Краток одговор
Само делумно. Она што е зачувано е чувано со извонредна грижа. Свештениците ја пренесувале Риг Веда напамет, збор по збор, а научниците велат дека е исклучително добро зачувана. Но повеќето гранки на Ведата не се зачувале. Околу 150 пр.н.е. граматичарот Патанџали избројал повеќе од 130 гранки на Ведата. Многу од нив имале свои текстови. Денес се зачувани околу десетина ведски збирки, и само една од Риг Веда. Едно класично хинду дело за дармата претпоставува дека делови од Ведата се изгубени. И значењето рано било спорно. Во една древна студија за зборовите на Ведата еден учител вели дека стиховите немаат значење, и книгата на Јаска мора да му одговори. Куранот вели дека Бог ќе го чува. Она што Бог сакал да остане во него е зачувано целосно, на јазик што и денес се зборува.
Целосно објаснување
Хинду аргументот: текст чуван збор по збор
Хиндусите одговараат дека ниеден текст на земјата не бил пренесуван со поголема грижа од Ведата. Свештениците ги учеле химните напамет и ги рецитирале во неколку утврдени облици. Еден го дава секој збор посебно, без гласовните промени на сврзаниот говор (падапатха). Други го повторуваат секој збор со соседните во утврдени шеми, така што секоја грешка веднаш се гледа. Западните научници се согласуваат. Стефани Џејмисон и Мајкл Вицел, научници по санскрит, велат дека зачуваната Риг Веда е исклучително добро зачувана. Вицел вели дека Ведите треба да се гледаат како магнетофонски снимки, пренесувани обично без промена на ниеден збор. Хиндусите додаваат дека гранките (шакхи) биле школи на рецитирање, а не различни Веди. Губењето на една школа, велат тие, не е губење на Ведата. Ведата е вечна: мудреците ја виделе, а не ја создале. А кога еден учител по име Каутса рекол дека ведските стихови немаат значење, Јаска му одговорил точка по точка. Јаска ја напишал Нирукта, древна студија за зборовите на Ведата.
Џејмисон и Вицел пишуваат дека Риг Веда во основа е пренесена само во една исклучително добро зачувана школа, онаа на Шакаља, чија анализа на текстот збор по збор (Падапатха) исто така е пренесена; збирките Башкала и Мандукеја се изгубени. Нивната табела на ведски текстови ги наведува зачуваните збирки: една од Риг Веда, три од Сама Веда, шест од Јаџур Веда (една од нив делумна) и две од Атхарва Веда, за кои велат дека значително се разликуваат една од друга. Табелата означува други текстови како изгубени, како Брахмана на школата Паипалада, од која нема зачуван текст.
Вицел пишува дека Ведите биле составени усно и сè уште се, делумно, усна литература, и дека треба да се сметаат за магнетофонски снимки направени во ведскиот период и пренесувани усно, обично без промена на ниеден збор.
“Ведските строфи имаат значење, затоа што (нивните) зборови се истоветни (со оние на говорниот јазик).”
“Што се однесува до (приговорот) дека нивното значење е противречно, (одговараме) дека истиот (приговор) важи и за секојдневниот говор на светот, како ‘овој брахман нема соперник’, ‘овој крал нема непријатели’ итн. Што се однесува до (приговорот) дека се наложува на лице што веќе е запознаено, (одговараме) дека при поздравувањето човек го објавува своето име на некој што веќе го знае; мешавината од мед и млеко се објавува (на гостинот) што веќе ја знае. Што се однесува до (приговорот) дека Адити е сè, (одговараме) дека истото е во секојдневниот говор на светот, како ‘сите течности престојуваат во водата’. Што се однесува до (приговорот) дека нивното значење е нејасно, (одговараме) дека не е вина на столбот ако слепиот не го гледа; тоа е вина на самиот човек.”
Што избројал Патанџали и што е зачувано
Околу 150 пр.н.е. граматичарот Патанџали, покажувајќи колку е широка употребата на зборовите, ги наведува четирите Веди „поделени на многу начини“. Брои 101 гранка на Јаџур Веда, 21 на Риг Веда и 9 на Атхарва Веда. На Сама Веда ѝ дава илјада „патеки“. Вицел смета дека списокот делумно е јасно нереален. Дури и без илјадата на Сама Веда, Патанџали брои 131 гранка. Наспроти тој список, табелата на ведски текстови што ја составиле Џејмисон и Вицел покажува дека се зачувани околу десетина збирки химни и формули (самхити). Од Риг Веда, според нивните зборови, во основа е зачувана само една: онаа на школата Шакала. Збирките Башкала и Мандукеја се изгубени. Вицел забележува дека Башкала имала повеќе химни и завршувала со друга химна. Таму упатува на дополнителните химни на Риг Веда (Кхили), зачувани во една збирка чувана во Кашмир. Значи некои од тие дополнителни химни можеби се зачувани. Изгубена е самата Башкала Риг Веда, со својот редослед и свој крај. Исчезнале и книгите со објаснувања. Брахмана на школата Паипалада нема зачуван текст. Раните текстови на Јаџур Веда, како Чарака Самхита, се зачувани само во фрагменти. Еден подоцнежен текст дава друго броење, кое не треба да се меша со она на Патанџали. Муктика Упанишада, доцна Упанишада, го прикажува Рама како ги брои гранките. На Риг Веда ѝ дава 21, на Јаџур 109, на Сама 1.000, а на Атхарва 50. Секоја гранка, вели тој, има по една Упанишада. Според тоа броење имало 1.180 Упанишади. Таа именува 108.
