Краток одговор
Не. Веровесникот Мухамед (ﷺ) не знаел да чита ни да пишува. Куранот го кажал тоа пред луѓето што го познавале цел живот, и ниеден од нив не одговорил дека тој знаел да чита. Куранот зборува како Бог, во прво лице. Стотици пати му кажува што да каже, па дури и јавно го исправа. Не звучи како неговите запишани зборови. Кога неговата сопруга Аиша била оклеветена, тој чекал еден месец на објава наместо да измисли ајет за да ја оправда. Ебу Суфјан, водач на Мека и тогаш сè уште негов непријател, рекол дека тој никогаш не бил обвинет за лага пред својата мисија. Кога неговите противници побарале да ја ублажи пораката или да го смени Куранот, тој одбил, и умрел сиромав. Одговорот на исламот е дека Куранот е Божји збор, што му го донел ангелот Гаврил.
Целосно објаснување
Човек што не знаел да чита ни да пишува
Куранот го потсетува Веровесникот (ﷺ) дека тој никогаш не прочитал книга ниту напишал со својата рака. Вели дека, да го правел тоа, оние што се занимаваат со лаги би имале основа да се сомневаат. Го нарекува неписмениот Веровесник (ﷺ), што значи човек што не знае да чита ни да пишува. Овие зборови им биле учени на неговите сограѓани, кои го познавале четириесет години. Никој не одговорил дека тој знаел да чита. Неговите непријатели велеле дека своите приказни ги земал од други. Дури и тие велеле дека тие му биле запишувани и читани на глас. Куранот одговорил дека го објавил Оној на Кого Му се познати тајните на небесата и на Земјата. Кога ангелот прв пат му рекол да чита, тој одговорил дека не знае. Варака, христијански братучед на неговата сопруга Хатиџе, е единствениот христијанин спомнат во раскажувањето за првата објава. Варака умрел неколку дена по првата објава.
“Ти пред неа ниту една книга не си читал, а ниту со својата десна рака не си ја пишувал, инаку, би се посомневале тие што кажуваат лаги.”
“на тие кои ќе го следат Пратеникот, веровесник, кој нема да знае ни да чита, ниту да пишува, кој тие кај себе, во Тевратот и Инџилот, запишан го наоѓаат,”
“и велат: Тоа се измислици на древните народи, кои тој ги препишал, па му се читаат наутро и навечер.”
“Кажи: „Го објавува Тој на Кого Му се познати тајните на небесата и на Земјата; Тој многу простува и Милостив е.“”
Аиша ја опишува првата објава. Во пештерата Хира ангелот му рекол на Веровесникот (ﷺ) да чита, а тој три пати одговорил дека не знае да чита, пред да му бидат дадени првите ајети од сурата Ел-Алак. Хатиџе го однела кај својот братучед Варака ибн Невфел, стар, слеп човек што станал христијанин и препишувал делови од Евангелието со хебрејски букви. Варака рекол дека ова е ангелот што Бог го испратил кај Муса, а неколку дена подоцна умрел.
Бог зборува во прво лице
Во многу ајети Бог зборува како ‘Јас’ и ‘Мене’. Некои дури му се обраќаат на Веровесникот (ﷺ) со ‘ти’ за Божјите робови, без ‘Бог рече’ пред нив. Ниеден муслиман никогаш не тврдел дека тој е Бог, па тоа не се негови зборови за себе. Стотици ајети ја содржат заповедта ‘Кажи’, повеќето упатени до него. Тој е оној на кого му се кажува што да каже, а не оној што го составува.
“А кога робовите Мои ќе те прашаат за Мене, Јас сум, сигурно, блиску: се одѕивам на молбата на молителот кога ќе Ме замоли. Затоа, нека се одѕвијат тие на Мојот повик и нека веруваат во Мене, за да бидат на Вистинскиот пат.”
“Џините и луѓето ги создадов само за да Ме обожуваат.”
“Навистина оваа ваша вера е една вера, а Јас Сум ваш Господар, па Мене обожувајте Ме!”
“А кога им се кажуваат ајетите Наши, кои се јасни, тогаш тие што не веруваат дека пред Нас ќе застанат, велат: „Донеси ти некој друг Куран или измени го!“ Кажи: „Незамисливо е јас сам од себе да го менувам, јас го следам само тоа што ми се објавува, јас се плашам да Му бидам непослушен на својот Господар од страдањето на Големиот ден.“”
Три вида говор што никогаш не биле измешани
Запишаните изреки на Веровесникот (ﷺ) се говор на човек: директен, практичен, одговараат на прашањето пред него. Куранот е поинаков. Има свој ритам, и често една рима што се провлекува низ цела сура, за разлика од неговиот секојдневен говор. Исто така му зборува однадвор. Неговите сопствени зборови биле чувани во посебни збирки, хадисите, кои се преданија за она што го рекол и направил. Тие никогаш не влегле во Куранот. Трет вид, хадис кудси, го дава Божјото значење со зборовите на самиот Веровесник (ﷺ). И тој бил држан надвор од Куранот од самиот почеток. Библијата, спротивно на тоа, ги носи личните поздрави на своите писатели до нивните пријатели во самиот свој текст.
