Jawapan ringkas
Ya. Kitab-kitab suci dan kitab-kitab hukumnya yang utama mengaitkan kasta dengan kelahiran. Rig Veda, sebuah kitab himne suci, berkata pendeta ialah mulut Manusia kosmik. Ia berkata Shudra, golongan pelayan, datang daripada kakinya. Gita berkata Krishna menjadikan empat kasta mengikut sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan. Tetapi contoh-contohnya ialah kewajipan yang dibawa seseorang sejak lahir. Sebuah Upanishad menjadikan kelahiran yang tinggi atau rendah sebagai ganjaran atau hukuman bagi perbuatan-perbuatan yang lalu. Manu, kitab hukum itu, berkata Shudra hanya mempunyai satu kelahiran dan satu pekerjaan: berkhidmat kepada tiga kasta yang lain. Dua guru Hindu yang agung, Shankara (sekitar abad ke-8) dan Ramanuja (abad ke-11 hingga ke-12), memutuskan bahawa golongan Shudra tidak boleh mendengar Veda sekalipun. Islam mengajarkan sebaliknya. Dalam al-Quran, yang paling mulia di sisi Tuhan ialah yang paling bertakwa, apa pun keluarganya.
Penjelasan penuh
Rig Veda: empat golongan daripada satu tubuh
Rig Veda ialah sebuah kitab himne suci. Penganut Hindu berpegang bahawa ia diwahyukan, dan menyebut kitab suci seperti itu shruti. Satu himne, himne Purusha, menceritakan bagaimana dewa-dewa membahagikan Manusia pertama dalam satu korban. Brahmin, pendeta, ialah mulutnya. Rajanya, pemerintah dan pahlawan (kemudian disebut Kshatriya), dijadikan daripada lengannya. Vaishya, petani dan pedagang, datang daripada pahanya. Shudra, pelayan, datang daripada kakinya. Inilah satu-satunya himne dalam Rig Veda yang menamakan keempat-empat golongan. Kata kerjanya bagi Shudra, ajayata, bermaksud ‘dilahirkan’. Manusmriti, kitab hukum Hindu yang utama, menceritakan semula asal usul ini sebagai perbuatan Pencipta sendiri. Georg Bühler, sarjana abad ke-19 yang menterjemahkannya, merujuk kembali kepada himne ini dalam notanya.
“Apabila mereka membahagikan Purusha berapa banyak bahagian yang mereka buat? Apakah yang mereka sebut mulutnya, lengannya? Apakah yang mereka sebut pahanya dan kakinya? Brâhman ialah mulutnya, daripada kedua-dua lengannya Râjanya dijadikan. Pahanya menjadi Vaiṣya, daripada kakinya Ṣûdra dihasilkan.”
“Tetapi demi kemakmuran alam-alam, dia menyebabkan Brâhmana, Kshatriya, Vaisya, dan Sûdra keluar daripada mulutnya, lengannya, pahanya, dan kakinya.”
Gita: dijadikan mengikut sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan
Bhagavad Gita ialah kitab suci Hindu yang di dalamnya Krishna mengajar pahlawan Arjuna. Ia menyebut empat kasta dua kali. Dalam petikan pertama, Krishna berkata dia mencipta pembahagian kepada empat itu “mengikut pembahagian sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan” (guna dan karma). Dalam petikan kedua, kewajipan setiap kasta “dibezakan mengikut sifat-sifat yang lahir daripada tabiat”. Pengetahuan dan mengawal diri milik Brahmin, dan pertempuran milik Kshatriya. Pertanian dan perdagangan milik Vaishya, dan khidmat milik Shudra. K. T. Telang, seorang sarjana Hindu dan kemudian seorang hakim, menterjemahkan Gita pada tahun 1882 bagi Sacred Books of the East. Dia mencatat bahawa Gita sendiri tidak berkata sama ada kasta itu diwarisi. Kitab hukum Apastamba, tambahnya, menyatakan dengan jelas bahawa ia diwarisi.
“Pembahagian kasta kepada empat dicipta olehku mengikut pembahagian sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan. Tetapi walaupun akulah penciptanya, ketahuilah bahawa aku tidak akan habis, dan bukan penciptanya.”
“Kewajipan-kewajipan Brâhmana, Kshatriya, dan Vaisya, dan juga Sûdra, wahai yang menggerunkan musuh-musuhmu! dibezakan mengikut sifat-sifat yang lahir daripada tabiat. Ketenangan, mengawal pancaindera, pertapaan, kesucian, pemaafan, kejujuran, juga pengetahuan, pengalaman, dan kepercayaan (kepada alam akan datang), inilah kewajipan semula jadi Brâhmana. Keberanian, kemuliaan, keteguhan hati, ketangkasan, tidak lari dari medan perang, pemberian, menjalankan kuasa pemerintahan, inilah kewajipan semula jadi Kshatriya. Pertanian, menggembala ternakan, perdagangan, (ini)lah kewajipan semula jadi Vaisya. Dan kewajipan semula jadi Sûdra pula terdiri daripada khidmat.”
“Adapun pertama, sambil mencatat ketika kita berlalu, bahawa tiada apa-apa dalam Gîtâ yang menunjukkan sama ada kasta itu diwarisi, menurut pandangannya, sedangkan Âpastamba dengan jelas menyatakan ia demikian, marilah kita bandingkan petikan kedua Gîtâ dengan Sûtra-sûtra Âpastamba yang berkaitan dengan perkara itu.”
| Golongan | Daripada Manusia pertama, iaitu | Kewajipan dalam Gita |
|---|---|---|
| Brahmin, paderi | Mulut | Ilmu dan pengawalan diri |
| Kshatriya, pemerintah dan pahlawan | Lengan | Peperangan |
| Vaishya, petani dan pedagang | Paha | Pertanian dan perdagangan |
| Shudra, pelayan | Kaki | Perkhidmatan |
Manu memberikan Shudra hanya satu pekerjaan: “berkhidmat dengan rendah diri” kepada tiga golongan yang lain.
Kewajipan-kewajipan Gita ialah kewajipan sesuatu kelahiran
Contoh Gita sendiri menunjukkan apa yang dimaksudkan dengan ‘sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan’. Arjuna tidak mahu berperang. Dia berkata lebih baik hidup dengan sedekah daripada membunuh guru-gurunya. Krishna tidak memintanya memeriksa akhlaknya. Dia memberitahunya bahawa tiada yang lebih baik “bagi seorang Kshatriya” daripada pertempuran yang benar. Kemudian dia berkata tabiat Arjuna akan memaksanya berperang. Shankara, guru Hindu abad ke-8, menerangkan tabiat itu sebagai “Tabiat seorang Kshatriya”. Kewajipan seseorang sendiri, walaupun dilakukan dengan cacat, lebih baik daripada kewajipan orang lain yang dilakukan dengan baik. Dia tidak patut meninggalkan kewajipan yang dibawanya sejak lahir (saha-ja), walaupun dicemari kejahatan. Gita juga takut akan ‘percampuran kasta’ (varna-sankara). Arjuna berkata ia membawa keluarga ke neraka. Krishna berkata dia akan menjadi sebabnya jika dia berhenti bertindak. Kasta-kasta hanya boleh bercampur melalui kelahiran, apabila anak-anak dilahirkan merentasi garis kasta. Pembahagian yang boleh dirosakkan oleh perkahwinan seperti itu ialah pembahagian mengikut keturunan.
“Dengan mengambil kira kewajipanmu sendiri juga, engkau tidak patut goyah, kerana tiada yang lebih baik bagi seorang Kshatriya daripada pertempuran yang benar.”
“Daripada membunuh guru-guru (ku)—(orang-orang) yang sangat mulia—lebih baik hidup walaupun dengan sedekah di dunia ini.”