Во воведот на својот голем коментар на граматиката на Панини, Патанџали објаснува колку е широка употребата на зборовите. Меѓу полињата на нивната употреба ги наведува четирите Веди, со нивните помошни науки и тајни учења, ‘поделени на многу начини’: 101 гранка на свештениците адхварју (Јаџур Веда), Сама Веда ‘со илјада патеки’, Риг Веда ‘на 21 начин’ и Атхарва Веда ‘на 9 начини’.
Вицел смета дека списокот на школи кај Патанџали (21 на Риг Веда, 101 на Јаџур Веда, 1.000 на Сама Веда, 9 на Атхарва Веда) делумно е јасно нереален (стр. 259, бел. 10). Забележува дека други верзии на Риг Веда, сега изгубени, како онаа на школата Башкала, имале повеќе химни и завршувале со друга химна; само Шакала Риг Веда завршува со химната што ја има денес (стр. 265, бел. 32). Таму ги споредува со апокрифните химни на Риг Веда (збирката Кхила), за кои на стр. 284-285 опишува дека се пренесувани како посебна збирка само во Кашмир. Опишува и рани текстови на Јаџур Веда познати само од фрагменти, меѓу нив сега изгубената Чарака Самхита (стр. 298).
Џејмисон и Вицел пишуваат дека Риг Веда во основа е пренесена само во една исклучително добро зачувана школа, онаа на Шакаља, чија анализа на текстот збор по збор (Падапатха) исто така е пренесена; збирките Башкала и Мандукеја се изгубени. Нивната табела на ведски текстови ги наведува зачуваните збирки: една од Риг Веда, три од Сама Веда, шест од Јаџур Веда (една од нив делумна) и две од Атхарва Веда, за кои велат дека значително се разликуваат една од друга. Табелата означува други текстови како изгубени, како Брахмана на школата Паипалада, од која нема зачуван текст.
Рама му кажува на Хануман дека Риг Веда има 21 гранка, Јаџур Веда 109, Сама Веда 1.000, а Атхарва Веда 50, и дека во секоја гранка има по една Упанишада (вкупно 1.180 според тоа броење). Потоа му кажува за ослободување да ја проучува само Мандукја, или пак 10, или 32, или 108-те Упанишади, чии имиња ги набројува.
Самото хинду право претпоставува изгубена Веда
Мимамса е школата што го брани авторитетот на Ведата. Нејзиниот прирачник, Нјаја-мала-вистара од Мадхава, средновековен научник, објаснува зошто правните книги на Ману и другите мудреци сè уште обврзуваат. Тие собираат прописи „расфрлани низ различни Веди“, вели тој, и такви што можат да се видат и такви што не можат. Џон Мјур, шкотски научник по санскрит од 19 век, го превел пасусот. Тој го чита како верување дека делови од Ведата што Ману и другите ги имале пред себе сега се изгубени. Истиот прирачник вели дека учените луѓе денес не можат да ја повикаат таа далечна Веда како што можел Ману. Значи се вели дека правото почива на ведски текстови што никој жив сега не може да ги прочита. Мјур забележува дека оваа претпоставка ги прави Ману и другите мудреци практично речиси непогрешливи.
“Различно сфатената смрити е заснована на Ведата, затоа што преданијата, како оние за иницијацијата, проучувањето итн., ги составиле ведски луѓе, како Ману и други. Ниту треба да се претпоставува дека смрити е бескорисна, бидејќи таа во сожет облик собира разновидни прописи за работите што треба да се почитуваат, кои се расфрлани низ различни Веди, и такви што ни се видливи и такви што ни се невидливи.”
“Овој последен израз се чини дека упатува на претпоставката дека некои делови од Ведата што Ману и другите ги имале пред себе кога ги составувале своите дела сега се изгубени.”
Значењето веќе било спорно
Нирукта на Јаска е, вели нејзиниот преведувач, најстарата индиска книга за етимологијата, науката за потеклото на зборовите. Таа бележи еден учител по име Каутса. Тој сметал дека е бесполезно да се бара значењето на ведските стихови, затоа што тие немаат значење. Една од неговите причини била дека тие си противречат. Еден вели дека имало само еден Рудра, додека друг зборува за Рудри во илјадници. Јаска го отфрлил Каутса и одговорил на секоја точка. Стиховите имаат значење, вели тој, затоа што нивните зборови се зборови од секојдневниот говор. Но расправата покажува дека смислата на химните не се пренела заедно со нивниот звук. Самиот Јаска прашува кои се Ашвините, божества близнаци на кои им се упатени многу химни. Тој пренесува четири одговори. Некои велат небото и земјата, други денот и ноќта, некои сонцето и месечината, а историчарите велат двајца добри кралеви. Јаска ги дава овие како мислења на различни луѓе, а не како слоеви на едно значење. Зборовите биле зачувани. Но што значеле станало прашање на завојувани школи.