Веровесникот (ﷺ) пренесува дека Аллах вели: Јас сум онакво какво што Мојот роб мисли за Мене, и Јас сум со него кога Ме спомнува; ако ми се приближи за една педа, Јас му се приближувам за еден лакт, а ако дојде кај Мене одејќи, Јас одам кај него трчајќи. Исто и во Сахих Муслим 2675.
“Поздрави ги Приска и Акила, и домот на Онисифор.”
“Те поздравуваат сите што се со мене. Поздрави ги оние што нè љубат во верата. Благодат со сите вас. Амин.”
Куранот дошол преку Веровесникот Мухамед (ﷺ). Дали тој самиот го напишал?
Дали знаел да чита или пишува?
Не. Куранот вели дека тој никогаш не прочитал ниту напишал книга пред да дојде до него.
Дали зборовите звучат како негови?
Не. Куранот зборува како Бог, велејќи ‘Јас’ и ‘Мене’, и му кажува што да ‘Каже’.
Дали јавно би се исправал самиот себеси?
Куранот понекогаш го исправа, а тој тие ајети ги учел на глас цел живот.
Можел ли да донесе ајет кога му требал?
Не. Кога се ширеле лаги за неговата сопруга Аиша, чекал еден месец за ајетите што ја оправдале.
Дали бил лажго?
Не. Неговиот непријател Ебу Суфјан признал дека пред неговата мисија никој не го знаел да лаже. Човек што не лажел за луѓето не би лажел за Бог.
Дали го правел тоа за пари?
Не. Умрел толку сиромашен што неговиот оклоп бил заложен за јачмен.
Значи Куранот не е негово дело. Тој е Божји збор, пренесен онака како што го примил.
Книгата го исправа
Куранот бележи дека Веровесникот (ﷺ) се намуртил и се свртел од еден слепец што дошол да учи. Го исправа поради тоа. Друг ајет го прашува зошто си го забранил себеси она што Аллах (﷾) му го дозволил. Тој морал да ги учи овие исправки на глас до крајот на животот. Човек што пишува книга за да го подигне својот углед не го става сопствениот прекор во неа. Ниту пак ја прифатил пофалбата што му била понудена. Неговиот син Ибрахим умрел на денот на едно помрачување, и луѓето рекле дека сонцето се помрачило поради него. Тој им рекол дека помрачувањата не се случуваат поради ничија смрт или раѓање.
“Тој се намурти и се сврте затоа што слепиот му пријде. А што знаеш ти, можеби тој сака да се очисти, или да се подучи, па поуката да му користи. Тој што е богат, ти него го советуваш, а ти не си виновен ако тој не сака да верува. А тој што ти приоѓа брзајќи и се плаши, ти го занемаруваш.”
“О, Веровеснику, зошто си го забрануваш себеси тоа што Аллах ти го дозволил, сакајќи го задоволството на своите сопруги? А Аллах многу простува и Милостив е.”
Ел-Мугире ибн Шуба пренесува дека сонцето се помрачило на денот кога умрел синот на Веровесникот (ﷺ), Ибрахим, и луѓето рекле дека се помрачило поради смртта на Ибрахим. Веровесникот рекол дека сонцето и месечината не се помрачуваат поради смртта или раѓањето на никого, и им рекол да клањаат намаз и да Го повикуваат Аллах кога ќе видат помрачување.
Еден месец тишина
Аиша, сопругата на Веровесникот (ﷺ), била оклеветена, односно лажно обвинета. Гласината се ширела низ градот Медина. Според нејзините зборови, тој поминал цел месец без каква било објава за нејзиниот случај. Дури тогаш дошле ајетите што ја прогласиле за невина. Човек што составува писмо веднаш би ја оправдал својата сопруга.
Сопственото раскажување на Аиша за клеветата раширена против неа. Таа вели дека Веровесникот (ﷺ) поминал цел месец без да прими каква било објава за нејзиниот случај, додека гласината се ширела и тој се советувал со своите асхаби, пред да слезат ајетите што ја прогласија за невина. Кога Сафван ибн ел-Муаттал ја нашол оставена зад караванот и ја препознал, зашто ја видел пред да биде пропишано покривањето, таа вели: го покрив лицето со својата облека.
