Jawapan ringkas
Jihad bermaksud berjuang, atau berusaha bersungguh-sungguh, di jalan Tuhan. Ia tidak bermaksud ‘perang suci’. Perkataan Arab bagi perang ialah harb, iaitu perkataan yang berbeza. Tiada frasa Arab yang bermaksud ‘perang suci’ terdapat dalam al-Quran atau dalam sabda Nabi (ﷺ). Baginda memberitahu seorang lelaki yang mahu pergi berperang supaya berjihad dengan berkhidmat kepada ibu bapanya. Baginda juga mengira bersuara menentang kezaliman sebagai jihad. Berperang ialah satu bentuk jihad. Ia hanya dibenarkan dalam batas-batas yang ditetapkan Tuhan, dan hanya pihak berkuasa yang sah boleh mengisytiharkan perang. Tiada sesiapa boleh mengambil undang-undang ke tangannya sendiri.
Penjelasan penuh
Apa maksud perkataan itu
Jihad berasal daripada akar kata Arab yang bermaksud usaha dan perjuangan. Al-Quran menggunakannya bagi segala jenis usaha di jalan Tuhan. Maka perjuangan seorang Muslim melawan kelemahannya sendiri, melawan kemiskinan atau melawan ketidakadilan, semuanya boleh menjadi jihad. Surah al-Furqan ialah surah yang diturunkan di Makkah, sebelum berperang pernah diizinkan. Di dalamnya Nabi (ﷺ) disuruh berjuang menghadapi orang-orang kafir “dengan hujjah-hujjah Al-Quran”, iaitu dengan mesejnya. Satu ayat lain menjanjikan petunjuk kepada semua yang berusaha bersungguh-sungguh di jalan Tuhan. Satu lagi berkata sesiapa yang berjuang, dia hanya berjuang untuk kebaikan dirinya sendiri.
“Oleh itu, janganlah engkau (Wahai Muhammad) menurut kehendak orang-orang kafir, dan berjuanglah dengan hujjah-hujjah Al-Quran menghadapi mereka dengan perjuangan yang besar dan bersungguh-sungguh.”
“Dan orang-orang yang berusaha dengan bersungguh-sungguh kerana memenuhi kehendak ugama Kami, sesungguhnya Kami akan memimpin mereka ke jalan-jalan Kami (yang menjadikan mereka bergembira serta beroleh keredaan); dan sesungguhnya (pertolongan dan bantuan) Allah adalah berserta orang-orang yang berusaha membaiki amalannya.”
“Dan sesiapa yang berjuang (menegakkan Islam) maka sesungguhnya dia hanyalah berjuang untuk kebaikan dirinya sendiri; sesungguhnya Allah Maha Kaya (tidak berhajatkan sesuatupun) daripada sekalian makhluk.”
“Dan berjihadlah kamu pada jalan Allah dengan jihad yang sebenar-benarnya Dia lah yang memilih kamu (untuk mengerjakan suruhan ugamanya); dan Ia tidak menjadikan kamu menanggung sesuatu keberatan dan susah payah dalam perkara ugama, ugama bapa kamu Ibrahim. Ia menamakan kamu: “orang-orang Islam” semenjak dahulu dan di dalam (Al-Quran) ini, supaya Rasulullah (Muhammad) menjadi saksi yang menerangkan kebenaran perbuatan kamu, dan supaya kamu pula layak menjadi orang-orang yang memberi keterangan kepada umat manusia (tentang yang benar dan yang salah). Oleh itu, dirikanlah sembahyang, dan berilah zakat, serta berpegang teguhlah kamu kepada Allah! Dia lah Pelindung kamu. Maka (Allah yang demikian sifatNya) Dia lah sahaja sebaik-baik Pelindung dan sebaik-baik Pemberi pertolongan.”
Jihad dalam sabda Nabi (ﷺ) sendiri
Nabi (ﷺ) memberikan perkataan itu maksud yang luas. Baginda menyuruh seorang sukarelawan pulang untuk berjihad dengan menjaga ibu bapanya. Baginda bersabda sesiapa yang berjuang menentang orang zalim dengan lidahnya ialah seorang mukmin. Baginda juga memberitahu kaum wanita bahawa jihad yang terbaik bagi mereka ialah haji yang mabrur (haji, ibadah ke Makkah).
