Што навистина вели Куранот за Евреите?

“Ние го објавивме Тевратот, кој содржи упатство и светлина. Според него на eвреите им судеа веровесниците, кои Му беа послушни на Аллах и честити луѓе, и учени, од кои е барано да ја чуваат Аллаховата Книга, и тие над неа бдееја. Затоа, кога ќе судите, не плашете се од луѓето, туку плашете се од Мене, и не заменувајте ги зборовите Мои за нешто што малку вреди! А тие што не судат според тоа што Аллах го објавил, тие се вистински неверници!”

“О, синови Израилови! Сетете се на благодатите Мои кои ви ги подарив и за тоа што над другите светови ве одликував.”

“А следбениците на Книгата да веруваат и од гревови да се чуваат, Ние би поминале преку лошите постапки нивни и сигурно би ги внеле во џенетските градини на уживањето.”

“И ќе го признаат своето беззаконие и беззаконието на своите татковци, во предавството што го направија против Мене, и исто така дека одеа спротивно на Мене. И Јас ќе одам спротивно на нив и ќе ги доведам во земјата на нивните непријатели; ако тогаш можеби нивното необрезано срце се смири, и тогаш ја примат казната за своето беззаконие; тогаш ќе се сетам на Мојот завет со Јаков, и исто така на Мојот завет со Исак, и исто така на Мојот завет со Авраам ќе се сетам; и ќе се сетам на земјата.”

“О, синови Израилови, сетете се на благодатите Мои кои ви ги подарив, и исполнете го заветот што Ми го дадовте, па и Јас ќе го исполнам заветот што ви го дадов! И плашете се само од Мене!”

“Ќе им подигнам пророк од меѓу нивните браќа, како тебе; и ќе ги ставам Моите зборови во неговата уста, и тој ќе им зборува сè што ќе му заповедам. И ќе биде така, кој и да не ги послуша Моите зборови што тој ќе ги зборува во Мое име, Јас ќе го барам тоа од него.”

“Ти сигурно ќе видиш дека на верниците најлути непријатели им се eвреите и многубошците; и секако ќе видиш дека на верниците најблиски пријатели им се тие што велат: „Ние сме христијани!“, затоа што меѓу нив има свештеници и монаси, и затоа што тие не се вообразени.”

Ет-Табери го чита ајетот како Аллах да му кажува на Веровесникот (ﷺ), кого неговата глоса го именува, што ќе најде: Евреите и идолопоклониците најжестоки во непријателството кон оние што поверувале во него. Пофалбата ја поврзува со христијаните што го слушнале Куранот и поверувале: Негусот на Абисинија и неговите пратеници, или луѓе по законот на Исус што потоа го прифатиле исламот. Нивната блискост ја објаснува со нивната посветеност и понизност пред вистината. Ги спротивставува на Евреите за кои зборува ајетот, кои, вели тој, долго биле навикнати да убиваат веровесници и да ја менуваат објавата. Тоа е обвинението од 2:61 и 3:112, кое го прави и самата исповед на Израел во Неемија 9:26.

“Тие не се сите исти! Има и исправни следбеници на Книгата кои по цела ноќ Аллаховите зборови ги читаат и на сеџда Му се поклонуваат; Тие во Аллах и во оној свет веруваат, наредуваат да се чинат добри дела, а одвраќаат од лошите, и итаат да сторат добри дела! Тоа се тие добрите! Какво добро и да сторат, нема да им биде негирано, а Аллах добро ги знае тие што од Него се плашат!”

“О, верници, не земајте ги за заштитници eвреите и христијаните! Тие се заштитници на самите себеси! А нивен е и тој меѓу вас кој за заштитници ќе ги прифати; Аллах, навистина, нема да им укаже на Вистинскиот пат на луѓето кои сами на себе неправда си чинат!”

