që qeverisin botën shpirtërore. Marrëdhënia morale, etike dhe shpirtërore midis shpirtit dhe shpirtrave dhe midis shpirtrave individualë dhe Atit të të gjithë shpirtrave ishte aty para zbulimit të tyre dhe do të mbetej edhe sikur t'i harronim. Zbuluesit e këtyre ligjeve quhen rishi, dhe ne i nderojmë si qenie të përsosura, dhe jam i gëzuar t'i them këtij auditori se disa nga më të mirët e tyre ishin gra.”
Cituar për
Dharma hindu është sanatana, e përjetshme: të vërtetat e saj nuk kanë fillim dhe ajo nuk ka themelues. Islamin e themeloi Muhamedi (ﷺ) në shekullin e shtatë. Feja e përjetshme është e vetë hindusëve.
Përgjigjja
Kurani nuk e paraqet Islamin si fe të re. Thotë se Allahu (﷾) përcaktoi të njëjtën fe që ua kishte urdhëruar Nuhut, Ibrahimit, Musait dhe Jezusit. Ibrahimi, thotë ai, iu nënshtrua Allahut (﷾) dhe nuk i shoqëroi Atij zota. Profeti (ﷺ) ishte i fundit nga profetët, jo i pari. Ajo që e bën një fe të përjetshme nuk është mosha e librave të saj. Është një mesazh që është i njëjtë në çdo kohë dhe për çdo popull. Vivekananda i quajti ligjet shpirtërore të përjetshme sepse ishin të vërteta para se t’i zbulonte dikush. E para nga ato të vërteta është se Zoti është një dhe vetëm Ai duhet adhuruar. Kurani thotë se ajo iu mësua çdo populli dhe u vendos në çdo shpirt. Edhe Gita e quan mësimin e saj të lashtë, e megjithatë thotë se humbi për botën dhe u desh të shpallej sërish. Një mësim po aq i vjetër sa njerëzimi mund të ketë prapë nevojë të rikthehet.
Ku përfundon — Islami pretendon të jetë mesazhi më i vjetër, i rikthyer për herë të fundit, jo një fe e re. Feja e tij e vetme është e përjetshme në kuptimin që ka rëndësi: nuk ndryshon kurrë.
Kurani 35:24 — Sureja Fatir, ajeti 24
“Ne të kemi dërguar ty me të Vërtetën, për të sjellë lajme të mira dhe për të paralajmëruar; nuk ka pasur asnjë popull që të mos i ketë ardhur paralajmërues.”
Cituar për
Myslimanët thonë se India pati dikur një paralajmërues, mësimi i të cilit më vonë humbi ose u përzie me adhurimin e perëndive të tjera. Kjo i trajton hindusët si njerëz që harruan atë që myslimanët e kujtojnë. Është përbuzëse. Dhe myslimanët e thonë vetëm tani, për t’i fituar hindusët.
Përgjigjja
Kurani, i shpallur larg Indisë, thotë se nuk ka pasur kurrë një popull pa paralajmërues. Kjo thotë se Allahu (﷾) u kujdes për popujt e Indisë si për çdo popull; nuk thotë se hindusët janë më të ulët. As nuk është një ide e re e bërë për Indinë. Ibn Kethiri, duke shkruar në shekullin e katërmbëdhjetë, e shpjegon ajetin se përfshin çdo popull nga bijtë e Ademit. Islami tregon të njëjtin lloj historie për popullin e vetë Profetit (ﷺ). Ibrahimit iu dha vendi i Shtëpisë në Mekë dhe iu tha të mos i shoqëronte asgjë Allahut (﷾) në adhurim. Ai i ngriti themelet e saj bashkë me Ismailin, të cilin Kurani e quan të dërguar dhe profet. E megjithatë në kohën e Profetit (ﷺ) rreth saj qëndronin 360 idhuj, dhe Kurani e quan popullin e tij një popull “paraardhësit e të cilit nuk ishin të paralajmëruar”. Vetë Gita tregon këtë lloj historie për mësimin e vet. E quan mësimin të përjetshëm, të përcjellë nga dielli te Manu dhe më tej te të urtët mbretërorë. Pastaj ai “humbi për botën nga kalimi i gjatë i kohës”, dhe u shpall sërish. Të thuash se një mësim nga Allahu (﷾) mund të jepet, të humbasë dhe të jepet sërish nuk është fyerje për Indinë. Vetë Gita e thotë këtë.
