Како е зачуван Куранот?

Куранот вели дека Аллах (﷾) ја објавил Опомената, Куранот, и дека ќе ја чува. Му вели и на Веровесникот (ﷺ) да не го брза својот јазик додека доаѓа објавата. Неговото собирање и учење, вели тој, е Аллахова (﷾) работа. Значи ова е тврдење за историјата, а историјата може да го провери. Куранот нуди и тест што секој читател може да го примени: да дошол од некој друг, а не од Аллах (﷾), луѓето би нашле во него многу противречности.

Куранот доаѓал дел по дел во текот на дваесет и три години. Неговите асхаби, верниците што живееле покрај него, го учеле секој дел напамет и го рецитирале во своите намази. Живееле во култура што носела долги песни и цели родословија во меморијата. Писарите го запишувале секој пасус како што доаѓал, а Зејд ибн Сабит бил главниот писар. Сахих ел-Бухари е збирка доверливи преданија за Веровесникот (ﷺ). Таа бележи дека Џибрил го преминувал целиот текст со него секоја година, а двапати во неговата последна година. Подоцна Осман, третиот водач на муслиманите, не сакал да помести ниту еден ајет од местото каде што бил поставен.

Многу асхаби што го знаеле Куранот напамет биле убиени во битката кај Јемама. Тоа било помалку од две години по смртта на Веровесникот (ﷺ). Омер, водечки асхаб, го поттикнал Ебу Бекр, првиот водач на муслиманите по Веровесникот (ﷺ), да даде да се собере Куранот. Ебу Бекр му ја доверил задачата на Зејд. Зејд го собрал од запишаните парчиња и од меморијата на луѓето. Не се потпирал само на меморијата, па ни на својата. Значи секој пасус почивал и на меморија и на запис. Довршениот том поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса, ќерката на Омер и една од сопругите на Веровесникот (ﷺ).

Како што се ширел исламот, војниците од Сирија и Ирак се расправале за тоа како се учи Куранот. Хузејфе, асхаб, го предупредил Осман да дејствува пред муслиманите да се разделат околу својата Книга како што се разделиле Евреите и христијаните. Осман дал да се направат преписи од томот на Хафса и испратил по еден во секоја покраина, односно во секоја област од муслиманските земји. Самиот нејзин том ѝ бил вратен, а не изгорен. Го направил ова помалку од дваесет години по смртта на Веровесникот (ﷺ). Илјадници што го слушнале Куранот од него сè уште биле живи. Али, кој подоцна и самиот ги водел муслиманите, рекол дека би го направил истото.

Ракописите се стари преписи пишувани со рака. Два листа во Бирмингем се напишани на пергамент, подготвена животинска кожа. Пергаментот е радиојаглеродно датиран (тестиран за старост) во периодот меѓу 568 и 645 година. Тој распон го опфаќа животот на Веровесникот (ﷺ). Листовите носат делови од сурите (поглавјата) 18 до 20. Освен мали правописни детали, зборовите се оние од Куранот што денес го има секој муслиман во рацете. Сер Вилијам Мјур бил христијански историчар од деветнаесеттиот век непријателски настроен кон исламот. Дури и тој проценил дека веројатно нема друга книга на светот што зачувала толку чист текст дванаесет века.

Веровесникот (ﷺ) рекол дека Куранот е објавен за да се учи на седум начини, па луѓето можат да го учат она што е полесно. Го рекол ова кога Омер му довел еден асхаб што учел една сура поинаку од начинот на кој Омер ја научил. Веровесникот (ﷺ) го слушнал секој човек како учи, и за двајцата рекол дека е објавена така. Исламските научници објаснуваат дека ова го олеснило учењето за племињата што зборувале различно. Се разликуваат за тоа како седумте начини се однесуваат кон читањата што се учат денес. Читањето е признат начин на учење, предаден од учител на ученик. Хафс и Верш се две од читањата што се користат ширум светот. Муслиманските учени се согласуваат дека овие читања стигнуваат до Веровесникот (ﷺ) преку непрекинати синџири учачи. Се согласуваат и дека секое читање одговара на пишаниот текст на барем еден од преписите на Осман. И се согласуваат дека читањата никогаш не си противречат: каде што формулацијата се разликува, двете читања се објавени.

Куранот бил собран во рок од две години по смртта на Веровесникот (ﷺ), од луѓе што го слушнале од него. Најраниот зачуван список точно на дваесет и седумте книги на Новиот завет потекнува од 367 година. Тоа е писмо на Атанасиј, епископ на Александрија. Тоа е повеќе од три века по Исус, кога ниеден очевидец не бил жив. Современите Библии означуваат цели пасуси како отсутни од најстарите ракописи. Еден пример се последните дванаесет стиха од Марко. Двата најстари целосни грчки преписи на Марко завршуваат на 16:8.

Многу скептици посочуваат дека халифот Осман испратил по еден препис од Куранот во секоја покраина, а другите пишани преписи дал да се изгорат. Прашуваат како може некој да знае што пишувало во изгорените преписи.

Во 1970-тите се појавила школа критичари, предводена од Џон Вонсбро. Тие тврделе дека Куранот својот утврден облик го добил полека, околу два века по Веровесникот (ﷺ).

Еден пергамент пронајден во Сана, во Јемен, има постар текст измиен под денешниот текст. Некои критичари велат дека овој избришан текст покажува поранешен, поинаков Куран.

Критичарите посочуваат преданија за ајети што некогаш се учеле, а ги нема во денешниот Куран. Најпознато е преданието на Омер за ајетот за каменувањето. Друго вели дека една овца изела лист што го чувала Аиша.

Некои критичари велат дека самиот Куран признава оти луѓето го искинале, наведувајќи го 15:91.

Критичарите забележуваат дека најстарите преписи имаат малку од точките што ги разликуваат арапските букви. Велат дека никој не може да знае како текстот најпрвин се читал.

Изворите опишуваат текст запаметен и запишан за време на животот на Веровесникот (ﷺ). Бил собран во рок од две години и препишан за секоја покраина во рок од дваесет.