A u bë Zoti njeri si Rama apo Krishna?

“Edhe pse jam i palindur dhe i pashtershëm në (thelbin tim), edhe pse jam zot i të gjitha qenieve, prapë e marr në dorë natyrën time dhe lind me anë të fuqisë sime iluzore.”

“Sa herë që, o pasardhës i Bharatës! devotshmëria venitet dhe padevotshmëria merr epërsi, unë e krijoj veten. Unë lind epokë pas epoke, për mbrojtjen e të mirëve, për shkatërrimin e keqbërësve dhe për vendosjen e devotshmërisë.”

“Kushdo që e njeh vërtet kështu lindjen dhe veprën time hyjnore, e lë (këtë) trup dhe nuk lind përsëri. Ai vjen tek unë, o Arxhuna!”

Kapitulli i rendit me radhë zbritjet e Zotit. Ndër të njëzet e dy që përmend janë një derr i egër që e ngriti tokën nga ujërat, një peshk që e shpëtoi Manun në përmbytje, një breshkë që e mbajti malin Mandara mbi shpinë, Mohini (një formë femërore që i magjepsi demonët), njeriu-luan Narasimha dhe xhuxhi. Përmend gjithashtu të urtë dhe mbretër, midis tyre një mbret-zot (Dutt: ‘Naradeva’) që e zbuti detin, të cilin komentuesit e tij e identifikojnë si Ramën, dhe pastaj Balaramën dhe Krishnën, të lindur ndër vrishnitë. Parathotë Budën dhe, së fundi, Kalkin.

“Mishërimet, o brahmanë, të Harit, burimit të pastërtisë, janë të panumërta; ashtu si një mijë përrenj dalin nga një liqen, ujërat e të cilit megjithatë nuk shterojnë. Të urtët, Manutë, perënditë, bijtë e Manuve, të gjitha këto qenie të fuqishme bashkë me Praxhapatitë, janë pjesë të Zotit. Të gjitha këto janë ose pjesë, ose rrjedhje të Personit; por Krishna është vetë Zoti. Nga cikli në cikël ata e lehtësojnë botën, që gulçon nën shtypjen e demonëve.”

“Sadhutë: janë të mirët dhe të virtytshmit, të devotshmit, vaishnavat e shquar (ose adhuruesit e Shpirtit që përshkon gjithçka = Vishnu), që më kërkojnë Mua si Strehën e tyre. Janë ata që ndiejnë se pa më parë Mua, emrat dhe veprat e mrekullueshme të të Cilit i tejkalojnë fuqitë e fjalës dhe të mendjes, nuk mund të jetojnë e të lëvizin, nuk mund ta mbajnë vetë qenien e tyre. Janë ata për të cilët një çast i vetëm i mungesës Sime nga kujtesa e tyre është si një kalpa. Për mbrojtjen e këtyre njerëzve të shenjtë, që të mos venitën në mundimin e tyre që nuk më shohin, Unë u jap privilegjin (ose të drejtën) të mund të më shohin Mua dhe veprat e Mia, të bisedojnë me Mua, e kështu me radhë.”

“Unë kam kaluar nëpër shumë lindje, o Arxhuna! edhe ti gjithashtu. Unë i njoh të gjitha, por ti, o tmerr i armiqve (të tu)! nuk i njeh.”

“Edhe pse jam i palindur dhe i pashtershëm në (thelbin tim), edhe pse jam zot i të gjitha qenieve, prapë e marr në dorë natyrën time dhe lind me anë të fuqisë sime iluzore.”

“Edhe pse jam i palindur, edhe pse nga natyra fuqia ime e shikimit (xhnana-shakti) nuk shuhet, edhe pse jam nga natyra Zoti i të gjitha krijesave nga Brahma deri te bari, megjithatë, duke sunduar mbi Natyrën Time, Prakritin, Majën e Vishnut, që përbëhet nga tri energjitë e Sattvës, Raxhasit dhe Tamasit, së cilës i nënshtrohet gjithë kjo gjithësi, dhe nga e cila e mashtruar e gjithë bota nuk e njeh Vasudevën, Vetveten e saj, unë dukem sikur lind dhe trupëzohem, përmes Majës sime, por jo në realitet, ndryshe nga të tjerët.”