Abdullah bin Amr meriwayatkan bahawa seorang lelaki meminta izin Nabi (ﷺ) untuk pergi berjihad. Nabi bertanya sama ada ibu bapanya masih hidup. Apabila dia menjawab ya, Nabi bersabda kepadanya: maka berjihadlah dengan berkhidmat kepada mereka.
Abdullah bin Mas'ud meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) bersabda setiap nabi sebelum Baginda mempunyai pengikut setia yang mengikut jalannya; kemudian datang pengganti-pengganti yang mengatakan apa yang tidak mereka lakukan dan melakukan apa yang tidak diperintahkan. Sesiapa yang berjuang menentang mereka dengan tangannya ialah mukmin, sesiapa yang berjuang menentang mereka dengan lidahnya ialah mukmin, dan sesiapa yang berjuang menentang mereka dengan hatinya ialah mukmin.
Aisyah meriwayatkan bahawa dia berkata jihad dianggap amalan yang terbaik, dan bertanya sama ada kaum wanita tidak patut berperang juga. Nabi (ﷺ) menjawab bahawa jihad yang terbaik bagi mereka ialah haji yang dilaksanakan dengan baik dan diterima (mabrur).
| Bentuk | Apa yang dikatakan |
|---|---|
| Dengan al-Quran | Di Makkah, sebelum berperang dibenarkan: berjuanglah bersungguh-sungguh dengan al-Quran |
| Berbakti kepada ibu bapa | Seorang sukarelawan perang disuruh pulang untuk berjihad dengan berbakti kepada mereka |
| Bersuara | Sesiapa yang berjihad menentang orang zalim dengan lidahnya ialah orang beriman |
| Haji | Bagi wanita, jihad yang terbaik ialah haji yang mabrur |
| Berperang | Hanya dalam batas-batasnya, dan diisytiharkan hanya oleh pemerintah yang sah |
Dari mana datangnya ‘perang suci’
Bahasa Arab mempunyai perkataannya sendiri bagi perang, iaitu harb, dan al-Quran menggunakannya, seperti dalam 8:57. Frasa ‘perang suci’ (al-harb al-muqaddasa) tidak terdapat di mana-mana dalam al-Quran atau hadis (sabda dan perbuatan Nabi (ﷺ) yang direkodkan). Satu terjemahan Inggeris Sahih Muslim 1731 yang terkenal menterjemahkan perintah Nabi (ﷺ) kepada para panglimanya sebagai ‘berperanglah dalam perang suci’. Tetapi perkataan Arab di situ ialah ughzu, yang bermaksud ‘keluarlah berkempen’. Perkataan ‘suci’ ditambah oleh penterjemah.
“Oleh itu, jika engkau menemui mereka dalam peperangan maka hancurkanlah mereka (supaya dengan itu) orang-orang yang di belakang mereka (gerun gentar); mudah-mudahan orang-orang itu pula beringat (insaf).”
Dalam terjemahan Inggeris Sahih Muslim yang digunakan secara meluas ini, perintah Nabi (ﷺ) kepada para panglimanya dalam hadis 1731, iaitu perkataan Arab ughzu (keluarlah berperang), diterjemahkan sebagai ‘Make a holy war’ (Lancarkanlah perang suci). Teks Arab tidak mempunyai perkataan yang bermaksud ‘suci’.
Buraidah meriwayatkan bahawa apabila Nabi (ﷺ) melantik seorang panglima, baginda menyuruhnya bertakwa kepada Allah dan berbuat baik kepada orang-orangnya, dan tidak mencuri harta rampasan, tidak memungkiri janji, tidak mencincang mayat dan tidak membunuh kanak-kanak. Sebelum sebarang pertempuran, musuh hendaklah ditawarkan tiga pilihan: memeluk Islam; jika tidak, membayar jizyah, dan kemudian orang Islam mesti menahan diri daripada mereka; dan hanya jika kedua-duanya ditolak, barulah berperang.