Ku përfundon — Kurani e nderon Indinë me një paralajmërues, ashtu si nderon çdo popull, dhe tregon të njëjtin lloj historie për popullin e vetë Profetit (ﷺ). Vetë Gita thotë se një mësim i përjetshëm humbi dikur dhe u dha sërish.
Bhagavad Gita 4:1-3 — kapitulli 4, vargjet 1-3
“Këtë (sistem të) përjetshëm përkushtimi ia shpalla diellit, dielli ia shpalli Manut, dhe Manu ia kumtoi Ikshvakut. Duke ardhur kështu shkallë-shkallë, ai u bë i njohur për të urtët mbretërorë. Por, o tmerr i armiqve (të tu)! ai përkushtim humbi për botën nga kalimi i gjatë i kohës. Po atë përkushtim të lashtë ta kam shpallur ty sot, duke parë se je i përkushtuari dhe miku im, sepse është misteri më i lartë.”
Cituar për
Myslimanët flasin për një mësim që India e humbi. Por ishin sundimtarët myslimanë ata që i rrënuan tempujt e Indisë. Çfarëdo që lanë pas paralajmëruesit e Indisë, pushtuesit myslimanë bënë më shumë se kushdo për ta shkatërruar.
Përgjigjja
Disa sundimtarë myslimanë vërtet rrënuan tempuj, dhe kjo faqe nuk e mbron. Por humbja për të cilën flet kjo faqe është shumë më e vjetër se Islami. Gita, e hartuar shekuj para Islamit, thotë se mësimi i saj “humbi për botën nga kalimi i gjatë i kohës”. Pastaj Krishna ia shpall sërish Arxhunës. As shkrimet e Indisë nuk u zhdukën nën sundimin mysliman: Vedat, Upanishadet dhe Gita lexohen sot. Akbari, perandori mogul i shekullit të gjashtëmbëdhjetë, madje bëri që Mahabharata dhe Ramajana të përktheheshin në persisht. Pretendimi i Kuranit ka të bëjë me atë që bëri Allahu (﷾): Ai i dërgoi një paralajmërues çdo populli. Nuk qëndron e as nuk bie nga ajo që bëri ndonjë sundimtar. Faqja nëse Islami u përhap me shpatë e shqyrton historinë, përfshirë Indinë.
Ku përfundon — Veprat e sundimtarëve gjykohen nga Kurani, jo Kurani nga veprat e sundimtarëve. Vetë Gita thotë se mësimi i saj humbi shumë kohë para se të vinte Islami.
Kurani 7:172-173 — Sureja El-A'raf, ajeti 172-173
“Kur Zoti yt nxori nga kurrizi i bijve të Ademit pasardhësit e tyre dhe i bëri të dëshmojnë kundër vetes së tyre, u tha: “A nuk jam Unë Zoti juaj?” Ata u përgjigjën: “Po, dëshmojmë se Ti je.” Kështu bëri Ai, në mënyrë që ju (o njerëz) të mos thoni në Ditën e Kiametit: “Këtë nuk e kishim ditur.” Ose që të mos thoni: “Me të vërtetë, etërit tanë ishin idhujtarë para nesh, kështu që edhe ne jemi pasardhësit e tyre. A mos vallë do të na shkatërrosh për veprat e atyre që ndoqën mashtrimin?””
Cituar për
Islami thotë se çdo shpirt bëri një besëlidhje me Allahun para lindjes, të cilën askush nuk e kujton. Kjo nuk është më e mirë se karma nga një jetë e kaluar që askush nuk e kujton, të cilën myslimanët e hedhin poshtë.