“Затоа ти ги гледаш тие чии срца се болни како брзаат да склопат пријателство со нив, велејќи: „Се плашиме некаква неволја да не нè снајде.“ А Аллах сигурно победа или нешто друго од Себе ќе даде, па тие ќе се каат поради тоа што во душите свои го криеја,”

Ет-Табери го објаснува ајетот како забрана верниците да ги земаат Евреите и христијаните за помагачи и сојузници (енсар ве хулефа) против луѓето на верата. Дава три можни повода, меѓу нив Убаде ибн ес-Самит што се откажал од својот сојуз со еврејските сојузници, додека Абдуллах ибн Убејј го задржал својот. Вели дека ниедно предание што го утврдува поводот не е доволно исправно за да се потпре на него. Сигурен е дека ајетот бил објавен за еден лицемер што задржал таков сојуз од страв, како што покажува следниот ајет (5:52). Забраната ја смета за општа за сите верници, каков и да бил поводот.

“Од сега ви се дозволува сета убава храна; и ви се дозволува храната на тие на кои им е дадена Книгата, и вашата храна им е дозволена на нив; и чедните вернички ви се дозволени, и чедните ќерки на тие на кои им е дадена Книгата пред вас, кога нивните венчални дарови ќе им ги дадете со намера со нив да се ожените, а не со нив да блудничите и за љубовници да ги земате. А тој што ќе отпадне од вистинската вера – залудни ќе му бидат делата негови и тој, на оној свет, ќе биде губитник.”

“Но, бидејќи заветот свој го прекршија, Ние ги проколнавме и срцата нивни крути ги сторивме. Тие, зборовите од местото на кое што беа ги отстрануваа, а добар дел од тоа со што беа опоменувани го изоставија. И ти кај нив, освен кај малкумина од нив, непрекинато на ерес ќе наидуваш, но прости им и не карај ги! Аллах, навистина, ги сака добродетелите.”

“Евреите велат: „Аллаховата рака е стисната!“ Стиснати да се рацете нивни и проклети да се поради тоа што го велат! Не, двете Негови раце се отворени, Тој дава колку што сака! А тоа што ти го објавува Господарот твој ќе ја зголеми осиленоста и неверувањето кај многумина од нив. Ние вметнавме меѓу нив непријателство и омраза сè до Крајот на светот. Кога и да се обидат да го потпалат огнот на војната, Аллах го гасне. Тие настојуваат на Земјата пакост да прават, а Аллах не ги сака пакосниците.”

Ет-Табери објаснува дека ‘Аллаховата рака е врзана’ значело дека Аллах е скржав и ја задржува Својата дарежливост, бидејќи Арапите за давањето зборуваат како за дело на раката. Го пренесува Ибн Абас: не мислеле дека Аллаховата рака е врзана, туку дека Тој е скржав и го задржува она што го има. Икриме вели дека ајетот бил објавен за Финхас Евреинот. Ет-Табери го чита ‘Меѓу нив ставивме непријателство и омраза до Судниот ден’ како меѓу Евреите и христијаните, како и Муџахид. ‘Секогаш кога ќе запалат оган на војна’ го чита како нивно собирање за да се кренат против своите противници, што Аллах го расејува; Муџахид вели дека тоа е војната против Мухамед (ﷺ). Нивното настојување ‘да прават неред’ го чита како непокорност на овие Евреи и христијани кон Аллах, отфрлање на Неговите знаци и негирање на Неговите пратеници.

“Со јазикот на Давуд и на Иса, синот Мерјемин, проколнати се тие од синовите Израилови кои не веруваа, затоа што се бунтуваа и границите на злото секогаш ги поминуваа,”

Ет-Табери го пренесува Ибн Абас дека оние од синовите на Израел што не поверувале биле проколнати во секое Писмо: во Тората во времето на Муса, во Зебурот во времето на Давуд, во Инџилот во времето на Исус и во Куранот во времето на Мухамед (ﷺ). Причината ја дава од следниот ајет (5:79): не си го забранувале едни на други злото што го правеле.

“Евреите велат: „Узејр е Божји син.“, а христијаните велат: „Исус е Божји син.“ Тоа се зборовите нивни, од устите нивни, ги имитираат зборовите на неверниците претходни – Аллах да ги убие! Каде се одметнуваат?”

