Përgjigje e shkurtër
Jo. Pavli, një misionar i krishterë i shekullit të parë, disa nga fjalët e tij i shënon si të vetat, jo të Zotit. Në një kapitull ai jep një vendim dhe thotë se vjen nga Zoti. Pak rreshta më poshtë jep një tjetër dhe thotë: “u them unë, jo Zoti”. Për një pyetje të tretë shkruan se “unë nuk kam urdhër nga Zoti”. Atë vendim e quan “mendimin tim”. Ai thotë se flet “me leje, dhe jo si urdhër”. Një shkrues që disa nga fjalët e tij i shënon si të vetat nuk mund t'i ketë të gjitha fjalët të numëruara si të Perëndisë. Megjithatë kisha i futi të gjitha në Bibël. Islami e mban këtë kufi të qartë. Kurani përmban vetëm fjalën e Allahut (﷾). Fjalët e Profetit (ﷺ) mbahen të ndara prej tij.
Shpjegimi i plotë
Pse të krishterët i numërojnë letrat e Pavlit si shkrim të shenjtë
Të krishterët mbajnë se Pavli shkroi si apostull, një njeri i dërguar nga Jezusi, i zgjedhur nga Krishti i ringjallur. Ata tregojnë Letrën e dytë të Pjetrit, e cila i vendos letrat e Pavlit në një radhë me “Shkrimet e tjera”. Ata tregojnë falënderimin e Pavlit që thesalonikasit e pranuan mesazhin e tij si fjalë të Perëndisë dhe jo të njerëzve. Pavli u thotë gjithashtu korintasve se gjërat që shkruan “janë urdhërime të Zotit”.
“Dhe durimin e Zotit tonë mbajeni për shpëtim, ashtu siç ju ka shkruar edhe vëllai ynë i dashur Pavli sipas diturisë që iu dha; ashtu siç bën edhe në të gjitha letrat e tij, kur flet në to për këto gjëra; në to ka disa gjëra të vështira për t'u kuptuar, të cilat të paditurit dhe të paqëndrueshmit i shtrembërojnë, ashtu si bëjnë edhe me Shkrimet e tjera, për shkatërrimin e tyre.”
“Prandaj edhe ne e falënderojmë Perëndinë pa pushim, sepse kur e morët fjalën e Perëndisë që e dëgjuat prej nesh, ju e pranuat jo si fjalë njerëzish, por, siç është me të vërtetë, si fjalë e Perëndisë, që vepron në ju që besoni.”
“Në qoftë se dikush mendon se është profet ose frymëror, le ta pranojë se gjërat që po ju shkruaj janë urdhërime të Zotit.”
Pavli i ndan fjalët e tij nga ato të Zotit
Te 1 Korintasve 7 Pavli e heq vetë kufirin. Një vendim për martesën është nga Zoti, jo prej tij. I tjetri është prej tij, jo nga Zoti. Për virgjëreshat ai nuk ka urdhër nga Zoti dhe jep mendimin e vet. Ai flet me leje, jo me urdhër. Ai shkruan “pandeh”, dhe këshillën për të vejat e jep “sipas gjykimit tim”. Ai e mbyll kapitullin me “mendoj se edhe unë kam Frymën e Perëndisë”. Pavli nuk pretendon më shumë se ‘mendoj’, ndonëse kisha pretendon shumë më tepër për të. Gjetkë ai thotë se flet “jo sipas Zotit, por si me marrëzi”.
“Kurse të martuarve u urdhëroj, jo unë, por Zoti: gruaja të mos ndahet nga burri.”
“Por të tjerëve u them unë, jo Zoti: Në qoftë se ndonjë vëlla ka një grua që nuk beson dhe ajo pëlqen të banojë me të, le të mos e lërë.”
“Por këtë e them me leje, dhe jo si urdhër.”
“Tani për sa u përket virgjëreshave, unë nuk kam urdhër nga Zoti: por jap mendimin tim, si dikush që ka marrë mëshirë nga Zoti për të qenë besnik.”
“Unë pandeh, pra, se kjo është e mirë për shkak të shtrëngesës së tanishme, them se është mirë për njeriun të jetë kështu.”
“Por ajo është më e lumtur nëse mbetet kështu, sipas gjykimit tim; dhe mendoj se edhe unë kam Frymën e Perëndisë.”
“Atë që flas, e flas jo sipas Zotit, por si me marrëzi, në këtë siguri mburrjeje.”
Letra që hapen si letra
Letra drejtuar Filipianëve hapet si letër nga Pavli dhe Timoteu. Të dyja letrat drejtuar Thesalonikasve hapen në emrat e Pavlit, Silvanit dhe Timoteut. Asnjëra nga këto letra nuk hapet si mesazh nga Perëndia, siç hapet libri i Jonës. Aty ku Pavli pretendon autoritetin e Zotit, e pretendon për mësime të veçanta. Te 1 Korintasve 7 ai vetë ua mohon atë të tjerave.
