Jawapan ringkas
Tidak. Selama tiga belas tahun di Makkah, baginda dan para pengikutnya dianiaya, dan baginda tidak berperang (Bukhari 3902). Berperang mula-mula diizinkan hanya selepas mereka diusir dari kampung halaman mereka (22:39-40). Izin pertama itu hanya terhadap mereka yang memerangi (2:190), dan perdamaian mesti diterima setiap kali musuh menawarkannya (8:61). Dalam sepuluh tahun di Madinah baginda memimpin sembilan belas ekspedisi, dan pertempuran berlaku dalam lapan daripadanya (Muslim 1814). Pertempuran-pertempuran besarnya ialah menentang tentera yang datang menyerangnya. Di Badar, 319 orang berdepan dengan kira-kira seribu orang (Muslim 1763). Di Uhud dan Khandak, kaum Quraisy mara ke Madinah. Di Hudaibiyah baginda menerima perjanjian damai dengan syarat-syarat yang berat daripada berperang (Bukhari 2731). Dan baginda membuka Makkah dengan pengampunan beramai-ramai (Muslim 1780b). Seorang ahli sejarah Islam mengira orang yang terbunuh di kedua-dua pihak dalam semua pertempurannya: 1,018 orang. Orang yang gemar berperang mencari peperangan. Baginda menerima perdamaian setiap kali ia ditawarkan.
Penjelasan penuh
Tiga belas tahun tanpa berperang
Nabi (ﷺ) mula menerima wahyu pada usia empat puluh tahun dan tinggal di Makkah tiga belas tahun sebelum baginda diperintahkan berhijrah (Bukhari 3902). Pada tahun-tahun itu kaum Quraisy menganiaya para pengikutnya dan memulaukan kaum kerabatnya. Umayyah bin Khalaf membaringkan Bilal terlentang di bawah panas tengah hari dengan sebiji batu besar di atas dadanya. Orang Islam tidak melawan balik. Akhirnya mereka meninggalkan rumah dan harta mereka dan pergi ke Madinah.
Ibn Abbas meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) mula menerima wahyu pada usia empat puluh tahun, tinggal di Makkah tiga belas tahun menerimanya, kemudian diperintahkan berhijrah, hidup sepuluh tahun sebagai muhajir, dan wafat pada usia enam puluh tiga tahun.
Meriwayatkan bagaimana kaum Quraisy menganiaya pengikut-pengikut Nabi (ﷺ) di Makkah, termasuk bagaimana Umayyah bin Khalaf membaringkan Bilal terlentang di bawah panas tengah hari dengan sebiji batu besar di atas dadanya; dan bagaimana kaum Quraisy menulis satu perjanjian untuk memulaukan Bani Hasyim dan Bani al-Muttalib, yang berlangsung dua atau tiga tahun.
Izin pertama untuk berperang, dan batas-batasnya
Al-Quran mula-mula memberikan izin berperang dengan berkata: “Diizinkan berperang bagi orang-orang (Islam) yang diperangi (oleh golongan penceroboh), kerana sesungguhnya mereka telah dianiaya”. Mereka ialah “mereka yang diusir dari kampung halamannya dengan tidak berdasarkan sebarang alasan yang benar”, kerana berkata ‘Tuhan kami ialah Allah’ (22:39-40). Batas-batasnya datang bersama izin itu. Perangilah “akan orang-orang yang memerangi kamu, dan janganlah kamu menceroboh” (2:190). “jika mereka (pihak musuh) cenderung kepada perdamaian, maka engkau juga hendaklah cenderung kepadanya” (8:61). Dan musuh yang meminta perlindungan mesti diberi perlindungan, supaya dia dapat mendengar firman Allah (﷾), dan kemudian dihantar ke tempat yang aman (9:6).
“Diizinkan berperang bagi orang-orang (Islam) yang diperangi (oleh golongan penceroboh), kerana sesungguhnya mereka telah dianiaya; dan sesungguhnya Allah Amat Berkuasa untuk menolong mereka (mencapai kemenangan). Iaitu mereka yang diusir dari kampung halamannya dengan tidak berdasarkan sebarang alasan yang benar, (mereka diusir) semata-mata kerana mereka berkata: “Tuhan kami ialah Allah”. Dan kalaulah Allah tidak mendorong setengah manusia menentang pencerobohan setengahnya yang lain, nescaya runtuhlah tempat-tempat pertapaan serta gereja-gereja (kaum Nasrani), dan tempat-tempat sembahyang (kaum Yahudi), dan juga masjid-masjid (orang Islam) yang sentiasa disebut nama Allah banyak-banyak padanya dan sesungguhnya Allah akan menolong sesiapa yang menolong ugamaNya (ugama Islam); sesungguhnya Allah Maha Kuat, lagi Maha Kuasa; -”
“Dan perangilah kerana (menegakkan dan mempertahankan) ugama Allah akan orang-orang yang memerangi kamu, dan janganlah kamu menceroboh (dengan memulakan peperangan); kerana sesungguhnya Allah tidak suka kepada orang-orang yang menceroboh.”
“Dan jika mereka (pihak musuh) cenderung kepada perdamaian, maka engkau juga hendaklah cenderung kepadanya serta bertawakalah kepada Allah. Sesungguhnya Ia Maha Mendengar, lagi Maha Mengetahui.”
“Dan jika seseorang dari kaum musyrik meminta perlindungan kepadamu (untuk memahami Islam), maka berilah perlindungan kepadanya sehingga ia sempat mendengar keterangan-keterangan Allah (tentang hakikat Islam itu), kemudian hantarlah dia ke mana-mana tempat yang ia beroleh aman. Perintah yang tersebut ialah kerana mereka itu kaum yang tidak mengetahui (hakikat Islam).”
Sembilan belas ekspedisi, lapan pertempuran
Zaid bin Arqam, yang menyertai tujuh belas daripadanya, berkata Nabi (ﷺ) memimpin sembilan belas ekspedisi (Bukhari 3949). Buraidah berkata baginda bertempur dalam lapan daripadanya (Muslim 1814). Maka sebelas daripada sembilan belas itu berakhir tanpa pertempuran. Ibnu Ishaq turut mengira perarakan yang lebih kecil, dan memberikan dua puluh tujuh ekspedisi, dengan pertempuran dalam sembilan. Walau bagaimanapun, kebanyakan ekspedisinya berakhir tanpa pertempuran.