“‘Ако (целта на науката) е да се утврди значењето на ведските строфи, таа е бескорисна’, вели Кауца, ‘зашто ведските строфи немаат значење’; ова треба да се утврди со следните аргументи: исказите имаат утврдени зборови, а и нивниот редослед е непроменливо утврден. Понатаму, извршувањето на обредниот облик го наложува Брахмана, како ‘Рашири го’, и тој го раширува; ‘Да излеам’, и тој излева. Понатаму, нивното значење е невозможно, како ‘Спаси го, о растение!’, а додека удира, човек изјавува: ‘Не повредувај го, о Секиро!’ Освен тоа, нивното значење е противречно, како ‘Имаше само еден Рудра и немаше втор’ и ‘Рудри, што на земјата се илјадници без број’; ‘О Индра! ти си роден без непријател’ и ‘Индра победи сто војски заедно’.”
“Ведските строфи имаат значење, затоа што (нивните) зборови се истоветни (со оние на говорниот јазик).”
“Кои се тогаш Ашвините? Според некои тие се небото и земјата; денот и ноќта, според други. Некои ги сметаат за сонцето и месечината, (додека) историчарите ги сметаат за двајца доблесни кралеви.”
Подоцнежни раце во правните книги и во епот
Ману вели дека ни Ведата ни правните книги никогаш не смеат да се доведуваат во прашање. Правните книги сепак покажуваат промени. Васиштха дармасутра, древна правна книга, наведува стих од ‘Манава’, книга на Ману. Месото не може да се добие без повредување на живите суштества, вели тој, затоа мудреците велат дека колењето при жртва не е колење. Денешната Манусмрити го има истиот стих со поинаков крај: „затоа нека го избегнува (јадењето) месо“. Георг Билер, научник од 19 век што ги превел двете книги, проценил дека крајот бил изменет за да одговара на учењето за ненасилство. Сепак, порано во истата глава, денешниот Ману сè уште вели дека колењето за жртви не е колење. Билер додава дека четири стиха што Васиштха ги дава во името на Харита и Јама во Ману стојат како зборови на таткото на човештвото. Ралф Грифит бил преведувач на Рамајана (епот за Рама) од 19 век. Тој проценил дека завршетокот на нејзината шеста книга е дело на подоцнежна рака од онаа на Валмики. Нејзината седма книга ја нарекол додаток. Индиските научници, додава тој, сепак ја припишуваат таа книга на Валмики. Традиционалниот текст не означува кои делови дошле подоцна.
“Но под шрути (откровение) се мисли на Ведата, а под смрити (предание) на Установите на светиот закон: тие две не смеат да се доведуваат во прашање во ниедна работа, бидејќи од тие две засија светиот закон.”
“Месото никогаш не може да се добие без повредување на живите суштества, а повредувањето на живите суштества не донесува небесно блаженство; затоа (мудреците изјавуваат дека) колењето (на животни) при жртва не е колење (во обичната смисла на зборот).”
“Месото никогаш не може да се добие без повреда на живите созданија, а повредата на чувствителните суштества е штетна за (постигнувањето на) небесното блаженство; затоа нека го избегнува (јадењето) месо.”
“Самиот Свајамбху (Самопостоечкиот) ги создаде животните заради жртвите; жртвите (се воспоставени) за доброто на целиов овој (свет); затоа колењето (на животни) за жртви не е колење (во обичната смисла на зборот). Билките, дрвјата, говедата, птиците и (другите) животни што биле уништени за жртви добиваат (кога ќе се преродат) повисоки постоења. При принесувањето на мешавината од мед (на гостин), при жртва и при обредите во чест на маните, но само во овие прилики, може да се убие животно; тоа (правило) го објави Ману. Двапати роден човек што, знаејќи го вистинското значење на Ведата, убива животно за овие цели, ги прави и себеси и животното да влезат во најблажена состојба.”
“Меѓу стиховите, првиот се наоѓа во целост во метричката Манусмрити, а вториот исто така има свој претставник во тоа дело, иако неговиот завршен дел е изменет на таков начин што дозволата за колење животни при жртви е претворена во апсолутна забрана за одземање животински живот.”
“Освен тоа, има четири стиха што, иако Васиштха им ги припишува на Харита и Јама, се вклучени во нашата Манусмрити и се третираат како изреки на таткото на човештвото.”
“Дури и приказната да не беше целосна, заклучокот на последната песна од шестата книга, очигледно дело на подоцнежна рака од онаа на Валмики, кој зборува за славното и среќно владеење на Рама и им ветува благослови на оние што ја читаат и слушаат Рамајана, би бил доволен да покаже дека, кога биле додадени овие стихови, поемата се сметала за завршена. Утаракханда или Последната книга е само додаток или дополнение и раскажува само за настани пред и по оние опишани во првобитната поема. Индиските научници, меѓутоа, водени од почитувачка љубов кон преданието, едногласно ја припишуваат оваа Последна книга на Валмики и ја сметаат за дел од Рамајана.”