“Natyra është ajo që shkon për formimin e formës materiale në të cilën ai lind; ‘fuqia’ përfshin dijen, gjithëfuqinë etj. Quhet iluzore sepse ai është ende vërtet ‘i palindur’.”

“Ky pohim: ‘Shumë lindje kanë kaluar për Mua’ është një pohim i realitetit të Mishërimeve (dhe prandaj nuk është iluzion apo magji). Shembulli (ose analogjia) i Arxhunës, që synohet me shprehjen ‘tavaça’ (edhe për ty), është si një provë e atij realiteti. (Domethënë: Mishërimi Im tani është po aq i vërtetë sa është i vërtetë lindja jote e tanishme, dhe kështu Mishërimet e kaluara të të dyve ne janë të vërteta.)”

“Me vullnetin Tim (të lirë), kështu, Unë lind, por pa i lënë mënjanë cilësitë e Mia thelbësore (hyjnore), domethënë të qenit kundër së keqes, të qenit Banesa e Përsosmërive të Lavdishme, të qenit Zoti i të gjithëve etj. Marr forma që u përkasin devave (qenieve qiellore), njeriut (krijesave tokësore) e kështu me radhë: dhe e shfaq Veten sikur të isha i natyrës së tyre, me zgjedhjen Time të lirë.”

“Kushdo që, në të vërtetë, e kupton natyrën hyjnore, jomateriale dhe të vetme të Mishërimeve të Mia, dhe Veprat e Mia (që lidhen me to), të cilat synojnë vetëm të mirën e atyre që më kërkojnë Mua si Prehjen e tyre, dhe që synojnë mbrojtjen e të mirëve (sadhu); kushdo që e kupton natyrën e vërtetë të shfaqjeve të Mishëruara (domethënë shfaqjes Vibhava, nr. 3 nga Para) dhe Veprat e tyre, si të ndryshme nga lindjet e detyruara që u vijnë qenieve si pasojë e veprave të tyre të kaluara (karma), që lindin nga bashkimi midis atmës (shpirtit) të pastër dhe prakritit (lëndës) të papastër me tri natyra; kushdo që i njeh Mishërimet si të Atij që zotëron Cilësi të tilla të Lavdishme, si Zotërimi mbi të gjithë, Gjithëdija, Vullneti i Patundur etj., një njeri i tillë nuk kthehet në rilindje pasi të largohet nga trupi i tij i tanishëm. Ai arrin vetëm tek Unë.”

“Këtë (sistem të) përjetshëm përkushtimi ia shpalla diellit, dielli ia shpalli Manut, dhe Manu ia kumtoi Ikshvakut. Duke ardhur kështu shkallë-shkallë, ai u bë i njohur për të urtët mbretërorë. Por, o tmerr i armiqve (të tu)! ai përkushtim humbi për botën nga kalimi i gjatë i kohës. Po atë përkushtim të lashtë ta kam shpallur ty sot, duke parë se je i përkushtuari dhe miku im, sepse është misteri më i lartë.”

“Lindja jote është më e vonë; lindja e diellit është më e hershme. Si ta kuptoj atëherë që ti (këtë) e shpalle i pari?”

“Unë kam kaluar nëpër shumë lindje, o Arxhuna! edhe ti gjithashtu. Unë i njoh të gjitha, por ti, o tmerr i armiqve (të tu)! nuk i njeh.”

“Edhe pse jam i palindur dhe i pashtershëm në (thelbin tim), edhe pse jam zot i të gjitha qenieve, prapë e marr në dorë natyrën time dhe lind me anë të fuqisë sime iluzore.”

“Edhe pse jam i palindur, edhe pse nga natyra fuqia ime e shikimit (xhnana-shakti) nuk shuhet, edhe pse jam nga natyra Zoti i të gjitha krijesave nga Brahma deri te bari, megjithatë, duke sunduar mbi Natyrën Time, Prakritin, Majën e Vishnut, që përbëhet nga tri energjitë e Sattvës, Raxhasit dhe Tamasit, së cilës i nënshtrohet gjithë kjo gjithësi, dhe nga e cila e mashtruar e gjithë bota nuk e njeh Vasudevën, Vetveten e saj, unë dukem sikur lind dhe trupëzohem, përmes Majës sime, por jo në realitet, ndryshe nga të tjerët.”