Ет-Табери бележи два погледа за тоа кој рекол ‘Узејр е син на Аллах’. Едниот вели дека тоа бил еден човек, наречен Финхас. Другиот, од Ибн Абас, ги именува Селам ибн Мишкем, Нуʻман ибн Евфа, Шас ибн Кајс и Малик ибн ес-Сајф. Овие луѓе го прашале Веровесникот (ﷺ) како можат да го следат кога тој не го смета Ездра за син Божји. Пренесува и од Ибн Абас дека изреката настанала затоа што Ездра ја обновил Тората откако била заборавена.

“Каде и да се најдат, ќе бидат понижени, освен ако се под Аллаховата заштита и под заштитата на другите луѓе. Тие Аллаховиот гнев го заслужија и ќе ги снајде беда, затоа што во Аллаховите зборови не веруваа и затоа што веровесниците неправедно ги убиваа, и затоа што на Аллах непокорни Му беа, и затоа што во грешењето секоја граница ја преминаа.”

“И кога рековте: „Муса, ние не можеме повеќе една иста храна да јадеме. Затоа замоли Го Господарот свој да ни подари од тоа што земјата раѓа: зеленчук и краставици, пченица, леќа и кромид!“ Тој рече: „Зарем тоа што е подобро да го замените со тоа што е полошо? Одете во некоја земја, ќе го имате тоа што го барате!“ И понижувањето и бедата на нив паднаа и гневот на Аллах на себе го навлекоа, затоа што во Аллаховите докази не веруваа и затоа што веровесниците невини ги убиваа, затоа што непослушни беа и сите граници на злото ги преминуваа.”

Ет-Табери го чита ајетот за Евреите што го отфрлиле Мухамед (ﷺ): понижувањето им било ставено каде и да биле, во земјите на муслиманите или на идолопоклониците. Го пренесува ел-Хасан дека оваа заедница ги нашла како им плаќаат џизје на магите, и дека Аллах ги понизил и ги ставил под нозете на муслиманите. ‘Јажето’ (хабл) го објаснува како договорот и залогот за безбедност што ги чувал безбедни нивните животи, имот и деца. Смета дека исклучокот не го крева понижувањето: тоа останува врз нив со тој договор или без него. Причината ја дава од ајетот: отфрлањето на Аллаховите знаци, убивањето веровесници, непокорноста и пречекорувањето. Вели дека Аллах кажал за срамот и гневот што дошле врз оние што ги прекршиле Неговите граници од две причини. Тоа било потсетување за нив, за да можат да се вратат. И било предупредување за ‘нашата заедница’ да не го следи нивниот пат и да не го доживее истиот крај.

“Тие не се сите исти! Има и исправни следбеници на Книгата кои по цела ноќ Аллаховите зборови ги читаат и на сеџда Му се поклонуваат; Тие во Аллах и во оној свет веруваат, наредуваат да се чинат добри дела, а одвраќаат од лошите, и итаат да сторат добри дела! Тоа се тие добрите! Какво добро и да сторат, нема да им биде негирано, а Аллах добро ги знае тие што од Него се плашат!”

“И Господарот твој обзнани дека сè до Крајот на светот власта над нив ќе му ја препушта на некој кој на најлош начин ќе ги угнетува. Господарот твој, навистина, бргу казнува, а Тој и простува и Милостив е.”

“И Ние како народи по Земјата ги расподеливме: ги има што се добри, а и од тие што не се; и во добро и во зло ги проверувавме, за да се опаметат.”