Zaid bin Arqam, apabila ditanya berapa banyak peperangan yang dipimpin oleh Nabi (ﷺ), berkata sembilan belas, dan bahawa dia sendiri menyertai tujuh belas daripadanya.
Zaid bin Arqam meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) hanya menunaikan satu haji selepas baginda berhijrah ke Madinah, dan tiada haji lain selepasnya: Haji Wada'.
Buraidah meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) memimpin sembilan belas peperangan dan bertempur dalam lapan daripadanya.
Mengira dua puluh tujuh serbuan yang disertai sendiri oleh Nabi (ﷺ), termasuk perarakan yang lebih kecil, dan berkata baginda benar-benar bertempur dalam sembilan pertempuran: Badar, Uhud, Khandak, Quraizah, al-Mustaliq, Khaibar, pembukaan Makkah, Hunain dan Taif.
- 13tahun di Makkah tanpa berperang
- 19ekspedisi yang dipimpinnya
- 8dengan pertempuran
- 11berakhir tanpa pertempuran
Kalah bilangan, dan bertahan
Di Badar, pertempuran besar yang pertama, Nabi (ﷺ) mempunyai 319 orang dan kaum Quraisy kira-kira seribu orang (Muslim 1763). Pada tahun berikutnya kaum Quraisy keluar untuk membalas dendam atas Badar dan berkhemah di hadapan Madinah. Pandangan pertama Nabi (ﷺ) ialah tinggal di dalam kota dan memerangi mereka di situ (Ibnu Ishaq). Pertempuran itu berlaku di Uhud, betul-betul di luar kota. Dua tahun kemudian kaum Quraisy datang lagi bersama Ghatafan dan kabilah-kabilah lain, iaitu tentera Ahzab, dan mengepung kota itu. Nabi (ﷺ) sendiri mengangkut tanah untuk parit (Bukhari 2837). Al-Quran mengingati pengepungan itu: “Masa itu ialah masa tentera musuh datang melanggar kamu dari sebelah hulu dan dari sebelah hilir (tempat pertahanan) kamu; dan masa itu ialah masa pemandangan mata kamu tidak berketentuan arah (kerana gempar dan bingung) serta hati pun resah gelisah (kerana cemas takut)” (33:10).
Umar meriwayatkan bahawa di Badar Nabi (ﷺ) memandang musuh, kira-kira seribu orang, dan sahabat-sahabat baginda sendiri, tiga ratus sembilan belas orang. Baginda menghadap kiblat, mengangkat kedua-dua tangan baginda dan berdoa kepada Tuhan baginda: ya Allah, tunaikanlah apa yang telah Engkau janjikan kepadaku. Baginda terus berdoa sehingga selendangnya jatuh dari bahu baginda, lalu Abu Bakar meletakkannya semula dan berkata Allah akan menunaikan janji-Nya. Allah kemudian menurunkan bahawa Dia akan membantu dengan seribu malaikat.
Meriwayatkan bahawa kaum Quraisy keluar untuk membalas dendam atas Badar dan berhenti di hadapan Madinah, dan bahawa pandangan pertama Nabi (ﷺ) ialah tinggal di dalam kota dan memerangi mereka di situ. Ia memberikan bilangan orang Islam yang terbunuh di Uhud sebagai enam puluh lima orang, dan kaum musyrik yang terbunuh sebagai dua puluh dua orang.
Al-Bara' meriwayatkan bahawa pada hari peperangan Ahzab dia melihat Nabi (ﷺ) mengangkut tanah, debu menutupi perut baginda, ketika parit sedang digali.
“Wahai orang-orang yang beriman, kenangkanlah nikmat Allah yang dilimpahkanNya kepada kamu. Semasa kamu didatangi tentera (Al-Ahzaab), lalu Kami hantarkan kepada mereka angin ribut (yang kencang) serta angkatan tentera (dari malaikat) yang kamu tidak dapat melihatnya. Dan (ingatlah) Allah sentiasa melihat apa yang kamu lakukan. Masa itu ialah masa tentera musuh datang melanggar kamu dari sebelah hulu dan dari sebelah hilir (tempat pertahanan) kamu; dan masa itu ialah masa pemandangan mata kamu tidak berketentuan arah (kerana gempar dan bingung) serta hati pun resah gelisah (kerana cemas takut), dan kamu masing-masing pula menyangka terhadap Allah dengan berbagai-bagai sangkaan.”
Damai apabila ia ditawarkan: Hudaibiyah
Pada tahun 628 Nabi (ﷺ) berangkat ke Makkah bersama para Sahabatnya untuk menunaikan umrah. Baginda diberitahu bahawa kaum Quraisy akan berperang untuk menghalangnya. Baginda bersabda mereka tidak datang untuk memerangi sesiapa, hanya untuk menunaikan umrah, dan baginda menawarkan perjanjian damai kepada mereka (Bukhari 2731). Baginda menerima syarat-syarat yang dirasakan berat oleh para Sahabatnya sendiri. Mereka akan pulang pada tahun itu tanpa mengunjungi Kaabah. Dan mana-mana lelaki Makkah yang datang kepadanya, walaupun seorang Muslim, akan dihantar balik. Umar mempersoalkan syarat-syarat itu, dan Abu Bakar menyuruhnya tetap bersama Nabi (ﷺ).
Al-Miswar bin Makhramah dan Marwan meriwayatkan perjalanan Nabi (ﷺ) ke Hudaibiyah dan perjanjian di sana. Abu Bakar menegur Urwah, yang mencadangkan bahawa sahabat-sahabat Nabi (ﷺ) akan lari dan meninggalkan baginda bersendirian. Umar mempersoalkan syarat-syarat perjanjian itu dengan Nabi (ﷺ) dan kemudian dengan Abu Bakar, yang menyuruhnya berpegang pada Nabi (ﷺ), kerana baginda di pihak yang benar.