“Jika dengan menyimpan keakuan, engkau menyangka bahawa engkau boleh tidak berperang, sia-sialah sesungguhnya keputusanmu itu. Tabiat akan memaksamu. Apa, wahai putera Kuntî! yang kerana kekeliruan engkau tidak mahu lakukan, engkau akan lakukan tanpa kehendakmu, terikat oleh kewajipanmu sendiri, yang mengalir daripada tabiatmu.”
“Tabiat seorang Kshatriya, Sankara.”
“Kewajipan sendiri, walaupun cacat, lebih baik daripada kewajipan orang lain yang dilaksanakan dengan baik. Mati dalam (melaksanakan) kewajipan sendiri lebih baik; (melaksanakan) kewajipan orang lain berbahaya.”
“Dengan menyembah, melalui (pelaksanaan) kewajipannya sendiri, Dia yang daripada-Nya segala sesuatu berasal, dan yang dengan-Nya semua ini diliputi, seseorang memperoleh kesempurnaan. Kewajipan sendiri, walaupun cacat, lebih baik daripada kewajipan orang lain yang dilaksanakan dengan baik. Dengan melaksanakan kewajipan yang ditetapkan oleh tabiat, seseorang tidak menanggung dosa.”
“Wahai putera Kuntî! seseorang tidak patut meninggalkan kewajipan semula jadi walaupun dicemari kejahatan; kerana semua perbuatan diselubungi oleh kejahatan, sebagaimana api oleh asap.”
“Akibat dominannya kefasikan, wahai Krishna! wanita-wanita keluarga menjadi rosak; dan apabila wanita-wanita menjadi rosak, wahai keturunan Vrishni! percampuran kasta terjadi; percampuran itu pasti membawa keluarga dan para pemusnah keluarga ke neraka; kerana apabila upacara (mempersembahkan) bebola makanan dan air (kepada mereka) gagal, nenek moyang mereka jatuh (ke neraka).”
“Jika aku tidak melakukan perbuatan, alam-alam ini akan musnah, aku akan menjadi sebab percampuran kasta; dan aku akan membinasakan orang-orang ini.”
Kelahiran sebagai ganjaran dan hukuman
Chandogya Upanishad ialah sebahagian daripada shruti itu sendiri. Ia berkata mereka yang kelakuannya baik akan dilahirkan sebagai Brahmin, Kshatriya atau Vaishya. Mereka yang kelakuannya jahat akan dilahirkan sebagai anjing, babi atau Chandala, seorang lelaki di luar empat kasta. Di sini kelahiran ialah buah perbuatan-perbuatan yang lalu, dan kasta yang rendah diletakkan di sisi binatang. Gita menyusun kelahiran dengan cara yang sama. Ia menjanjikan matlamat tertinggi walaupun kepada “mereka yang lahir dalam keadaan berdosa, wanita, Vaisya, dan Sûdra”. Kemudian ia bertanya apatah lagi perlu dikatakan tentang para Brahmin yang suci. Nota Telang merekodkan dua bacaan. Shankara membaca ‘lahir dalam keadaan berdosa’ sebagai “kelahiran yang terhasil daripada dosa-dosa”. Sridhara, seorang lagi pengulas Hindu, membacanya sebagai “rendah kelahirannya”. Mereka berbeza tentang siapa yang termasuk, tetapi kedua-duanya membacanya sebagai kelahiran.
“Mereka yang kelakuannya baik, akan segera mendapat kelahiran yang baik, kelahiran seorang Brâhmana, atau seorang Kshatriya, atau seorang Vaisya. Tetapi mereka yang kelakuannya jahat, akan segera mendapat kelahiran yang buruk, kelahiran seekor anjing, atau seekor babi, atau seorang Kandâla.”
“Kerana, wahai putera Prithâ! bahkan mereka yang lahir dalam keadaan berdosa, wanita, Vaisya, dan Sûdra juga, dengan berlindung kepadaku, mencapai matlamat yang tertinggi.”
“Apatah lagi (perlu dikatakan tentang) para Brâhmana yang suci dan orang-orang suci diraja yang menjadi pengabdi(ku)? Setelah datang ke dunia yang sementara dan tidak bahagia ini, sembahlah aku.”
“Sankara mengambil Vaisya &c. sebagai contoh bagi ini; tidak begitu Srîdhara. Bandingkan berkenaan wanita dan Sûdra, Nrisimha-tâpinî, hlm. 14. ‘Yang lahir dalam keadaan berdosa’=yang rendah kelahirannya (Srîdhara)=kelahiran yang terhasil daripada dosa-dosa (Sankara).”
Manu: kedudukan mengikut asal usul
Manusmriti, atau Hukum Manu, memberikan setiap golongan pekerjaannya mengikut bahagian tubuh Pencipta yang menjadi asalnya. Shudra diberi satu pekerjaan sahaja: “berkhidmat dengan rendah diri” kepada tiga kasta yang lain. Mulut ialah bahagian tubuh yang paling suci. Maka Brahmin, yang datang daripadanya, “dengan haknya ialah tuan bagi seluruh ciptaan ini”. “Kelahiran seorang Brâhmana itu sendiri ialah penjelmaan kekal hukum suci”. Tiga kasta yang atas ‘dilahirkan dua kali’, kerana mereka ditauliahkan ke dalam Veda. Shudra “hanya mempunyai satu kelahiran”. Manu memberikan Shudra hukuman yang lebih keras “kerana dia rendah asal usulnya”. Medhatithi menulis ulasan tertua tentang Manu yang masih ada. Dia menerangkan ini sebagai “kerana dilahirkan daripada kaki Brahmā”. Halaman tentang kitab-kitab hukum Hindu membentangkan hukuman-hukuman itu.
“Tetapi untuk melindungi alam semesta ini Dia, yang paling gemilang, menetapkan (kewajipan dan) pekerjaan yang berasingan bagi mereka yang keluar daripada mulut, lengan, paha, dan kakinya. Kepada Brâhmana dia menetapkan mengajar dan mempelajari (Veda), berkorban untuk manfaat diri sendiri dan untuk orang lain, memberi dan menerima (sedekah). Kepada Kshatriya dia memerintahkan melindungi rakyat, memberikan hadiah, mempersembahkan korban, mempelajari (Veda), dan menahan diri daripada terikat kepada kesenangan nafsu; Kepada Vaisya menggembala ternakan, memberikan hadiah, mempersembahkan korban, mempelajari (Veda), berniaga, meminjamkan wang, dan mengerjakan tanah. Satu pekerjaan sahaja yang ditetapkan oleh tuan itu kepada Sûdra, iaitu berkhidmat dengan rendah diri kepada tiga kasta (yang lain) ini.”
“Manusia dinyatakan lebih suci di atas pusat (berbanding di bawah); oleh itu Yang Wujud Sendiri (Svayambhû) telah mengisytiharkan (bahagian) yang paling suci padanya (ialah) mulutnya. Kerana Brâhmana keluar daripada mulut (Brahman), kerana dia yang pertama dilahirkan, dan kerana dia memiliki Veda, dia dengan haknya ialah tuan bagi seluruh ciptaan ini.”
“Kelahiran seorang Brâhmana itu sendiri ialah penjelmaan kekal hukum suci; kerana dia dilahirkan untuk (memenuhi) hukum suci, dan menjadi satu dengan Brahman.”
“Kerana keunggulannya, kerana keunggulan asal usulnya, kerana pematuhannya terhadap peraturan-peraturan sekatan (tertentu), dan kerana penyuciannya yang khusus, Brâhmana ialah tuan bagi (semua) kasta (varna). Kasta-kasta (varna) Brâhmana, Kshatriya, dan Vaisya ialah yang dilahirkan dua kali, tetapi yang keempat, Sûdra, hanya mempunyai satu kelahiran; tiada (kasta) kelima.”
