Дали Книгата на Мормон е Божји збор?

Светците од последните дни веруваат дека Библијата е ‘словото Божјо доколку е правилно преведена’, а дека Книгата на Мормон ‘е словото Божјо.’

Ангелот рекол дека има ‘оставена книга, напишана на златни плочи, што раскажува за поранешните жители на овој континент’, која ја содржи ‘полнотата на вечното Евангелие’.

Од читателите се бара ‘да Го прашаат Бог, вечниот Отец, во името на Христос, дали овие работи не се вистинити’. На искрениот што прашува, ‘Тој ќе ви ја покаже вистината за тоа, преку силата на Светиот Дух.’

Џозеф Смит ги добил плочите на 22 септември 1827 година. Кога неговата работа завршила, ‘гласникот ги побара, јас му ги предадов; и тој ги чува до денес’ (2 мај 1838).

Два пергаментни листа со делови од сурите 18 до 20 во рано хиџаско писмо. Во 2015 Оксфордската единица за радиојаглеродно датирање со акцелератор го датирала пергаментот меѓу 568 и 645 н.е., со веројатност од 95,4 проценти, распон што го опфаќа животот на Веровесникот (ﷺ) (околу 570-632). Освен мали правописни детали, текстот на листовите е текстот на тие сури каков што го има Куранот денес.

Есејот вели дека, според извештаите, Џозеф Смит ги ставал или толкувачите или камењето на гледачот во шапка, го притискал лицето во шапката и ги читал зборовите на глас. Ја наведува Ема Смит дека плочите ‘често лежеле на масата без никаков обид да се скријат, завиткани во мал ленен чаршав.’ Вели и дека како млад тој ‘користел камен на гледач за да бара изгубени предмети и закопани богатства.’

При пристигнувањето во ветената земја (датирано во насловот на поглавјето околу 591-589 пр.н.е.) семејството нашло ѕверови од секаков вид, ‘и крава и вол, и магаре и коњ’.

Генетско и археолошко истражување на раните коњи на американскиот Запад. Авторите велат дека, колку што е познато, коњите изумреле во Северна Америка до крајот на плеистоценот (последното ледено доба) и биле повторно донесени од европските колонисти; раните американски коњи што ги проучувале биле главно од шпанско потекло.

Есејот вели дека ‘мнозинството од домородните Американци носат претежно азиска ДНК.’ Забележува дека воведот во изданието од 1981 година ги нарекувал Ламанитите ‘главни предци на американските Индијанци’, а воведот од 2006 година наместо тоа вели дека тие се ‘меѓу предците’. Сугерира дека народите од Книгата на Мормон можеби биле мала група меѓу многу други.

Есејот вели дека ‘мнозинството од домородните Американци носат претежно азиска ДНК.’ Забележува дека воведот во изданието од 1981 година ги нарекувал Ламанитите ‘главни предци на американските Индијанци’, а воведот од 2006 година наместо тоа вели дека тие се ‘меѓу предците’. Сугерира дека народите од Книгата на Мормон можеби биле мала група меѓу многу други.

При пристигнувањето во ветената земја (датирано во насловот на поглавјето околу 591-589 пр.н.е.) семејството нашло ѕверови од секаков вид, ‘и крава и вол, и магаре и коњ’.

Есејот вели дека ‘мнозинството од домородните Американци носат претежно азиска ДНК.’ Забележува дека воведот во изданието од 1981 година ги нарекувал Ламанитите ‘главни предци на американските Индијанци’, а воведот од 2006 година наместо тоа вели дека тие се ‘меѓу предците’. Сугерира дека народите од Книгата на Мормон можеби биле мала група меѓу многу други.

“Византијците се победени, во најблиската земја, но тие, после поразот свој, сигурно ќе победат за неколку години – и пред и потоа, Аллахова е одлуката – и тогаш верниците ќе се радуваат”

“Ете, девицата што ја гледаш е мајка на Бог, по телото. ... ете го Јагнето Божјо, да, самиот Вечен Отец!”

Марија сега е ‘мајка на Синот Божји’, а Исус ‘Јагнето Божјо, да, Синот на Вечниот Отец!’ Изданието од 1837 година (Киртланд), стр. 31-32, веќе гласи ‘Синот на’ во двата стиха.