“Ky pohim: ‘Shumë lindje kanë kaluar për Mua’ është një pohim i realitetit të Mishërimeve (dhe prandaj nuk është iluzion apo magji). Shembulli (ose analogjia) i Arxhunës, që synohet me shprehjen ‘tavaça’ (edhe për ty), është si një provë e atij realiteti. (Domethënë: Mishërimi Im tani është po aq i vërtetë sa është i vërtetë lindja jote e tanishme, dhe kështu Mishërimet e kaluara të të dyve ne janë të vërteta.)”

“Me vullnetin Tim (të lirë), kështu, Unë lind, por pa i lënë mënjanë cilësitë e Mia thelbësore (hyjnore), domethënë të qenit kundër së keqes, të qenit Banesa e Përsosmërive të Lavdishme, të qenit Zoti i të gjithëve etj. Marr forma që u përkasin devave (qenieve qiellore), njeriut (krijesave tokësore) e kështu me radhë: dhe e shfaq Veten sikur të isha i natyrës së tyre, me zgjedhjen Time të lirë.”

“I folur kështu nga Indra, Brahma dhe perënditë e tjera, Rama, pasardhësi i Raghut, zot i botës dhe më i miri i të virtytshmëve, i foli prijësit të perëndive. ‘Meqë unë e mbaj veten për një njeri me emrin Rama dhe bir i Dasharathës, prandaj, zotëri, të lutem më thuaj kush jam dhe prej nga kam ardhur.’ ‘O ti, fuqia e të cilit nuk shteron kurrë,’ i tha Brahma Kakutsthës, më të parit ndër ata që e njohin plotësisht Brahmanin, ‘Ti je Narajana, i gjithëfuqishmi, i pajisur me fat, dhe i armatosur me diskun.”

“Ai kishte menduar para kësaj për gjithçka që ishte paralajmëruar nga fjalët e thëna nga Gandhari në ditët e mëparshme. Kujtoi gjithashtu fjalët që kishte thënë Durvasasi në kohën kur trupi i tij u lyej nga ai Rishi me mbetjen e pajasës që kishte ngrënë (si mysafir në shtëpinë e Krishnës). I madhi në shpirt, duke menduar për shkatërrimin e vrishnive dhe të andhakëve, si edhe për masakrën e mëparshme të kuruve, arriti në përfundimin se ora (e largimit të tij nga bota) kishte ardhur. Pastaj i frenoi shqisat e tij (në Jogë). I njohur me të vërtetën e çdo teme, Vasudeva, megjithëse ishte Hyjnia Supreme, deshi të vdiste për të shpërndarë të gjitha dyshimet dhe për të vendosur një siguri për rezultatet (në çështjen e ekzistencës njerëzore), thjesht për t'i mbajtur tri botët dhe për t'i bërë të vërteta fjalët e birit të Atrit. Pasi i frenoi të gjitha shqisat, fjalën dhe mendjen, Krishna u shtri në Jogë të lartë. Një gjahtar i egër me emrin Xhara erdhi atëherë atje, duke dëshiruar drerë. Gjahtari, duke e ngatërruar Keshavën, që ishte shtrirë në tokë në Jogë të lartë, me një dre, e shpoi në thembër me një shigjetë dhe erdhi shpejt në atë vend për ta kapur prenë. Kur u afrua, Xhara pa një njeri të veshur me rroba të verdha, të zhytur në Jogë dhe të pajisur me shumë krahë. Duke e konsideruar veten fajtor dhe plot frikë, ai i preku këmbët e Keshavës. I madhi në shpirt e ngushëlloi dhe pastaj u ngjit lart, duke e mbushur gjithë kupën e qiellit me shkëlqim.”

“Duke i kërkuar pastaj trupat e Ramës dhe të Vasudevës, Arxhuna i bëri të digjeshin nga persona të zotë në atë punë.”

“A nuk e njeh ende, o i urti suprem, natyrën tënde qiellore?’ Ata pushuan: dhe Rama kështu nisi: ‘E mbaj veten një njeri të vdekshëm. Nga linja e lashtë e Ikshvakut, unë rrjedh nga Dasharatha, mbreti i Koshalës.’ Ai pushoi: dhe vetë Brahma u përgjigj: ‘O hidhe mënjanë mendimin e kotë. Ti je Zoti Narajan, ti je Zoti të cilit i përulen të gjitha krijesat.”