“Seorang yang dilahirkan sekali (seorang Sûdra), yang menghina seorang yang dilahirkan dua kali dengan caci maki yang kasar, hendaklah lidahnya dipotong; kerana dia rendah asal usulnya.”
“‘Orang yang dilahirkan sekali’—Shūdra; jika dia ‘menghina’—mencaci—kasta-kasta yang lebih tinggi—‘dengan caci maki yang kasar’—kata-kata kesat yang menuduh kesalahan-kesalahan keji,—dia menanggung ‘pemotongan lidah.’ ‘Dia rendah asal usulnya’—kerana dilahirkan daripada kaki Brahmā. Inilah sebab yang diberikan bagi hukuman khusus itu; dan ia juga berfungsi menunjukkan hukuman yang sama bagi orang-orang kacukan sebaliknya juga; kerana mereka ini juga ‘rendah asal usulnya’; terutamanya memandangkan pengisytiharan bahawa ‘tiada kasta kelima.’”
Vedanta: kelahiran menentukan siapa yang boleh mendengar Veda
Vedanta ialah aliran pemikiran Hindu yang dibina di atas Upanishad. Salah satu daripada tiga asasnya ialah Brahma Sutra, sebuah teks pendek yang terdiri daripada kata-kata ringkas (sutra). Ia berpegang bahawa golongan Shudra tidak boleh mempelajari Veda untuk mengetahui tentang Brahman, hakikat yang tertinggi. Salah satu buktinya ialah kisah Satyakama dalam Upanishad. Ibunya tidak mengetahui keluarganya. Guru Gautama menerimanya kerana dia bercakap benar: “Tiada sesiapa selain seorang Brâhmana yang sebenar akan bercakap terus terang begini.” Sutra itu dan Shankara membaca ini sebagai Gautama terlebih dahulu memastikan bahawa Satyakama bukan Shudra. Kejujuran dianggap tanda kelahiran Brahmin, bukan jalan untuk mengelakkannya. Shankara kemudian menyebut ketiadaan hak Shudra terhadap Veda sebagai “perkara yang telah ditetapkan”. Ramanuja memetik larangan kitab hukum terhadap mendengar Veda sekalipun. Dia menyebutnya “perkara yang ditetapkan” bahawa golongan Shudra tidak layak bagi meditasi tentang Brahman.
“Dia berkata kepadanya: ‘Tiada sesiapa selain seorang Brâhmana yang sebenar akan bercakap terus terang begini. Pergilah dan ambillah kayu api, sahabat, aku akan mentauliahkanmu. Engkau tidak menyimpang daripada kebenaran.’”
“Dan kerana (Gautama) meneruskan (mentauliahkan Gâbâla) setelah memastikan bahawa (dia) bukan itu (iaitu seorang Sûdra).”
“Golongan Sûdra tidak layak juga kerana sebab bahawa Gautama, setelah memastikan Gâbâla bukan seorang Sûdra kerana dia bercakap benar, meneruskan mentauliahkan dan mengajarnya. ‘Tiada sesiapa yang bukan Brâhmana akan bercakap terus terang begini. Pergilah dan ambillah kayu api, sahabat, aku akan mentauliahkanmu. Engkau tidak menyimpang daripada kebenaran’ (Kh. Up. IV, 4, 5); petikan kitab suci itu memberikan tanda inferens (bahawa golongan Sûdra tidak mampu ditauliahkan).”
“Dan kerana larangan, dalam Smriti, terhadap (golongan Sûdra) mendengar dan mempelajari (Veda) dan (mengetahui dan melaksanakan) perkara-perkara (Veda).”
“Namun daripada golongan Sûdra yang, seperti Vidura dan ‘pemburu yang taat agama,’ memperoleh pengetahuan akibat kesan perbuatan-perbuatan terdahulu, buah pengetahuan mereka tidak boleh ditahan, kerana pengetahuan dalam semua keadaan menghasilkan buahnya. Smriti, tambahan pula, menyatakan bahawa keempat-empat kasta layak memperoleh pengetahuan itihâsa dan purâna; bandingkan petikan, ‘Dia hendaklah mengajar empat kasta’ (Mahâbh.).—Namun tetap menjadi perkara yang telah ditetapkan bahawa mereka tidak memiliki apa-apa kelayakan seperti itu berkenaan Veda.”
“Smriti juga menyatakan larangan mendengar ini, dan seterusnya. ‘Telinga orang yang mendengar Veda hendaklah diisi dengan plumbum cair dan lak; jika dia menyebutnya lidahnya hendaklah dibelah; jika dia memeliharanya tubuhnya hendaklah dipotong.’ Dan ‘Dia tidak boleh mengajarnya kewajipan-kewajipan suci atau ikrar-ikrar.’—Maka sudah menjadi perkara yang ditetapkan bahawa golongan Sûdra tidak layak bagi meditasi tentang Brahman.”
Seorang saksi Hindu: Vivekananda pada tahun 1898
Swami Vivekananda ialah guru Hindu yang paling terkenal pada zamannya. Pada tahun 1898 dia menulis kepada seorang sahabat Islam. Sisi praktikal kesatuan Vedanta, yang melayan semua manusia sebagai jiwa sendiri, “tidak pernah berkembang dalam kalangan orang Hindu”, katanya. “Jika ada mana-mana agama yang menghampiri kesamarataan ini dengan cara yang ketara, ia ialah Islam dan Islam semata-mata.” Kata-katanya yang berikutnya menunjukkan bahawa dia tetap seorang penganut Vedanta. Dia berharap akan kesatuan “otak Vedanta dan tubuh Islam”. Dia juga berharap akan suatu tempat di luar Veda, Bible dan al-Quran. Itu menjadikan kesaksiannya tentang amalan kesamarataan Islam lebih berbobot, bukan lebih lemah.
“Orang Hindu mungkin mendapat pujian kerana sampai kepadanya lebih awal daripada bangsa-bangsa lain, kerana mereka bangsa yang lebih tua daripada bangsa Ibrani atau Arab; namun Advaitisme praktikal, yang memandang dan melayan seluruh manusia sebagai jiwa sendiri, tidak pernah berkembang dalam kalangan orang Hindu. Sebaliknya, pengalamanku ialah bahawa jika ada mana-mana agama yang menghampiri kesamarataan ini dengan cara yang ketara, ia ialah Islam dan Islam semata-mata. Oleh itu aku yakin teguh bahawa tanpa bantuan Islam praktikal, teori-teori Vedantisme, betapa halus dan menakjubkan pun, sama sekali tidak bernilai bagi sebahagian besar manusia.”
“Kami mahu memimpin manusia ke tempat yang tiada Veda, tiada Bible, dan tiada al-Quran; namun ini perlu dilakukan dengan menyelaraskan Veda, Bible dan al-Quran. Manusia patut diajar bahawa agama-agama hanyalah pelbagai ungkapan bagi AGAMA itu, iaitu Kesatuan, supaya setiap orang dapat memilih jalan yang paling sesuai baginya. Bagi tanah air kita sendiri, pertemuan dua sistem besar, Hinduisme dan Islam—otak Vedanta dan tubuh Islam—ialah satu-satunya harapan.”
Al-Quran: kemuliaan mengikut takwa, bukan kelahiran
Al-Quran berkata Tuhan menciptakan manusia daripada satu pasangan, dan menjadikan mereka berbagai bangsa dan bersuku puak supaya mereka berkenal-kenalan. “Sesungguhnya semulia-mulia kamu di sisi Allah ialah orang yang lebih taqwanya di antara kamu”. Tiada sesiapa yang dilahirkan untuk memikul beban orang lain. Seseorang hanya memperoleh apa yang diusahakannya. Nabi (ﷺ) bersabda bahawa Tuhan tidak melihat kepada rupa atau harta manusia, tetapi kepada hati dan amalan mereka. Sahabat baginda Abu Dzar pernah menghina seorang lelaki dan memalukannya dengan menyebut ibunya. Nabi (ﷺ) memberitahunya bahawa dalam dirinya masih ada sifat-sifat zaman Jahiliah, iaitu zaman sebelum Islam.