Ет-Табери го чита 7:167 како Аллах да објавува дека ќе испраќа против Евреите, до Судниот ден, оние што ќе ги мачат. Бележи дека се велело дека тоа се Арапите. Тие се бореле против оние што ниту го прифатиле исламот ниту плаќале џизје, а за оние што го плаќале, тоа било знак на понизност. Го пренесува Ибн Абас: тоа е џизјето, а оние што го наметнуваат се Мухамед (ﷺ) и неговата заедница, до Судниот ден. За крајот на ајетот вели дека Аллах брзо ги казнува оние што го заслужуваат тоа со неверување и непокорност. Тој му простува на секој што ќе се покае и ќе се врати на покорноста кон Него. За 7:168 ‘праведните’ ги чита како оние што веруваат во Аллах и Неговите пратеници. Вели дека Аллах ги опишал така пред да се свртат од својата вера и пред Исус да им биде испратен. ‘За да се вратат’ го чита како повик да се вратат на покорноста кон Аллах и да се покаат.

“И меѓу овие народи нема да имаш спокој, и нема да има одмор за стапалото на твојата нога; туку ГОСПОД таму ќе ти даде треперливо срце, и очи што гаснат, и душа што копнее.”

“А сепак, при сето тоа, кога ќе бидат во земјата на своите непријатели, нема да ги отфрлам, ниту ќе ги згнасам, за да ги уништам сосема и да го раскинам Мојот завет со нив; зашто Јас сум ГОСПОД, нивниот Бог.”

“О, верници, должностите кон Аллах извршувајте ги и праведно сведочете! Омразата која кон некои луѓе ја имате нека не ве натера неправедни да бидете! Праведни бидете, тоа е најблиску до богобојазливоста, и плашете се од Аллах, бидејќи Аллах добро знае што правите!”

“Аллах не ви забранува да чините добро и да бидете праведни кон тие што не војуваат против вас заради верата и кои од родниот крај не ве прогонуваат – Аллах, навистина, ги сака тие што се праведни –”

“Вам ви е веќе познато што им се случи на тие што за саботата влегоа во грев, па Ние им рековме: „Бидете мајмуни презрени!“”

“И прашај ги за градот кој се наоѓаше покрај морето кога прописите за саботата ги кршеа; кога рибите, пред очите нивни им доаѓаа додека саботата ја празнуваа, а кога не празнуваа, тие не им доаѓаа. Ете, така во искушение ги воведувавме затоа што постојано грешеа.”

“И бидејќи тие дрско одбија да го остават тоа што им се забрануваше, Ние им рековме: „Станете мајмуни презрени!“”

“Кажи: „О, следбеници на Книгата, зарем нас да нè осудувате поради тоа што веруваме во Аллах и во тоа што ни се објавува, и во тоа што е објавено претходно, а повеќето сте грешници?“”

“Кажи: „Сакате ли да ви кажам кои се полоши од таквите и кои Аллах уште потешко ќе ги казни? Тие кои Аллах ги проколнал и на кои се разгневил и во мајмуни и свињи ги претворил, тие кои на тагутот му робувале – нив ги чека најлошото место, бидејќи тие најдалеку од Вистинскиот пат заталкале.“”

Абдуллах ибн Месуд пренесува дека пред Веровесникот (ﷺ) биле спомнати мајмуните и, мисли еден пренесувач, свињите како преобразени луѓе. Тој рекол дека Аллах на оние што ги преобразил не им дал ни потомство ни наследници, и дека мајмуните и свињите постоеле пред тоа.

“Вие сте најдобриот народ кој воопшто се има појавено: барате да се чини добро, а одвраќате од зло, и верувате во Аллах! А кога следбениците на Книгата би верувале исправно, тоа би било подобро за нив; меѓу нив има верници, но повеќето се грешници!”

“Примерот на тие на коишто Тевратот им беше задолжен, па потоа тие не се придржуваа за него – слични се на магаре што носи книги. О, колку се лоши тие што ги негираат Аллаховите ајети! А Аллах нема да му укаже на Вистинскиот пат на насилничкиот народ.”

Ет-Табери го објаснува магарето како да носи книги на знаење што не може да ги користи. Такви се и оние на кои им била дадена Тората, а не постапувале според неа и не поверувале во Мухамед (ﷺ), кого таа им кажала да го следат. Го пренесува Ибн Абас: Аллах го направил ова споредба за секој што ја чита Книгата, а не го следи она што е во неа.