“Pavli dhe Timoteu, shërbëtorë të Jezu Krishtit, gjithë shenjtorëve në Krishtin Jezus që janë në Filipi, bashkë me peshkopët dhe dhjakët:”
“Pavli, Silvani dhe Timoteu, kishës së Thesalonikasve, që është në Perëndinë Atë dhe në Zotin Jezu Krisht: hir dhe paqe nga Perëndia, Ati ynë, dhe nga Zoti Jezu Krisht.”
“Fjala e Zotit iu drejtua Jonës, birit të Amitait, duke thënë:”
“Në qoftë se dikush mendon se është profet ose frymëror, le ta pranojë se gjërat që po ju shkruaj janë urdhërime të Zotit.”
“Por të tjerëve u them unë, jo Zoti: Në qoftë se ndonjë vëlla ka një grua që nuk beson dhe ajo pëlqen të banojë me të, le të mos e lërë.”
Një gabim dhe korrigjimi i tij, të dy të ruajtur
Pavli fillimisht e falënderon Perëndinë që nuk pagëzoi asnjë nga korintasit, përveç dy burrave. Pastaj kujton një familje që e pagëzoi gjithashtu. Ai pranon se nuk e di nëse ka pagëzuar ndonjë tjetër. Pohimi i parë ishte i gabuar, dhe edhe ai, edhe korrigjimi i tij qëndrojnë në Bibël. Aty ku Kurani e zëvendësoi një dispozitë të mëparshme me një të mëvonshme, ai kurrë nuk e përmbysi një fakt. Pohimi i parë i Pavlit ishte një fakt, dhe ishte i gabuar. Në vargun pasues ai thotë se Krishti nuk e dërgoi të pagëzonte. Megjithatë Jezusi i Mateut e bashkon mësimin e kombeve dhe pagëzimin e tyre në një urdhër të vetëm.
“Falënderoj Perëndinë që nuk pagëzova asnjë prej jush, përveç Krispit dhe Gajit; që askush të mos thotë se kam pagëzuar në emrin tim. Pagëzova gjithashtu edhe shtëpinë e Stefanasit: përveç tyre, nuk e di nëse kam pagëzuar ndonjë tjetër.”
“Sepse Krishti nuk më dërgoi të pagëzoj, por të predikoj ungjillin: jo me urtësi fjalësh, që kryqi i Krishtit të mos humbasë fuqinë.”
“Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj nga të gjitha kombet, duke i pagëzuar në emër të Atit, të Birit dhe të Frymës së Shenjtë:”
“Për çdo varg (Kurani) që Ne e shfuqizojmë apo që e bëjmë të harrohet, Ne sjellim ndonjë tjetër më të mirë ose të ngjashëm me të. A nuk e di ti se Allahu është i Fuqishëm për (të bërë) çdo gjë?!”
Pavli nuk ishte me Jezusin gjatë shërbesës së tij
Të krishterët thonë se Pavli u dërgua nga Jezusi. Por Pavli nuk e takoi kurrë Jezusin gjatë shërbesës së tij. Kur dishepujt e Jezusit zgjodhën një njeri për të zënë vendin e Judës, Pjetri vuri kushtin. Njeriu duhej të kishte qenë me ta nga pagëzimi i Gjonit deri kur Jezusi u mor lart. Pavli nuk ishte kurrë ndër dishepujt në ato vite.
“Prandaj, nga këta burra që kanë qenë me ne gjatë gjithë kohës që Zoti Jezus hynte e dilte midis nesh, duke filluar nga pagëzimi i Gjonit e deri në ditën kur u mor lart prej nesh, një duhet të caktohet që të jetë me ne dëshmitar i ringjalljes së tij.”
Letrat e Pavlit: problemet me një shikim
- Pavli nuk e takoi kurrë Jezusin gjatë shërbesës së tij. Kur dishepujt e Jezusit zgjodhën një njeri në vend të Judës, kërkuan që ai të kishte qenë me ta nga pagëzimi i Gjonit deri kur Jezusi u mor lart. Pavli nuk kishte qenë.
- Pavli disa nga vendimet e tij i shënon si të vetat: “u them unë, jo Zoti”. Për një çështje tjetër thotë “unë nuk kam urdhër nga Zoti” dhe jep gjykimin e vet.
- Thotë se nuk pagëzoi asnjë nga korintasit përveç dy burrave. Pastaj kujton një familje, dhe thotë se nuk e di nëse pagëzoi ndonjë tjetër. Gabimi dhe korrigjimi i tij qëndrojnë të dy në Bibël.
- Filipianëve dhe 1 Thesalonikasve hapen si letra nga Pavli dhe Timoteu, jo si mesazh nga Zoti.
