Краток одговор
Тој не го напишал, а овие укори се дел од доказот. Човек што измислува писмо за да придобие следбеници има секаква причина да изостави секој прекор кон себе. Сепак Куранот го исправа Веровесникот Мухамед (ﷺ) со зборови што тој морал да им ги учи на сопствените следбеници. Го прекорува што се намуртил на слеп човек што дошол да учи. Го прашува зошто си забранил нешто што Бог го дозволил. Му кажува дека изборот да прости или да казни одредени луѓе не бил негов. Кога објавата престанала извесно време, бил исмеван и можел само да чека. Кога сонцето се помрачило на денот кога умрел неговиот син, не дозволил луѓето да го наречат тоа чудо. Одговорот на исламот: Куранот е Божји збор, а тој го пренел онака како што го примил, дури и таму каде што го исправа.
Целосно објаснување
Се намуртил на слеп човек
Цела една сура од Куранот започнува со прекор кон Веровесникот (ﷺ). Кај него дошол еден слеп човек барајќи да учи. Веровесникот (ﷺ) бил зафатен со првенците на Мека, па се намуртил и се свртел. Куранот го бележи намуртувањето и вели дека токму слепиот човек го заслужувал неговото внимание. Веровесникот (ﷺ) потоа ги учел тие зборови на глас.
“Тој се намурти и се сврте затоа што слепиот му пријде. А што знаеш ти, можеби тој сака да се очисти, или да се подучи, па поуката да му користи. Тој што е богат, ти него го советуваш, а ти не си виновен ако тој не сака да верува. А тој што ти приоѓа брзајќи и се плаши, ти го занемаруваш.”
Си забранил нешто дозволено
Веровесникот (ﷺ) се заколнал дека нема да јаде мед откако една од неговите сопруги му рекла дека остава непријатен мирис. Две од неговите сопруги се договориле која и да ја посети да му го каже ова. Аиша, една од тие две сопруги, ја пренесува приказната. Куранот го прашал: „зошто си го забрануваш себеси тоа што Аллах (﷾) ти го дозволил“, и го именувал неговиот мотив: „сакајќи го задоволството на своите сопруги“.
“О, Веровеснику, зошто си го забрануваш себеси тоа што Аллах ти го дозволил, сакајќи го задоволството на своите сопруги? А Аллах многу простува и Милостив е.”
Аиша пренесува дека Веровесникот (ﷺ) пиел мед во куќата на својата сопруга Зејнеб бинт Џахш. Аиша и Хафса се договориле дека која и да ја посети ќе му каже дека мириса на непријатна смола; една од нив тоа го направила, а тој рекол дека никогаш повеќе нема да го пие. Тогаш биле објавени почетните ајети од сурата Ет-Тахрим, кои го прашуваат зошто си забранил нешто што Аллах го дозволил.
Одлуката не била негова
На сабах-намазот Веровесникот (ﷺ) барал од Бога да проколне одредени непријателски водачи по име. Куранот му рекол дека работата не зависи од него. Само Бог ќе одлучи дали ќе им прости или ќе ги казни.
“Од тебе не зависи дали Тој покајанието нивно ќе го прифати или на маки ќе ги стави, бидејќи тие навистина се насилници.”
Абдуллах ибн Омер пренесува дека го слушнал Веровесникот (ﷺ), на сабах-намазот, како бара од Аллах да проколне одредени именувани мажи. Тогаш Аллах го објавил ајетот што му кажува дека одлуката не е негова.
Кога објавата престанала
Извесно време до Веровесникот (ﷺ) не доаѓала објава. Една жена од Курејшите, водечкото племе на Мека, го исмевала дека неговиот ѓавол го напуштил. Тој не можел ништо да направи за објавата да дојде. Кога дошла, ѝ одговорила: „Господарот твој не те напуштил и не те замразил!“ Човек што самиот ги составува зборовите можел да ја прекине таа тишина уште првиот ден.
Џундеб ибн Абдуллах пренесува дека Џибрил извесно време не доаѓал кај Веровесникот (ﷺ), а една жена од Курејшите го исмевала, велејќи дека неговиот ѓавол го напуштил. Тогаш биле објавени почетните ајети од сурата Ед-Духа: неговиот Господар не го напуштил.
“Се колнам во утрото, и во ноќта кога ќе стивне. Господарот твој не те напуштил и не те замразил!”
Чудото што го одбил
Малиот син на Веровесникот (ﷺ), Ибрахим, умрел на денот на едно помрачување, кога сонцето потемнува. Луѓето рекле дека сонцето се помрачило поради него. Човек што измислува религија би ги оставил да веруваат во тоа. Тој ги исправил: сонцето и месечината не се помрачуваат поради ничија смрт или раѓање.