Куранот: чуван и разбран
Куранот вели дека Бог го објавил и дека ќе го чува. Вели дека е направен Куран на арапски за да можат неговите слушатели да разберат, и дека е направен лесен за разбирање и паметење. Неговата историја одговара на тврдењето. Ангелот Џибрил го преминувал Куранот со Веровесникот (ﷺ) секоја година, а двапати во неговата последна година. Набргу по неговата смрт Ебу Бекр наредил да се собере во еден том, од пишани парчиња и од паметењето на луѓето. Помалку од дваесет години по неговата смрт Осман испратил копии од тој том во секоја покраина. Секоја муслиманска заедница денес ги учи истите 114 сури. Арапскиот, јазикот на кој се, се зборува и чита без прекин од кога Куранот бил објавен. Страниците на сајтот за копиите на Осман и за најстарите ракописи ги даваат доказите во целост.
“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”
“Ние ја објавуваме како Куран на арапски јазик, за да разберете,”
“И Ние Куранот го направивме лесен за поука – па има ли некој да прими поука?”
Ебу Хурејре пренесува дека Џибрил го преминувал Куранот со Веровесникот (ﷺ) еднаш секоја година, а двапати во годината кога тој умрел.
Зејд ибн Сабит пренесува дека откако многумина што го знаеле Куранот напамет биле убиени кај Јемама, Ебу Бекр го замолил да го собере Куранот во еден том, потсетувајќи го дека тој ја запишувал објавата за Аллаховиот Пратеник. Зејд го собрал од запишани парчиња и од меморијата на луѓето, а довршениот примерок поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса.
Енес пренесува дека Хузејфе ибн ел-Јеман, вознемирен од тоа колку војниците од Сирија и Ирак се разликувале во учењето на Куранот, го поттикнал Осман да го спаси уметот пред тој да се раздели околу својата Книга како што се разделиле Евреите и христијаните. Осман ги позајмил собраните листови што ги чувала Хафса, им наредил на Зејд ибн Сабит и на тројца мажи од Курејшите да ги препишат, велејќи им на тројцата дека секаде каде што ќе се разликуваат со Зејд, треба да пишуваат на дијалектот на Курејшите, на кој е објавен Куранот, ѝ ги вратил листовите, испратил по еден примерок во секоја покраина и наредил сиот друг пишан куранскиот материјал да биде изгорен.
Хинду одговорите, одговорени
Џејмисон и Вицел, Ведскиот хиндуизам (1992)
Џејмисон и Вицел пишуваат дека Риг Веда во основа е пренесена само во една исклучително добро зачувана школа, онаа на Шакаља, чија анализа на текстот збор по збор (Падапатха) исто така е пренесена; збирките Башкала и Мандукеја се изгубени. Нивната табела на ведски текстови ги наведува зачуваните збирки: една од Риг Веда, три од Сама Веда, шест од Јаџур Веда (една од нив делумна) и две од Атхарва Веда, за кои велат дека значително се разликуваат една од друга. Табелата означува други текстови како изгубени, како Брахмана на школата Паипалада, од која нема зачуван текст.
Наведено за
Ниеден спис на земјата не бил чуван со поголема грижа. Риг Веда се рецитира слог по слог, во неколку облици што се проверуваат еден со друг, уште од ведското време. Самите западни научници велат дека е исклучително добро зачувана. За текст чуван толку точно не може да се рече дека не е зачуван.
Одговорот
Тоа е точно, и треба јасно да се каже. Она што е зачувано од Риг Веда е чувано со извонредна грижа, и ништо на оваа страница не вели дека зачуваниот текст е расипан. Но прашањето не е дали зачуваното е добро чувано. Прашањето е дали Ведата е зачувана. Грижата за зачуваното не го враќа изгубеното. Од школите на Риг Веда, според зборовите на Џејмисон и Вицел, во основа останал само еден текст. Верзијата Башкала, со повеќе химни и друг крај, е изгубена. Од гранките што ги брои Патанџали останале околу десетина збирки. Самото хинду право, во прирачникот на Мимамса, вели дека црпи од Веди што повеќе не можат да се видат. А точниот звук не е зачувано значење. Во времето на Јаска еден учител по име Каутса можел да рече дека ведските строфи немаат значење, а Јаска пренесува четири одговори на тоа кои се Ашвините.
Каде завршува — Зачуваната Риг Веда е извонредно добро чувана. Ведата како целина не е: повеќето нејзини гранки се изгубени, а нејзиното значење било спорно уште во старината.