“Wahai umat manusia! Sesungguhnya Kami telah menciptakan kamu dari lelaki dan perempuan, dan Kami telah menjadikan kamu berbagai bangsa dan bersuku puak, supaya kamu berkenal-kenalan (dan beramah mesra antara satu dengan yang lain). Sesungguhnya semulia-mulia kamu di sisi Allah ialah orang yang lebih taqwanya di antara kamu, (bukan yang lebih keturunan atau bangsanya). Sesungguhnya Allah Maha Mengetahui, lagi Maha Mendalam PengetahuanNya (akan keadaan dan amalan kamu).”
“(Dalam Kitab-kitab itu ditegaskan): Bahawa sesungguhnya seseorang yang boleh memikul tidak akan memikul dosa perbuatan orang lain (bahkan dosa usahanya sahaja); Dan bahawa sesungguhnya tidak ada (balasan) bagi seseorang melainkan (balasan) apa yang diusahakannya;”
Abu Hurairah meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) bersabda: Allah tidak melihat kepada rupa kamu atau harta kamu, tetapi Dia melihat kepada hati kamu dan amalan kamu.
Abu Dzar menghina seorang lelaki dan memalukannya dengan menyebut ibunya. Nabi (ﷺ) memberitahunya bahawa dalam dirinya masih ada sifat-sifat zaman Jahiliah. Baginda bersabda bahawa hamba-hamba mereka ialah saudara mereka: mereka mesti memberi mereka makan daripada apa yang mereka makan, memberi mereka pakaian sebagaimana mereka berpakaian, dan tidak membebani mereka melebihi kemampuan mereka, atau jika tidak, membantu mereka.
Nabi (ﷺ) mengamalkannya
Zaid ialah seorang hamba yang dibebaskan yang telah diambil sebagai anak angkat oleh Nabi (ﷺ). Nabi (ﷺ) mengahwinkannya dengan sepupu baginda sendiri, Zainab binti Jahsy. Dia daripada keluarga yang mulia: ibunya ialah ibu saudara Nabi (ﷺ). Maka seorang wanita yang mulia keturunannya berkahwin dengan seorang lelaki yang pernah menjadi hamba. Al-Quran menyuruh orang-orang beriman jangan menolak apa yang ditetapkan Allah (﷾) dan Rasul-Nya. Nabi (ﷺ) juga menasihati Fatimah binti Qais, seorang wanita Quraisy, supaya berkahwin dengan anak Zaid, Usamah. Baginda menamakan Salim, seorang hamba yang dibebaskan, antara empat orang yang daripadanya bacaan al-Quran patut dipelajari. Baginda menyuruh orang Islam mentaati seorang hamba Habsyah jika dia dilantik memegang kuasa ke atas mereka. Dan Umar, khalifah kedua, menyebut Bilal, seorang hamba Habsyah yang dibebaskan, ‘tuan kami’. Dalam Islam, al-Quran dan solat terbuka kepada sesiapa sahaja daripada mana-mana keturunan. Seorang hamba yang dibebaskan boleh menjadi guru al-Quran, atau pegawai yang wajib ditaati orang Islam.
“Dan (ingatlah wahai Muhammad) ketika engkau berkata kepada orang yang telah dikurniakan oleh Allah (dengan nikmat Islam) dan yang engkau juga telah berbuat baik kepadanya: “Jangan ceraikan isterimu itu dan bertaqwalah kepada Allah”, sambil engkau menyembunyikan dalam hatimu perkara yang Allah akan menyatakannya; dan engkau pula takut kepada (cacian manusia padahal Allah jualah yang berhak engkau takuti (melanggar perintahNya). Kemudian setelah Zaid selesai habis kemahuannya terhadap isterinya (dengan menceraikannya), Kami kahwinkan engkau dengannya supaya tidak ada keberatan atas orang-orang yang beriman untuk berkahwin dengan isteri-isteri anak-anak angkat mereka, apabila anak-anak angkat itu telah selesai habis kemahuannya terhadap isterinya (lalu menceraikannya). Dan sememangnya perkara yang dikehendaki Allah itu tetap berlaku.”
“Dan tidaklah harus bagi orang-orang yang beriman, lelaki dan perempuan - apabila Allah dan RasulNya menetapkan keputusan mengenai sesuatu perkara - (tidaklah harus mereka) mempunyai hak memilih ketetapan sendiri mengenai urusan mereka. Dan sesiapa yang tidak taat kepada hukum Allah dan RasulNya maka sesungguhnya ia telah sesat dengan kesesatan yang jelas nyata.”
Ibnu Kathir menjelaskan bahawa Zainab binti Jahsy ialah anak perempuan ibu saudara Nabi (ﷺ), Umaimah binti Abdul Muttalib. Nabi sendiri meminangnya bagi pihak hamba yang dibebaskannya, Zaid bin Harithah. Perkahwinan itu bertahan kira-kira setahun kemudian retak, dan Zaid datang kepada Nabi untuk mengadu. Ibnu Kathir berpendapat bahawa apa yang disembunyikan oleh Nabi ialah bahawa Allah telah memberitahu Baginda Zainab akan menjadi isteri Baginda, dan dia enggan mengulangi riwayat-riwayat lain tentang ayat itu kerana riwayat-riwayat itu tidak sahih.
Fatimah binti Qais, yang telah diceraikan oleh suaminya, disuruh oleh Nabi (ﷺ) memberitahu Baginda apabila idahnya tamat. Apabila idahnya tamat dan dua orang lelaki meminangnya, Baginda menasihatinya supaya berkahwin dengan Usamah bin Zaid. Dia berkahwin dengannya dan berkata perkahwinan itu diberkati.
Abdullah bin Amr meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) menamakan empat orang yang daripadanya bacaan al-Quran patut dipelajari: Abdullah bin Mas'ud, Salim hamba yang dibebaskan oleh Abu Huzaifah, Ubay bin Ka'ab dan Mu'az bin Jabal. Al-Bukhari meletakkannya dalam bab tentang kelebihan Salim.
Anas bin Malik meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) menyuruh orang Muslim mendengar dan mentaati sesiapa yang dilantik memegang kuasa ke atas mereka, walaupun dia seorang hamba Habsyah yang kepalanya seperti kismis.
Jabir bin Abdullah meriwayatkan bahawa Umar biasa berkata: Abu Bakar ialah tuan kami, dan dia telah memerdekakan tuan kami, iaitu Bilal.
Jawapan-jawapan itu, dijawab
Bhagavad Gita 4:13 — bab 4, ayat 13
“Pembahagian kasta kepada empat dicipta olehku mengikut pembahagian sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan. Tetapi walaupun akulah penciptanya, ketahuilah bahawa aku tidak akan habis, dan bukan penciptanya.”
Dipetik untuk
Krishna menjadikan empat golongan “mengikut pembahagian sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan”. Varna ialah soal akhlak dan kerja (guna dan karma), bukan keluarga tempat seseorang dilahirkan. Walaupun Telang, yang menterjemahkan Gita, tidak menemui apa-apa di dalamnya yang berkata kasta itu diwarisi.