Црквата учи дека членовите на Божеството се три одделни суштества и дека Отецот и Синот имаат опипливи тела од месо и коски.

Во 1835 година четири мумии и неколку свитоци папирус биле купени во Киртланд, Охајо, седиштето на Црквата. Десет фрагменти што некогаш ги поседувал Џозеф Смит подоцна ги чувал Метрополитен музејот на уметноста, кој ѝ ги дал на Црквата во 1967 година. Есејот вели дека научниците ги препознаваат како ‘делови од стандардни погребни текстови што биле оставани со мумифицираните тела’, датирани ‘меѓу третиот век пр.н.е. и првиот век н.е., долго откако живеел Авраам.’ Вели дека египтолозите, и светци од последните дни и други, ‘се согласуваат дека знаците на фрагментите не се совпаѓаат’ со преводот и дека ниеден од нив не го спомнува името на Авраам. Сугерира дека папирусите можеби ‘поттикнале’ откровение.

Насловот ја нарекува книгата ‘Превод на некои древни записи што ни паднаа в раце од катакомбите во Египет’: ‘Списите на Авраам додека бил во Египет, наречени Книгата на Авраам, напишани со неговата сопствена рака, на папирус.’

Во 1835 година четири мумии и неколку свитоци папирус биле купени во Киртланд, Охајо, седиштето на Црквата. Десет фрагменти што некогаш ги поседувал Џозеф Смит подоцна ги чувал Метрополитен музејот на уметноста, кој ѝ ги дал на Црквата во 1967 година. Есејот вели дека научниците ги препознаваат како ‘делови од стандардни погребни текстови што биле оставани со мумифицираните тела’, датирани ‘меѓу третиот век пр.н.е. и првиот век н.е., долго откако живеел Авраам.’ Вели дека египтолозите, и светци од последните дни и други, ‘се согласуваат дека знаците на фрагментите не се совпаѓаат’ со преводот и дека ниеден од нив не го спомнува името на Авраам. Сугерира дека папирусите можеби ‘поттикнале’ откровение.

Насловот ја нарекува книгата ‘Превод на некои древни записи што ни паднаа в раце од катакомбите во Египет’: ‘Списите на Авраам додека бил во Египет, наречени Книгата на Авраам, напишани со неговата сопствена рака, на папирус.’

Во 1835 година четири мумии и неколку свитоци папирус биле купени во Киртланд, Охајо, седиштето на Црквата. Десет фрагменти што некогаш ги поседувал Џозеф Смит подоцна ги чувал Метрополитен музејот на уметноста, кој ѝ ги дал на Црквата во 1967 година. Есејот вели дека научниците ги препознаваат како ‘делови од стандардни погребни текстови што биле оставани со мумифицираните тела’, датирани ‘меѓу третиот век пр.н.е. и првиот век н.е., долго откако живеел Авраам.’ Вели дека египтолозите, и светци од последните дни и други, ‘се согласуваат дека знаците на фрагментите не се совпаѓаат’ со преводот и дека ниеден од нив не го спомнува името на Авраам. Сугерира дека папирусите можеби ‘поттикнале’ откровение.

“А зошто тие не го проучуваат Куранот? Бидејќи, да е од некој друг, а не од Аллах, тие во него би нашле многу противречности!”

“А ако се сомневате во тоа што Сме му го објавиле на Својот роб, тогаш, донесете вие едно поглавје слично на тоа; повикајте ги и божествата ваши, ако вистината ја зборувате.”

“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”

Два пергаментни листа со делови од сурите 18 до 20 во рано хиџаско писмо. Во 2015 Оксфордската единица за радиојаглеродно датирање со акцелератор го датирала пергаментот меѓу 568 и 645 н.е., со веројатност од 95,4 проценти, распон што го опфаќа животот на Веровесникот (ﷺ) (околу 570-632). Освен мали правописни детали, текстот на листовите е текстот на тие сури каков што го има Куранот денес.

“Византијците се победени, во најблиската земја, но тие, после поразот свој, сигурно ќе победат за неколку години – и пред и потоа, Аллахова е одлуката – и тогаш верниците ќе се радуваат”