“Како велите: ‘Мудри сме, и Законот на ГОСПОД е со нас’? Ете, навистина залудно работеше лажливото перо на книжниците.”

“И сигурно ќе видиш дека повеќе копнеат за животот од останатите луѓе, па дури и од идолопоклониците; секој од нив би сакал да живее илјада години, а и да живее толку, тоа од казната не би го оддалечило! Аллах добро го гледа тоа што тие го прават!”

“Кажи: „Ако кај Аллах е Џенетот обезбеден само за вас, а не и за останатиот свет, тогаш вие смртта посакајте ја, ако вистината ја зборувате.“”

Ет-Табери го чита 2:94 како аргумент што Аллах му го дал на Својот Веровесник (ﷺ) против Евреите што живееле околу него во Медина. Со него, вели тој, Аллах ги разоткрил нивните рабини и учени. Тие тврделе дека ахиретот е само нивен, и биле повикани да посакаат смрт ако зборуваат вистина. 2:96 го чита како упатено до Веровесникот (ﷺ), за истите тие Евреи. Вели дека тие се плашеле од смртта бидејќи знаеле што ги чека поради нивното неверување.

“Не надевајте се на лажливи зборови, велејќи: ‘Храмот на ГОСПОД, храмот на ГОСПОД, храмот на ГОСПОД се овие.’”

“О, верници, зошто некои се колебаа кога ви беше речено: „Тргнете во борба на Аллаховиот пат!“ – како да сте за земја приковани? Зарем ви е помил животот на овој свет од оној свет? А уживањето на овој свет спрема оној свет не е ништо.”

“Сети се, не заборавај, како го разгневи ГОСПОД, својот Бог, во пустината; од денот кога излезе од земјата Египет, додека не дојдовте до ова место, бевте бунтовни против ГОСПОД.”

“Бевте бунтовни против ГОСПОД од денот кога ве запознав.”

“Слушајте, небеса, и чуј, земјо, Зашто ГОСПОД зборуваше: Деца одгледав и подигнав, А тие се побунија против Мене. Волот го познава својот сопственик, И магарето јаслите на својот господар; Но Израел не знае, Мојот народ не разбира. Леле, грешен народе, Народе натоварен со беззаконие, Семе на злосторници, Деца што постапуваат расипано; Го оставија ГОСПОД, Го презреа Светиот на Израел, Се свртеа назад.”

“Како велите: ‘Мудри сме, и Законот на ГОСПОД е со нас’? Ете, навистина залудно работеше лажливото перо на книжниците.”

“и кажи им: Вака вели ГОСПОД, Богот Израелев: Проклет да е човекот што не ги слуша зборовите на овој завет,”

“Сепак, тие беа непослушни и се побунија против Тебе, и го фрлија Твојот закон зад својот грб, и ги убија Твоите пророци што ги опоменуваа да се вратат кај Тебе, и направија големи навреди.”

“И духот Божји го облече Захарија, синот на свештеникот Јодае; и тој застана над народот и им рече: ‘Вака вели Бог: Зошто ги престапувате заповедите на ГОСПОД, за да не можете да напредувате? бидејќи го оставивте ГОСПОД, и Тој ве остави вас.’ И тие направија заговор против него и го каменуваа со камења по заповед на царот во дворот на домот на ГОСПОД.”

“И измешаното мноштво што беше меѓу нив посака силно; и синовите Израелеви исто така заплакаа и рекоа: ‘Да ни беше дадено месо да јадеме! Се сеќаваме на рибата што ја јадевме во Египет бесплатно; на краставиците, и на дините, и на празот, и на кромидот, и на лукот; а сега нашата душа е исушена; нема ништо; немаме ништо освен оваа мана да гледаме.’”

“Тие што веруваа, и тие што беа евреи, христијани и Сабијци, а веруваа во Аллах и во другиот свет и правеа добри дела – навистина ги очекува награда од Господарот нивен; и за нив нема страв и тие нема да тагуваат.”