“Навистина, тие кои ја изнесоа клеветата, се една група меѓу вас! Не сметајте го тоа за некакво зло за вас; не, тоа е добро за вас. Секој од нив ќе биде казнет според гревот што го заслужил, а тој од нив што тоа најмногу го правел го чека големо страдање.”
Што велеле неговите непријатели
Ираклиј, римскиот цар, го прашал Ебу Суфјан дали Мухамед (ﷺ) некогаш бил обвинет за лага пред да тврди дека е веровесник. Ебу Суфјан тогаш сè уште бил непријател на Веровесникот (ﷺ). Рекол не. Неговите противници сакале тој малку да попушти, за да можат и тие да попуштат. Кога побарале друг Куран, му било речено да одговори дека не може да го смени од себе. Умрел со својот оклоп заложен за јачмен.
Ебу Суфјан, во тоа време сè уште непријател на Веровесникот (ﷺ), бил распрашуван од византискиот цар Ираклиј. Кога бил прашан дали некогаш го обвиниле Мухамед за лага пред да тврди дека е веровесник, одговорил не. Ираклиј заклучил дека човек што не лажел за луѓето не би лажел за Бог.
“тие едвај би дочекале ти да попуштиш, па и тие би попуштиле,”
“А кога им се кажуваат ајетите Наши, кои се јасни, тогаш тие што не веруваат дека пред Нас ќе застанат, велат: „Донеси ти некој друг Куран или измени го!“ Кажи: „Незамисливо е јас сам од себе да го менувам, јас го следам само тоа што ми се објавува, јас се плашам да Му бидам непослушен на својот Господар од страдањето на Големиот ден.“”
Аиша пренесува дека кога Веровесникот (ﷺ) умрел, неговиот оклоп го држел еден Евреин како залог за триесет мери јачмен.
Приказни што неговиот народ не ги знаел
По приказната за Нух Куранот вели дека ниту Веровесникот (ﷺ) ниту неговиот народ не ги знаеле овие приказни пред тоа. Некои од деталите што ги дава ги нема во ниедно поранешно писмо. Синот на Нух, кој одбил да влезе во бродот и се удавил, не се наоѓа никаде во Библијата.
“Тоа се непознати вести кои Ние ти ги објавуваме; ниту ти ниту народот твој пред ова ништо не знаевте за тоа. Затоа биди трпелив, исходот навистина ќе биде во корист на богобојазливите.”
“И таа ги однесе на бранови големи како ридови и Нух го повика својот син, кој беше издвоен: „О, синко мој, влези кај нас, немој да бидеш со неверниците!“ А тој рече: „Ке се скријам на некоја планина, која од водата ќе ме заштити.“ „Денеска никој од Аллаховата казна нема да биде поштеден, освен оној кому Тој му се смилувал!“ – рече Нух, и бранот ги раздвои и тој се потопи.”
Гледишта
Што покажува историскиот запис
Најраните извори го опишуваат Веровесникот (ﷺ) како човек познат по чесноста. Не се збогатил од својата порака, и умрел со својот оклоп заложен за јачмен. Не можел да произведе објава по своја волја, дури ни кога најмногу му била потребна.
Аиша пренесува дека Веровесникот (ﷺ) не примил објава за клеветата против неа цел месец.
Ебу Суфјан сè уште бил негов непријател кога зборувал со Ираклиј. Рекол дека Мухамед (ﷺ) никогаш не бил обвинет за лага пред да тврди дека е веровесник.
Одбил да прави компромис со пораката или да го смени Куранот кога неговите противници го побарале тоа.
Умрел со својот оклоп заложен за триесет мери јачмен.
Неговите сопствени изреки биле држени одвоено од Куранот, додека Библијата ги вклучува личните поздрави на своите писатели.
Исламското гледиште
Куранот е Божји збор, што ангелот Гаврил му го донел на Веровесникот (ﷺ). Тој го учел точно онака како што го примил и не додал ништо свое.
Куранот вели дека Веровесникот (ﷺ) никогаш не прочитал ниту напишал книга, и го нарекува неписмениот Веровесник (ﷺ).
При првата објава тој три пати му рекол на ангелот дека не знае да чита.
Куранот зборува како Бог во прво лице. Ја користи заповедта ‘Кажи’ стотици пати, повеќето упатени до Веровесникот (ﷺ).
Куранот го прекорува Веровесникот (ﷺ) со зборови што тој потоа морал јавно да ги учи.
Куранот раскажува детали за поранешните веровесници, како удавениот син на Нух, што ги нема во ниедно поранешно писмо.
Куранот ја нуди својата слобода од противречности како доказ дека доаѓа од Бог.