Краток одговор
Да. Најстарите ракописи на Куранот гласат исто како што Куранот гласи денес. Два листа на Универзитетот во Бирмингем беа радиојаглеродно датирани во 2015, најверојатно меѓу 568 и 645 н.е. Веровесникот (ﷺ) живеел од околу 570 до 632. Освен мали правописни разлики, нивниот текст е денешниот текст. Другите рани примероци се разликуваат од денешниот текст само во правописот, нумерирањето на ајетите и по некоја грешка на препишувачот. Меѓу нив се голем кодекс (рачно препишана книга) во Истанбул, и рани листови во Париз и Берлин. Ниеден нема сура или ајет што денешниот Куран го нема. Еден пергамент во Сана има постар текст измиен под денешниот. Тој се разликува во мали зборови, редоследот на сурите, еден заменет пар ајети и еден ајет што недостасува. Неговите приредувачи го сметаат за личен примерок на еден асхаб, а денешниот текст за поверен. Ова се совпаѓа со ветувањето на Куранот дека Бог ќе го чува.
Целосно објаснување
Листовите од Бирмингем
Два листа во збирката на Универзитетот во Бирмингем содржат делови од три сури (поглавја). Напишани се во раното хиџаско писмо, стар стил на арапско пишување. Радиојаглеродното датирање во 2015 го смести пергаментот, со околу 95 проценти веројатност, меѓу 568 и 645 н.е. Тој опсег се преклопува со животот на Веровесникот (ﷺ), кој умрел во 632. Тестот ја датира животинската кожа, а не пишувањето. Пишувањето доаѓа откако пергаментот е направен, па листовите одговараат на примерок од времето на Веровесникот (ﷺ) или набргу потоа. Текстот на нив гласи исто како истите одломки во кој било печатен Куран денес.
Два пергаментни листа со делови од сурите 18 до 20 во рано хиџаско писмо. Во 2015 Оксфордската единица за радиојаглеродно датирање со акцелератор го датирала пергаментот меѓу 568 и 645 н.е., со веројатност од 95,4 проценти, распон што го опфаќа животот на Веровесникот (ﷺ) (околу 570-632). Освен мали правописни детали, текстот на листовите е текстот на тие сури каков што го има Куранот денес.
- Истражувачката библиотека Кедбери, Универзитет во Бирмингем
Другите рани примероци
Големиот кодекс во Музејот на палатата Топкапи е објавен во целост. Проверен е збор по збор наспроти стандардниот текст. Разликите се во правописот и во грешките на препишувачите, како буква или збор испуштени по грешка. Секоја рачно препишана книга ги има. Кодексот ги има истите сури, со ајетите во ист редослед. Раниот кодекс што се чува во Ташкент, некогаш поврзуван со Осман, исто така го носи стандардниот текст. Фотографии од рани листови во Париз, Берлин и на други места се објавени на интернет. Така секој може да ги провери наспроти печатен Куран.
Целосно факсимилно издание на големиот ран кодекс на Куранот што се чува во Музејот на палатата Топкапи во Истанбул, со студија што го споредува неговиот текст збор по збор со стандардниот печатен текст. Разликите што ги наведува се правописни и грешки на преписувачите. Неговите сури и редоследот на ајетите во нив се оние на стандардниот текст.
Долгорочен истражувачки проект што објавува фотографии и описи на рани ракописи на Куранот од библиотеки ширум светот, со резултати од радиојаглеродно датирање каде што ги има, за секој да може да ги спореди со печатениот текст ајет по ајет.
Палимпсестот од Сана
Палимпсест е ракопис чиј прв текст бил измиен и препишан одозгора. Еден пронајден во Сана, главниот град на Јемен, има два слоја. Горниот текст е стандардниот Куран. Под него е постар, измиен текст што се разликува во мали зборови и изрази. Научниците што го приредиле тврдат дека тоа е личен кодекс на еден асхаб. Муслиманските извори велат дека кодекси од тој вид постоеле пред Осман да го направи својот стандарден примерок. Во секоја сура долниот текст ги има истите ајети во ист редослед, со два исклучока. Еден пар ајети е заменет, а еден ајет што речиси повторува друг недостасува. Сурите се во поинаков редослед. Неговите приредувачи заклучиле дека стандардниот текст е поверен на Веровесникот (ﷺ).
