Зошто католичката и протестантската Библија содржат различни книги?

Историја на тоа како се обликувале еврејскиот и христијанскиот канон. Црквите сè уште имаат различни Стари завети: протестантите ги чуваат книгите на хебрејската Библија; Католичката црква ги додава Товит, Јудита, Премудроста, Сирах, Варух и 1-2 Макавејска; православните цркви додаваат понатамошни книги; а Етиопската православна црква има уште поширок канон, вклучувајќи ги 1 Енох и Јубилеи.

Католичкиот собор ги набројува книгите на Стариот завет, вклучувајќи ги Товит, Јудита, Премудроста, Сирах, Варух и двете книги Макавејски, и дваесет и седумте на Новиот. Завршува: ако некој не ги прими овие книги, цели и со сите нивни делови, како свети и канонични, „и свесно и намерно ги презре споменатите преданија; нека биде анатема“ (проклет и отсечен).

Католичкиот собор изрекува анатема врз секој што не ги прима како свети и канонични целосните книги на Писмото, со сите нивни делови, како што ги набројал Тридентскиот собор, или што негира дека се божествено вдахновени. Не е приложен никаков услов за преданијата.

Протестантското исповедание пропишува дека книгите што обично се нарекуваат Апокрифи не се од божествено вдахновение и не се дел од канонот на Писмото. Тие немаат авторитет во Црквата и можат да се користат само како другите човечки списи.

Англиканската црква ги чита другите книги (Товит, Јудита, Премудроста, Сирах, Макавејските и останатите) како примери за живот и добро однесување, како што советувал Јероним, но не ги користи за утврдување на какво било учење.

Првото издание на Библијата King James ги печатело Апокрифите, вклучувајќи ги Премудроста и Сирах, како посебен дел меѓу Стариот и Новиот завет.

Атанасиј, епископот на Александрија, ги набројува книгите што ги смета за Писмо. Неговиот список на Новиот завет се дваесет и седумте книги на денешниот Нов завет, најраниот зачуван список токму на овие книги и ниедна друга.

Следи како црквите дошле до согласност за Новиот завет. Три века книги како Евреите, Јаков и Откровението биле оспорувани, а некои го читале Пастирот на Ерма како Писмо. Писмото на Атанасиј од 367 е првиот зачуван список токму на дваесет и седумте книги; собори во Хипон (393) и Картагина (397) го потврдиле; сириските цркви долго користеле помал збир.

Бен Сира вели дека лошо воспитан син е срам за својот татко, и дека ќерката се раѓа на негова загуба. Католичката Нова ерусалимска Библија вториот ред го преведува така што раѓањето на која било ќерка е загуба.

“А тебе ти објавуваме Книга, со Вистината, да ги потврди книгите пред неа објавени и над нив да бдее. И ти суди им според тоа што го објавува Аллах и не следи ги желбите нивни, и не отстапувај од Вистината која ти доаѓа; на сите вас закон и правец ви пропишавме! А да сакаше Аллах, ќе ве направеше следбеници на една вера, но, Тој сака да ве искуша во тоа што ви го пропишува, затоа натпреварувајте се кој повеќе добрини ќе прави; кај Аллах сите ќе се вратите, па Тој ќе ве извести за тоа за што не се согласувавте.”

“А кога на некој од нив ќе му се јави дека му се родила ќерка, лицето му потемнува и станува потиштен, се крие од луѓето поради несреќата која му е јавена: дали вака презрен да ја задржи или во земја да ја закопа? Колку лошо просудуваат тие!”

Енес ибн Малик пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол: кој ќе одгледа две девојчиња додека не пораснат, ќе дојде на Судниот ден со мене вака, и ги спои своите прсти.

“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”

Зејд ибн Сабит пренесува дека откако многумина што го знаеле Куранот напамет биле убиени кај Јемама, Ебу Бекр го замолил да го собере Куранот во еден том, потсетувајќи го дека тој ја запишувал објавата за Аллаховиот Пратеник. Зејд го собрал од запишани парчиња и од меморијата на луѓето, а довршениот примерок поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса.

Ебу Хурејре пренесува дека Џибрил го преминувал Куранот со Веровесникот (ﷺ) еднаш секоја година, а двапати во годината кога тој умрел.