Bagaimana berita menjadikan ‘jihad’ satu kata slogan
Dalam bahasa Inggeris perkataan itu telah berubah maksud. Cambridge Dictionary pertama sekali mentakrifkan jihad sebagai perjuangan keagamaan menentang kejahatan dalam diri sendiri atau dalam masyarakat. Kini ia juga memberikan penggunaan kedua: perang atau keganasan yang dilakukan oleh sesetengah pelampau Muslim. Berita banyak menyebarkan penggunaan kedua itu. Satu kajian Universiti Cardiff terhadap akhbar-akhbar British dari tahun 2000 hingga 2008 mendapati bahawa 36% berita tentang orang Islam British adalah tentang keganasan. Kata nama yang paling kerap digunakan bagi orang Islam British ialah pengganas, pelampau, Islamis, pengebom berani mati dan militan. Dalam laporan seperti itu ‘jihad’ menjadi perkataan ringkas bagi sesuatu serangan. Penggunaan itu salah dan tersalah faham. Ia mengambil satu bentuk jihad, iaitu berperang, membuang batas-batas yang diletakkan Islam ke atasnya, dan menyerahkan perkataan itu kepada orang-orang yang melanggar batas-batas itu sendiri.
Mentakrifkan jihad pertama sekali sebagai, dalam Islam, satu perjuangan keagamaan menentang kejahatan dalam diri sendiri atau dalam masyarakat. Ia juga memberikan perkataan itu sebagaimana digunakan untuk merujuk kepada perang atau keganasan yang dilakukan oleh sesetengah pelampau Muslim terhadap orang yang mereka anggap sebagai ancaman kepada agama mereka.
Satu kajian terhadap akhbar-akhbar kebangsaan British dari tahun 2000 hingga 2008. Ia mendapati bahawa 36% berita tentang orang Islam British adalah tentang keganasan atau perang menentang keganasan, bahawa kata nama yang paling kerap digunakan berkaitan orang Islam British ialah pengganas, pelampau, Islamis, pengebom berani mati dan militan, dengan sangat sedikit kata nama yang positif seperti sarjana, dan bahawa kata sifat yang paling biasa ialah radikal, fanatik, fundamentalis, pelampau dan militan.
Berperang: dibenarkan, tetapi dalam batas-batas
Berperang ialah satu bentuk jihad. Dalam kitab-kitab fiqh Islam, bab yang dinamakan Kitab Jihad ialah hukum perang, dan ia hukum yang penuh batasan serta mengharamkan keganasan dalam segala bentuknya yang buruk. Izin pertama untuk berperang diberikan kepada orang-orang yang diserang dan dianiaya. Setiap peperangan terikat dengan perintah supaya tidak melampaui batas. Nabi (ﷺ) melarang membunuh wanita dan kanak-kanak. Baginda memberitahu setiap panglima supaya tidak memungkiri janji atau mencacatkan mayat. Sesetengah orang tidak memerangi orang Islam kerana agama mereka atau mengusir mereka dari rumah mereka. Terhadap mereka al-Quran membenarkan kebaikan dan keadilan, kerana Allah (﷾) mengasihi orang-orang yang berlaku adil. Hukum perang yang lengkap, dan larangan Islam terhadap keganasan, diterangkan di halaman masing-masing.
“Diizinkan berperang bagi orang-orang (Islam) yang diperangi (oleh golongan penceroboh), kerana sesungguhnya mereka telah dianiaya; dan sesungguhnya Allah Amat Berkuasa untuk menolong mereka (mencapai kemenangan).”
“Dan perangilah kerana (menegakkan dan mempertahankan) ugama Allah akan orang-orang yang memerangi kamu, dan janganlah kamu menceroboh (dengan memulakan peperangan); kerana sesungguhnya Allah tidak suka kepada orang-orang yang menceroboh.”
Ibn Umar meriwayatkan bahawa seorang wanita didapati terbunuh dalam salah satu peperangan Nabi (ﷺ), lalu Nabi melarang pembunuhan wanita dan kanak-kanak.
Buraidah meriwayatkan bahawa apabila Nabi (ﷺ) melantik seorang panglima, baginda menyuruhnya bertakwa kepada Allah dan berbuat baik kepada orang-orangnya, dan tidak mencuri harta rampasan, tidak memungkiri janji, tidak mencincang mayat dan tidak membunuh kanak-kanak. Sebelum sebarang pertempuran, musuh hendaklah ditawarkan tiga pilihan: memeluk Islam; jika tidak, membayar jizyah, dan kemudian orang Islam mesti menahan diri daripada mereka; dan hanya jika kedua-duanya ditolak, barulah berperang.
“Allah tidak melarang kamu daripada berbuat baik dan berlaku adil kepada orang-orang yang tidak memerangi kamu kerana ugama (kamu), dan tidak mengeluarkan kamu dari kampung halaman kamu; sesungguhnya Allah mengasihi orang-orang yang berlaku adil.”