Ет-Табери го чита ‘кој верува во Аллах и во Последниот ден’, речено за Евреите, христијаните и сабејците, како верување во Мухамед (ﷺ) и во она што тој го донел, задржано до смртта. Го пренесува ес-Судди дека верата на Евреинот била да се држи до Тората и до патот на Муса додека не дошол Исус. Муџахид и ес-Судди велат дека ајетот бил објавен за христијани што ги познавал Селман ел-Фариси, кои умреле пред мисијата на Веровесникот (ﷺ). Го пренесува Ибн Абас дека Аллах потоа го објавил 3:85, и смета дека тоа значи дека Ибн Абас го сметал 2:62 за дерогиран. Самиот го претпочита своето прво читање, кое го смета за поблиско до очигледниот текст.

“Тие не се сите исти! Има и исправни следбеници на Книгата кои по цела ноќ Аллаховите зборови ги читаат и на сеџда Му се поклонуваат; Тие во Аллах и во оној свет веруваат, наредуваат да се чинат добри дела, а одвраќаат од лошите, и итаат да сторат добри дела! Тоа се тие добрите! Какво добро и да сторат, нема да им биде негирано, а Аллах добро ги знае тие што од Него се плашат!”

Ет-Табери го пренесува Ибн Абас дека 3:113-115 биле објавени кога Абдуллах ибн Селам, Саʻлебе ибн Саʻје, Усејд ибн Саʻје, Есед ибн Убејд и други Евреи го прифатиле исламот. Некои рабини што не го прифатиле рекле дека само најлошите од нив го следеле. Ет-Табери го претпочита ова читање: ајетите ги фалат верниците меѓу Луѓето на Книгата, група што цврсто се држи до Аллаховата Книга. Го пренесува и Катаде: не загинал целиот народ; Аллах имал остаток меѓу нив.

“Има и следбеници на Книгата кои веруваат во Аллах и во тоа што ви се објавува вам и во тоа што им е објавено ним, понизни се кон Аллах и не ги продаваат Аллаховите зборови за евтина цена. Ним им припаѓа наградата од Господарот нивен, а Аллах, навистина, брзо ќе ја израмни сметката!”

Ет-Табери дава три читања на 3:199: Негусот на Абисинија; Абдуллах ибн Селам и оние со него; или муслиманите меѓу Евреите и христијаните. Го претпочита последното, она на Муџахид, бидејќи ајетот ги именува Луѓето на Книгата без ограничување. Дури и ако бил објавен за Негусот, вели тој, ги опфаќа сите што, како него, го следеле Веровесникот (ﷺ) откако ги следеле Тората и Инџилот.

“Да се придржуваат кон Тевратот и Инџилот и до тоа што им го објавува Господарот нивен, би имале што да јадат, и од тоа што е над нив и од тоа што е под нозете нивни. Има и умерени меѓу нив, но лошо е тоа што повеќето од нив го прават!”

Ет-Табери го чита ‘се држеле до Тората и Инџилот’ како постапување според она во што книгите се согласуваат, пред сè верувањето во Аллаховите пратеници. ‘Сета објава што им беше испратена’ ја чита како Куранот што го донел Мухамед (ﷺ). ‘Група на вистинскиот пат’ (умме муктесиде) ја чита како оние што ја кажуваат вистината за Исус. Тие го нарекуваат Аллахов пратеник и збор, ниту правејќи го син Божји ниту клеветејќи го неговото раѓање. Муџахид вели дека тие се муслиманите од Луѓето на Книгата.

“Во народот на Муса има луѓе кои упатуваат кон вистината и кои според неа праведно судат.”

Ет-Табери го објаснува ајетот едноставно: меѓу синовите на Израел има група што се држи до вистината, постапува според неа и праведно суди според неа. Додава преданија, без да одлучи за нив, за едно племе на Израел што се оградило од убивањето на веровесниците и Аллах го однел во далечна земја.

“Вие сте најдобриот народ кој воопшто се има појавено: барате да се чини добро, а одвраќате од зло, и верувате во Аллах! А кога следбениците на Книгата би верувале исправно, тоа би било подобро за нив; меѓу нив има верници, но повеќето се грешници!”

