Дали муслиманите веруваат во книгите што Бог им ги дал на Мојсеј и Исус?

“Пратеникот верува во тоа што му се објавува од Господарот негов, и верниците, секој од нив верува во Аллах, и во мелеците Негови, и во Книгите Негови, и во Пратениците Негови: „Ние не правиме поделба меѓу Пратениците Негови“. И велат: „Слушаме и се покоруваме. Те молиме за прошка, Господару наш, Тебе ќе Ти се вратиме“.”

“О, верници, верувајте во Аллах и во Пратеникот Негов, и во Книгата која Тој на Својот Пратеник му ја објавува и во Книгите кои претходно ги објавил. А тој што нема да верува во Аллах, и во мелеците Негови, и во Книгите Негови, и во Пратениците Негови, и во оној свет, тој далеку заталкал!”

Ебу Хурејре пренесува дека еден човек дошол кај Веровесникот (ﷺ) и прашал што е иман. Веровесникот одговорил дека иманот е да се верува во Аллах, Неговите ангели, Неговите Книги, Неговите пратеници, средбата со Него и Воскресението. Човекот бил ангелот Џибрил, кој дошол да ги поучи луѓето за нивната вера.

“Ние го објавивме Тевратот, кој содржи упатство и светлина. Според него на eвреите им судеа веровесниците, кои Му беа послушни на Аллах и честити луѓе, и учени, од кои е барано да ја чуваат Аллаховата Книга, и тие над неа бдееја. Затоа, кога ќе судите, не плашете се од луѓето, туку плашете се од Мене, и не заменувајте ги зборовите Мои за нешто што малку вреди! А тие што не судат според тоа што Аллах го објавил, тие се вистински неверници!”

“После нив, го испративме Иса, синот Мерјемин, кој го признаваше Тевратот, пред него објавен, а нему му го дадовме Инџилот, во кој имаше упатство и светлина, и да го потврди Тевратот, пред него објавен, во кој исто така имаше упатство и поука за тие кои од Аллах се плашеа,”

“Ние ти објавуваме тебе како што му објавувавме на Нух и на веровесниците по него, а му објавивме и на Ибрахим, и на Исмаил, и на Исхак, и на Јакуб и на внуците, и на Иса, и на Ејуб, и на Јунус, и на Харун, и на Сулејман, а на Давуд му го дадовме Зебурот,”

“Тој ти ја објавува Книгата со Вистината, која ги потврдува претходните, а и Тевратот и Инџилот ги објавил”

“Ние не сме пратиле ниту еден Пратеник кој не зборувал на јазикот на народот свој, за да му објасни. А Аллах заблудува кого Тој сака и го упатува на Вистинскиот пат тој кого Тој сака; Тој е Силен и Мудар.”

“Ние ти објавуваме тебе како што му објавувавме на Нух и на веровесниците по него, а му објавивме и на Ибрахим, и на Исмаил, и на Исхак, и на Јакуб и на внуците, и на Иса, и на Ејуб, и на Јунус, и на Харун, и на Сулејман, а на Давуд му го дадовме Зебурот,”

Ја објаснува објавата со метафора: веровесниците се сијалици, а објавата е електричната струја; секоја сијалица дава светлина според својот напон и боја, а мајчиниот јазик на веровесникот е бојата на сијалицата, додека силата доаѓа од Бог, а веровесникот е само посредник (пар. 64). Вели дека нема трага од листовите на Ибрахим, дека Тората и Псалтирот повеќе пати биле изгубени, и дека Исус немал време да го издиктира она што го проповедал: Неговите ученици и нивните наследници ги пренеле Неговите зборови во многу верзии, од кои Црквата задржала четири како свои евангелија (пар. 147).

“А тешко на тие кои со своите раце пишуваат книга, а потоа велат: „Ова е од Аллах.“, со цел незначителна корист да извлечат. И тешко ним за тоа што нивните раце го пишуваат и тешко ним што на тој начин заработуваат!”

“Некои од нив ги превртуваат јазиците свои читајќи ја Книгата за вие да помислите дека тоа е од Книгата, а не е од Книгата! И велат: „Тоа е од Аллах!“ – а тоа не е од Аллах! За Аллах свесно говорат лаги!”

“Ние заветот го прифативме и од тие што велат: „Ние сме христијани!“ – но и тие, голем дел од тоа со што беа опоменувани го изоставија, затоа меѓу нив вметнавме непријателство и омраза сè до Судниот ден; а Аллах сигурно ќе ги извести за тоа што го правеа.”