Студија на палимпсестот од Сана (Сана 1), ракопис чиј прв, избришан текст лежи под подоцнежен стандарден текст. Еден лист е радиојаглеродно датиран, со висока веројатност, пред 671 н.е. Авторите тврдат дека избришаниот долен текст е кодекс на асхаб од видот за кој раните муслимански извори велат дека постоел пред стандардниот примерок на Осман, и дека доказите го поддржуваат преданието дека стандардниот текст потекнува од Осман. Заклучуваат дека стандардниот текст го пренесува учењето на Веровесникот (ﷺ) поверно отколку долниот текст.
Издание и студија на долниот текст на Сана 1. Неговите разлики од стандардниот текст се главно мали варијанти во зборови и изрази, од типот што раните извори ги пренесуваат за сопствените кодекси на асхабите. Во секоја сура зачуваниот долен текст ги има истите ајети како стандардниот текст, во истиот редослед, со два исклучока: ајетите 20:31-32 се заменети, а ајетот 9:85 (кој речиси го повторува 9:55) недостасува. Редоследот на сурите е различен.
Зошто примероците се совпаѓаат
Куранот вели дека Бог ќе го чува. Зејд ибн Сабит, писарот на Веровесникот (ﷺ), го собрал во еден том во рок од две години по смртта на Веровесникот (ﷺ). Користел запишани делови и луѓе што го знаеле напамет. Помалку од дваесет години по смртта на Веровесникот (ﷺ), халифот Осман дал тој том да се препише и да се испрати во секоја покраина. Ракописите се токму она што таа историја нè наведува да очекуваме.
“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”
Зејд ибн Сабит пренесува дека откако многумина што го знаеле Куранот напамет биле убиени кај Јемама, Ебу Бекр го замолил да го собере Куранот во еден том, потсетувајќи го дека тој ја запишувал објавата за Аллаховиот Пратеник. Зејд го собрал од запишани парчиња и од меморијата на луѓето, а довршениот примерок поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса.
Енес пренесува дека Хузејфе ибн ел-Јеман, вознемирен од тоа колку војниците од Сирија и Ирак се разликувале во учењето на Куранот, го поттикнал Осман да го спаси уметот пред тој да се раздели околу својата Книга како што се разделиле Евреите и христијаните. Осман ги позајмил собраните листови што ги чувала Хафса, им наредил на Зејд ибн Сабит и на тројца мажи од Курејшите да ги препишат, велејќи им на тројцата дека секаде каде што ќе се разликуваат со Зејд, треба да пишуваат на дијалектот на Курејшите, на кој е објавен Куранот, ѝ ги вратил листовите, испратил по еден примерок во секоја покраина и наредил сиот друг пишан куранскиот материјал да биде изгорен.
- Неговиот живот
Научен напамет и запишан
Куранот бил учен напамет и запишуван додека Веровесникот (ﷺ) бил жив.
- За 2 години
Собран во еден том
Зејд ибн Сабит, писарот на Веровесникот, го собрал во еден том од запишаните делови и од мажите што го знаеле напамет. Не додал ништо свое.
- За 20 години
Препишан за секоја провинција
Осман, третиот водач по Веровесникот, наредил тој том да се препише и да се испрати во секоја провинција.
- Најстарите листови
Бирмингемските листови
Научна проверка на староста (радиојаглеродно датирање) го сместува нивниот пергамент меѓу 568 и 645, распон што се преклопува со животот на Веровесникот. Нивните зборови се читаат како истите пасуси што се читаат во секој печатен Куран денес.
- Раните преписи
Истанбул и Ташкент
Големите рани преписи што се чуваат во Истанбул и Ташкент го носат истиот текст. Каде што се разликуваат, тоа е во правописот или грешка на преписувачот, од видот што ги има секоја рачно препишана книга.