Makkah: pertempuran satu pagi, kemudian pengampunan
Di bawah perjanjian itu, kabilah Bani Bakar memihak kepada Quraisy, dan Khuza'ah memihak kepada Nabi (ﷺ). Kemudian satu kumpulan Bani Bakar menyerang Khuza'ah pada waktu malam dan membunuh salah seorang lelaki mereka. Sebahagian kaum Quraisy secara rahsia memberi mereka senjata dan berperang di sisi mereka (Ibnu Ishaq). Perjanjian itu telah dicabuli, dan pada tahun 630 Nabi (ﷺ) mara ke Makkah. Riwayat Abu Hurairah tidak menyembunyikan apa yang berlaku seterusnya. Kaum Quraisy mengumpulkan sekumpulan pengikut mereka dan menghantar mereka ke hadapan untuk berperang. Nabi (ﷺ) menyuruh kaum Ansar menghapuskan mereka, dan Abu Hurairah berkata sesiapa yang dilihat oleh mereka pada hari itu dibunuh (Muslim 1780b). Kemudian Abu Sufyan, pemimpin Quraisy, datang untuk berkata bahawa Quraisy sedang dibinasakan. Nabi (ﷺ) mengisytiharkan: sesiapa yang masuk ke rumah Abu Sufyan, dia selamat; sesiapa yang meletakkan senjatanya, dia selamat; sesiapa yang mengunci pintunya, dia selamat (Muslim 1780b). Kota yang telah mengusirnya diselamatkan pada hari yang sama.
Meriwayatkan bahawa di bawah perjanjian Hudaibiyah Bani Bakar menyertai Quraisy dan Khuza'ah menyertai Nabi (ﷺ); bahawa satu kumpulan Bani Bakar kemudian menyerang Khuza'ah pada waktu malam di perigi mereka al-Watir dan membunuh salah seorang lelaki mereka; dan bahawa kaum Quraisy membantu Bani Bakar dengan senjata, dan sebahagian daripada mereka berperang bersama secara rahsia di bawah lindungan malam, sehingga mereka menghalau Khuza'ah ke kawasan tanah haram.
Kisah kedua Abu Hurairah tentang pembukaan Makkah. Nabi (ﷺ) menyuruh kaum Ansar menghapuskan kumpulan yang telah dikumpulkan oleh Quraisy apabila mereka bertemu dengannya, dan Abu Hurairah berkata sesiapa yang dilihat oleh mereka pada hari itu dibunuh. Abu Sufyan datang dan berkata kaum Quraisy sedang binasa, lalu Nabi (ﷺ) mengisytiharkan: sesiapa yang memasuki rumah Abu Sufyan, dia selamat, sesiapa yang meletakkan senjatanya, dia selamat, sesiapa yang mengunci pintunya, dia selamat.
Abu Hurairah menggambarkan pembukaan Makkah. Kaum Quraisy mengumpulkan sekumpulan pengikut mereka dan menghantar mereka ke hadapan. Nabi (ﷺ) memberi isyarat kepada kaum Ansar bahawa mereka hendaklah dibunuh, dan tiada sesiapa dapat melawan. Kemudian Abu Sufyan datang dan berkata darah Quraisy telah menjadi murah, lalu Nabi (ﷺ) mengisytiharkan bahawa sesiapa yang memasuki rumah Abu Sufyan akan selamat. Apabila sebahagian kaum Ansar menyangka baginda kini akan tinggal di negerinya, baginda memberitahu mereka bahawa baginda akan hidup dan mati bersama mereka.
Hunain dan Tabuk
Apabila kaum Hawazin mendengar bahawa Makkah telah dibuka, pemimpin mereka Malik bin Auf mengumpulkan mereka, bersama Thaqif, untuk menyerang Nabi (ﷺ). Mereka membawa ternakan, isteri dan anak-anak mereka bersama tentera (Ibnu Ishaq). Orang Islam berdepan dengan mereka di Hunain. Kemudian, satu rombongan Hawazin datang kepada baginda sebagai orang Islam. Baginda meminta askar-askarnya memulangkan tawanan mereka, dan mereka melakukannya (Bukhari 2307). Baginda mara ke utara ke Tabuk setelah mendapat berita bahawa orang Rom dan sekutu Arab mereka sedang berhimpun di Syam. Baginda tinggal dua puluh hari, dan pulang tanpa pertempuran (Ibnu Sa'd).
Meriwayatkan bahawa apabila kaum Hawazin mendengar bahawa Nabi (ﷺ) telah membuka Makkah, Malik bin Auf mengumpulkan mereka, bersama Thaqif dan lain-lain, dan memutuskan untuk menyerang baginda, dengan membawa ternakan, isteri dan anak-anak lelaki-lelaki itu bersama tentera.
Apabila satu rombongan Hawazin datang kepada Nabi (ﷺ) sebagai orang Muslim dan meminta keluarga mereka yang ditawan di Hunain, Baginda meminta tentera Baginda memulangkan tawanan-tawanan itu, dan mereka melepaskan bahagian mereka dengan rela hati.
Ibnu Sa'd mencatat bahawa peperangan Tabuk berlaku pada bulan Rejab tahun kesembilan selepas Hijrah. Berita sampai kepada Nabi (ﷺ) bahawa orang Rom telah menghimpunkan pasukan yang besar di Syam, bahawa Heraclius telah membayar gaji setahun kepada askar-askarnya, bahawa kabilah-kabilah Arab Lakhm, Juzam, 'Amilah dan Ghassan telah menyertainya, dan bahawa mereka telah menghantar barisan hadapan mereka ke al-Balqa'. Nabi menyeru orang ramai keluar berperang, sampai ke Tabuk dengan tiga puluh ribu orang, tinggal di sana dua puluh hari, dan pulang dari Tabuk tanpa pertempuran, sampai ke Madinah pada bulan Ramadan.
Ka'ab bin Malik menceritakan bagaimana dia tertinggal daripada Tabuk. Dia berkata bahawa di Badar Nabi (ﷺ) telah keluar mengejar satu kafilah Quraisy sehingga Allah mempertemukan orang Islam dengan musuh mereka tanpa janji temu, dan bahawa Tabuk ialah satu perjalanan yang jauh dalam panas yang terik menentang musuh yang ramai.