Патанџали, Махабхашја, Паспашахника — за вартиката ‘сарве дешантаре’ (Килхорн, том 1, стр. 9)
Во воведот на својот голем коментар на граматиката на Панини, Патанџали објаснува колку е широка употребата на зборовите. Меѓу полињата на нивната употреба ги наведува четирите Веди, со нивните помошни науки и тајни учења, ‘поделени на многу начини’: 101 гранка на свештениците адхварју (Јаџур Веда), Сама Веда ‘со илјада патеки’, Риг Веда ‘на 21 начин’ и Атхарва Веда ‘на 9 начини’.
Наведено за
Гранките (шакхи) биле школи на рецитирање, како читањата на Куранот (кираати). Тие ја рецитирале едната Веда со мали разлики, а илјадата патеки на Сама Веда се начини на пеење. Губењето на една школа не е губење на Ведата.
Одговорот
Гранките не се разликувале само по звукот. Многу школи имале свои текстови. Вицел забележува дека изгубената Башкала Риг Веда имала повеќе химни од нашата и завршувала со друга химна. Џејмисон и Вицел наведуваат и цели книги, како Брахмана на школата Паипалада, од кои нема зачуван текст. Муктика Упанишада, подоцнежна од Патанџали и со друго броење, ѝ дава на секоја гранка своја Упанишада. Тоа прави 1.180, од кои таа именува 108. Тоа е повеќе од прашање на изговор. Читањата на Куранот се поинаква работа. Муслиманските научници се согласуваат дека секое признато читање одговара на пишаниот текст на Осман и води до Веровесникот (ﷺ) преку исправен синџир. Тие читања и денес се поучуваат и се учат, и ниедно не му противречи на друго. Ниедно читање не додава сура ниту одзема сура. Страницата на сајтот „Дали постојат различни верзии на Куранот?“ ги дава деталите.
Каде завршува — Многу гранки на Ведата имале свои текстови, а повеќето гранки сега се изгубени. Признатите читања на Куранот сè уште се поучуваат и се учат, одговараат на еден пишан текст, и ниедно не му противречи на друго.
Нирукта 1.16 — глава 1, оддел 16 (одговорите на Јаска на приговорите на Кауца)
“Што се однесува до (приговорот) дека нивното значење е противречно, (одговараме) дека истиот (приговор) важи и за секојдневниот говор на светот, како ‘овој брахман нема соперник’, ‘овој крал нема непријатели’ итн. Што се однесува до (приговорот) дека се наложува на лице што веќе е запознаено, (одговараме) дека при поздравувањето човек го објавува своето име на некој што веќе го знае; мешавината од мед и млеко се објавува (на гостинот) што веќе ја знае. Што се однесува до (приговорот) дека Адити е сè, (одговараме) дека истото е во секојдневниот говор на светот, како ‘сите течности престојуваат во водата’. Што се однесува до (приговорот) дека нивното значење е нејасно, (одговараме) дека не е вина на столбот ако слепиот не го гледа; тоа е вина на самиот човек.”
Наведено за
Јаска му одговорил на Каутса точка по точка. Строфите имаат значење. Ако на некои им се нејасни, не е вина на столбот што слепиот не го гледа. Значењето го чуваат оние што ја учат Ведата во рамките на традицијата.
Одговорот
Јаска навистина го отфрлил Каутса, и оваа страница го вели тоа. Поентата е што покажува расправата. Еден учител по име Каутса, наведен во Нирукта на Јаска, можел да смета дека ведските строфи немаат значење. Тоа го докажувал од нивните противречности. Некои велат дека Каутса е само вообичаен противник, поставен за да му се одговори. Дури и така, Јаска го третира неговото мислење како такво што бара целосен одговор. Самиот одговор на Јаска признава дека значењето може да им е нејасно на некои. Тој го обвинува читателот: не е вина на столбот ако слепиот не го гледа. Меѓу ведските научници, вели тој, само човек со длабоко знаење е достоен за пофалба. Неговата книга потоа пренесува четири различни одговори на едноставното прашање кои се Ашвините. Учењето во рамките на традицијата оттогаш не го решило значењето. Шанкара, Рамануџа и Мадхва сите биле образувани во неа. Тие го читаат истиот ред од Упанишадите на три начини: како истоветност со Брахман, како Брахман обележан со разлика и како ‘ти не си тоа’. Страницата на сајтот „Дали душата е иста со Бог?“ ги изнесува нивните читања. Куранот бара да биде разбран од оние што го слушаат. Направен е Куран на арапски „за да разберете“, и направен е лесен за разбирање и паметење. И муслиманите се разликуваат во некои детали. Но арапскиот јазик на Куранот се зборува, чита и пишува без прекин од кога бил објавен. Значи секое читање може да се провери според неговите зборови.
Каде завршува — Јаска го бранел значењето на Ведата, но неговата сопствена книга покажува дека значењето веќе било спорно, а најголемите учители на традицијата сè уште се разликуваат. Куранот е даден на јазик што неговите слушатели го разбираат.
Њаја-мала-вистара 1.3.3 — збирката на Мадхава за Мимамса (превод на Џ. Мјуир)
“Различно сфатената смрити е заснована на Ведата, затоа што преданијата, како оние за иницијацијата, проучувањето итн., ги составиле ведски луѓе, како Ману и други. Ниту треба да се претпоставува дека смрити е бескорисна, бидејќи таа во сожет облик собира разновидни прописи за работите што треба да се почитуваат, кои се расфрлани низ различни Веди, и такви што ни се видливи и такви што ни се невидливи.”