Jawapan
Petikan kedua Gita berkata apakah sifat-sifat itu. Ia “lahir daripada tabiat”, dan “kewajipan semula jadi” Shudra ialah khidmat. Satu-satunya contoh yang dihuraikannya ialah Arjuna. Dia berkata lebih baik hidup dengan sedekah daripada membunuh guru-gurunya. Krishna tidak menguji sifat-sifatnya. Dia memberitahunya bahawa tabiatnya akan memaksanya berperang, dan Shankara menerangkannya sebagai “Tabiat seorang Kshatriya”. Maka ‘tabiat’ itu ialah tabiat golongan tempat Arjuna dilahirkan. Ia bukan ciri yang ditemui dengan memeriksanya. Gita juga memberi amaran bahawa kasta-kasta dirosakkan oleh ‘percampuran’ apabila wanita-wanita keluarga “menjadi rosak”. Itu hanya bermakna jika kasta diwariskan melalui keturunan. Telang betul bahawa Gita tidak pernah mengatakannya dengan kata-kata. Tetapi dia meletakkannya di sisi Apastamba, sebuah kitab hukum daripada tradisi yang sama, yang “dengan jelas menyatakan” bahawa kasta itu diwarisi. Manu tidak memberikan Shudra sebarang jalan untuk menjadi Brahmin melalui akhlaknya sendiri dalam kehidupan ini. Satu-satunya jalannya ialah perkahwinan selama tujuh generasi.
Kesimpulannya — Dalam Gita, sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan datang bersama kelahiran. Kitab-kitab hukum dan guru-guru yang melaksanakannya memutuskan mengikut kelahiran.
Bhagavad Gita 4:13 — bab 4, ayat 13
“Pembahagian kasta kepada empat dicipta olehku mengikut pembahagian sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan. Tetapi walaupun akulah penciptanya, ketahuilah bahawa aku tidak akan habis, dan bukan penciptanya.”
Dipetik untuk
Varna bukan jati. Empat varna dalam Gita ialah jenis-jenis akhlak dan kerja yang luas. Beribu-ribu jati ialah kumpulan kelahiran yang menentukan dengan siapa seseorang berkahwin dan makan. Ia adat masyarakat. Kitab-kitab suci mengajarkan varna, dan varna bukan mengikut kelahiran.
Jawapan
Kitab-kitab hukum menerbitkan jati daripada varna, melalui kelahiran. Manu menamakan anak-anak yang lahir daripada perkahwinan merentasi empat varna, dan menggunakan perkataan jati bagi kasta mereka. Anak lelaki seorang bapa Shudra dan seorang ibu Brahmin ialah Chandala, “manusia yang paling rendah”. Perkataan Manu bagi ‘percampuran kasta’ ini ialah varna-sankara. Gita menggunakan perkataan yang sama apabila ia takut akan percampuran kasta. Kitab hukum yang sama berkata Shudra ialah varna keempat yang hanya mempunyai satu kelahiran, dan “tiada (kasta) kelima”. Telang, seorang sarjana Hindu, menterjemahkan perkataan Gita sendiri bagi empat golongan itu sebagai ‘kasta’. Maka kumpulan-kumpulan kelahiran itu bukan kerosakan kemudian bagi suatu sistem mengikut akhlak. Kitab-kitab hukum membinanya daripada varna, melalui kelahiran.
Kesimpulannya — Kitab-kitab hukum menjadikan varna diwarisi dan menerbitkan jati daripadanya melalui kelahiran. Memisahkan kedua-duanya tidak menghapuskan kelahiran daripada mana-mana satu.
Rig Veda 10.90.11-12 — Mandala 10, Himne 90, ayat 11-12
“Apabila mereka membahagikan Purusha berapa banyak bahagian yang mereka buat? Apakah yang mereka sebut mulutnya, lengannya? Apakah yang mereka sebut pahanya dan kakinya? Brâhman ialah mulutnya, daripada kedua-dua lengannya Râjanya dijadikan. Pahanya menjadi Vaiṣya, daripada kakinya Ṣûdra dihasilkan.”
Dipetik untuk
Himne Purusha ialah kiasan. Masyarakat ialah satu tubuh dan setiap bahagian diperlukan, kaki sama seperti kepala. Ia juga himne yang lewat, dan satu-satunya dalam Rig Veda yang menamakan empat golongan.
Jawapan
Tradisi itu tidak membacanya sebagai gambaran bahagian-bahagian yang setara. Manu menceritakannya semula sebagai perbuatan Pencipta. Dia memberikan setiap golongan pekerjaannya mengikut bahagian tubuh yang menjadi asalnya. Dia menyebut mulut bahagian yang paling suci, dan menjadikan Brahmin “dengan haknya ialah tuan bagi seluruh ciptaan ini”. Medhatithi menerangkan hukuman Shudra yang lebih keras dengan kelahirannya “daripada kaki Brahmā”. Himne yang lewat tetap shruti, Veda yang dipegang penganut Hindu sebagai diwahyukan. Dan himne itu tidak bersendirian. Chandogya Upanishad menjadikan kelahiran yang rendah hukuman bagi perbuatan-perbuatan jahat.
Kesimpulannya — Apa pun maksud asal himne itu, kitab-kitab hukum dan para pengulas membacanya sebagai kedudukan mengikut kelahiran, dan Upanishad bersetuju.
Mahabharata, Vana Parva, seksyen 180 — Yudhishthira kepada ular tentang siapakah Brahmana (penomboran Ganguli)
“Sifat-sifat yang ada pada seorang Sudra, tidak wujud pada seorang Brāhmana; dan sifat-sifat yang ada pada seorang Brahmana tidak wujud pada seorang Sudra. Dan seorang Sudra bukan Sudra kerana kelahiran semata-mata,—dan bukan juga seorang Brahmana, Brahmana kerana kelahiran semata-mata. Dia, kata orang-orang bijak, yang padanya dilihat kebajikan-kebajikan itu, ialah seorang Brahmana. Dan orang ramai menyebut dia seorang Sudra yang padanya sifat-sifat itu tidak wujud, (walaupun dia seorang Brāhmana kerana kelahiran).”
Dipetik untuk
Mahabharata menyelesaikannya. Yudhishthira, penjelmaan dharma, berkata “seorang Sudra bukan Sudra kerana kelahiran semata-mata”. Seorang lelaki ialah Brahmin jika dia mempunyai kebenaran, kemurahan dan belas kasihan. Seorang Brahmin tanpanya disebut Shudra.
Jawapan
Petikan ini memang menunjuk kepada akhlak, dan ia teks yang paling kuat bagi jawapan itu. Tetapi Yudhishthira memberikan sebab. Ia “sukar untuk memastikan kasta seseorang, kerana persetubuhan yang bebas antara empat golongan”. Dia tidak berkata kelahiran tidak bermakna apa-apa: seseorang bukan Brahmin “kerana kelahiran semata-mata”. Dia beralih kepada kelakuan kerana keturunan tidak lagi dapat diketahui dengan pasti. Brahma Sutra membaca Satyakama dengan cara yang sama: kejujuran menunjukkan dia bukan Shudra. Dan Yudhishthira tidak pernah berkata bahawa seorang lelaki yang dilahirkan Shudra boleh diajar Veda. Shankara mengetahui epik itu dan memetiknya. Dia tetap memutuskan bahawa ia “perkara yang telah ditetapkan” bahawa golongan Shudra tidak mempunyai hak terhadap Veda. Epik yang sama juga menjawab soalan secara langsung. Yudhishthira kemudian bertanya kepada Bhishma bagaimana seorang Kshatriya, Vaishya atau Shudra boleh menjadi Brahmin. Bhishma berkata kedudukan itu “tidak dapat diperoleh” oleh mereka. Dia menceritakan tentang Matanga, yang berdiri di atas sebelah kaki selama seribu tahun dan tetap ditolak. Bhishma mengakhirinya bahawa ia tidak dapat diperoleh “kecuali melalui cara semula jadi iaitu kelahiran”.
Kesimpulannya — Epik itu menunjuk kepada akhlak di mana keturunan tidak diketahui. Apabila ditanya bagaimana golongan-golongan lain boleh menjadi Brahmin, Bhishma berkata mereka tidak boleh. Guru-guru klasik menutup Veda mengikut kelahiran.