Përgjigjja
Ajeti e jep qëllimin e besëlidhjes. U mor që askush të mos mund të thoshte në Ditën e Gjykimit: “Këtë nuk e kishim ditur.” As nuk mund t’i fajësonte askush etërit e tij për zotat e rremë që ndoqi. Askush nuk ndëshkohet vetëm për shkak të saj. Allahu (﷾), thotë Kurani, nuk ndëshkon askënd derisa të dërgojë një të dërguar, dhe asnjë bartës barre nuk e mban barrën e tjetrit. Ajo që mbetet nga besëlidhja në çdo njeri nuk është kujtim i një ngjarjeje, por njohje e Allahut (﷾). Është natyra mbi të cilën, tha Profeti (ﷺ), lind çdo fëmijë. Prandaj njerëz në çdo vend, përfshirë Indinë, janë zgjatur drejt një Zoti. Në Islam askujt nuk i ngarkohet asgjë e bërë para lindjes së tij.
Ku përfundon — Besëlidhja është njohja e Allahut (﷾) e vendosur në çdo shpirt, jo një krim i harruar. Askush nuk ndëshkohet para se të vijë një i dërguar.
Këndvështrime
Mësimi i përjetshëm dhe zbritjet e Zotit
Vedat janë pa fillim dhe pa mbarim. Nuk janë libra, por ligje shpirtërore që ishin të vërteta para se t’i zbulonte dikush, ashtu si ligji i gravitetit. Rishitë që i zbuluan nderohen si qenie të përsosura. Mësimi zbret nga mësuesi te mësuesi. Kur humbet për botën dhe devotshmëria venitet, vetë Zoti lind për ta rikthyer, epokë pas epoke. Kjo është Sanatana Dharma, feja e përjetshme, pa themelues dhe pa fillim, dhe nuk ka nevojë për ndonjë të dërguar nga jashtë.
Vivekananda i tha Parlamentit Botëror të Feve më 1893 se hindusët i mbajnë Vedat pa fillim dhe pa mbarim. Tha se Vedat nuk janë libra. Janë një thesar ligjesh shpirtërore, të zbuluara nga njerëz të ndryshëm në kohë të ndryshme.
Kundërpërgjigje
Le të pranojmë se të vërtetat e para janë më të vjetra se çdo libër. Islami thotë se Allahu (﷾) ia dërgoi ato një të dërguari mes çdo populli (21:25, 35:24), dhe e vendosi njohjen e Tij në çdo shpirt (30:30). Prandaj një varg është i vërtetë kur pajtohet me atë mesazh të vetëm, jo sepse është i vjetër. Sipas asaj prove, një Zot që lind nuk erdhi nga një i dërguar (112:3).
Ai tha se zbuluesit e këtyre ligjeve quhen rishi, dhe se hindusët i nderojnë si qenie të përsosura.
Kundërpërgjigje
Islami i nderon të dërguarit e Allahut (﷾) mbi të gjithë njerëzit e tjerë. Por Kurani nuk përmend asnjë të dërguar në Indi, prandaj nuk thotë nëse ndonjë rishi ishte i tillë. Islami e gjykon çdo mësues nga ajo që mësoi: se vetëm Allahu (﷾) duhet adhuruar (21:25).
Në Gita, Krishna thotë se mësimi i përjetshëm zbriti shkallë-shkallë dhe humbi për botën nga kalimi i gjatë i kohës. Ai ia shpalli sërish Arxhunës.
Kundërpërgjigje
Le të pranojmë se vetë Gita thotë se mësimi i saj humbi dikur. Islami tregon të njëjtin lloj historie për çdo popull. Ndryshimi është si kthehet. Në Gita Zoti lind. Në Kuran Allahu (﷾) as nuk lind, as nuk është i lindur. Ai dërgon një njeri me mesazhin e Tij.
Krishna thotë se edhe pse është i palindur, lind me anë të fuqisë së vet iluzore (maja) sa herë që devotshmëria venitet, epokë pas epoke. Telangu shpjegon se ai është ende vërtet i palindur.