“Така умре таму Мојсеј, слугата Господов, во моавската земја, според зборот Господов. И Тој го погреба во една долина во моавската земја, спроти Вет-Фегор: но никој не знае за неговиот гроб до денешен ден. А Мојсеј имаше сто и дваесет години кога умре: неговото око не беше помрачено, ниту неговата природна сила ослабена. И синовите Израилеви го оплакуваа Мојсеј во моавските полиња триесет дена: така завршија деновите на плачот и жалоста за Мојсеј. А Исус, синот Навин, беше полн со духот на мудроста; зашто Мојсеј ги беше положил своите раце врз него: и синовите Израилеви го слушаа и правеа како што Господ му заповеда на Мојсеј. И оттогаш не се појави во Израил пророк како Мојсеј, кого Господ го познаваше лице в лице,”

Следи како читателите забележале дека петте книги не можат сите да бидат дело на Мојсеј: во единаесеттиот век Исак ибн Јашуш укажал дека едомските цареви од Битие 36 живееле долго по Мојсеј, а подоцнежни научници го забележале описот на смртта на Мојсеј и изрази како ‘до ден денешен’. Го изложува ставот на современата библиска наука дека Петокнижието било составено од неколку постари извори од подоцнежни уредници, и Второзаконие го поврзува со ‘книгата на законот’ најдена во Храмот во времето на царот Јосија (2 Цареви 22), кон крајот на седмиот век пр.н.е.

“„Како велите: ‘Мудри сме, и законот на Јахве е со нас’? Но, ете, лажното перо на книжниците го направи тоа лага.“”

“А откако Јован беше фрлен во затвор, Исус дојде во Галилеја, проповедајќи го евангелието на царството Божјо, и велејќи: Се исполни времето, и царството Божјо се приближи: покајте се и верувајте во евангелието.”

“Бидејќи мнозина се зафатија да состават по ред расказ за настаните што се сосема сигурно верувани меѓу нас, како што ни ги предадоа оние што од почетокот беа очевидци и служители на словото, ми се виде добро и мене, откако сè точно го разбрав од самиот почеток, да ти напишам по ред, почитуван Теофиле,”

Стандарден учебник. Најраните писма на Павле ги датира околу 50 н.е., Марко околу 65-70, Матеј и Лука околу 80-85, а Јован околу 90-95, и забележува дека Исус зборувал арамејски, додека евангелијата биле напишани на грчки од автори што не се именуваат. Вели и дека Павле не го познавал Исус за време на Неговиот живот и поверувал дури по распнувањето.

Антологија на ранохристијански списи изоставени од Новиот завет, во англиски превод. Меѓу нив се евангелија под имињата на Тома, Петар, Марија и Филип, и евангелија што ги користеле еврејско-христијанските групи.

Атанасиј, епископот на Александрија, ги набројува книгите што ги смета за Писмо. Неговиот список на Новиот завет се дваесет и седумте книги на денешниот Нов завет, најраниот зачуван список токму на овие книги и ниедна друга.

Ја објаснува објавата со метафора: веровесниците се сијалици, а објавата е електричната струја; секоја сијалица дава светлина според својот напон и боја, а мајчиниот јазик на веровесникот е бојата на сијалицата, додека силата доаѓа од Бог, а веровесникот е само посредник (пар. 64). Вели дека нема трага од листовите на Ибрахим, дека Тората и Псалтирот повеќе пати биле изгубени, и дека Исус немал време да го издиктира она што го проповедал: Неговите ученици и нивните наследници ги пренеле Неговите зборови во многу верзии, од кои Црквата задржала четири како свои евангелија (пар. 147).

“Бидејќи мнозина се зафатија да состават по ред расказ за настаните што се сосема сигурно верувани меѓу нас, како што ни ги предадоа оние што од почетокот беа очевидци и служители на словото, ми се виде добро и мене, откако сè точно го разбрав од самиот почеток, да ти напишам по ред, почитуван Теофиле,”

Стандарден учебник. Најраните писма на Павле ги датира околу 50 н.е., Марко околу 65-70, Матеј и Лука околу 80-85, а Јован околу 90-95, и забележува дека Исус зборувал арамејски, додека евангелијата биле напишани на грчки од автори што не се именуваат. Вели и дека Павле не го познавал Исус за време на Неговиот живот и поверувал дури по распнувањето.