Hanya di bawah pihak berkuasa yang sah
Perang dalam Islam tidak diisytiharkan oleh individu atau kumpulan. Nabi (ﷺ) menyebut pemerintah sebagai perisai yang di belakangnya orang Islam berperang. Para fuqaha (ulama fiqh Islam) berpegang bahawa keputusan untuk berperang adalah milik pemerintah yang sah. Satu-satunya pengecualian ialah mempertahankan diri daripada serangan mengejut apabila tiada masa untuk bertanya kepadanya. Mereka juga berpegang bahawa perbicaraan dan hukuman adalah milik mahkamah yang sah dengan hakim yang layak. Tiada individu yang boleh memutuskan siapa yang hendak dibunuh atau dihukum.
Abu Hurairah meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) bersabda: sesiapa yang mentaati pemerintah, dia mentaatiku, dan sesiapa yang menderhakainya, dia menderhakaiku. Pemerintah (imam) ialah perisai: peperangan dilakukan di belakangnya dan perlindungan dicari melaluinya. Jika dia memerintahkan ketakwaan dan memerintah dengan adil, dia mendapat pahala, dan jika tidak, dosanya ditanggungnya.
Ibn Qudamah, seorang ahli fiqh Hanbali, berpendapat bahawa urusan jihad diserahkan kepada pemerintah (imam) dan pertimbangannya, dan bahawa rakyat mesti mentaatinya dalam hal itu. Dia membuat satu pengecualian: jika musuh menyerang secara mengejut dan tiada masa untuk bertanya kepada pemerintah, rakyat boleh mempertahankan diri tanpa izinnya. Dia juga berpendapat bahawa seorang Muslim yang memasuki negeri bukan Islam dengan jaminan keselamatan (aman) tidak boleh mengkhianati penduduknya atau mengambil harta mereka, kerana jaminan keselamatan itu diberikan atas kefahaman bahawa dia tidak akan mengkhianati mereka, walaupun hal ini tidak diucapkan dengan kata-kata.
Ibn Qudamah, seorang ahli fiqh Hanbali, berpendapat bahawa, sebagai kaedah, tiada sesiapa boleh melaksanakan hukuman yang ditetapkan (had) kecuali pemerintah (imam) atau orang yang dilantiknya untuk bertindak bagi pihaknya. Satu-satunya pengecualian yang dibenarkannya ialah satu hukum lama tentang seorang tuan dan hambanya sendiri, yang tidak terpakai pada hari ini.
Kumpulan yang menyalahgunakan perkataan itu
Sesetengah kumpulan bersenjata telah meletakkan perkataan itu dalam nama mereka. Antaranya ialah Egyptian Islamic Jihad, Palestinian Islamic Jihad dan Islamic Jihad Union. Britain mengharamkan ketiga-tiganya sebagai pertubuhan pengganas. Mereka salah menggunakan perkataan itu bagi apa yang mereka lakukan, kerana Islam mengharamkan keganasan. Nabi (ﷺ) melarang membunuh wanita dan kanak-kanak. Baginda bersabda sesiapa yang bangkit menentang umatnya, membunuh orang baik dan orang jahat sekali gus, tidak ada kaitan dengan baginda. Pada tahun 2014, lebih daripada 120 ulama Islam menulis kepada pemimpin kumpulan yang menggelar dirinya Negara Islam. Antara mereka ialah Mufti Besar Mesir. Mereka memberitahunya bahawa membunuh orang yang tidak bersalah adalah haram dalam Islam. Sesebuah kumpulan tidak boleh menjadikan apa yang diharamkan Islam sebagai jihad dengan memberi dirinya nama itu.
Senarai kerajaan UK bagi pertubuhan yang diharamkan di bawah Terrorism Act 2000. Ia termasuk Egyptian Islamic Jihad dan Palestinian Islamic Jihad (kedua-duanya diharamkan pada Mac 2001), Islamic Jihad Union (Julai 2005) dan Harakat-ul-Jihad-ul-Islami (Oktober 2005).
Ibn Umar meriwayatkan bahawa seorang wanita didapati terbunuh dalam salah satu peperangan Nabi (ﷺ), lalu Nabi melarang pembunuhan wanita dan kanak-kanak.
Abu Hurairah meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) bersabda: sesiapa yang menyerang umatnya, membunuh orang baik dan orang jahat sekali gus, tidak mengecualikan orang-orang beriman sekalipun, dan tidak menunaikan janji kepada mereka yang diberi jaminan keamanan, dia bukan daripadaku, dan aku bukan daripadanya.
