Дали некое друго свето писмо е зачувано како Куранот?

Ебу Хурејре пренесува дека Џибрил го преминувал Куранот со Веровесникот (ﷺ) еднаш секоја година, а двапати во годината кога тој умрел.

Зејд ибн Сабит пренесува дека откако многумина што го знаеле Куранот напамет биле убиени кај Јемама, Ебу Бекр го замолил да го собере Куранот во еден том, потсетувајќи го дека тој ја запишувал објавата за Аллаховиот Пратеник. Зејд го собрал од запишани парчиња и од меморијата на луѓето, а довршениот примерок поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса.

Енес пренесува дека Хузејфе ибн ел-Јеман, вознемирен од тоа колку војниците од Сирија и Ирак се разликувале во учењето на Куранот, го поттикнал Осман да го спаси уметот пред тој да се раздели околу својата Книга како што се разделиле Евреите и христијаните. Осман ги позајмил собраните листови што ги чувала Хафса, им наредил на Зејд ибн Сабит и на тројца мажи од Курејшите да ги препишат, велејќи им на тројцата дека секаде каде што ќе се разликуваат со Зејд, треба да пишуваат на дијалектот на Курејшите, на кој е објавен Куранот, ѝ ги вратил листовите, испратил по еден примерок во секоја покраина и наредил сиот друг пишан куранскиот материјал да биде изгорен.

Џејмисон и Вицел пишуваат дека Риг Веда во основа е пренесена само во една исклучително добро зачувана школа, онаа на Шакаља, чија анализа на текстот збор по збор (Падапатха) исто така е пренесена; збирките Башкала и Мандукеја се изгубени. Нивната табела на ведски текстови ги наведува зачуваните збирки: една од Риг Веда, три од Сама Веда, шест од Јаџур Веда (една од нив делумна) и две од Атхарва Веда, за кои велат дека значително се разликуваат една од друга. Табелата означува други текстови како изгубени, како Брахмана на школата Паипалада, од која нема зачуван текст.

“и шветамбарите и дигамбарите ни кажуваат дека покрај ангите постоеле и други и веројатно постари дела, наречени пурви, од кои првично имало четиринаесет. Знаењето за овие пурви постепено се губело, додека најпосле целосно не исчезнало.”

“Монасите од Големиот собор утврдија учење спротивно (на вистинската Вера). Менувајќи ја изворната редакција, направија друга редакција. Пренесоа сути што припаѓаа на едно место (од збирката) на друго место; го уништија (вистинското) значење и Верата, во Винаја и во петте Збирки (на сути).”

“Слушам дека хрониките на царевите, а исто така и изворните зборови што ги поседуваат разните семејства, отстапуваат од точната вистина и најчесто се проширени со празни лаги.”

Поглавјето на Сима Ќјен за Лаоцзи вели дека тој бил Ли Ер, наречен и Дан, човек од Чу што ги чувал архивите на дворот Џоу. Лаоцзи ги негувал Патот и доблеста, а неговото учење имало за цел да се скрие и да нема име. Кога ја напуштил Џоу, чуварот на еден премин го замолил да напише книга. Така напишал книга во два дела, од околу пет илјади зборови, за значењето на Патот и доблеста. Потоа заминал, и никој не знае каде завршил. Поглавјето потоа дава други раскажувања. Некои велат дека тоа бил Лао Лаицзи, исто така човек од Чу, кој напишал петнаесет поглавја за употребата на таоистичкото учење. Запишува дека Големиот историчар на Џоу, исто така по име Дан, но напишано со друг знак, се сретнал со војводата Сјен од Ќин долго по смртта на Конфучиј. Некои велат дека овој Дан бил Лаоцзи, некои велат не, и никој не знае дали е така. Лаоцзи го нарекува благородник што живеел скриен од светот.

Вели дека Гуру Арџан и неговиот писар Бхаи Гурдас го довршиле првото издание, Ади Грант, во 1604 и го поставиле во Златниот храм во Амритсар. Неговите химни се главно од шестмина од Гуруата, а други се од хинду бхакти светци и од суфијата Шејх Ферид. Гуру Гобинд Синг подоцна ги додал химните на Гуру Тег Бахадур за да го направи конечното издание. Написот известува за научна расправа околу два рани ракописа: на едно место ракописот од Картарпур ги има само двата почетни реда од една химна на Гуру Арџан, по кои следат празни листови, додека ракописот Бано, датиран во 1644, ја има целата химна. Научниците не се согласуваат кој го одразува оригиналот.

Наведува приказ од вториот век н.е. на Бан Гу дека Аналектите ги составиле првата и втората генерација ученици на Конфучиј и потоа приватно се пренесувале со векови. Забележува дека класичарот Џу Веиџенг во 1986 тврдел оти Аналектите ниту се наведуваат ниту се именуваат пред вториот век пр.н.е., векот во кој нивниот текст бил утврден, и дека ископаните примероци потекнуваат од првиот век пр.н.е. Претпоставува дека Аналектите делумно можеби се избор од поголема и поразновидна збирка материјал поврзан со Конфучиј.

“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”

“А зошто тие не го проучуваат Куранот? Бидејќи, да е од некој друг, а не од Аллах, тие во него би нашле многу противречности!”

“А ако се сомневате во тоа што Сме му го објавиле на Својот роб, тогаш, донесете вие едно поглавје слично на тоа; повикајте ги и божествата ваши, ако вистината ја зборувате.”