Chandogya Upanishad 4.4.5 — bab 4, seksyen 4, ayat 5
“Dia berkata kepadanya: ‘Tiada sesiapa selain seorang Brâhmana yang sebenar akan bercakap terus terang begini. Pergilah dan ambillah kayu api, sahabat, aku akan mentauliahkanmu. Engkau tidak menyimpang daripada kebenaran.’”
Dipetik untuk
Satyakama tidak mengetahui bapanya, namun guru itu menerimanya kerana dia bercakap benar. Maka Upanishad sendiri menjadikan seseorang Brahmin melalui akhlak.
Jawapan
Dibaca dengan sendirinya, kisah itu boleh difahami sebagai memuliakan kebenaran di atas keluarga, dan ramai penganut Hindu membacanya begitu. Tetapi Brahma Sutra memetik kisah ini sendiri untuk membuktikan sebaliknya: bahawa golongan Shudra tidak layak. Gautama meneruskan “setelah memastikan bahawa (dia) bukan itu (iaitu seorang Sûdra)”. Shankara menerangkan bahawa kejujuran Satyakama mula-mula meyakinkan Gautama bahawa dia bukan Shudra. Dia menyebut petikan itu sebagai tanda bahawa golongan Shudra tidak dapat ditauliahkan. Kata-kata guru itu bersetuju: “Tiada sesiapa selain seorang Brâhmana yang sebenar akan bercakap terus terang begini.” Medhatithi dan Govindaraja, dua pengulas Manu, juga membacanya mengikut kelahiran. Bühler melaporkan bahawa mereka berpegang ibu Satyakama “telah berkahwin secara sah, dan telah lupa nama keluarga suaminya”. Kejujuran dibaca sebagai bukti kelahiran Brahmin, bukan jalan untuk mengelakkannya.
Kesimpulannya — Keputusan tradisi Vedanta sendiri tentang Satyakama ialah bahawa seorang Shudra tidak mungkin ditauliahkan.
Mahabharata, Anusasana Parva, seksyen 4 — kelahiran Vishvamitra (penomboran Ganguli)
“Isteri Gādhi yang terkenal juga melahirkan Rishi yang dilahirkan semula, Viçwāmitra yang arif dalam pengetahuan Brahma, dengan kurnia Rishi itu. Viçwāmitra yang sangat taat, walaupun seorang Kshatriya, mencapai keadaan seorang Brāhmana dan menjadi pengasas satu keturunan Brāhmana.”
Dipetik untuk
Ramai yang naik melalui akhlak. Vishvamitra dilahirkan Kshatriya dan menjadi bijak pandai Brahmin melalui pertapaannya. Vyasa, yang dihormati antara bijak pandai yang paling agung, ialah anak seorang perempuan nelayan.
Jawapan
Epik itu menceritakan kenaikan Vishvamitra dengan dua cara. Satu petikan menyandarkannya kepada “pertapaan-pertapaannya yang berat”, dan Pencipta memperkenankan hasratnya untuk menjadi Brahmin. Walaupun di situ, dia dilahirkan sebagai anak seorang raja Kshatriya, bukan Shudra. Apabila Yudhishthira bertanya bagaimana seorang Kshatriya menjadi Brahmin, Bhishma menjejakinya kepada satu makanan korban. Seorang bijak pandai Brahmin telah meletakkan “seluruh tenaga Brahma yang terkumpul” dalam makanan yang dimaksudkan bagi isterinya. Ibunya memakannya sebagai gantinya, dan melahirkan Vishvamitra. Maka jawapan epik itu sendiri kepada soalan itu menjejaki kenaikan ini kepada apa yang berlaku sebelum kelahirannya. Epik itu menjadikan Vyasa anak bijak pandai Brahmin Parashara. Dan apabila epik itu mengambil kes seorang lelaki yang dilahirkan rendah, ia menolaknya. Matanga bertapa selama seribu tahun. Dia diberitahu bahawa dia tidak akan sekali-kali menjadi Brahmin, dan berdukacita bahawa “kerana kesalahan ibuku” dia dihalang.
Kesimpulannya — Apabila Yudhishthira bertanya, Bhishma menerangkan kenaikan Vishvamitra melalui kelahirannya. Epik itu menolak kenaikan yang sama kepada Matanga kerana kelahirannya.
Manusmriti 10.64-65 — bab 10, ayat 64-65
“Jika (seorang perempuan daripada kasta), yang lahir daripada seorang Brâhmana dan seorang perempuan Sûdra, melahirkan (anak-anak) bagi seorang daripada kasta tertinggi, (puak) yang lebih rendah mencapai kasta tertinggi dalam generasi ketujuh. (Maka) seorang Sûdra mencapai kedudukan seorang Brâhmana, dan (dengan cara yang serupa) seorang Brâhmana tenggelam ke taraf seorang Sûdra; tetapi ketahuilah bahawa begitu juga dengan keturunan seorang Kshatriya atau seorang Vaisya.”
Dipetik untuk
Manu sendiri berkata seorang Shudra boleh mencapai kedudukan Brahmin dan seorang Brahmin boleh tenggelam ke taraf Shudra. Maka kasta boleh berubah.
Jawapan
Bacalah ayat sebelumnya. Kenaikan itu berlaku apabila anak perempuan seorang Brahmin dan seorang perempuan Shudra, dan keturunannya, melahirkan anak bagi lelaki-lelaki daripada kasta tertinggi. Ia sempurna “dalam generasi ketujuh”. Nota Bühler memberikan bacaan para pengulas: anak keturunan perempuan keenam menjadi Brahmin. Tiada apa di dalamnya yang menyentuh akhlak Shudra itu sendiri. Tiada sesiapa dalam salasilah itu yang berubah golongan dalam hayatnya sendiri. Hanya keturunan yang jauh, melalui perkahwinan ke atas, yang berubah golongan. Itu kasta mengikut kelahiran, yang berlaku sepanjang generasi. Manu memang membenarkan lelaki yang dilahirkan dua kali jatuh: orang yang mengabaikan Veda “segera jatuh, walaupun semasa hidup, ke keadaan seorang Sûdra”. Kejatuhan berlaku melalui kelakuan, tetapi kenaikan tidak.
Kesimpulannya — Manu membenarkan yang dilahirkan dua kali jatuh melalui kelakuan mereka dalam kehidupan ini, tetapi tidak memberikan Shudra jalan naik melalui kelakuannya sendiri dalam kehidupan ini. Satu-satunya jalan naiknya ialah perkahwinan dan keturunan.
Bhagavad Gita 9:32 — bab 9, ayat 32
“Kerana, wahai putera Prithâ! bahkan mereka yang lahir dalam keadaan berdosa, wanita, Vaisya, dan Sûdra juga, dengan berlindung kepadaku, mencapai matlamat yang tertinggi.”
Dipetik untuk
Gita membuka matlamat tertinggi kepada semua orang. Krishna menjanjikannya kepada wanita, Vaishya dan Shudra yang berlindung kepadanya, maka pengabdian menghapuskan kasta.
Jawapan
Ayat itu memang menawarkan mereka matlamat itu, dan itu kelebihannya. Tetapi ia menyebut mereka, atau meletakkan mereka di sisi, “mereka yang lahir dalam keadaan berdosa”. Shankara membaca ungkapan itu sebagai “kelahiran yang terhasil daripada dosa-dosa”, dan Sridhara sebagai “rendah kelahirannya”. Ayat berikutnya bertanya apatah lagi perlu dikatakan tentang para Brahmin yang suci. Janji itu dibuat merentasi susunan kelahiran, dan ia tidak menghapuskannya. Shankara yang sama menutup Veda kepada Shudra. Al-Quran tidak menjadikan sebarang golongan kelahiran yang berdosa. Ia menyeru setiap orang kepada iman yang sama, dan di sisi Tuhan ia menyusun kedudukan hanya mengikut takwa.
Kesimpulannya — Janji Gita diberikan kepada orang-orang yang disusunnya mengikut kelahiran. Di sisi Tuhan, al-Quran tidak menyusun kedudukan sesiapa mengikut kelahiran.