Fjala e Allahut (﷾) mbahet e ndarë nga ajo e njerëzve
Isaia thotë se mendimet e Perëndisë nuk janë mendimet e njeriut. Kurani i dënon ata që shkruajnë me duart e tyre dhe pastaj thonë “Kjo është prej Allahut”. Ai thotë se Profeti (ﷺ) nuk e foli Kuranin nga dëshira e vet. Kjo është arsyeja pse Kurani përmban vetëm atë që u shpall. Fjalët e tij u shënuan veçmas si hadith, transmetimet e fjalëve dhe veprave të Profetit (ﷺ) të përcjella nga shokët e tij. Ato nuk recitohen kurrë si Kuran.
“Sepse mendimet e mia nuk janë mendimet tuaja, dhe rrugët tuaja nuk janë rrugët e mia, thotë ZOTI. Sepse ashtu si qiejt janë më të lartë se toka, kështu rrugët e mia janë më të larta se rrugët tuaja, dhe mendimet e mia më të larta se mendimet tuaja.”
“Mjerë ata që me duart e tyre shkruajnë Librin, e pastaj thonë: “Kjo është prej Allahut” që për këtë të kenë ndonjë dobi të vogël (materiale). Mjerë ata për çfarë kanë shkruar me duart e tyre dhe mjerë ata për çfarë kanë fituar!”
“Ai nuk flet sipas qejfit të vet, por ajo (që thotë) është vetëm shpallje hyjnore, që i vjen atij.”
Varg pas vargu
1 Korintasve 7:12 — kapitulli 7, vargu 12
“Por të tjerëve u them unë, jo Zoti: Në qoftë se ndonjë vëlla ka një grua që nuk beson dhe ajo pëlqen të banojë me të, le të mos e lërë.”
Cituar për
‘Jo Zoti’ do të thotë vetëm se Jezusi nuk dha mësim për këtë sa ishte në tokë. Pavli prapë vendos si apostull i frymëzuar.
Përgjigjja
Pavli nuk ndalet aty. Në të njëjtin kapitull ai thotë se flet me leje dhe jo me urdhër, dhe shkruan “pandeh”. Gjetkë ai thotë se flet “jo sipas Zotit, por si me marrëzi”. Vetë Pavli ua mohon autoritetin e Zotit këtyre vendimeve.
Ku përfundon — Vetë Pavli i shënon këto fjalë si të vetat, prandaj ato nuk janë fjala e Perëndisë.
1 Korintasve 14:37 — kapitulli 14, vargu 37
“Në qoftë se dikush mendon se është profet ose frymëror, le ta pranojë se gjërat që po ju shkruaj janë urdhërime të Zotit.”
Cituar për
Pavli thotë se ajo që shkruan është urdhërimi i Zotit, dhe se mesazhi i tij erdhi me anë të zbulesës (Galatasve 1:12).
Përgjigjja
Ai e thotë këtë në kapitullin 14, për rregullin në adhurim. Në të njëjtën letër ai shkruan “u them unë, jo Zoti” dhe “unë nuk kam urdhër nga Zoti”. Një pohim i përgjithshëm nuk mund t'i kthejë mbrapsht vendimet që ai vetë thotë se nuk janë të Zotit. Galatasve 1:12 flet për mesazhin që ai predikoi, jo për çdo rresht të çdo letre.
Ku përfundon — Pretendimi i Pavlit për autoritetin e Zotit nuk i mbulon vendimet që ai i shënon si të vetat.
1 Thesalonikasve 2:13 — kapitulli 2, vargu 13
“Prandaj edhe ne e falënderojmë Perëndinë pa pushim, sepse kur e morët fjalën e Perëndisë që e dëgjuat prej nesh, ju e pranuat jo si fjalë njerëzish, por, siç është me të vërtetë, si fjalë e Perëndisë, që vepron në ju që besoni.”
Cituar për
Pavli thotë se thesalonikasit e pranuan mesazhin e tij si fjalë të Perëndisë, prandaj letrat e tij janë fjala e Perëndisë.
Përgjigjja
Pavli flet për fjalën që, siç u thotë, “e dëgjuat prej nesh” kur ai predikoi. Ai nuk thotë se çdo rresht i çdo letre erdhi nga Perëndia, dhe në letra të tjera thotë qartë se disa rreshta nuk erdhën.
Ku përfundon — Një pohim për predikimin e Pavlit nuk i mbulon vendimet që ai i shënon si të vetat.