| Ekspedisi | Tahun | Apa yang berlaku |
|---|---|---|
| Badar | 624 | Tentera Quraisy kira-kira 1,000 orang bertemu 319 orang Islam yang keluar mengejar kafilah Quraisy |
| Uhud | 625 | Quraisy mara ke Madinah untuk membalas dendam Badar |
| Khandak | 627 | Tentera Ahzab mengepung Madinah; orang Islam bertahan di sebalik parit |
| Hudaibiyah | 628 | Baginda datang sebagai jemaah umrah dan menerima gencatan senjata; tiada pertempuran |
| Khaibar | 628 | Pemimpin-pemimpin Bani al-Nadir yang diusir ke sana telah menghimpunkan tentera Ahzab |
| Makkah | 630 | Sekutu-sekutu Quraisy melanggar gencatan senjata; kota itu dibuka dengan pengampunan umum |
| Hunain | 630 | Hawazin berhimpun untuk menyerangnya; kemudian baginda memulangkan tawanan mereka |
| Tabuk | 630 | Berita tentang tentera Rom; baginda mara ke utara, dan tiada pertempuran berlaku |
Bani Quraizah
Pengkritik paling kerap membangkitkan Bani Quraizah. Kabilah Yahudi Madinah ini mempunyai perjanjian dengan Nabi (ﷺ), dan mencabulinya ketika tentera Ahzab sedang mengepung kota itu (Bukhari 4028; Ibnu Ishaq). Selepas pengepungan mereka menyerah diri dan menerima keputusan Sa'ad bin Mu'az, ketua kaum Aus, sekutu mereka sendiri. Beliau memutuskan supaya lelaki-lelaki mereka yang berperang dibunuh dan wanita serta kanak-kanak ditawan (Bukhari 4121). Itulah hukum Taurat sendiri bagi kota yang berperang (Ulangan 20:12-14). Mereka daripada Quraizah yang datang kepada Nabi (ﷺ) diberi keselamatan (Bukhari 4028).
Ibn Umar meriwayatkan bahawa Bani an-Nadir dan Bani Quraizah memerangi Nabi (ﷺ). Baginda mengusir Bani an-Nadir dan membiarkan Bani Quraizah tinggal, sehingga mereka memerangi baginda sekali lagi. Kemudian lelaki-lelaki mereka dibunuh dan wanita, kanak-kanak serta harta mereka dibahagikan dalam kalangan orang Islam, kecuali sebahagian yang datang kepada Nabi (ﷺ): baginda memberi mereka jaminan keselamatan, lalu mereka memeluk Islam.
Meriwayatkan bahawa pemimpin-pemimpin Bani an-Nadir yang diusir, antaranya Huyai bin Akhtab, pergi ke Khaibar; bahawa mereka kemudian pergi kepada kaum Quraisy di Makkah dan kepada Ghatafan dan menggesa mereka menyerang Nabi (ﷺ) bersama-sama, yang membawa tentera Ahzab ke Madinah; dan bahawa semasa pengepungan Huyai mendesak Ka'ab bin Asad, ketua Bani Quraizah, yang pada mulanya menolak, dengan berkata dia dalam perjanjian dengan Muhammad (ﷺ) dan sentiasa mendapati baginda setia dan menepati janji, sehingga Ka'ab memungkiri janjinya dan memutuskan ikatan antara mereka. Nabi (ﷺ) mengutus pemimpin-pemimpin Aus dan Khazraj untuk menyiasat, dan mereka mendapati keadaannya lebih buruk daripada yang dilaporkan.
Abu Sa'id al-Khudri meriwayatkan bahawa Bani Quraizah bersetuju menerima keputusan Sa'ad bin Mu'az. Nabi (ﷺ) memanggil Sa'ad dan menyuruh kaum Ansar berdiri menyambut ketua mereka. Sa'ad memutuskan supaya lelaki-lelaki mereka yang berperang dibunuh dan keturunan mereka ditawan, lalu Nabi (ﷺ) bersabda bahawa dia telah memutuskan dengan keputusan Allah.
“Tetapi jika kota itu tidak mahu berdamai dengan engkau, melainkan berperang melawan engkau, maka haruslah engkau mengepungnya:”
“Setelah TUHAN, Allahmu, menyerahkannya ke dalam tanganmu, maka haruslah engkau membunuh seluruh penduduknya yang lelaki dengan mata pedang: Hanya perempuan, anak-anak, ternak dan segala yang ada di kota itu, iaitu seluruh jarahan itu, boleh kaurampas bagimu sendiri; dan jarahan daripada musuhmu yang diberikan kepadamu oleh TUHAN, Allahmu, boleh kaunikmati.”
Orang yang terbunuh dalam sepuluh tahun
Tiada sumber awal yang memberikan satu jumlah. Ahli sejarah Islam Qazi Muhammad Sulaiman Mansurpuri (m. 1930) meneliti pertempuran-pertempuran itu satu demi satu. Beliau mengira 1,018 orang terbunuh: 259 orang Islam dan 759 orang daripada musuh mereka. Pertempuran-pertempuran tunggal menunjukkan skalanya. Di Badar, empat belas orang Islam terbunuh (Ibnu Ishaq), dan tujuh puluh orang Quraisy (Muslim 1763; senarai Ibnu Ishaq memberikan lima puluh). Di Uhud, enam puluh lima orang Islam terbunuh, dan dua puluh dua orang Quraisy (Ibnu Ishaq). Bilangan lelaki Bani Quraizah yang dihukum mati selepas pengepungan diriwayatkan dengan cara yang berbeza. Sebuah hadis sahih berkata empat ratus (Tirmizi 1582). Ibnu Ishaq berkata enam atau tujuh ratus, dan menambah bahawa ada yang berkata sebanyak lapan atau sembilan ratus. Walaupun anda menambah angka yang tertinggi itu kepada kiraan Mansurpuri, orang yang terbunuh di kedua-dua pihak dalam sepuluh tahun berjumlah kurang daripada dua ribu.
Sebuah biografi Nabi (ﷺ) dalam bahasa Urdu. Jadualnya tentang peperangan semasa hayat baginda mengira 1,018 orang terbunuh semuanya: 259 orang Islam dan 759 orang daripada pihak lawan mereka.
Menyenaraikan empat belas orang Islam yang terbunuh di Badar, enam daripada kaum Muhajirin dan lapan daripada kaum Ansar, dan memberikan lima puluh sebagai bilangan Quraisy yang terbunuh.
Umar meriwayatkan bahawa di Badar Nabi (ﷺ) memandang musuh, kira-kira seribu orang, dan sahabat-sahabat baginda sendiri, tiga ratus sembilan belas orang. Baginda menghadap kiblat, mengangkat kedua-dua tangan baginda dan berdoa kepada Tuhan baginda: ya Allah, tunaikanlah apa yang telah Engkau janjikan kepadaku. Baginda terus berdoa sehingga selendangnya jatuh dari bahu baginda, lalu Abu Bakar meletakkannya semula dan berkata Allah akan menunaikan janji-Nya. Allah kemudian menurunkan bahawa Dia akan membantu dengan seribu malaikat.