“I folur kështu nga Indra, Brahma dhe perënditë e tjera, Rama, pasardhësi i Raghut, zot i botës dhe më i miri i të virtytshmëve, i foli prijësit të perëndive. ‘Meqë unë e mbaj veten për një njeri me emrin Rama dhe bir i Dasharathës, prandaj, zotëri, të lutem më thuaj kush jam dhe prej nga kam ardhur.’ ‘O ti, fuqia e të cilit nuk shteron kurrë,’ i tha Brahma Kakutsthës, më të parit ndër ata që e njohin plotësisht Brahmanin, ‘Ti je Narajana, i gjithëfuqishmi, i pajisur me fat, dhe i armatosur me diskun.”

“Sita (gruaja jote) është Lakshmi; dhe ti je Zoti Vishnu, Krishna dhe Praxhapati. Për ta vrarë Ravanën ke marrë formën e një njeriu; prandaj, o më i miri i të virtytshmëve, e ke përfunduar këtë detyrë që të vumë ne (perënditë).”

“Ai kishte menduar para kësaj për gjithçka që ishte paralajmëruar nga fjalët e thëna nga Gandhari në ditët e mëparshme. Kujtoi gjithashtu fjalët që kishte thënë Durvasasi në kohën kur trupi i tij u lyej nga ai Rishi me mbetjen e pajasës që kishte ngrënë (si mysafir në shtëpinë e Krishnës). I madhi në shpirt, duke menduar për shkatërrimin e vrishnive dhe të andhakëve, si edhe për masakrën e mëparshme të kuruve, arriti në përfundimin se ora (e largimit të tij nga bota) kishte ardhur. Pastaj i frenoi shqisat e tij (në Jogë). I njohur me të vërtetën e çdo teme, Vasudeva, megjithëse ishte Hyjnia Supreme, deshi të vdiste për të shpërndarë të gjitha dyshimet dhe për të vendosur një siguri për rezultatet (në çështjen e ekzistencës njerëzore), thjesht për t'i mbajtur tri botët dhe për t'i bërë të vërteta fjalët e birit të Atrit. Pasi i frenoi të gjitha shqisat, fjalën dhe mendjen, Krishna u shtri në Jogë të lartë. Një gjahtar i egër me emrin Xhara erdhi atëherë atje, duke dëshiruar drerë. Gjahtari, duke e ngatërruar Keshavën, që ishte shtrirë në tokë në Jogë të lartë, me një dre, e shpoi në thembër me një shigjetë dhe erdhi shpejt në atë vend për ta kapur prenë. Kur u afrua, Xhara pa një njeri të veshur me rroba të verdha, të zhytur në Jogë dhe të pajisur me shumë krahë. Duke e konsideruar veten fajtor dhe plot frikë, ai i preku këmbët e Keshavës. I madhi në shpirt e ngushëlloi dhe pastaj u ngjit lart, duke e mbushur gjithë kupën e qiellit me shkëlqim.”

“Aludimi është për padepërtueshmërinë e çdo pjese të trupit të Krishnës përveç këmbëve. Biri i Atrit, Durvasasi, e kishte bërë Krishnën të pacenueshëm përveç shputave të këmbëve. Krishna deshi të vdiste në një mënyrë që t'i bënte të vërteta fjalët e Rishit.”

“Kur arriti në Qiell, Vasava dhe binjakët Ashvinë dhe Rudra dhe Aditjat dhe Vasutë dhe Vishvedevat, dhe Munit dhe Siddhat dhe shumë nga të parët ndër Gandharvat, me Apsarat, dolën ta pritnin. Pastaj, o mbret, Narajana i shquar me energji të egër, Krijuesi dhe Shkatërruesi i të gjithave, ai mësues i Jogës, duke e mbushur Qiellin me shkëlqimin e tij, arriti në krahinën e tij të pakonceptueshme.”

“Duke i kërkuar pastaj trupat e Ramës dhe të Vasudevës, Arxhuna i bëri të digjeshin nga persona të zotë në atë punë.”

Gjahtari Xhara, duke e ngatërruar këmbën e Krishnës me një dre, e shpoi me një shigjetë të bërë nga copa e fundit prej hekuri e topuzit. Në vargun pasues ai e sheh Zotin me katër krahë dhe bie nga frika te këmbët e tij.