2 Pjetri 3:15-16 — kapitulli 3, vargu 15-16
“Dhe durimin e Zotit tonë mbajeni për shpëtim, ashtu siç ju ka shkruar edhe vëllai ynë i dashur Pavli sipas diturisë që iu dha; ashtu siç bën edhe në të gjitha letrat e tij, kur flet në to për këto gjëra; në to ka disa gjëra të vështira për t'u kuptuar, të cilat të paditurit dhe të paqëndrueshmit i shtrembërojnë, ashtu si bëjnë edhe me Shkrimet e tjera, për shkatërrimin e tyre.”
Cituar për
Pjetri i numëron letrat e Pavlit ndër shkrimet, pra ndjekësit e parë të Jezusit i trajtonin tashmë si fjalë të Perëndisë.
Përgjigjja
Vargu vërtet i vendos letrat e Pavlit në një radhë me “Shkrimet e tjera”. Por vetë 2 Pjetri ishte një nga librat e kontestuar. Në fillim të shekullit të katërt Eusebi, një historian i kishës, ende e rendiste ndër shkrimet që nuk pranoheshin nga të gjithë. Dhe asnjë letër e mëvonshme nuk mund ta kthejë “unë, jo Zoti” të vetë Pavlit në fjalë të Zotit.
Ku përfundon — Pikëpamja e një letre të kontestuar për Pavlin nuk mund ta rrëzojë pohimin e vetë Pavlit se disa vendime ishin të tijat.
Këndvështrime
Krishterimi kryesor
Të krishterët mbajnë se Pavli ishte apostull i Krishtit dhe se letrat e tij janë shkrim i shenjtë. Edhe aty ku ai jep mendimin e vet, ata thonë se Fryma e Shenjtë e udhëhoqi atë që shkroi.
Letra e dytë e Pjetrit i vendos letrat e Pavlit në një radhë me “Shkrimet e tjera”.
Kundërpërgjigje
Vargu vërtet i vendos letrat e Pavlit në një radhë me “Shkrimet e tjera”. Por vetë 2 Pjetri ishte një nga librat e kontestuar. Dhe asnjë letër e mëvonshme nuk mund ta kthejë “unë, jo Zoti” të vetë Pavlit në fjalë të Zotit.
Pavli thotë se thesalonikasit me të drejtë e pranuan mesazhin e tij si fjalë të Perëndisë, jo si fjalë njerëzish.
Kundërpërgjigje
Pavli flet për fjalën që, siç u thotë, “e dëgjuat prej nesh” kur ai predikoi. Ai nuk thotë se çdo rresht i çdo letre erdhi nga Perëndia, dhe në një letër tjetër thotë qartë se disa rreshta nuk erdhën.
Pavli u thotë korintasve se gjërat që u shkruan janë urdhërime të Zotit.
Kundërpërgjigje
Ai e thotë këtë në kapitullin 14, për rregullin në adhurim. Në kapitullin 7 të së njëjtës letër ai shkruan “u them unë, jo Zoti”. Një pohim i përgjithshëm nuk mund t'i kthejë mbrapsht vendimet që ai vetë thotë se nuk janë të Zotit.
Te 1 Korintasve 7:12, ‘jo Zoti’ do të thotë vetëm se Jezusi nuk la asnjë thënie për këtë çështje. Pra Pavli vendos me autoritetin e një apostulli.
Kundërpërgjigje
Pavli nuk ndalet aty. Në të njëjtin kapitull ai thotë se flet me leje dhe jo me urdhër, dhe shkruan “pandeh”. Ai vetë ua mohon autoritetin e Zotit këtyre vendimeve.
Pikëpamja islame
Pavli shkroi letra, dhe disa nga vendimet e tyre i shënoi si të vetat. Vetëm Kurani është fjala e Allahut (﷾), dhe fjalët e Profetit (ﷺ) mbahen të ndara prej tij.
Pavli e vë përballë një vendim nga Zoti me vendime që ai thotë se janë të vetat dhe jo të Zotit.
Pavli disa nga këshillat e tij i quan leje dhe jo urdhër, dhe shkruan “pandeh” dhe “sipas gjykimit tim”.
Pavli thotë se disa nga fjalët e tij i flet “jo sipas Zotit, por si me marrëzi”.
Pavli e korrigjon veten me shkrim për ata që pagëzoi, dhe edhe gabimi, edhe korrigjimi mbeten në Bibël.
Letra drejtuar Filipianëve dhe letrat drejtuar Thesalonikasve hapen si letra nga Pavli dhe shokët e tij. Asnjëra nuk thotë se vetë letra erdhi nga Perëndia.
Pavli thotë vetëm se mendon se ka Frymën e Perëndisë kur u jep këshillën e tij të vejave.
Veprat 1 vë një kusht për një dëshmitar, dhe Pavli nuk e plotësoi. Ai nuk shkoi kurrë me Jezusin gjatë shërbesës së tij.
Kurani e dënon paraqitjen e shkrimeve të njerëzve si fjalë të Allahut (﷾), dhe ai përmban vetëm atë që u shpall.