Satu surat terbuka daripada ulama, mufti dan imam Islam di seluruh dunia kepada pemimpin kumpulan yang menggelar dirinya Negara Islam. Para penandatangannya termasuk Shawqi Allam, Mufti Besar Mesir, dan Abdallah bin Bayyah, bersama ulama dan pemimpin dari Nigeria, Pakistan, Indonesia dan Amerika Utara. Ringkasannya menyenaraikan perkara-perkara yang dikatakannya haram dalam Islam, antaranya: membunuh orang yang tidak bersalah; membunuh utusan, dan oleh itu wartawan dan pekerja bantuan; mengisytiharkan orang sebagai bukan Muslim kecuali mereka secara terbuka menyatakan kekufuran; menyakiti atau menganiaya orang Kristian atau mana-mana Ahli Kitab; memaksa orang menukar agama; menyeksa orang; dan mencacatkan mayat. Ia menambah bahawa menghidupkan semula perhambaan adalah haram dalam Islam, kerana ia telah dihapuskan dengan ijmak sejagat, dan ia mengutuk perbuatannya mengambil wanita sebagai gundik sebagai menghidupkan semula fitnah dan kerosakan.
Ia memudaratkan Islam, dan ia tidak berkesan
Memudaratkan orang yang tidak bersalah, sama ada wanita, kanak-kanak atau orang lain yang tidak berperang, bertentangan dengan Syariah. Ia juga memburukkan nama Islam, menjauhkan orang yang sedang memikirkan untuk memeluk Islam, dan memberikan senjata kepada mereka yang membenci Islam. Mereka yang membenci Islam, dan golongan pelampau, kedua-duanya mahu seorang Muslim bertindak ganas, supaya setiap Muslim dipersalahkan: jangan terjatuh ke dalam perangkap mereka. Keganasan jarang mencapai apa yang didakwanya diperjuangkan. Seorang Muslim yang merasa dizalimi patut bersuara, memboikot, membantah secara aman, mengundi atau bertanding untuk jawatan, dalam lingkungan undang-undang, dan tidak sekali-kali mengambil jalan keganasan sendiri.
Ibn Umar meriwayatkan bahawa seorang wanita didapati terbunuh dalam salah satu peperangan Nabi (ﷺ), lalu Nabi melarang pembunuhan wanita dan kanak-kanak.
Rabah bin Rabi' meriwayatkan bahawa dalam suatu peperangan Nabi (ﷺ) mendapati orang ramai berkumpul di sekeliling seorang wanita yang telah dibunuh. Baginda bersabda dia bukan orang yang patut diperangi. Baginda menghantar pesanan kepada Khalid bin al-Walid, yang mengetuai barisan hadapan: jangan bunuh wanita atau pekerja upahan.
Jabir meriwayatkan bahawa dalam suatu peperangan Abdullah bin Ubai, seorang pemimpin golongan munafik, mengancam bahawa golongan yang lebih mulia akan mengusir golongan yang lebih hina dari Madinah. Umar meminta Nabi (ﷺ) membenarkannya memenggal kepala lelaki itu. Nabi (ﷺ) bersabda: biarkanlah dia, supaya orang ramai tidak berkata bahawa Muhammad membunuh sahabat-sahabatnya.
Anas bin Malik meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) bersabda: permudahkanlah urusan orang ramai dan jangan menyusahkan mereka; berilah mereka berita gembira dan jangan menjauhkan mereka.
Menamakan ‘ekstremisme kumulatif’: cara satu bentuk ekstremisme boleh hidup daripada dan membesarkan bentuk-bentuk lain. Penulis-penulis kemudian menggunakannya bagi kumpulan sayap kanan jauh dan ekstremis ganas yang mendakwa berpegang pada Islam, masing-masing berkembang atas perbuatan yang lain.
Satu kajian tentang 648 kumpulan pengganas yang aktif antara tahun 1968 dan 2006, 268 daripadanya telah berakhir. Daripada yang berakhir, 43 peratus beralih kepada proses politik dan 40 peratus ditamatkan oleh kerja polis dan perisikan. Kekuatan tentera menamatkan sedikit sahaja, dan hanya kira-kira satu dalam sepuluh yang menang.