- Денес
Нема такви фусноти
Ниеден печатен Куран нема белешка дека на најстарите преписи им недостига некој пасус, бидејќи најстарите преписи не даваат основа за тоа.
Куранот вели дека Бог ќе бдее над него. Ракописите се она што таа историја дава да се очекува.
Спротивност со примероците на Библијата
Многу современи Библии имаат забелешки дека најстарите ракописи ги немаат одредени одломки, како последните дванаесет стихови од Марко. Ниеден печатен Куран нема забелешка од тој вид. Раните примероци на стандардниот текст се разликуваат од него само во правописот и грешките на препишувачите. Грешката и промената оставаат различни траги. Грешката стои во еден примерок, а другите примероци од тоа време и подоцнежните не ја повторуваат. Промената што ќе се зацврсти се препишува понатаму, и така тие дванаесет стихови од Марко влегле во подоцнежните Библии.
За Марко 16:9-20 известува дека последните дванаесет стихови ги нема во двете најстари грчки Библии што се зачувани во голем дел, Синајскиот кодекс и Ватиканскиот кодекс, и во други рани сведоци; дека Евсевиј и Јероним наведуваат дека стиховите ги немало во речиси сите грчки преписи што ги познавале; дека некои ракописи наместо тоа имаат друг, пократок крај; и заклучува дека Евангелието, како што го имаме од најраните докази, завршува на 16:8.
Тврдењата на критичарите
Бирмингемскиот ракопис на Куранот (Мингана 1572а)
Два пергаментни листа со делови од сурите 18 до 20 во рано хиџаско писмо. Во 2015 Оксфордската единица за радиојаглеродно датирање со акцелератор го датирала пергаментот меѓу 568 и 645 н.е., со веројатност од 95,4 проценти, распон што го опфаќа животот на Веровесникот (ﷺ) (околу 570-632). Освен мали правописни детали, текстот на листовите е текстот на тие сури каков што го има Куранот денес.
Наведено за
Пергаментот од Бирмингем може да е постар од Мухамед (ﷺ), бидејќи неговиот опсег на датирање почнува во 568 н.е. Значи текстот би можел да е постар од него.
Одговорот
Тестот ја датира животинската кожа, а не пишувањето. Пишувањето доаѓа откако пергаментот е направен. Опсегот го опфаќа и целиот живот на Веровесникот (ﷺ). Листовите содржат делови од три сури онака како што ги има Куранот денес.
Каде завршува — Датумот е на кожата, а не на пишувањето, па не може да покаже дека текстот е постар од Веровесникот (ﷺ).
Курански студии (1977)
Тврди дека Куранот го достигнал својот утврден, канонски облик дури постепено, во текот на околу два века, и не бил финализиран до околу крајот на осмиот век н.е.
Наведено за
Куранот не бил утврден до околу два века по Мухамед (ﷺ).
Одговорот
Радиојаглеродното датирање оттогаш ги датираше листовите од Бирмингем меѓу 568 и 645 н.е. Датираше еден лист од пергаментот од Сана, со висока веројатност, пред 671 н.е. Листовите од Бирмингем го носат денешниот текст. Пергаментот од Сана ги носи истите сури, со нивните ајети речиси секогаш во ист редослед. Теоријата била изградена пред да постојат овие резултати.
Каде завршува — Физичките докази покажуваат дека денешниот текст бил во употреба во текот на првиот век на исламот, па теоријата за доцно потекло паѓа.
Сана 1 и потеклото на Куранот (2012)
Издание и студија на долниот текст на Сана 1. Неговите разлики од стандардниот текст се главно мали варијанти во зборови и изрази, од типот што раните извори ги пренесуваат за сопствените кодекси на асхабите. Во секоја сура зачуваниот долен текст ги има истите ајети како стандардниот текст, во истиот редослед, со два исклучока: ајетите 20:31-32 се заменети, а ајетот 9:85 (кој речиси го повторува 9:55) недостасува. Редоследот на сурите е различен.
