A ka Krishtlindja të bëjë diçka me Krishtin?

“Dhe ndodhi në ato ditë që doli një dekret nga Cezar Augusti që të regjistrohej gjithë bota. (Ky regjistrim i parë u bë kur Kirenio ishte qeveritar i Sirisë.)”

“Dhe në po atë vend ishin disa barinj që rrinin jashtë nëpër fusha dhe ruanin natën kopenë e tyre.”

“Dhe kur Jezusi lindi në Betlehem të Judesë, në ditët e mbretit Herod, ja, erdhën disa dijetarë nga lindja në Jeruzalem,”

Klementi shënon se disa të krishterë të kohës së tij e kishin llogaritur ditën e lindjes së Jezusit. Disa e vendosnin më 25 të muajit egjiptian Pakon (në maj), të tjerë më 24 ose 25 të Farmuthit (në prill). Ai nuk e përmend 25 dhjetorin.

Origjeni thotë se asnjë shenjt në shkrimet e shenjta nuk gjendet duke mbajtur një festë për ditëlindjen e vet, dhe se vetëm mëkatarët gëzohen për një ditëlindje të tillë. Ai përmend Faraonin në Dhiatën e Vjetër dhe Herodin në të Renë, që të dy i njollosën festat e ditëlindjes me gjak njerëzor.

“Dhe ndodhi që ditën e tretë, që ishte ditëlindja e Faraonit, ai shtroi një gosti për të gjithë shërbëtorët e tij; dhe ngriti kokën e kryekupëmbajtësit dhe të kryebukëpjekësit midis shërbëtorëve të tij. Dhe e rivendosi kryekupëmbajtësin në detyrën e tij, dhe ky i vuri kupën në dorë Faraonit; por kryebukëpjekësin e vari, ashtu si ua kishte shpjeguar Jozefi.”

“Por kur u kremtua ditëlindja e Herodit, e bija e Herodiadës kërceu para tyre dhe i pëlqeu Herodit. Prandaj ai i premtoi me betim t'i jepte çfarëdo që të kërkonte. Dhe ajo, e mësuar më parë nga nëna e saj, tha: Më jep këtu, në një pjatë, kokën e Gjon Pagëzorit. Mbreti u trishtua, por për shkak të betimit dhe të atyre që rrinin në tryezë me të, urdhëroi që t'i jepej. Dhe dërgoi e i preu kokën Gjonit në burg.”

Një libër kalendarësh dhe listash i bërë në Romë në vitin 354. Lista e tij e ditëve të varrimit të martirëve, e hartuar deri në vitin 336, hapet me 25 dhjetorin: “Krishti lindi në Betlehem të Judesë” (natus Christus in Betleem Iudeae).

Një studim mbi mënyrën si lindën festat e krishtera. Talley argumenton se 25 dhjetori mund të jetë arritur me llogaritje nga besimi se Jezusi vdiq më 25 mars, dhe jo thjesht të jetë marrë nga festa pagane e diellit.

Paraqet shpjegimet për datën, mes tyre se ajo u llogarit nga 25 marsi, që besohej të ishte data e ngjizjes ose e vdekjes së Jezusit. Vëren se të krishterët më të hershëm nuk e kremtonin fare lindjen.

Shtojca e Krishtlindjeve e Illustrated London News botoi një gravurë të mbretëreshës Viktoria, princit Albert dhe fëmijëve të tyre rreth një peme Krishtlindjesh të zbukuruar në Kështjellën e Windsorit, me një përshkrim të zakonit gjerman që Alberti e kishte sjellë në shtëpinë mbretërore.

Një poezi, e botuar fillimisht pa emër, që e përshkruan Shën Nikollën si një xhind të vogël, të shëndoshë dhe të gëzuar, që zbret nga oxhaku natën para Krishtlindjes, me një sajë të tërhequr nga tetë drerë, për t'ua mbushur fëmijëve çorapet.

Urdhëresa e Parlamentit anglez e 8 qershorit 1647 shfuqizoi festat e Krishtlindjes, Pashkës dhe Rrëshajëve dhe ditë të tjera të shenjta, dhe në vend të tyre dha një ditë pushimi në muaj. Krishtlindja u kthye bashkë me monarkinë në vitin 1660.

Një ligj i Kolonisë së Gjirit të Massachusetts-it, i miratuar në maj 1659, gjobiste me pesë shilinga këdo që kremtonte ndonjë ditë të tillë si Krishtlindja, qoftë duke mos punuar, duke shtruar gosti apo në ndonjë mënyrë tjetër. U shfuqizua në vitin 1681.

“Ai (Isai në djep) tha: Unë jam rob i Allahut. Ai më ka dhënë Librin (Ungjillin), më ka bërë profet”

“Le të jetë paqja e shpëtimi mbi mua, në ditën që kam lindur, në ditën që do të vdes dhe në ditën që do të ringjallem!”