Краток одговор
Не. Тие делат име и земја, но не се исто нешто. Во Библијата Израел најпрвин е човек, Јаков, кому Бог му го сменил името во Израел. Потоа тоа е неговото семејство, дванаесетте племиња. Потоа е кралство, на кое Асирците му ставиле крај околу 720 пр.н.е. Современата Држава Израел била прогласена во 1948 година од движење чиј основач бил секуларен новинар. Околу еден од пет нејзини жители се Арапи, а нејзиниот Закон за враќање го прима внукот на Евреин што воопшто не е Евреин. Во Библијата земјата никогаш не била дадена само според раѓањето. Се задржувала со послушност кон Божјиот Закон, а се губела со свртување од него. Некои Евреи, и многу христијани поучени од Скофилдовата Библија, велат дека државата го исполнува пророштвото; други Евреи велат дека таа ги прекршува сопствените заклетви од Талмудот. Куранот ги почитува синовите Израилови, но ветувањето го врзува за верата, а не за името: „Ветувањето Мое не ги опфаќа насилниците“. Кој ја следи верата на Ибрахим е негов вистински наследник. Народот ветен на потомството на Исмаил се муслиманите, народот на неговиот потомок Мухамед (ﷺ).
Целосно објаснување
Што значи ‘Израел’ во Библијата
Библијата го користи името на неколку начини. Најпрвин тоа е човек. Бог му рекол на Јаков: „твоето име нема веќе да се вика Јаков, туку Израел ќе ти биде името“. Потоа тоа е неговото семејство: неговите дванаесет синови и нивните племиња, „синовите Израилеви“. Подоцна тоа е кралство. По цар Соломон, десет племиња на север го задржале името Израел, додека Јуда и Венијамин на југ станале кралството Јуда. Во Новиот завет Павле пишува: „не се сите Израел, кои се од Израел“. Зборува за „Божјиот Израел“. Ниедно од овие не е современа земја со парламент и граници повлечени во дваесеттиот век.
“И рече: Твоето име нема веќе да се вика Јаков, туку Израил: зашто како кнез имаш сила пред Бога и пред луѓето, и надвладеа.”
“И Бог му рече: Твоето име е Јаков: твоето име нема веќе да се вика Јаков, туку Израел ќе ти биде името: и го нарече со името Израел.”
“Зашто така беше: синовите Израилеви згрешија против Господ, својот Бог, кој ги изведе од египетската земја, од под раката на фараонот, египетскиот цар, и се бојаа од други богови,”
Северното кралство Израел траело од околу 930 до околу 720 година пр.н.е. Започнало кога северните племиња се одделиле од синот на Соломон, Ровоам; Јуда и Венијамин го задржале како цар и го формирале кралството Јуда на југ. Околу 720 година пр.н.е. Асирската Империја го освоила и депортирала дел од неговиот народ во Месопотамија; од ова настанала идејата за Десетте изгубени племиња. Оние што останале околу планината Геризим станале Самарјаните.
“Не дека словото Божјо останало без дејство. Зашто не се сите Израел, кои се од Израел:”
“И сите што одат според ова правило, мир над нив и милост, и над Божјиот Израел.”
| Значење | Каде |
|---|---|
| Човек: Јаков, преименуван во Израел | Битие 32:28, 35:10 |
| Неговото семејство: дванаесетте племиња | „синовите Израилеви“ |
| Кралство: десетте северни племиња | Околу 930 до 720 пр.н.е. |
| „не се сите Израел, кои се од Израел“ | Римјаните 9:6 |
| Современа држава | Не е во Библијата: прогласена во 1948 |
Кралството наречено Израел завршило одамна
Северното кралство Израел паднало под Асирија околу 720 пр.н.е. Библијата вели дека асирскиот цар „го одведе Израил во Асирија“, и „не остана никој освен само племето Јуда“. Од ова настанала идејата за Десетте изгубени племиња. Јуда паднала под Вавилон во 587 пр.н.е., а Ерусалим и неговиот Храм биле уништени. Во 538 пр.н.е. Кир Персиски им дозволил на изгнаниците да се вратат дома. Оние што се вратиле биле „главарите на татковите домови од Јуда и Венијамин, и свештениците, и левитите“. Зборот ‘јудеј’ доаѓа од Јуда. Значи еврејскиот народ денес својата лоза ја води од Јуда, Венијамин и Леви, и долго време самите се нарекуваат Израел. Таа врска е вистинска. Но како кралство, десетте северни племиња никогаш не се вратиле.
“Во деветтата година на Осија, асирскиот цар ја зазеде Самарија, и го одведе Израил во Асирија, и ги насели во Халах и во Хавор покрај реката Гозан, и во градовите на Мидијците.”
“Затоа Господ многу се разгневи на Израел и ги отстрани од пред своите очи: не остана никој освен само племето Јуда.”