Meriwayatkan bahawa kaum Quraisy keluar untuk membalas dendam atas Badar dan berhenti di hadapan Madinah, dan bahawa pandangan pertama Nabi (ﷺ) ialah tinggal di dalam kota dan memerangi mereka di situ. Ia memberikan bilangan orang Islam yang terbunuh di Uhud sebagai enam puluh lima orang, dan kaum musyrik yang terbunuh sebagai dua puluh dua orang.
Jabir meriwayatkan bahawa Sa'ad bin Mu'az terkena anak panah pada hari peperangan Ahzab dan berdoa agar dia tidak mati sebelum nasib Bani Quraizah diputuskan. Mereka menyerah diri kepada keputusan timbang tara Sa'ad, dan dia memutuskan supaya lelaki-lelaki mereka dibunuh dan wanita-wanita mereka ditawan. Nabi (ﷺ) bersabda bahawa dia telah memutuskan menurut keputusan Allah. Bilangan mereka empat ratus orang.
Meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) mengepung Bani Quraizah selama dua puluh lima malam; bahawa ketua mereka Ka'ab bin Asad mengemukakan tiga pilihan kepada mereka, yang pertama ialah mengikut Nabi (ﷺ), yang katanya mereka kenali daripada kitab mereka, tetapi mereka menolak; bahawa kaum Aus, sekutu mereka, memohon bagi pihak mereka dan bersetuju bahawa salah seorang daripada kalangan mereka sendiri hendaklah menghakimi, lalu Nabi (ﷺ) menamakan Sa'ad bin Mu'az, ketua kaum Aus; bahawa kaum Sa'ad menggesanya supaya berlembut dan dia berkata dia tidak akan menghiraukan celaan sesiapa pun dalam urusan Allah; bahawa Sa'ad menyuruh kaumnya berikrar demi Allah untuk menerima keputusannya, dan Nabi (ﷺ) bersetuju; bahawa Amr bin Su'da daripada Quraizah, yang enggan menyertai pengkhianatan itu, dilepaskan, dan Nabi (ﷺ) bersabda bahawa Allah telah menyelamatkannya kerana kesetiaannya; dan bahawa lelaki yang dihukum mati berjumlah 600 atau 700 orang, walaupun ada yang meletakkan angkanya setinggi 800 atau 900.
Sebagai perbandingan: Perang Dunia dan Perang Salib
Orang yang terbunuh dalam sepuluh tahun Nabi (ﷺ) paling baik dilihat di sisi peperangan-peperangan lain. Angka-angka itu tidak setara. Peperangan abad yang lalu diperangi oleh negara-negara yang berpenduduk berjuta-juta, dengan senjata moden. Tetapi ia menunjukkan skala peperangan lain. Dalam Perang Dunia Pertama (1914-1918), antara 8.6 dan 10.8 juta askar mati. Kira-kira 2 juta dari Jerman, 1.7 hingga 2.3 juta dari Rusia, kira-kira 1.4 juta dari Perancis, 1.2 hingga 1.5 juta dari Austria-Hungary dan kira-kira sejuta dari Empayar British. Lebih daripada 2 juta orang awam juga terbunuh. Dalam Perang Dunia Kedua (1939-1945), kira-kira 15 juta askar mati dalam pertempuran, dan kira-kira 45 juta orang awam. Kira-kira 24 juta orang mati di Kesatuan Soviet, 20 juta di China, 6.6 hingga 8.8 juta di Jerman, 5.6 juta di Poland dan 2.6 hingga 3.1 juta di Jepun. Kira-kira 450,000 mati dari United Kingdom, dan 418,000 dari Amerika Syarikat (National WWII Museum). Perang Salib ke Timur bermula pada tahun 1095. Paus Urban II menyeru orang Kristian membantu orang Kristian di Timur dan mengusir orang Turki dan Arab. Dia menjanjikan kepada mereka yang mati dalam perjalanan ‘pengampunan dosa dengan serta-merta’ (Fulcher dari Chartres). Apabila tentera Salib menawan Baitulmaqdis pada tahun 1099, mereka membunuh beramai-ramai ramai penduduknya yang beragama Islam dan Yahudi. Tiada jumlah yang pasti bagi dua abad itu. Anggaran yang diterbitkan tentang yang terkorban di semua pihak berjulat daripada satu juta hingga sembilan juta, dengan tiga juta sebagai angka tengah (Matthew White). Dalam pertempuran-pertempuran Nabi (ﷺ), menurut kiraan Mansurpuri, 1,018 orang mati di kedua-dua pihak, dan kurang daripada dua ribu walaupun dengan mengira Bani Quraizah.
Jadualnya tentang yang terkorban mengikut negara memberikan kematian tentera sebanyak 2,037,000 bagi Jerman (Reichskriegsministerium, 1934); 1,700,000 hingga 2,254,369 bagi Rusia (Krivosheev); 1,357,000 hingga 1,397,800 bagi Perancis (Huber, 1931); 1,200,000 hingga 1,494,200 bagi Austria-Hungary; 949,454 hingga 1,118,264 bagi Empayar British (Commonwealth War Graves Commission); 460,000 hingga 709,000 bagi Itali; 325,000 hingga 771,844 bagi Empayar Uthmaniyah; 300,000 hingga 450,000 bagi Serbia; 250,000 hingga 335,706 bagi Romania; dan 116,708 bagi Amerika Syarikat. Jumlah tentera yang terkorban: 8,573,058 hingga 10,824,240. Orang awam yang terbunuh: 2,250,099.
Memberikan kira-kira 15 juta kematian dalam pertempuran dan 45 juta kematian orang awam di seluruh dunia, dan mencatat bahawa anggarannya sangat berbeza-beza. Jumlah yang terkorban, tentera dan orang awam, mengikut negara: Kesatuan Soviet 24,000,000; China 20,000,000; Jerman 6,600,000 hingga 8,800,000; Poland 5,600,000; Hindia Timur Belanda 3 hingga 4 juta; Jepun 2,600,000 hingga 3,100,000; India 1,500,000 hingga 2,500,000; Yugoslavia 1,000,000; Romania 833,000; Perancis 567,600; Itali 457,000; United Kingdom 450,700; Amerika Syarikat 418,500.