Vargu thotë se Krishna hyri në banesën e tij pa e djegur trupin e vet me përqendrimin jogik mbi zjarrin. Atë trup e quan gëzimin e botëve dhe objektin e mbarë të meditimit.

“Duke i kërkuar pastaj trupat e Ramës dhe të Vasudevës, Arxhuna i bëri të digjeshin nga persona të zotë në atë punë.”

“Lindja jote është më e vonë; lindja e diellit është më e hershme. Si ta kuptoj atëherë që ti (këtë) e shpalle i pari?”

“Edhe pse jam i palindur, edhe pse nga natyra fuqia ime e shikimit (xhnana-shakti) nuk shuhet, edhe pse jam nga natyra Zoti i të gjitha krijesave nga Brahma deri te bari, megjithatë, duke sunduar mbi Natyrën Time, Prakritin, Majën e Vishnut, që përbëhet nga tri energjitë e Sattvës, Raxhasit dhe Tamasit, së cilës i nënshtrohet gjithë kjo gjithësi, dhe nga e cila e mashtruar e gjithë bota nuk e njeh Vasudevën, Vetveten e saj, unë dukem sikur lind dhe trupëzohem, përmes Majës sime, por jo në realitet, ndryshe nga të tjerët.”

“Thuaj: “Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm! Allahu është Absoluti, të Cilit i përgjërohet gjithçka në amshim. Ai as nuk lind, as nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë (a i krahasueshëm) me Atë!””

“Krijues i qiejve dhe i Tokës, Ai ju ka dhënë bashkëshorte nga vetja juaj për t’ju shumuar, si dhe bagëti në çifte. Asgjë nuk i shëmbëllen Atij. Ai i dëgjon të gjitha dhe i sheh të gjitha.”

“Ai është Krijuesi i qiejve dhe i Tokës! E si mund të ketë Ai fëmijë, ndërkohë që nuk ka bashkëshorte?! Ai ka krijuar çdo gjë dhe është i Dijshëm për çdo gjë.”

“Shikimet njerëzore nuk mund ta arrijnë Atë, ndërkohë që Ai i arrin shikimet e të gjithëve. Ai është Bamirës i pakufi dhe di çdo gjë.”

“Allahu nuk ka mbetur të marrë dikë për bir. Qoftë i lavdëruar Ai! Kur vendos diçka, Ai vetëm thotë për të “Bëhu!” dhe ajo bëhet.”

“Pa dyshim, janë jobesimtarë ata që thonë: “Allahu është Mesihu, i biri i Merjemes!” Thuaj: “Kush mund ta pengojë Allahun, nëse Ai dëshiron ta zhdukë Mesihun, të birin e Merjemes dhe nënën e tij, si dhe gjithçka që gjendet në Tokë?” Vetëm Allahut i takon sundimi i qiejve, i Tokës dhe i çdo gjëje që gjendet midis tyre. Ai krijon çfarë të dojë dhe është i Plotfuqishëm për çdo gjë.”

“Ne edhe para teje kemi nisur vetëm të dërguar, të cilët hanin ushqim dhe shëtisnin nëpër tregje. Ne i kemi bërë disa prej jush të jenë sprovë për të tjerët. A do të jeni të durueshëm ju? Zoti yt i sheh të gjitha.”

“Mesihu, i biri i Merjemes, është vetëm një i dërguar. Edhe para tij kanë kaluar të dërguar. Nëna e tij përherë ka qenë e drejtë. Që të dy hanin ushqim. Shiko si ua shpjegojmë atyre shpalljet tona dhe shih si largohen nga e Vërteta!”

“Allahu! Nuk ka zot tjetër (që meriton adhurimin) përveç Tij, të Gjallit, të Përjetshmit, Mbajtësit të gjithçkaje! Atë nuk e kaplon as dremitja, as gjumi! Atij i përket gjithçka që gjendet në qiej dhe gjithçka që gjendet në Tokë. Kush mund të ndërhyjë tek Ai për ndokënd pa lejen e Tij? Ai di çdo gjë që ka ndodhur përpara dhe çdo gjë që do të ndodhë pas njerëzve, kurse ata nuk mund të përvetësojnë asgjë nga Dituria e Tij, përveçse aq sa Ai dëshiron. Kursi-u i Tij shtrihet mbi qiejt dhe Tokën dhe Ai nuk e ka të rëndë t’i ruajë ato. Ai është i Larti, Madhështori!”