Северното кралство Израел траело од околу 930 до околу 720 година пр.н.е. Започнало кога северните племиња се одделиле од синот на Соломон, Ровоам; Јуда и Венијамин го задржале како цар и го формирале кралството Јуда на југ. Околу 720 година пр.н.е. Асирската Империја го освоила и депортирала дел од неговиот народ во Месопотамија; од ова настанала идејата за Десетте изгубени племиња. Оние што останале околу планината Геризим станале Самарјаните.
Вавилонците ги уништиле Ерусалим и Соломоновиот храм во 587 година пр.н.е. и одвеле многумина од народот на Јуда во изгнанство. Кир Велики од Персија го завршил изгнанството во 538 година пр.н.е. и им дозволил да се вратат во Јуда.
“Тогаш станаа главарите на татковите домови од Јуда и Венијамин, и свештениците, и левитите, со сите чиј дух Бог го беше поттикнал, да одат да го градат домот Господов што е во Ерусалим.”
- Околу 930 пр.н.е.
Кралството се дели
Израел на север, Јуда на југ
- Околу 720 пр.н.е.
Асирија го зема Израел
„не остана никој освен само племето Јуда“
- 587 пр.н.е.
Вавилон го зема Јуда
Ерусалим и Храмот уништени
- 538 пр.н.е.
Кир му дозволува на Јуда да се врати
Јуда, Венијамин и левитите
- 1891
Меморандумот на Блекстоун
Американски христијани бараат Палестина да им се даде на Евреите
- 1896
Херцл го основа политичкиот ционизам
Секуларен новинар
- 1909
Библијата на Скофилд
Оксфорд; ревидирана 1917
- 1917
Декларацијата на Балфур
„национален дом за еврејскиот народ“
- 1948
Прогласена Државата Израел
Во Тел Авив, од Давид Бен-Гурион
Современа држава што зела старо име
Државата Израел била прогласена на 14 мај 1948 година, кога Давид Бен-Гурион ја прочитал нејзината Декларација за независност во Тел Авив. Новата држава требало да биде „позната како Држава Израел“. Таа произлегла од политичкиот ционизам, движењето основано во 1896 година од Теодор Херцл, секуларен новинар. Израснала од европскиот национализам, а не од повикот на некој пророк. Декларацијата завршува со зборовите „Карпата на Израел“, избрани за да можат да ја потпишат и верските и секуларните потписници: едниот можел да го чита тоа како Бог, другиот како земјата. Декларацијата ветува еднакви права за сите „без оглед на религијата, расата или полот“.
Ја прогласил Давид Бен-Гурион на 14 мај 1948 година во Музејот во Тел Авив. Прогласила еврејска држава во Палестина, ‘што ќе биде позната како Држава Израел’. Ветила ‘целосна еднаквост на социјалните и политичките права на сите нејзини жители без оглед на религијата, расата или полот’. Нејзините завршни зборови зборуваат за ‘Карпата на Израел’, израз што можел да се чита како Бог или како земјата, за да можат и верските и секуларните потписници да ја потпишат.
Модерниот политички ционизам, движењето за еврејска држава, го основал Теодор Херцл, секуларен австриски еврејски новинар, со својата книга Еврејската држава (1896). Израснал од европскиот национализам и од антисемитизмот со кој се соочувале Евреите во Европа.
Кој припаѓа: раѓање, вера или закон?
На крајот на 2025 година Израел имал околу 10,18 милиони жители. Околу 21% биле Арапи, меѓу нив муслимани и христијани, кои се граѓани на државата. Кој може да се досели таму е одредено со Законот за враќање, донесен во 1950 година. Тој му го дава тоа право на секој Евреин, односно на оној што е роден од мајка Еврејка или преминал во јудаизмот. Од 1970 година го дава и на детето или внукот на Евреин, и на нивните брачни другари, дури и ако самите не се Евреи. Значи припадноста на државата е прашање на закон што го донел нејзиниот парламент. Ни библискиот Израел никогаш не бил само прашање на крв. Рута била жена од Моав што ѝ рекла на Ноемина: „твојот народ ќе биде мој народ, и твојот Бог мој Бог“. Таа станала прабаба на цар Давид.
На крајот на 2025 година Израел имал околу 10.178.000 жители: 7.771.000 Евреи и други (76,3%), 2.147.000 Арапи (21,1%) и околу 260.000 странски државјани (2,6%).
1. Секој Евреин има право да дојде во оваа земја како оле. ... 4А. (а) Правата на Евреинот според овој закон ... им припаѓаат и на детето и внукот на Евреин, на брачниот другар на Евреин, на брачниот другар на детето на Евреин и на брачниот другар на внукот на Евреин ... 4Б. За целите на овој закон, ‘Евреин’ значи лице што е родено од мајка Еврејка или преминало во јудаизмот и кое не е член на друга религија.