Наведено за
Ништо потребно не е изгубено. Ведата е вечна и никој не ја создал; мудреците (риши) само ја виделе. Мудреците што ги напишале правните книги ја виделе целата Веда, вклучувајќи ги и деловите што повеќе не се рецитираат, и ги собрале нејзините прописи. Она што е невидливо за нас било видливо за нив, па правото сè уште почива на целосната Веда.
Одговорот
И муслиманите веруваат дека изворникот на Куранот се чува кај Бог, „на Плочата внимателно чувана“, и дека Куранот што се учи на земјата е таа книга. Да прифатиме дека мудреците само ја виделе вечната Веда. Прашањето е дали она што го виделе е пренесено. Вечна Веда што никој сега не може да ја рецитира не може никому да му каже што содржи. Според самата Мимамса, дел од неа повеќе не може да се види. Истиот прирачник признава дека учените луѓе денес не можат да ја повикаат таа далечна Веда како што можел Ману. Значи никој не може да ги провери правните книги според текстовите на кои се вели дека почиваат. Мјур забележува дека оваа претпоставка ги прави Ману и другите мудреци практично речиси непогрешливи. А и самите правни книги се промениле. Билер покажува стих од постара книга на Ману што стои во денешниот Ману со нов крај. Стариот крај велел дека колењето при жртва не е колење; новиот вели да се избегнува месото. Аргументот на Куранот почива на копијата на земјата: учена, запишана и преминувана со Веровесникот (ﷺ) секоја година.
Каде завршува — За правните книги се вели дека почиваат на ведски текстови што никој сега не може да ги прочита, а нивниот сопствен текст се променил. Вечна Веда што никој не може да ја рецитира не може да покаже што е изгубено.
Манусмрити 2.10 — глава 2, стих 10
“Но под шрути (откровение) се мисли на Ведата, а под смрити (предание) на Установите на светиот закон: тие две не смеат да се доведуваат во прашање во ниедна работа, бидејќи од тие две засија светиот закон.”
Наведено за
Промените во Ману или Рамајана не ја допираат Ведата. Овие книги се смрити, запамтено предание, а Ведата (шрути) стои над нив. Каде што се разликуваат, Ведата победува.
Одговорот
Самиот Ману ги става правните книги покрај Ведата. Ниедната не смее да се доведува во прашање во ниедна работа, бидејќи од тие две заблескал светиот закон. Правото според кое живееле хиндусите и приказната за Рама што ја слушаат доаѓаат од овие книги. Грифит проценил дека завршетокот на шестата книга на Рамајана е од подоцнежна рака, а нејзината седма книга додаток. Сепак индиските научници, забележува тој, ја припишуваат седмата книга на Валмики. Билер нашол стихови што Васиштха ги дава во имињата на други мудреци како стојат во Ману како зборови на таткото на човештвото. Значи традиционалниот текст не дава ознака што би покажала кои делови се подоцнежни. А ни самата Веда не бега од тоа: повеќето нејзини гранки се изгубени, а хинду правото ги претпоставува деловите што недостасуваат.
Каде завршува — Ману ги рангира правните книги со Ведата. И правните книги и епот покажуваат подоцнежни раце што традиционалниот текст не ги означува.
Сахих ал-Бухари 4986 — Китаб Федаил ел-Куран (Вредностите на Куранот), хадис 4986
Зејд ибн Сабит пренесува дека откако многумина што го знаеле Куранот напамет биле убиени кај Јемама, Ебу Бекр го замолил да го собере Куранот во еден том, потсетувајќи го дека тој ја запишувал објавата за Аллаховиот Пратеник. Зејд го собрал од запишани парчиња и од меморијата на луѓето, а довршениот примерок поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса.
Наведено за
И Куранот бил собран и препишан од луѓе откако умрел Веровесникот (ﷺ). Ако школите на Ведата се сметаат против Ведата, муслиманското препишување се смета против Куранот.
Одговорот
Собирањето и препишувањето на една книга не е нејзино губење. Зејд ибн Сабит, кој ја запишувал објавата за Веровесникот (ﷺ), го собрал Куранот за Ебу Бекр. Користел пишани парчиња и паметењето на луѓето. Помалку од дваесет години откако умрел Веровесникот (ﷺ), Осман наредил копии од тој ист том да се испратат во секоја покраина. Тоа било направено јавно, додека многумина што го слушнале Куранот од него биле живи. Али, следниот халифа, рекол дека Осман постапил дури откако се посоветувал со асхабите. Пергаментот на два од најстарите зачувани листови е радиојаглеродно датиран меѓу 568 и 645. Проверката ја датира кожата, а не пишувањето. Освен мали правописни ситници, тие го носат денешниот текст. Страниците на сајтот за Осман и за најстарите ракописи ги даваат доказите. Копија од постоечки том, направена во рок од една генерација, не е гранка изгубена низ векови.