Ел-Мугире ибн Шуба пренесува дека сонцето се помрачило на денот кога умрел синот на Веровесникот (ﷺ), Ибрахим, и луѓето рекле дека се помрачило поради смртта на Ибрахим. Веровесникот рекол дека сонцето и месечината не се помрачуваат поради смртта или раѓањето на никого, и им рекол да клањаат намаз и да Го повикуваат Аллах кога ќе видат помрачување.
Исправен бил дури и начинот на кој учел
Куранот исто така му кажува на Веровесникот (ﷺ) како да го прима. Тој брзо ги мрдал усните за да го задржи секој нов ајет. Му било кажано да не брза. Собирањето и учењето на Куранот било Божја задача, а неговата била да следи. Наредбата ‘Кажи’ доаѓа повеќе од триста пати, кажувајќи му што да каже. Бог зборува во прво лице: „Навистина, Јас Сум Аллах (﷾)!“ Книгата му зборува нему. Не зборува во негово име.
“Не изговарај го Куранот со јазикот свој за што побргу да го запомниш, Ние сме должни да го собереме за ти да го читаш. А кога го читаме, ти следи го читањето негово, а потоа, Ние сме должни да го објасниме.”
Ибн Аббас објаснува дека Веровесникот (ﷺ) ја чувствувал објавата како тешка и брзо ги мрдал усните со неа, сè додека Аллах не објавил дека не треба да го брза својот јазик: собирањето и учењето на Куранот е Аллахова задача. Потоа слушал додека Џибрил учел, а потоа го учел онака како што го учел Џибрил.
“Навистина, Јас Сум Аллах! Нема друг бог освен Мене, па Мене обожувај Ме и кога ќе се сетиш на Мене, намазот (молитвата) извршувај го!”
| Ајет | Што исправа |
|---|---|
| 80:1-10 | Се намуртил и се свртел од слеп човек што дошол да учи. |
| 66:1 | Си го забранил медот, кој Бог го дозволил, за да им угоди на две свои сопруги. |
| 3:128 | Дали ќе им се прости или ќе бидат казнети одредени непријателски водачи не била негова одлука. |
| 75:16-19 | Му било кажано да не ги брза усните за да го задржи секој нов ајет. |
Секој од нив им го учел на сопствените следбеници.
Приговорот и одговорот
Куран 80:1-10 — сура Абесе, ајети 1-10
“Тој се намурти и се сврте затоа што слепиот му пријде. А што знаеш ти, можеби тој сака да се очисти, или да се подучи, па поуката да му користи. Тој што е богат, ти него го советуваш, а ти не си виновен ако тој не сака да верува. А тој што ти приоѓа брзајќи и се плаши, ти го занемаруваш.”
Наведено за
Авторот може да пишува укори кон себе за да изгледа чесен, или затоа што неговата совест се променила. Значи, укорите не покажуваат извор надвор од него.
Одговорот
Авторот би можел да додаде мала грешка за да изгледа скромен. Намуртувањето е запишано со зборови што морал да им ги учи на сопствените следбеници. Но најсилните знаци воопшто не се текстови. Тој не можел да донесе објава кога ќе го поттикне совеста. Кога објавата престанала, бил исмеван и можел само да чека, а човек што ги составува зборовите можел тоа да го заврши уште првиот ден. Кога луѓето помрачувањето го нарекле чудо за неговиот син, тој ја одбил честа.
Каде завршува — Паузата и помрачувањето не биле зборови што тој можел да ги состави, и двете го чинеле нешто. Тоа одговара на пратеник што го пренесува она што му е дадено, а не на автор што го дотерува својот углед.
Гледишта
Исламското гледиште
Куранот е Божји збор, даден на Веровесникот (ﷺ) преку мелекот Џибрил. Тој го пренел онака како што го примил, вклучувајќи ги и ајетите што го исправаат. Така постапува чесен пратеник, а фалсификатор не постапува така.
Куранот го прекорува Веровесникот (ﷺ) што се намуртил и се свртел од слеп човек што дошол да учи.
Куранот го прашува Веровесникот (ﷺ) зошто си забранил нешто што Бог го дозволил, за да им угоди на своите сопруги. Неговата сопруга Аиша го пренесува поводот.
Веровесникот (ﷺ) се молел против одредени луѓе. Куранот му кажува дека одлуката да им прости или да ги казни не била негова.
Објавата престанала извесно време, а Веровесникот (ﷺ) бил исмеван поради тоа. Одговорот дошол дури кога објавата продолжила.
Кога луѓето рекле дека сонцето се помрачило поради смртта на неговиот син, Веровесникот (ﷺ) го негирал тоа наместо да ја прифати честа.
Човек што измислува писмо не би ставил јавни укори кон себе во текст што мора да им го учи на своите следбеници. Значи, овие ајети укажуваат на извор надвор од него.
Куранот е Божји збор, кој Веровесникот (ﷺ) го примил и го пренел без да му додаде ништо.