“Mbështetu në të Gjithëjetshmin, i Cili nuk vdes dhe madhëroje Atë me falënderim! Ai i di mjaft mirë gjynahet e robërve të Vet.”

“Çdo gjë që është në Tokë, do të zhduket, e do të mbetet vetëm Fytyra (Qenia) e Zotit Tënd, plot Madhëri dhe Nderim.”

“(Musai) tha: “Dijenia lidhur me ta gjendet te Zoti im, në Libër. Zoti im nuk gabon dhe nuk harron!””

“Thuaj: “Unë jam vetëm një vdekatar si ju, që më është shpallur se Zoti juaj është një Zot i Vetëm. Kështu, kush shpreson takimin me Zotin e vet, le të bëjë vepra të mira dhe të mos i shoqërojë askënd në adhurim Zotit të vet!””

Omeri transmeton se e dëgjoi Profetin (ﷺ) të thoshte: mos më lavdëroni tepër, siç e lavdëruan tepër të krishterët birin e Merjemes; unë jam vetëm një rob, prandaj më quani robi i Allahut dhe i Dërguari i Tij.

Në një himn për Ramën të kënduar nga i përkushtuari i tij Hanuman, Bhagavata thotë se zbritja e Zotit si i vdekshëm nuk ishte vetëm për ta vrarë Rakshasën, por edhe për ta mësuar njerëzimin. Përndryshe, pyet ajo, pse t'i binte pikëllimi në pjesë atij që është shpirti i gjithësisë? Tre vargje më pas (5.19.8), u bën thirrje të gjithëve, qiellorë, asura, njerëz apo majmunë, ta adhurojnë Harin në formën njerëzore të Ramës.

“Njerëzit nuk i pengoi asgjë të besojnë, kur u erdhi shpallja, përveçse thënies: “A mos vallë, Allahu ka sjellë si të dërguar një njeri?” Thuaj: “Sikur në Tokë të kishte engjëj që ecnin qetësisht, Ne do t’u çonim atyre nga qielli një engjëll si të dërguar”.”

“Edhe sikur Ne ta bënim atë (Muhamedin) engjëll, me siguri që do t’i jepnim atij pamje njeriu dhe, kështu, do të bënim që të ngatërroheshin në lidhje me mesazhin, për të cilin tashmë ata janë të ngatërruar.”

“Në të Dërguarin e Allahut ka një shembull të mrekullueshëm për atë, që shpreson tek Allahu dhe Dita e Fundit dhe e përmend shumë Allahun.”

“Thuaj: “Unë jam vetëm një vdekatar si ju, që më është shpallur se Zoti juaj është një Zot i Vetëm. Kështu, kush shpreson takimin me Zotin e vet, le të bëjë vepra të mira dhe të mos i shoqërojë askënd në adhurim Zotit të vet!””

“Ajo tha: “Zoti im! Qysh do të kem unë fëmijë, kur nuk më ka prekur askush?!” – “Kështu – tha (engjëlli) - Allahu krijon ç’të dojë Vetë. Kur vendos diçka, Ai vetëm thotë për të: “Bëhu!” dhe ajo bëhet.””

“Rasti i Isait për Allahun është si rasti i Ademit që e krijoi prej baltës e pastaj i tha: “Bëhu!” - dhe ai u bë.”

“Ajo bëri me shenjë nga i biri. Ata thanë: “Si t’i flasim ne fëmijës që është në djep?””

“Ai (Isai në djep) tha: Unë jam rob i Allahut. Ai më ka dhënë Librin (Ungjillin), më ka bërë profet”

“dhe do ta caktojë atë të Dërguar te bijtë e Israilit (të cilëve do t’u thotë): Ju kam sjellë prova nga Zoti juaj (që vërtetojnë Profecinë time): bëj për ju diçka prej balte në formë shpendi, fryj në të e me urdhrin e Allahut ajo bëhet shpend i gjallë; shëroj të verbrit e lindur dhe të lebrosurit dhe i ngjall të vdekurit me lejen e Allahut; ju tregoj çfarë hani dhe çfarë ruani në shtëpitë tuaja. Sigurisht që te të gjitha këto ka prova për ju, nëse jeni besimtarë të vërtetë.”