Tariq bin Syihab meriwayatkan bahawa seorang lelaki bertanya kepada Nabi (ﷺ), ketika baginda meletakkan kaki baginda di pelana, jihad manakah yang paling utama. Baginda bersabda: kalimah kebenaran yang diucapkan di hadapan pemerintah yang zalim.
Perspektif
Bantahan biasa: jihad ialah perang suci
Ramai pengkritik berkata jihad bermaksud perang suci: kewajipan agama untuk memerangi orang kafir sehingga mereka tunduk.
Pengkritik berkata jihad bermaksud perang suci, kewajipan untuk memerangi orang kafir sehingga mereka tunduk.
Sanggahan
Al-Quran menggunakan jihad bagi segala jenis perjuangan, malah berjuang dengan al-Quran sendiri di Makkah, sebelum sebarang peperangan diizinkan. Nabi (ﷺ) menyebut berkhidmat kepada ibu bapa sebagai jihad. Dalam satu terjemahan Inggeris yang terkenal, perkataan ‘suci’ ditambah oleh penterjemah. Di mana jihad memang bermaksud berperang, keputusannya milik pemerintah yang sah. Dan setiap peperangan terikat dengan perintah supaya tidak melampaui batas. Gambaran perang suci banyak berpunca daripada berita, di mana jihad menjadi perkataan ringkas bagi keganasan. Satu kajian Universiti Cardiff mendapati bahawa 36% berita akhbar British tentang orang Islam British adalah tentang keganasan.
Pengkritik menunjuk kepada kumpulan bersenjata yang menggelar diri mereka ‘Islamic Jihad’ sebagai bukti maksud perkataan itu.
Sanggahan
Sesuatu nama tidak menjadikan sesuatu perbuatan itu sah. Britain mengharamkan Egyptian Islamic Jihad, Palestinian Islamic Jihad dan Islamic Jihad Union sebagai kumpulan pengganas, dan Islam mengharamkan apa yang mereka lakukan. Nabi (ﷺ) melarang membunuh wanita dan kanak-kanak. Dan baginda berlepas diri daripada sesiapa yang membunuh orang baik dan orang jahat sekali gus. Pada tahun 2014, lebih daripada 120 ulama Islam, antaranya Mufti Besar Mesir, menulis bahawa membunuh orang yang tidak bersalah adalah haram dalam Islam. Kumpulan-kumpulan ini salah menggunakan perkataan itu. Dan berita salah menjadikan penggunaan mereka sebagai maksudnya.
Perspektif Islam
Jihad bermaksud berjuang di jalan Tuhan. Ia boleh menjadi perjuangan melawan kelemahan diri sendiri, demi ibu bapa, atau menentang kezaliman dengan lidah. Apabila pihak berkuasa yang sah mengisytiharkan perang, ia boleh berlaku di medan perang, sentiasa dalam batas-batas yang ditetapkan Tuhan. Nabi (ﷺ) mengikat setiap peperangan dengan batas-batas yang tidak boleh dilanggar oleh mana-mana Muslim.
Al-Quran menggunakan jihad bagi segala jenis perjuangan. Ini termasuk berjuang dengan al-Quran sendiri di Makkah, sebelum sebarang peperangan diizinkan.
Nabi (ﷺ) menyebut berkhidmat kepada ibu bapa, dan bersuara menentang orang zalim, sebagai bentuk-bentuk jihad. Baginda menyebut haji yang mabrur sebagai jihad yang terbaik bagi wanita.
Harb ialah perkataan al-Quran bagi perang.
Dalam satu terjemahan Inggeris Sahih Muslim 1731 yang terkenal, perkataan ‘suci’ ditambah oleh penterjemah. Perkataan Arab ughzu bermaksud keluarlah berkempen.
Izin untuk berperang diberikan kepada mereka yang diserang dan dianiaya. Setiap peperangan terikat dengan perintah supaya tidak melampaui batas.
Nabi (ﷺ) melarang membunuh wanita dan kanak-kanak, memungkiri janji dan mencacatkan mayat.
Keputusan untuk berperang adalah milik pemerintah yang sah, bukan individu atau kumpulan. Satu-satunya pengecualian ialah mempertahankan diri daripada serangan mengejut.
Kumpulan yang meletakkan ‘jihad’ dalam nama mereka bagi perbuatan keganasan menyalahgunakan perkataan itu. Nabi (ﷺ) melarang membunuh wanita dan kanak-kanak. Dan baginda berlepas diri daripada sesiapa yang membunuh orang baik dan orang jahat sekali gus.