Дали Куранот сè уште се пренесува по памет?

“И како Куран, сè дел по дел ти го објавуваме, за на луѓето малку по малку да им го кажуваш, и по потреба го објавуваме.”

“Не изговарај го Куранот со јазикот свој за што побргу да го запомниш, Ние сме должни да го собереме за ти да го читаш. А кога го читаме, ти следи го читањето негово, а потоа, Ние сме должни да го објасниме.”

“А тоа се јасни ајети, во срцата се на тие на кои им е дадено знаењето, а Нашите ајети само неправедните ги оспоруваат.”

Историчар на религијата од Харвард проучува како светите списи живеат во говорот и во меморијата. Во делот насловен ‘Арапско рецитирање: Куранот како изговорена книга’, го опишува Куранот пред сè како рецитирано свето писмо, чие име значи рецитирање, научено напамет и слушано на глас повеќе отколку читано во себе.

Ебу Хурејре пренесува дека Џибрил го преминувал Куранот со Веровесникот (ﷺ) еднаш секоја година, а двапати во годината кога тој умрел.

Абдуллах ибн Амр пренесува дека Веровесникот (ﷺ) именувал четворица луѓе од кои треба да се учи учењето на Куранот: Абдуллах ибн Месуд, Салим, ослободениот роб на Ебу Хузејфе, Убеј ибн Кааб и Муаз ибн Џебел. Ел-Бухари го става во поглавјето за заслугите на Салим.

Осман пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол: најдобрите меѓу вас се оние што го учат Куранот и го подучуваат. Пренесувачот додава дека Ебу Абдуррахман ес-Сулеми, кој ја пренесол оваа изрека од Осман, го подучувал Куранот од владеењето на Осман до времето на ел-Хаџџаџ, и рекол: тоа е она што ме држи да седам на ова мое место.

Ибн ел-Џезери ги изнесува синџирите на читањето на Асим од Куфа (поч. 745 н.е.), кое го пренел Хафс. Хафс го научил од Асим. Асим учел од Ебу Абдурахман ес-Сулеми, Зирр ибн Хубејш и Ебу Амр еш-Шејбани, кои учеле од Абдулах ибн Месуд. Ес-Сулеми и Зирр учеле и од Осман и Али, а ес-Сулеми од Убеј ибн Кеʻб и Зејд ибн Сабит. Овие асхаби го научиле од Веровесникот (ﷺ). Асим го водел подучувањето на Куранот во Куфа по ес-Сулеми. Ибн ел-Џезери наведува десетици патишта по кои читањето стигнало до него.

Ибн ел-Џезери, мајсторот на кираетите на Куранот, пишува дека во пренесувањето на Куранот потпирањето е на она што е зачувано во срцата и во меморијата, а не на пишаните примероци и книги, и ова го нарекува најблагородниот дар што Аллах му го дал на овој умет. Го наведува хадисот во Сахих Муслим за Книга што водата не може да ја измие.

Во една долга проповед, пренесува Ијад ибн Химар, Веровесникот (ﷺ) раскажал за она што Аллах му го рекол, вклучувајќи: Ти спуштив Книга што водата не може да ја измие, која ја учиш и во сон и на јаве.

Абдуррахман ибн Абдулкари пренесува дека Омер ги нашол луѓето во џамијата во Рамазан како го клањаат ноќниот намаз во расфрлани групи. Ги собрал зад еден учач, Убеј ибн Кааб. Подоцна, гледајќи ги како клањаат заедно, Омер рекол: „Каква одлична новина (бидат) е ова“. Додал дека намазот на крајот од ноќта, кој тие го преспивале, бил подобар.

“И Ние Куранот го направивме лесен за поука – па има ли некој да прими поука?”

Зејд ибн Сабит пренесува дека откако многумина што го знаеле Куранот напамет биле убиени кај Јемама, Ебу Бекр го замолил да го собере Куранот во еден том, потсетувајќи го дека тој ја запишувал објавата за Аллаховиот Пратеник. Зејд го собрал од запишани парчиња и од меморијата на луѓето, а довршениот примерок поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса.

Два пергаментни листа со делови од сурите 18 до 20 во рано хиџаско писмо. Во 2015 Оксфордската единица за радиојаглеродно датирање со акцелератор го датирала пергаментот меѓу 568 и 645 н.е., со веројатност од 95,4 проценти, распон што го опфаќа животот на Веровесникот (ﷺ) (околу 570-632). Освен мали правописни детали, текстот на листовите е текстот на тие сури каков што го има Куранот денес.

“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”

“лагата не може да ѝ пријде од која било страна, таа е Објава од Мудриот и за благодарност достојниот.”