Ја објаснува објавата со метафора: веровесниците се сијалици, а објавата е електричната струја; секоја сијалица дава светлина според својот напон и боја, а мајчиниот јазик на веровесникот е бојата на сијалицата, додека силата доаѓа од Бог, а веровесникот е само посредник (пар. 64). Вели дека нема трага од листовите на Ибрахим, дека Тората и Псалтирот повеќе пати биле изгубени, и дека Исус немал време да го издиктира она што го проповедал: Неговите ученици и нивните наследници ги пренеле Неговите зборови во многу верзии, од кои Црквата задржала четири како свои евангелија (пар. 147).

Јосиф Флавиј ги набројува книгите што Евреите ги сметаат за свети и вели дека пророците по Мојсеј ја запишале историјата на своето време сè до владеењето на персискиот цар Артаксеркс. Еврејската историја е пишувана и оттогаш, вели тој, но не е подеднакво ценета, затоа што од тоа време нема точно наследување на пророци.

“Мухамед не е татко никому од вашите луѓе, туку е Аллахов Пратеник и последен веровесник – а Аллах сè добро знае.”

“А тебе ти објавуваме Книга, со Вистината, да ги потврди книгите пред неа објавени и над нив да бдее. И ти суди им според тоа што го објавува Аллах и не следи ги желбите нивни, и не отстапувај од Вистината која ти доаѓа; на сите вас закон и правец ви пропишавме! А да сакаше Аллах, ќе ве направеше следбеници на една вера, но, Тој сака да ве искуша во тоа што ви го пропишува, затоа натпреварувајте се кој повеќе добрини ќе прави; кај Аллах сите ќе се вратите, па Тој ќе ве извести за тоа за што не се согласувавте.”

“А тебе ти објавуваме Книга, со Вистината, да ги потврди книгите пред неа објавени и над нив да бдее. И ти суди им според тоа што го објавува Аллах и не следи ги желбите нивни, и не отстапувај од Вистината која ти доаѓа; на сите вас закон и правец ви пропишавме! А да сакаше Аллах, ќе ве направеше следбеници на една вера, но, Тој сака да ве искуша во тоа што ви го пропишува, затоа натпреварувајте се кој повеќе добрини ќе прави; кај Аллах сите ќе се вратите, па Тој ќе ве извести за тоа за што не се согласувавте.”

Ебу Хурејре пренесува дека луѓето на Книгата ја читале Тората на хебрејски и им ја објаснувале на арапски на муслиманите. Веровесникот (ﷺ) им рекол на муслиманите ниту да им веруваат ниту да ги нарекуваат лажговци, туку да кажат: веруваме во Аллах и во она што ни е објавено нам (Куран 2:136).

“А кога мелеците рекоа: О, Мерјем, Аллах те радува со синот кој е создаден со Неговата Реч, името ќе му биде Месих, Иса, син Мерјемин, ќе биде угледен и на овој и на оној свет и ќе биде еден од блиските на Аллах!”

“Таа рече: „Господару мој, како ќе имам дете кога ниту еден маж ме нема допрено?“ – „Ете така,“ – рече – „Аллах создава што сака. Кога нешто ќе одлучи, Тој само ќе каже: ‘Биди!’ – и тоа бидува!“”

“и го праќа како Пратеник на синовите Израилови: Ви донесов знак од Господарот ваш: ќе ви направам нешто слично на птица (од глина) и ќе дувнам во неа, па со Аллахова волја ќе биде вистинска птица; ќе ги исцелам слепиот од раѓање и лепрозниот, и ќе оживувам мртви со Аллахова волја, и ќе ви кажувам што јадете и што во домовите ваши натрупувате! Во сето тоа има докази за вас, ако бидете вистински верници!”

“А тешко на тие кои со своите раце пишуваат книга, а потоа велат: „Ова е од Аллах.“, со цел незначителна корист да извлечат. И тешко ним за тоа што нивните раце го пишуваат и тешко ним што на тој начин заработуваат!”

“А кога Аллах ќе рече: „О, Иса, сине Мерјемин, ти ли им говореше на луѓето: ,Прифатете ме мене и мајката моја како две божества покрај Бог?‘“ – тој ќе рече: Чист си Ти од тоа! Мене не ми доликува да зборувам за тоа што немам право. Ако тоа јас сум го говорел, Ти тоа веќе го знаеш; Ти знаеш што има во мене, а јас не знам што има во Тебе; Само Ти, Единиот, знаеш сè што е скриено! Јас им го велев само тоа што Ти им го нареди: ,Обожувајте Го Бога, и мојот и вашиот Господар!‘ И јас бдеев над нив додека бев меѓу нив, а кога Ти кај Себе ме зеде, само Ти ги наѕрнуваше; Ти бдееш над сè!”