Bhagavad Gita 9:32 — bab 9, ayat 32
“Kerana, wahai putera Prithâ! bahkan mereka yang lahir dalam keadaan berdosa, wanita, Vaisya, dan Sûdra juga, dengan berlindung kepadaku, mencapai matlamat yang tertinggi.”
Dipetik untuk
Orang-orang suci aliran pengabdian menghapuskan kasta. Sesetengahnya sendiri dilahirkan rendah, seperti Ravidas si tukang kulit. Mereka mengajarkan bahawa pengabdian yang penting, bukan kelahiran.
Jawapan
Ramai daripada orang-orang suci ini memang bercakap menentang kasta, dan itu kelebihan mereka. Tetapi mereka bercakap menentang kitab-kitab hukum dan para pendeta pada zaman mereka, bukan daripadanya. Gita, piagam pengabdian, masih meletakkan mereka yang dijanjikannya di sisi “mereka yang lahir dalam keadaan berdosa”. Ramanuja, seorang guru pengabdian kepada Vishnu, masih menyebutnya “perkara yang ditetapkan” bahawa golongan Shudra tidak layak bagi meditasi tentang Brahman. Seorang suci yang terpaksa membantah keputusan-keputusan tradisinya menunjukkan apakah keputusan-keputusan itu. Kesamarataan Islam tidak memerlukan bantahan seperti itu, kerana ia terdapat dalam al-Quran sendiri.
Kesimpulannya — Orang-orang suci itu membantah apa yang diajarkan teks-teks itu. Bantahan mereka mengesahkannya; ia tidak menghapuskannya.
Chandogya Upanishad 5.10.7 — bab 5, seksyen 10, ayat 7
“Mereka yang kelakuannya baik, akan segera mendapat kelahiran yang baik, kelahiran seorang Brâhmana, atau seorang Kshatriya, atau seorang Vaisya. Tetapi mereka yang kelakuannya jahat, akan segera mendapat kelahiran yang buruk, kelahiran seekor anjing, atau seekor babi, atau seorang Kandâla.”
Dipetik untuk
Kasta mengikut kelahiran adil, kerana kelahiran itu sendiri diperoleh. Jiwa dilahirkan di mana karma lalunya meletakkannya, maka kelahiran seorang Brahmin mencerminkan sifat-sifatnya daripada kehidupan-kehidupan yang lalu.
Jawapan
Jawapan ini mengakui maksud halaman ini: kasta adalah mengikut kelahiran. Ia hanya menambah sebab bagi kelahiran itu. Sebab itu tidak dapat diperiksa. Orang yang dilahirkan ke dalam kasta yang rendah tidak mengingati kehidupan yang dikatakan sedang dibayarnya. Namun Shudra tetap dihalang daripada Veda dalam kehidupan ini kerana perbuatan-perbuatan yang tidak dapat diketahuinya. Halaman tentang karma menjawab ini dengan panjang lebar. Islam memulakan setiap kehidupan dengan bersih. Nabi (ﷺ) bersabda setiap anak dilahirkan di atas fitrah, tabiat yang diberikan Tuhan kepada manusia. Setiap orang kemudian hanya memperoleh apa yang diusahakannya.
Kesimpulannya — Karma menerangkan kasta mengikut kelahiran. Ia tidak menggantikannya, dan ia bersandar pada kehidupan-kehidupan lalu yang tidak dapat diingati oleh orang yang dilahirkan rendah.
Perlembagaan India, 1950 — Perkara 17
Menghapuskan ‘ketaksentuhan’ dan melarang amalannya dalam apa-apa bentuk; menguatkuasakan apa-apa ketidakupayaan yang timbul daripadanya ialah kesalahan yang boleh dihukum oleh undang-undang.
Dipetik untuk
Kasta ialah adat masyarakat, bukan teras agama. Vivekananda, Gandhi dan ramai pembaharu memerangi amalan tidak boleh disentuh, dan Perlembagaan India telah menghapuskannya.
Jawapan
Para pembaharu betul kerana menentangnya, tetapi mereka menentang apa yang diajarkan teks-teks ini. Perkara 17 datang daripada perlembagaan sekular pada tahun 1950, bukan daripada perubahan dalam Veda, Gita, Manu atau Shankara. Vivekananda sendiri menulis bahawa amalan kesatuan Vedanta “tidak pernah berkembang dalam kalangan orang Hindu”. Dia menemuinya dalam “Islam dan Islam semata-mata”. Dia tetap seorang penganut Vedanta, sebagaimana ditunjukkan kata-katanya yang berikutnya, yang memberikan kesaksiannya tentang Islam lebih berbobot. Al-Quran tidak memerlukan pembaharuan tentang perkara ini. Ia mengajarkan sejak awal bahawa yang paling mulia ialah yang paling bertakwa.
Kesimpulannya — Pembaharuan itu datang dari luar kitab-kitab suci. Kesamarataan Islam terdapat dalam kitab sucinya.
Sahih al-Bukhari 7142 — Kitab al-Ahkam (Penghakiman), hadis 7142
Anas bin Malik meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) menyuruh orang Muslim mendengar dan mentaati sesiapa yang dilantik memegang kuasa ke atas mereka, walaupun dia seorang hamba Habsyah yang kepalanya seperti kismis.
Dipetik untuk
Orang Islam juga mempunyai kasta. Orang Islam Asia Selatan menyusun kedudukan keluarga mengikut keturunan, dan hukum Islam menimbang keturunan dalam perkahwinan.
Jawapan
Di mana orang Islam mengekalkan kasta, mereka melanggar kitab suci mereka sendiri. Dalam kemuliaan di sisi Tuhan, al-Quran menyusun kedudukan mengikut takwa semata-mata. Nabi (ﷺ) bersabda Tuhan melihat kepada hati dan amalan, bukan kepada rupa atau harta. Baginda mengahwinkan seorang hamba yang dibebaskan dengan sepupu baginda sendiri, seorang wanita yang mulia. Baginda menasihati seorang wanita Quraisy supaya berkahwin dengan anak hamba yang dibebaskan itu. Baginda menamakan seorang hamba yang dibebaskan antara guru-guru al-Quran, dan menyuruh orang Islam mentaati seorang hamba Habsyah yang memegang kuasa. Ramai fuqaha menimbang keturunan dalam perkahwinan. Kebanyakan mereka berpegang bahawa ini hak yang boleh dilepaskan oleh wanita itu dan wali-walinya, dan ia tidak pernah menghalang sesiapa daripada masjid, solat atau al-Quran. Halaman tentang kasta dalam kalangan orang Islam menjawab jawapan ini sepenuhnya. Seorang Muslim yang mengekalkan kasta menderhakai kitab sucinya. Seorang penganut Hindu yang menolak kasta menyimpang daripada kitab sucinya.
Kesimpulannya — Kasta dalam kalangan orang Islam ialah adat yang bertentangan dengan teks-teks Islam. Kasta dalam agama Hindu diajarkan oleh teks-teksnya.
Chandogya Upanishad 5.10.7 — bab 5, seksyen 10, ayat 7
“Mereka yang kelakuannya baik, akan segera mendapat kelahiran yang baik, kelahiran seorang Brâhmana, atau seorang Kshatriya, atau seorang Vaisya. Tetapi mereka yang kelakuannya jahat, akan segera mendapat kelahiran yang buruk, kelahiran seekor anjing, atau seekor babi, atau seorang Kandâla.”
Dipetik untuk
Saya tidak mengikut kasta. Petikan-petikan itu bagi orang yang bertabiat lain. Jalan pengabdian saya lebih tinggi, dan Krishna menilai mengikut sifat-sifat.