Каде завршува — Осман препишал том што веќе бил собран, за време на животот на асхабите и откако се посоветувал со нив. Најстарите ракописи го носат денешниот текст.
Куран 2:106 — сура Ел-Бекаре, ајет 106
“Ние ниту еден ајет не менуваме, ниту пак во заборав го оставаме, а подобар или сличен на него да не донесеме! Зарем ти не знаеш дека Аллах може сè?”
Наведено за
Самиот Куран вели дека Бог укинува ајети или прави да бидат заборавени. Омер рекол дека ајетот за каменувањето бил објавен и учен, а сепак не е во Куранот. Аиша рекла дека ајетот за петте доења сè уште се учел кога умрел Веровесникот (ﷺ). Значи и Куранот изгубил ајети.
Одговорот
Куранот навистина вели дека Бог заменува некои објави и прави некои да бидат заборавени, и муслиманите тоа не го негираат. Сурата ел-Аʻла го вели истото: Веровесникот (ﷺ) нема да заборави што бил научен, „освен тоа што Аллах (﷾) ќе сака“. Ибн Кесир, коментатор на Куранот од 14 век, пренесува дека некои коментатори тој исклучок го читаат како укинување, што значи она што Бог сакал да го подигне. Значи муслиманите не тврдат дека ништо објавено никогаш не било повлечено. Тие сметаат дека она што Бог сакал да остане е зачувано целосно, како што ветува 15:9. Двете преданија се вклопуваат во ова. Омер, кај ел-Бухари, вели дека ајетот за каменувањето бил објавен и учен, и дека неговиот пропис останал, пропис што класичните правници му го давале само на законит суд. Тој исто така се плашел дека луѓето еден ден ќе речат дека не го наоѓаат во Аллаховата (﷾) Книга. Ен-Невеви, научник по хадис од 13 век, го именува како ајет чиј текст бил повлечен, а прописот останал. Аиша, во Сахих Муслим, вели дека ајет за десет доења бил заменет со ајет за пет. Ен-Невеви објаснува дека повлекувањето на петте дошло толку доцна што некои сè уште го учеле кога умрел Веровесникот (ﷺ). Кога дознале за тоа, престанале, и сите се согласиле дека не треба да се учи. Укинувањето можело да дојде само од Бог, додека доаѓала објавата. Во последната година на Веровесникот (ﷺ) Џибрил двапати го преминал Куранот со него, а набргу по неговата смрт Ебу Бекр наредил да се собере. Гранките на Ведата биле изгубени низ векови од школите што требало да ги чуваат. Страницата на сајтот за укинувањето објаснува што било променето и зошто.
Каде завршува — Преданијата за каменувањето и за доењето зборуваат за пасуси што некогаш се учеле, а денес не се во Куранот. Ен-Невеви ги именува двата како пасуси чие учење било укинато, петте толку доцна што некои не слушнале. Муслиманите сметаат дека она што Бог сакал да остане е зачувано целосно, а тоа не е губење на гранки низ векови.
Суктанкар, Пролегомени кон Адипарван (1933)
Суктанкар, главен уредник на критичкото издание на Махабхарата во Ориенталниот истражувачки институт Бхандаркар, Пуна, пишува дека целиот пасус во кој Брахма го посетува Вјаса, а Ганеша е ангажиран како писар, недостасува во бенгалската верзија. Вели дека епизодата со Ганеша се наоѓа само во доцните северни (деванагари) ракописи. Раскажувањето дека текстот го запишал Ганеша по диктат на Вјаса го нарекува многу доцна интерполација во некои инфериорни деванагари ракописи. Забележува дека епот вели оти најпрвин бил објавен како слободно рецитирање од Ваишампајана, директен ученик на Вјаса, и повторно рецитиран од Саути, кој го слушнал само еднаш. Смета дека таквото слободно рецитирање не можело да го зачува текстот чист без строги заштитни мерки, какви што биле воведени за ведските текстови, и дека, колку што е познато, такви заштитни мерки не постоеле за епите.
Наведено за
Махабхарата, која ја содржи Гита, не била оставена на случајноста. Вјаса ја диктирал, а самиот Ганеша ја запишал. Значи текстот е точно таков каков што го дал Вјаса.
Одговорот
Приказната за Ганеша не е дел од текстот на критичкото издание. В. С. Суктанкар го водел тоа издание во Источниот истражувачки институт Бхандаркар во Пуна. Тој ја нашол приказната само во доцни северни ракописи, а ништо од неа во бенгалската верзија. Ја нарекол многу доцна интерполација во некои инфериорни ракописи. Самиот еп, забележува тој, вели дека првпат бил објавен како слободно рецитирање од Ваишампајана, ученик на Вјаса. Саути, бардот што го раскажува во рамковната приказна на епот, повторно го рецитирал откако го слушнал еднаш. Колку што е познато, вели Суктанкар, таквото рецитирање немало ниедна од строгите заштити што се користеле за ведските текстови. Значи, според наодот на самите критички уредници на епот, книгата што ја содржи Гита не била пренесувана како Ведата. Аргументот на Куранот е изложен погоре: учен од многумина од почетокот, собран во еден том и ист денес за секој муслиман.