Kisah Fulcher tentang ucapan Paus Urban II di Konsili Clermont pada tahun 1095. Paus itu menggesa orang daripada setiap lapisan untuk pergi membantu orang Kristian di Timur menentang orang Turki dan Arab dan mengusir mereka, dan berjanji bahawa semua yang mati dalam perjalanan, di darat atau di laut, atau dalam pertempuran menentang kaum pagan, akan mendapat ‘pengampunan dosa dengan serta-merta’.
Tentera Perang Salib Pertama menawan Baitulmaqdis pada 15 Julai 1099 dan membunuh beramai-ramai ramai penduduknya yang beragama Islam dan Yahudi.
Menyenaraikan anggaran yang diterbitkan tentang yang terkorban dalam Perang Salib ke Timur, 1095-1291, di semua pihak: daripada 1,000,000 (Hittell, 1874) hingga 9,000,000 (Robertson, 1902), antaranya 2,000,000 orang Eropah (Mackay, 1841) dan 3,000,000 semuanya (Garrison, 1922). Dia memberikan median 3 juta, dan mencatat bahawa tiada sesiapa telah menerbitkan jumlah di bawah satu juta atau melebihi sembilan juta.
Sebuah biografi Nabi (ﷺ) dalam bahasa Urdu. Jadualnya tentang peperangan semasa hayat baginda mengira 1,018 orang terbunuh semuanya: 259 orang Islam dan 759 orang daripada pihak lawan mereka.
- 1 hingga 9 jutaanggaran yang diterbitkan bagi yang terkorban, di semua pihak
- 3 jutamedian anggaran-anggaran itu
- 1,018yang terkorban di kedua-dua pihak dalam peperangan Nabi (ﷺ); kurang daripada 2,000 termasuk Bani Quraizah
Sebagai perbandingan: Korea, Vietnam dan Iraq
Peperangan sejak itu menceritakan kisah yang sama. Dalam Perang Korea (1950-1953), kira-kira sejuta askar mati. Antara mereka ialah kira-kira 300,000 orang Korea Utara, kira-kira 190,000 orang China, 137,899 orang Korea Selatan dan kira-kira 36,500 orang Amerika. Dianggarkan 1.5 hingga 3 juta orang awam juga mati. Dalam Perang Vietnam, kerajaan Vietnam memberikan angka 1.1 juta askar Vietnam Utara dan Viet Cong yang terkorban, dan 2 juta orang awam di kedua-dua pihak. Tentera Vietnam Selatan mencatat kira-kira 254,000 terbunuh dalam pertempuran, dan 58,220 orang Amerika mati. Selepas pencerobohan Iraq pada tahun 2003, Iraq Body Count telah mencatat 200,065 hingga 226,628 orang awam terbunuh akibat keganasan. Dan 4,492 askar Amerika mati di sana menjelang tahun 2011. Tinjauan bagi tiga tahun pertama sahaja memberikan dari 151,000 hingga lebih 600,000 kematian akibat keganasan. Korea membunuh lebih ramai orang dalam sehari, dan Vietnam dalam seminggu, daripada semua pertempuran Nabi (ﷺ) dalam sepuluh tahun.
Memberikan kira-kira satu juta kematian tentera dalam perang 1950-1953, antaranya 294,151 hingga 316,579 tentera Korea Utara, 183,108 hingga 197,653 tentera China, 137,899 tentera Korea Selatan dan 36,515 tentera Amerika yang terkorban atau hilang, dan anggaran 1.5 hingga 3 juta kematian orang awam.
Melaporkan angka kerajaan Vietnam pada tahun 1995 (New York Times, 23 April 1995): 1.1 juta tentera Vietnam Utara dan Viet Cong terkorban, dan 2 juta orang awam Vietnam terkorban di kedua-dua pihak. Tentera Vietnam Selatan mencatat 254,256 kematian dalam pertempuran dari tahun 1960 hingga 1974 (Clarke, 1988). Arkib Negara AS mencatat 58,220 kematian tentera Amerika.
Mencatat 200,065 hingga 226,628 kematian orang awam yang didokumenkan akibat keganasan di Iraq sejak pencerobohan tahun 2003, yang dikira daripada laporan berita, rekod hospital, rumah mayat dan rekod rasmi.
Memberikan 4,492 kematian tentera AS di Iraq dari tahun 2003 hingga 2011 (Jabatan Pertahanan AS). Bagi kematian akibat keganasan dari Mac 2003 hingga Jun 2006 ia memberikan angka 151,000 daripada Iraq Family Health Survey (2008) dan 601,027 daripada kajian Lancet (2006), dan mencatat bahawa semua anggaran seperti itu dipertikaikan.
Sebuah biografi Nabi (ﷺ) dalam bahasa Urdu. Jadualnya tentang peperangan semasa hayat baginda mengira 1,018 orang terbunuh semuanya: 259 orang Islam dan 759 orang daripada pihak lawan mereka.
| Perang | Askar | Orang awam |
|---|---|---|
| Korea, 1950-1953 | Sekitar sejuta, antaranya kira-kira 36,500 orang Amerika | 1.5 hingga 3 juta |
| Vietnam | 1.1 juta Vietnam Utara dan Viet Cong, kira-kira 254,000 Vietnam Selatan, 58,220 orang Amerika | 2 juta, menurut kerajaan Vietnam |
| Iraq, dari 2003 | 4,492 orang Amerika menjelang 2011 | 200,065 hingga 226,628 yang direkodkan |
| Peperangan Nabi (ﷺ), sepuluh tahun | 1,018 di kedua-dua pihak, menurut kiraan Mansurpuri; kurang daripada 2,000 termasuk Bani Quraizah | Membunuh wanita dan kanak-kanak dilarang |
Peraturan yang diberikan baginda kepada tenteranya
Apabila seorang wanita didapati terbunuh dalam salah satu ekspedisinya, Nabi (ﷺ) melarang pembunuhan wanita dan kanak-kanak (Bukhari 3015). Baginda menyuruh para panglimanya supaya tidak mencuri harta rampasan dan tidak memungkiri janji. Mereka tidak boleh mencincang mayat atau membunuh kanak-kanak (Muslim 1731). Khalid bin al-Walid pernah membunuh lelaki-lelaki yang sedang cuba menyatakan bahawa mereka telah memeluk Islam. Nabi (ﷺ) mengangkat kedua-dua tangannya dan bersabda dua kali bahawa baginda berlepas diri di hadapan Allah (﷾) daripada apa yang dilakukan Khalid (Bukhari 4339). Dan baginda memberi amaran tentang sesiapa yang mempunyai perjanjian dengan orang Islam. Sesiapa yang membunuh orang sedemikian tidak akan mencium bau Syurga (Bukhari 3166).