Jawapan
Ayat Chandogya bukan peraturan yang boleh dipilih seseorang untuk diikuti. Ia berkata bagaimana jiwa-jiwa dilahirkan. Kelakuan yang baik membawa kepada kelahiran yang tinggi, dan kelakuan yang jahat kepada “kelahiran seekor anjing, atau seekor babi”, atau seorang yang di luar kasta (Chandala). Jika ayat itu benar, ia menyusun kedudukan kelahiran pengabdi itu sendiri, sama ada dia mengikut kasta atau tidak. Walaupun janji Gita tentang matlamat tertinggi dibuat kepada mereka yang disebutnya “lahir dalam keadaan berdosa”. Islam tidak meletakkan kedudukan seperti itu ke atas sesiapa. Nabi (ﷺ) bersabda setiap anak dilahirkan di atas fitrah, tabiat yang diberikan Tuhan kepada manusia. Setiap orang hanya memperoleh apa yang diusahakannya. Dan “semulia-mulia kamu di sisi Allah ialah orang yang lebih taqwanya di antara kamu”.
Kesimpulannya — Tidak mengikut kasta tidak mengubah apa yang dikatakan kitab suci tentang kelahiran. Dalam Islam, tiada sesiapa yang disusun kedudukannya di sisi Tuhan mengikut kelahiran.
Rig Veda 10.90.11-12 — Mandala 10, Himne 90, ayat 11-12
“Apabila mereka membahagikan Purusha berapa banyak bahagian yang mereka buat? Apakah yang mereka sebut mulutnya, lengannya? Apakah yang mereka sebut pahanya dan kakinya? Brâhman ialah mulutnya, daripada kedua-dua lengannya Râjanya dijadikan. Pahanya menjadi Vaiṣya, daripada kakinya Ṣûdra dihasilkan.”
Dipetik untuk
Kasta mengikut kelahiran bukan agama Hindu. Pemerintah-pemerintah asing yang membawanya masuk, atau mengeraskannya.
Jawapan
Apa pun yang dilakukan pemerintah kemudian, kedudukan mengikut kelahiran diajarkan dalam kitab-kitab suci itu sendiri. Himne Purusha dalam Rig Veda berkata, “daripada kakinya Ṣûdra dihasilkan”. Chandogya Upanishad mengaitkan kelahiran yang tinggi atau rendah dengan kelakuan dalam kehidupan yang lalu. Gita berkata kewajipan-kewajipan empat golongan “dibezakan mengikut sifat-sifat yang lahir daripada tabiat”. Tetapi ia juga menyuruh seseorang tidak meninggalkan “kewajipan semula jadi”, kewajipan yang dibawanya sejak lahir. Manu memberikan setiap golongan kerjanya mengikut bahagian tubuh yang menjadi asalnya. Guru-guru Vedanta menghalang Shudra daripada mendengar Veda, sebagaimana ditunjukkan halaman ini. Tiada pemerintah yang menulis teks-teks ini. Susunan kedudukan Islam terdapat dalam teksnya sendiri. Al-Quran berfirman, “semulia-mulia kamu di sisi Allah ialah orang yang lebih taqwanya di antara kamu”.
Kesimpulannya — Kitab-kitab suci mengajarkan kedudukan mengikut kelahiran, dan tiada pemerintah yang menulisnya. Di sisi Tuhan, al-Quran menyusun kedudukan manusia mengikut takwa semata-mata.
Perspektif
Klasik: varna mengikut kelahiran
Empat golongan datang daripada tubuh Pencipta, Brahmin daripada mulut dan Shudra daripada kaki. Kelahiran seseorang ke dalam sesuatu golongan ialah buah perbuatan-perbuatannya yang lalu. Ia menetapkan kewajipannya dan haknya terhadap Veda.
Rig Veda dan Chandogya Upanishad, Manu, Brahma Sutra, bersama Medhatithi, Shankara dan Ramanuja
Golongan-golongan itu datang daripada bahagian-bahagian tubuh Pencipta, dan setiap satu diberikan pekerjaannya mengikut asal usul itu.
Sanggahan
Beginilah tradisi itu membaca teks-teksnya sendiri. Al-Quran memberikan asal usul yang lain: semua manusia datang daripada satu pasangan. Di sisi Tuhan yang paling mulia ialah yang paling bertakwa.
Kelahiran ke dalam golongan yang tinggi atau rendah ialah ganjaran atau hukuman bagi kelakuan dalam kehidupan yang lalu.
Sanggahan
Di sisi Tuhan, Islam tidak menyusun kedudukan sesiapa mengikut kelahiran atau kehidupan yang lalu (49:13). Nabi (ﷺ) bersabda setiap anak dilahirkan di atas fitrah, tabiat yang diberikan Tuhan kepada manusia. Setiap orang hanya memperoleh apa yang diusahakannya.
Shudra hanya mempunyai satu kelahiran dan tidak boleh mempelajari Veda; guru-guru Vedanta menyebut ini perkara yang telah ditetapkan.
Sanggahan
Islam tidak menghalang sesiapa daripada al-Quran kerana kelahiran. Sesiapa sahaja daripada mana-mana keturunan boleh mendengar, mempelajari dan mengajarkannya. Nabi (ﷺ) menamakan seorang hamba yang dibebaskan antara guru-gurunya.
Bacaan moden: mengikut sifat, bukan kelahiran
Krishna menjadikan empat golongan mengikut sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan, bukan mengikut keluarga. Varna, empat golongan itu, bukan jati. Jati bermaksud beribu-ribu kumpulan kelahiran, yang merupakan adat masyarakat. Epik itu berkata seorang Brahmin dikenali melalui kebajikannya. Orang-orang suci aliran pengabdian mengajarkan bahawa pengabdian yang penting, bukan kelahiran.
Ramai guru dan pembaharu Hindu moden
Gita berkata pembahagian kepada empat itu dijadikan mengikut sifat-sifat dan kewajipan-kewajipan.
Sanggahan
Itulah yang dikatakan ayat itu. Tetapi contoh Gita sendiri ialah kewajipan seorang Kshatriya untuk berperang, kewajipan yang dibawanya sejak lahir (18:48), dan ia takut akan percampuran kasta melalui kelahiran.
Gita sendiri tidak berkata bahawa kasta itu diwarisi.
Sanggahan
Telang mencatat ini. Tetapi Gita menyuruh seseorang tidak meninggalkan “kewajipan semula jadi”nya (saha-ja, kewajipan yang dibawanya sejak lahir, 18:48). Ia juga takut akan kasta-kasta bercampur melalui kelahiran (1:41-42). Telang menambah bahawa Apastamba, sebuah kitab hukum daripada tradisi yang sama, menyatakan dengan jelas bahawa kasta itu diwarisi.
Dalam Mahabharata, Yudhishthira berkata seorang Brahmin dikenali melalui kebajikannya, bukan kerana kelahiran semata-mata.
Sanggahan
Yudhishthira beralih kepada kebajikan kerana keturunan sukar diketahui. Epik yang sama berkata kedudukan seorang Brahmin tidak dapat diperoleh “kecuali melalui cara semula jadi iaitu kelahiran”.
Perspektif Islam
Semua manusia datang daripada satu pasangan. Tiada sesiapa yang dilahirkan lebih tinggi atau lebih rendah di sisi Tuhan, dan yang paling mulia ialah yang paling bertakwa.
Dalam kemuliaan di sisi Tuhan, al-Quran menyusun kedudukan manusia mengikut takwa semata-mata, bukan mengikut bangsa, suku atau kelahiran.
Setiap anak dilahirkan di atas fitrah, tanpa dosa atau beban daripada kehidupan sebelumnya. Setiap orang hanya memperoleh apa yang diusahakannya.
Nabi (ﷺ) mengahwinkan seorang hamba yang dibebaskan dengan sepupu baginda sendiri, seorang wanita yang mulia. Baginda menamakan seorang hamba yang dibebaskan antara guru-guru al-Quran.