Каде завршува — Самата приказна за Ганеша е доцен додаток. Епот што ја содржи Гита бил пренесуван со слободно рецитирање, без заштитите на Ведата.
Гледишта
Ведата е верно чувана
Ведата е вечна. Нејзиниот звук е точно зачуван од школите на рецитирање, подвиг на кој му се восхитуваат и западните научници. Гранките биле школи што ја рецитирале едната Веда. Таму каде што некоја гранка повеќе не се рецитира, правните книги на Ману и мудреците ги чуваат нејзините прописи. Значењето на Ведата им е познато на оние што ја учат во рамките на традицијата, како што покажал Јаска против Каутса.
Традициите Мимамса и Веданта, и модерните хинду учители
Научниците велат дека зачуваната Риг Веда е исклучително добро чувана. Ги споредуваат Ведите со магнетофонски снимки, обично пренесувани без промена на ниеден збор.
Побивање
Точно, и страницата го вели тоа: она што е зачувано е чувано со извонредна грижа. Но грижата за зачуваното не го враќа изгубеното. Од школите на Риг Веда, според зборовите на Џејмисон и Вицел, во основа останал само еден текст, а значењето рано било спорно.
Школата Мимамса смета дека правните книги ги собираат прописите расфрлани низ Ведите. Меѓу нив се прописи што можеме да ги видиме и такви што не можеме.
Побивање
Самиот прирачник на Мимамса вели дека прописите се расфрлани низ Веди од кои некои сега не можат да се видат. Мјур го чита ова како верување дека делови од Ведата се изгубени. Вечна Веда што никој не може да ја рецитира не може да покаже што содржи.
Јаска го отфрлил тврдењето на Каутса дека ведските стихови немаат значење. Одговорил дека нивните зборови се зборови од секојдневниот говор.
Побивање
Јаска навистина му одговорил на Каутса. Но неговата сопствена книга потоа дава четири различни одговори на тоа кои се Ашвините. Шанкара, Рамануџа и Мадхва, сите образувани во традицијата, читаат еден ред од Упанишадите на три начини. Куранот е направен Куран на арапски, за да можат неговите слушатели да разберат.
Што покажува записот
Зачуваната Риг Веда е чувана со голема грижа. Но повеќето гранки на Ведата и многу од нивните текстови се изгубени, а хинду правото го претпоставува тоа губење. Значењето на химните било спорно уште во старината, а правните книги и епот покажуваат подоцнежни раце.
Патанџали, околу 150 пр.н.е., брои 21 гранка на Риг Веда, 101 на Јаџур Веда и 9 на Атхарва Веда. На Сама Веда ѝ дава илјада патеки.
Научниците сметаат дека списокот на гранки на Патанџали е делумно нереален. Но зачувани се само околу десетина збирки самхити, и само една од Риг Веда.
Една изгубена збирка на Риг Веда, онаа на школата Башкала, имала повеќе химни и завршувала со друга химна.
Еден прирачник на Мимамса претпоставува дека правните книги црпеле од ведски текстови што повеќе не се достапни.
Нирукта бележи учител што рекол дека ведските стихови немаат значење. И дава четири одговори на тоа кои се Ашвините.
Билер нашол стих од постара книга на Ману што стои во денешната Манусмрити со изменет крај.
Грифит проценил дека завршетокот на шестата книга на Рамајана, и нејзината седма книга, се подоцнежни од Валмики.
Каде стои академската заедница
Статус: Consensus
Ведските научници се согласуваат за двете половини на одговорот. Зачуваната Риг Веда, пренесена во школата на Шакала, е исклучително добро зачувана. Вицел ги споредува Ведите со магнетофонски снимки пренесувани обично без промена на ниеден збор. Тие исто така се согласуваат дека повеќето ведски школи и многу од нивните текстови се изгубени. Од школите на Риг Веда во основа е зачуван само еден текст. Цели Брахмани и Самхити на други школи се познати само од фрагменти или воопшто не.
Исламското гледиште
Куранот бил објавен на жив јазик, учен и запишуван како што доаѓал. Бил преминуван со Веровесникот (ﷺ) секоја година, собран набргу по неговата смрт и препишан за секоја покраина во рок од дваесет години. Бог повлекол некои пасуси додека објавата сè уште доаѓала. Она што Тој сакал да остане е зачувано целосно, како што ветил.
Куранот ветува дека Бог ќе го чува.
Куранот вели дека е направен на арапски за да биде разбран. И вели дека е направен лесен за разбирање и паметење.
Џибрил го преминувал Куранот со Веровесникот (ﷺ) секоја година, а двапати во неговата последна година.
Ебу Бекр наредил Куранот да се собере во еден том, а Осман испратил копии од тој том во покраините.
Пасусите што Бог ги повлекол, Тој ги повлекол додека објавата сè уште доаѓала. Тие не биле изгубени подоцна од оние што го чувале Куранот.