Ibn Umar meriwayatkan bahawa seorang wanita didapati terbunuh dalam salah satu peperangan Nabi (ﷺ), lalu Nabi melarang pembunuhan wanita dan kanak-kanak.
Buraidah meriwayatkan bahawa apabila Nabi (ﷺ) melantik seorang panglima, baginda menyuruhnya bertakwa kepada Allah dan berbuat baik kepada orang-orangnya, dan tidak mencuri harta rampasan, tidak memungkiri janji, tidak mencincang mayat dan tidak membunuh kanak-kanak. Sebelum sebarang pertempuran, musuh hendaklah ditawarkan tiga pilihan: memeluk Islam; jika tidak, membayar jizyah, dan kemudian orang Islam mesti menahan diri daripada mereka; dan hanya jika kedua-duanya ditolak, barulah berperang.
Khalid bin al-Walid, yang diutus kepada kabilah Jadhimah, membunuh dan menawan lelaki-lelaki yang sedang cuba menyatakan bahawa mereka telah memeluk Islam. Apabila Nabi (ﷺ) mendengarnya, baginda mengangkat kedua-dua tangan dan bersabda dua kali: Ya Allah, aku berlepas diri daripada apa yang telah dilakukan oleh Khalid.
Abdullah bin Amr meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) bersabda bahawa sesiapa yang membunuh seseorang yang mempunyai perjanjian dengan orang Islam tidak akan mencium bau syurga, walaupun baunya dapat dicium dari jarak perjalanan empat puluh tahun.
Kes-kes yang sukar, dijawab
Sahih al-Bukhari 4418 — Kitab al-Maghazi (Ekspedisi Ketenteraan), hadis 4418
Ka'ab bin Malik menceritakan bagaimana dia tertinggal daripada Tabuk. Dia berkata bahawa di Badar Nabi (ﷺ) telah keluar mengejar satu kafilah Quraisy sehingga Allah mempertemukan orang Islam dengan musuh mereka tanpa janji temu, dan bahawa Tabuk ialah satu perjalanan yang jauh dalam panas yang terik menentang musuh yang ramai.
Dipetik untuk
Badar ialah serangan ke atas kafilah perdagangan.
Jawapan
Orang Islam memang keluar mengejar satu kafilah Quraisy (Bukhari 4418). Kaum Quraisy telah mengusir mereka dari kampung halaman mereka di Makkah (22:39-40). Dan pertempuran itu bukan dengan sebuah kafilah: kaum Quraisy keluar dengan tentera seramai kira-kira seribu orang menentang 319 orang (Muslim 1763).
Kesimpulannya — Badar diperangi antara kaum-kaum yang sudah pun berperang, menentang tentera yang tiga kali lebih besar.
Sahih Muslim 1780b — Kitab al-Jihad wa'l-Siyar (Jihad dan Ekspedisi), hadis 1780b
Kisah kedua Abu Hurairah tentang pembukaan Makkah. Nabi (ﷺ) menyuruh kaum Ansar menghapuskan kumpulan yang telah dikumpulkan oleh Quraisy apabila mereka bertemu dengannya, dan Abu Hurairah berkata sesiapa yang dilihat oleh mereka pada hari itu dibunuh. Abu Sufyan datang dan berkata kaum Quraisy sedang binasa, lalu Nabi (ﷺ) mengisytiharkan: sesiapa yang memasuki rumah Abu Sufyan, dia selamat, sesiapa yang meletakkan senjatanya, dia selamat, sesiapa yang mengunci pintunya, dia selamat.
Dipetik untuk
Di Makkah baginda memerintahkan agar kaum Quraisy dibunuh.
Jawapan
Riwayat Abu Hurairah memang berkata demikian, dan ia patut dibaca sepenuhnya. Perintah itu terhadap kumpulan yang telah dikumpulkan oleh Quraisy dan dihantar ke hadapan untuk berperang, dan Abu Hurairah berkata sesiapa yang dilihat oleh mereka pada hari itu dibunuh. Kemudian pemimpin Makkah datang untuk berkata bahawa Quraisy sedang binasa, dan Nabi (ﷺ) mengisytiharkan selamat setiap orang yang masuk ke rumah Abu Sufyan, meletakkan senjatanya atau mengunci pintunya (Muslim 1780b).
Kesimpulannya — Perintah itu terhadap satu kumpulan yang berperang, dan seluruh kota diberi keselamatan pada hari yang sama.
Ibn Ishaq, Sirat Rasul Allah — Bani an-Nadir di Khaibar, tentera Ahzab, dan perjanjian Quraizah yang dimungkiri
Meriwayatkan bahawa pemimpin-pemimpin Bani an-Nadir yang diusir, antaranya Huyai bin Akhtab, pergi ke Khaibar; bahawa mereka kemudian pergi kepada kaum Quraisy di Makkah dan kepada Ghatafan dan menggesa mereka menyerang Nabi (ﷺ) bersama-sama, yang membawa tentera Ahzab ke Madinah; dan bahawa semasa pengepungan Huyai mendesak Ka'ab bin Asad, ketua Bani Quraizah, yang pada mulanya menolak, dengan berkata dia dalam perjanjian dengan Muhammad (ﷺ) dan sentiasa mendapati baginda setia dan menepati janji, sehingga Ka'ab memungkiri janjinya dan memutuskan ikatan antara mereka. Nabi (ﷺ) mengutus pemimpin-pemimpin Aus dan Khazraj untuk menyiasat, dan mereka mendapati keadaannya lebih buruk daripada yang dilaporkan.
Dipetik untuk
Khaibar ialah serangan tanpa sebab ke atas sebuah pekan Yahudi.
Jawapan
Apabila Bani al-Nadir diusir dari Madinah selepas memerangi Nabi (ﷺ) (Bukhari 4028), sebahagian pemimpin mereka, antaranya Huyai bin Akhtab, menetap di Khaibar. Pemimpin-pemimpin itu kemudian pergi kepada kaum Quraisy di Makkah dan kepada Ghatafan dan menggesa mereka menyerang baginda bersama-sama, dan tentera Ahzab yang mengepung Madinah ialah hasilnya (Ibnu Ishaq).