Kundërpërgjigje
Le ta pranojmë shënimin e Telangut se Zoti është ende vërtet i palindur. E vërtetë apo në dukje, Gita prapë e bën të kalojë nëpër shumë lindje, ashtu si Arxhuna (4.5). Kurani thotë se Allahu (﷾) nuk është i lindur, dhe asgjë nuk i shëmbëllen Atij (112:3, 42:11). Një lindje si ajo e Arxhunës është lindje e një krijese, qoftë e vërtetë apo vetëm e treguar.
Një mësim që është i përjetshëm, dhe që vetë Zoti e rikthen, nuk ka nevojë për ndonjë të dërguar nga jashtë Indisë.
Kundërpërgjigje
Islami nuk thotë se në të kaluarën duhej një i dërguar nga jashtë. Kurani thotë se një paralajmërues jetoi mes çdo populli (35:24), dhe kjo i përfshin popujt e Indisë. Vetë Gita thotë se mësimi humbi. Në Kuran Allahu (﷾) e rikthen duke dërguar një njeri, kurrë duke lindur (112:3). I dërguari i fundit, Muhamedi (ﷺ), u dërgua te gjithë njerëzimi (7:158).
Pikëpamja islame
Allahu (﷾) i dërgoi një paralajmërues çdo populli, mes tyre edhe atyre të Indisë. Secili foli në gjuhën e popullit të vet, dhe të gjithë kishin një mesazh: adhuroni vetëm Allahun (﷾). Kurani nuk përmend asnjë nga paralajmëruesit e Indisë, prandaj Islami nuk përmend asnjë. Çdo gjë në shkrimet e Indisë që pajtohet me atë mesazh është e vërtetë. Çdo gjë që shkon kundër tij nuk erdhi nga një i dërguar. Kurani është gjykatësi. Çdo profet kishte një fe, natyrën mbi të cilën Allahu (﷾) e krijoi njerëzimin. Allahu (﷾) e rikthen duke dërguar të dërguar, kurrë duke lindur. I fundit prej tyre, Muhamedi (ﷺ), u dërgua te çdo popull.
Kurani thotë se nuk ka pasur kurrë një popull pa paralajmërues. Allahu (﷾) i dërgoi çdo populli një të dërguar.
Ibn Kethiri shpjegon se asnjë popull nga bijtë e Ademit nuk kaloi pa paralajmërues nga Allahu (﷾). Prandaj askujt nuk i mbeti justifikim.
Çdo i dërguar mësoi në gjuhën e popullit të vet. Dhe secilit iu tha: nuk ka zot tjetër përveç Allahut (﷾), prandaj adhurojeni Atë.
Kurani thotë se nuk e ka treguar historinë e çdo të dërguari, dhe nuk përmend asnjë të dërguar në Indi.
Kurani është gjykatësi i shkrimeve të mëparshme. Ajo që pajtohet me të është e vërtetë, dhe ajo që ndryshon prej tij është e rreme.
Në Gita, Krishna thotë se lind epokë pas epoke. Kurani thotë se Allahu (﷾) as nuk lind, as nuk është i lindur.
Kurani thotë se asnjë njeri të cilit i është dhënë shkrimi dhe profecia nuk do t’u thoshte njerëzve ta adhuronin atë në vend të Allahut (﷾). Në Gita, Krishna i kërkon Arxhunës të bëjë flijim për të dhe ta nderojë.
Kurani thotë se e njëjta fe iu dha Nuhut, Ibrahimit, Musait dhe Jezusit. Dhe Profeti (ﷺ) tha se feja e profetëve është një.
Ajo fe është natyra mbi të cilën Allahu (﷾) e krijoi njerëzimin, dhe çdo fëmijë lind mbi të.
Çdo profet i mëparshëm u dërgua te populli i vet. I fundit, Muhamedi (ﷺ), u dërgua te gjithë njerëzimi, dhe ai është Vula e Profetëve, i fundit prej tyre.