Наведено за
Избришаниот текст на палимпсестот од Сана покажува поранешен, различен Куран.
Одговорот
Неговите приредувачи тврдат дека долниот текст потекнува од личен кодекс на еден асхаб. Тој е од видот што постоел пред стандардниот примерок на Осман, токму од видот примероци за кои муслиманските извори велат дека постоеле и биле повлечени. Неговите разлики се главно мали зборови и изрази во истите ајети. Сурите доаѓаат во поинаков редослед. Има и еден заменет пар ајети, и еден ајет што недостасува, а речиси повторува друг. Неговите сопствени приредувачи заклучиле дека стандардниот текст е поверен на учењето на Веровесникот (ﷺ).
Каде завршува — Долниот текст од Сана го потврдува муслиманското раскажување за тоа како текстот бил стандардизиран. Не покажува различен Куран.
Корпус Кораникум
Долгорочен истражувачки проект што објавува фотографии и описи на рани ракописи на Куранот од библиотеки ширум светот, со резултати од радиојаглеродно датирање каде што ги има, за секој да може да ги спореди со печатениот текст ајет по ајет.
Наведено за
Најстарите ракописи имаат малку точки. Многу арапски букви делат ист облик, па никој не може да знае како текстот првично се читал.
Одговорот
Точно е дека најраните примероци ги означуваат само некои од точките што ги разликуваат буквите со ист облик. Секој може да го види ова на фотографиите на Корпус Кораникум, интернет архива на рани ракописи. Но Куранот никогаш не бил чуван само со мастило. Неговото име значи учење на глас, и бил учен напамет и слушан на глас повеќе отколку што бил читан. Куранот за себе вели дека е „јасни ајети, во срцата се на тие на кои им е дадено знаењето“ (29:49). Запишаниот примерок им помагал на луѓето што веќе ги знаеле зборовите. Каде збор без точки може да се прочита на повеќе начини, се учат само одредени читања. Секое мора да одговара на примероците на Осман, да биде исправен арапски и да дошло преку исправен синџир учачи од Веровесникот (ﷺ). Детална студија на две читања што се учат денес, Хафс и Верш, утврди дека речиси сите нивни разлики се во самогласките и точките. Многу малку од нив прават вистинска разлика во значењето.
Каде завршува — Точките што недостасувале не ги оставиле зборовите на погодување. Меморијата ги пренесувала, и секое читање е познато по својот синџир.
Гледишта
Теорија за доцно потекло
Една школа критичари во 1970-тите тврдеше дека Куранот се обликувал полека, долго по Веровесникот (ﷺ).
Џон Вансбро, научник што пишувал во 1970-тите, тврдел дека утврдениот текст на Куранот се појавил во текот на околу два века. Го сместил околу крајот на осмиот век.
Побивање
Вансбро пишувал пред радиојаглеродните тестови. Тие ги датираа листовите од Бирмингем, што го носат денешниот текст, меѓу 568 и 645 н.е. Еден лист од пергаментот од Сана беше датиран, со висока веројатност, пред 671 н.е. И тоа е многу порано од крајот на осмиот век.
Исламското гледиште
Куранот бил научен напамет и запишан за време на животот на Веровесникот (ﷺ), собран набргу по неговата смрт, и препишан за секоја покраина. Најстарите ракописи се совпаѓаат со тоа раскажување.
Листовите од Бирмингем, чиј пергамент е датиран меѓу 568 и 645 н.е., го носат текстот на денешниот Куран.
Кодексот од Топкапи, споредуван збор по збор, се разликува од стандардниот текст само во правописот и грешките на препишувачите.
Долниот текст од Сана потекнува од кодекс на асхаб од видот што постоел пред примерокот на Осман. Неговите приредувачи го сметаат стандардниот текст за поверен.
Текстот бил собран од запишаното и од меморијата во рок од две години по смртта на Веровесникот (ﷺ). Под Осман бил препишан за секоја покраина.
Совпаѓањето на ракописите го исполнува ветувањето на Куранот дека Бог ќе го чува.