Kesimpulannya — Khaibar ialah tempat lelaki-lelaki yang membangkitkan tentera menentang Madinah telah menetap.
al-Quran 9:5 — Surah At-Taubah, ayat 5
“Kemudian apabila habislah (masa) bulan-bulan yang dihormati itu maka bunuhlah orang-orang musyrik itu di mana sahaja kamu menemuinya, dan tawanlah mereka, dan juga keponglah mereka, serta tunggulah mereka di tiap-tiap tempat mengintipnya. Kemudian jika mereka bertaubat (dari kekufurannya) dan mendirikan sembahyang serta memberi zakat, maka biarkanlah mereka (jangan diganggu). Sesungguhnya Allah Maha Pengampun, lagi Maha Mengasihani.”
Dipetik untuk
Al-Quran memerintahkan orang Islam membunuh orang-orang kafir di mana sahaja mereka menemuinya.
Jawapan
Ayat itu tentang kabilah-kabilah musyrik yang “telah mencabuli sumpah janjinya” dan “merekalah juga yang mula-mula memerangi kamu” (9:13). Ayat berikutnya berkata jika salah seorang daripada mereka meminta perlindungan, berilah dia perlindungan, “kemudian hantarlah dia ke mana-mana tempat yang ia beroleh aman” (9:6).
Kesimpulannya — 9:5 tentang pencabul perjanjian yang sedang berperang, dan ayat berikutnya melindungi sesiapa daripada mereka yang meminta keselamatan.
Sahih al-Bukhari 4121 — Kitab al-Maghazi (Ekspedisi Ketenteraan), hadis 4121
Abu Sa'id al-Khudri meriwayatkan bahawa Bani Quraizah bersetuju menerima keputusan Sa'ad bin Mu'az. Nabi (ﷺ) memanggil Sa'ad dan menyuruh kaum Ansar berdiri menyambut ketua mereka. Sa'ad memutuskan supaya lelaki-lelaki mereka yang berperang dibunuh dan keturunan mereka ditawan, lalu Nabi (ﷺ) bersabda bahawa dia telah memutuskan dengan keputusan Allah.
Dipetik untuk
Baginda membunuh beramai-ramai orang Yahudi Bani Quraizah.
Jawapan
Mereka diadili kerana pengkhianatan dalam peperangan, bukan kerana mereka Yahudi. Mereka mencabuli perjanjian mereka ketika tentera Ahzab mengepung Madinah (Bukhari 4028; Ibnu Ishaq). Selepas mereka menyerah diri, mereka menerima keputusan Sa'ad bin Mu'az, ketua sekutu mereka kaum Aus, dan beliau memutuskan supaya lelaki-lelaki yang berperang dibunuh dan wanita serta kanak-kanak ditawan (Bukhari 4121). Seorang lelaki Quraizah yang telah menolak pengkhianatan itu dilepaskan (Ibnu Ishaq), dan mereka yang datang kepada baginda diberi keselamatan (Bukhari 4028).
Kesimpulannya — Mereka diadili kerana pengkhianatan dalam peperangan, oleh hakim yang mereka terima sendiri.
Perspektif
Baginda seorang yang gemar berperang
Baginda menyerang kafilah dan memimpin satu ekspedisi demi satu ekspedisi. Baginda membuka Makkah dan Khaibar, menghukum mati lelaki-lelaki sebuah kabilah Yahudi, dan meninggalkan kitab suci yang menyuruh orang Islam berperang. Seorang yang cintakan damai tidak melakukan perkara itu.
Baginda bermula dengan menyerang kafilah-kafilah Quraisy.
Sanggahan
Orang Islam memang keluar mengejar satu kafilah Quraisy sebelum Badar (Bukhari 4418). Tetapi kaum Quraisy telah mengusir mereka dari kampung halaman mereka, dan izin pertama al-Quran untuk berperang menyebut kezaliman itu (22:39-40). Pertempuran itu sendiri berlaku apabila kaum Quraisy menghantar tentera seramai kira-kira seribu orang menentang 319 orang (Muslim 1763).
Baginda berperang dalam berpuluh-puluh peperangan.
Sanggahan
Baginda memimpin sembilan belas ekspedisi dalam sepuluh tahun, dan pertempuran berlaku dalam lapan (Bukhari 3949; Muslim 1814). Sebelas berakhir tanpa pertempuran. Bahkan kiraan Ibnu Ishaq yang lebih besar, iaitu dua puluh tujuh, hanya mempunyai pertempuran dalam sembilan.
Al-Quran menyuruh orang Islam membunuh orang-orang musyrik di mana sahaja mereka menemuinya (9:5).
Sanggahan
Ayat itu tentang kabilah-kabilah musyrik yang telah mencabuli sumpah janji mereka dan menyerang orang Islam terlebih dahulu (9:13). Dan ayat berikutnya memerintahkan bahawa sesiapa daripada mereka yang meminta perlindungan mesti diberi perlindungan, dan dihantar ke tempat yang aman (9:6).
Baginda membunuh beramai-ramai orang Yahudi Bani Quraizah.
Sanggahan
Mereka mencabuli perjanjian mereka ketika satu tentera sedang mengepung Madinah (Bukhari 4028). Mereka menyerah diri dan menerima keputusan ketua sekutu mereka sendiri. Keputusannya ialah hukum Taurat sendiri bagi kota yang berperang (Ulangan 20:12-14). Mereka yang datang kepada Nabi (ﷺ) diberi keselamatan (Bukhari 4028).
Perspektif Islam
Baginda berperang apabila diperangi, dan menerima perdamaian setiap kali ia ditawarkan. Baginda menetapkan batas-batas yang melindungi wanita, kanak-kanak dan mereka yang meminta keselamatan. Dan baginda mengampuni kota yang telah mengusirnya.
Baginda tidak berperang selama tiga belas tahun penganiayaan di Makkah. Dan berperang mula-mula diizinkan hanya kepada mereka yang telah dianiaya dan diusir dari kampung halaman mereka.
Kebanyakan ekspedisinya berakhir tanpa pertempuran: baginda memimpin sembilan belas, dan bertempur dalam lapan.
Baginda menerima perjanjian damai dengan syarat-syarat yang berat di Hudaibiyah, dan membuka Makkah dengan pengampunan beramai-ramai.
Baginda melarang pembunuhan wanita dan kanak-kanak, dan berlepas diri daripada pembunuhan salah oleh seorang panglima.
Menurut kiraan seorang ahli sejarah Islam, orang yang terbunuh di kedua-dua pihak dalam semua pertempurannya berjumlah 1,018 orang.