“Вие, ете, се повикувате дека трошите на Аллаховиот пат, но некои од вас се скржави, а кој е скржав на своја штета е скржав, бидејќи Аллах е богат, а вие сте сиромашни. А ако главите ги свртите, Тој со друг народ ќе ве замени, кој тогаш нема да биде какви што сте вие.”

Ет-Табери го објаснува магарето како да носи книги на знаење што не може да ги користи. Такви се и оние на кои им била дадена Тората, а не постапувале според неа и не поверувале во Мухамед (ﷺ), кого таа им кажала да го следат. Го пренесува Ибн Абас: Аллах го направил ова споредба за секој што ја чита Книгата, а не го следи она што е во неа.

Ет-Табери го чита ајетот за Евреите што го отфрлиле Мухамед (ﷺ): понижувањето им било ставено каде и да биле, во земјите на муслиманите или на идолопоклониците. Го пренесува ел-Хасан дека оваа заедница ги нашла како им плаќаат џизје на магите, и дека Аллах ги понизил и ги ставил под нозете на муслиманите. ‘Јажето’ (хабл) го објаснува како договорот и залогот за безбедност што ги чувал безбедни нивните животи, имот и деца. Смета дека исклучокот не го крева понижувањето: тоа останува врз нив со тој договор или без него. Причината ја дава од ајетот: отфрлањето на Аллаховите знаци, убивањето веровесници, непокорноста и пречекорувањето. Вели дека Аллах кажал за срамот и гневот што дошле врз оние што ги прекршиле Неговите граници од две причини. Тоа било потсетување за нив, за да можат да се вратат. И било предупредување за ‘нашата заедница’ да не го следи нивниот пат и да не го доживее истиот крај.

“Само вас ве познав од сите семејства на земјата; Затоа ќе ве казнам за сите ваши беззаконија.”

“Од сега ви се дозволува сета убава храна; и ви се дозволува храната на тие на кои им е дадена Книгата, и вашата храна им е дозволена на нив; и чедните вернички ви се дозволени, и чедните ќерки на тие на кои им е дадена Книгата пред вас, кога нивните венчални дарови ќе им ги дадете со намера со нив да се ожените, а не со нив да блудничите и за љубовници да ги земате. А тој што ќе отпадне од вистинската вера – залудни ќе му бидат делата негови и тој, на оној свет, ќе биде губитник.”

“Аллах не ви забранува да чините добро и да бидете праведни кон тие што не војуваат против вас заради верата и кои од родниот крај не ве прогонуваат – Аллах, навистина, ги сака тие што се праведни –”

“О, верници, должностите кон Аллах извршувајте ги и праведно сведочете! Омразата која кон некои луѓе ја имате нека не ве натера неправедни да бидете! Праведни бидете, тоа е најблиску до богобојазливоста, и плашете се од Аллах, бидејќи Аллах добро знае што правите!”

Ебу Хурејре пренесува дека еден еврејски трговец се заколнал во Оној Кој го избрал Муса над сите луѓе, а еден муслиман од Медина му удрил шлаканица поради тоа. Евреинот му се пожалил на Веровесникот (ﷺ), кој се налутил, така што лутината се видела на неговото лице, и рекол: не давајте предност на ниеден од Аллаховите веровесници над друг. Додал дека на Судниот ден можеби ќе го најде Муса како веќе стои, држејќи се за Аршот, и дека тој не вели дека некој е подобар од Јунус, синот на Мета.

Абдурахман ибн Еби Лејла пренесува дека Сехл ибн Хунејф и Кајс ибн Саʻд станале во ел-Кадисијје кога минувал погреб. Им било кажано дека тоа е погреб на еден од заштитените немуслимани на земјата. Тие рекле дека Веровесникот (ﷺ) еднаш станал пред погреб, и кога му кажале дека е на Евреин, рекол: зарем не е душа? Ел-Бухари го става под насловот на поглавјето ‘кој станал пред погребот на Евреин’.