“Allahu do të thotë: “O Isa, i biri Merjemes, kujtoje mirësinë Time ndaj teje dhe nënës sate: se si të forcova ty me Shpirtin e Shenjtë (Xhebrailin), kështu që ti u predikoje njerëzve, kur ishe foshnjë në djep dhe i rritur; se si të mësova Librin dhe Urtësinë, Teuratin dhe Ungjillin; se si me vullnetin Tim krijoje një figurë shpendi prej balte, pastaj fryje në të dhe ajo bëhej zog me vullnetin Tim; se si me vullnetin Tim i shëroje të lindurit të verbër e të lebrosurit; se si me vullnetin Tim i ngjallje të vdekurit; se si i pengova sulmet e bijve të Israilit kundër teje, atëherë kur iu solle atyre prova të qarta e mohuesit në radhët e tyre thanë: Kjo është vetëm magji e kulluar!”;”

“Pa dyshim, janë jobesimtarë ata që thonë: “Allahu është Mesihu, i biri i Merjemes!”, sepse vetë Mesihu ka thënë: O bijtë e Israilit, adhuroni Allahun, që është Zoti im dhe Zoti juaj! Sigurisht, atij që adhuron tjetërkënd përveç Allahut, Allahu do t’ia ndalojë Xhenetin dhe strehim i tij do të jetë Zjarri. Për keqbërësit nuk ka ndihmës.”

“Sadhutë: janë të mirët dhe të virtytshmit, të devotshmit, vaishnavat e shquar (ose adhuruesit e Shpirtit që përshkon gjithçka = Vishnu), që më kërkojnë Mua si Strehën e tyre. Janë ata që ndiejnë se pa më parë Mua, emrat dhe veprat e mrekullueshme të të Cilit i tejkalojnë fuqitë e fjalës dhe të mendjes, nuk mund të jetojnë e të lëvizin, nuk mund ta mbajnë vetë qenien e tyre. Janë ata për të cilët një çast i vetëm i mungesës Sime nga kujtesa e tyre është si një kalpa. Për mbrojtjen e këtyre njerëzve të shenjtë, që të mos venitën në mundimin e tyre që nuk më shohin, Unë u jap privilegjin (ose të drejtën) të mund të më shohin Mua dhe veprat e Mia, të bisedojnë me Mua, e kështu me radhë.”

“Kur robërit e Mi (besimtarë) të pyesin për Mua, (thuaju se) Unë jam afër, i përgjigjem lutjeve të lutësit, kur ai më lutet Mua. Prandaj, le t’i përgjigjen thirrjes Sime dhe le të më besojnë Mua, për të qenë në rrugë të drejtë.”

“Ne e kemi krijuar njeriun dhe, Ne e dimë ç’i pëshpërit atij shpirti i vet. Ne jemi më pranë tij se damari i qafës së vet.”

“ata që besojnë dhe zemrat e të cilëve, kur përmendet Allahu, qetësohen. Vërtet, zemrat qetësohen me përmendjen e Allahut!”

“Kur Musai erdhi në kohën e caktuar dhe Zoti foli me të, ai tha: “O Zoti im, shfaqu që të të shoh” Zoti tha: “Ti nuk mund të më shohësh! Por shiko në atë mal: nëse ai mbetet në vendin e vet, atëherë ti do të më shohësh Mua”. E kur Zoti i tij iu shfaq malit, e thërrmoi atë dhe e bëri pluhur, ndërsa Musait i ra të fikët. Kur erdhi në vete, ai tha: “I lavdëruar qofsh Ti o Zot! Kthehem te Ti i penduar. Unë jam i pari i besimtarëve!””

“Atë ditë, disa fytyra do të shkëlqejnë dhe Zotin e tyre do të shohin.”

Xheriri transmeton se Profeti (ﷺ) e shikoi hënën e plotë një natë dhe tha: do ta shihni Zotin tuaj ashtu si e shihni këtë hënë, pa asnjë vështirësi për ta parë Atë; prandaj, nëse mundeni, mos lini që asgjë t'ju bëjë të humbni namazin para lindjes së diellit dhe namazin para perëndimit. El-Buhariu e vendos në kapitullin për ajetet mbi fytyrat që shohin drejt Zotit të tyre (75:22-23).