“А Рута рече: Не моли ме да те оставам или да се вратам и да не одам по тебе: зашто каде што одиш ти, ќе одам и јас; и каде што ноќеваш ти, ќе ноќевам и јас; твојот народ ќе биде мој народ, и твојот Бог мој Бог:”
“И жените, нејзините соседки, му дадоа име, велејќи: На Ноемина ѝ се роди син; и го нарекоа Овид: тој е таткото на Јесеј, таткото на Давид.”
- 10,18 милиониЛуѓе вкупно
- 76,3%Евреи и други
- 21,1%Арапи, меѓу нив муслимани и христијани
| Точка | Израел во Библијата | Државата Израел |
|---|---|---|
| Што е | Семејството на Јаков, народ под Мојсеевиот закон | Земја прогласена во 1948 |
| Кој припаѓа | Племињата, и оние што им се придружиле, како Рута | Нејзините граѓани, од кои околу еден од пет се Арапи |
| Кој смее да дојде | Оние што го чувале заветот | Евреин, дете или внуче на Евреин, и нивните брачни другари |
Сопствениот услов на Библијата за земјата
Бог му ја ветил земјата на Авраамовото семе „во вечна сопственост“. Но Библијата останувањето во неа го врзува за послушноста. Мојсеј предупредува дека ако Израел се одврати, „ќе бидете искорнати од земјата“, и „Господ ќе те расее меѓу сите народи“. Бог му го рекол истото на Соломон: ако им служат на други богови, „тогаш ќе го истребам Израил од земјата“. Библијата ветува и повторно собирање. Но поставува редослед. Најпрвин: „ќе се вратиш кај Господ, твојот Бог, и ќе го послушаш неговиот глас“, „со сето свое срце“. Потоа Тој „повторно ќе те собере од сите народи“. Движењето што ја основало современата држава го започнал секуларен новинар и израснало од национализмот, а не од враќање кон Мојсеевиот закон. Според сопствениот редослед на Библијата, значи, 1948 година не може едноставно да се нарече ветеното враќање, како што велат и многу ортодоксни Евреи.
“И ќе ти ја дадам тебе и на твоето семе по тебе земјата во која си дојденец, целата ханаанска земја, во вечна сопственост; и Јас ќе бидам нивен Бог.”
“И ќе биде така: како што Господ се радуваше над вас да ви прави добро и да ве умножува, така Господ ќе се радува над вас да ве уништи и да ве сведе на ништо; и ќе бидете искорнати од земјата во која одиш за да ја завладееш.”
“И Господ ќе те расее меѓу сите народи, од едниот крај на земјата до другиот; и таму ќе им служиш на други богови, што не ги познавале ни ти ни твоите татковци, на дрво и камен.”
“Но ако воопшто се одвратите од тоа да Ме следите, вие или вашите деца, и не ги пазите Моите заповеди и Моите наредби што ги ставив пред вас, туку отидете и им служите на други богови и им се поклонувате: тогаш ќе го истребам Израил од земјата што им ја дадов; и овој дом, што го осветив за Моето име, ќе го отфрлам од пред Моите очи; и Израил ќе биде поговорка и потсмев меѓу сите народи:”
“И ќе биде така, кога ќе дојдат врз тебе сите овие работи, благословот и проклетството што ги ставив пред тебе, и ќе си ги повикаш во сеќавање меѓу сите народи каде што те истерал Господ, твојот Бог, И ќе се вратиш кај Господ, твојот Бог, и ќе го послушаш неговиот глас според сè што ти заповедам денес, ти и твоите деца, со сето свое срце и со сета своја душа; Тогаш Господ, твојот Бог, ќе го сврти твоето ропство, и ќе се смилува над тебе, и повторно ќе те собере од сите народи меѓу кои те распрснал Господ, твојот Бог.”
Модерниот политички ционизам, движењето за еврејска држава, го основал Теодор Херцл, секуларен австриски еврејски новинар, со својата книга Еврејската држава (1896). Израснал од европскиот национализам и од антисемитизмот со кој се соочувале Евреите во Европа.
Отпаѓање
„ќе бидете искорнати од земјата“
Расеани
„Господ ќе те расее меѓу сите народи“
Прво враќање кон Бог
„ќе го послушаш неговиот глас“ „со сето свое срце“
Потоа собрани
„повторно ќе те собере од сите народи“
Самите Евреи не се согласуваат
Многу Евреи ја сакаат земјата и државата ја гледаат како татковина на својот народ. Некои верски Евреи одат подалеку. Молитвата за државата, напишана во 1948 година од првиот главен рабин на Израел, ја нарекува „почетното цветање на нашето спасение“. Но многу ортодоксни Евреи го велат спротивното, а главниот тек на харедските Евреи генерално не ја кажува Молитвата за државата. Значи дури и во јудаизмот тврдењето дека државата е библискиот Израел не е прифатено од сите.
Напишана во 1948 година од Јицхак ха-Леви Херцог, првиот главен рабин на Израел, а уредена од Ш. Ј. Агнон. Ја нарекува државата ‘почетното цветање на нашето спасение’. Многу синагоги ја кажуваат; главниот тек на харедските Евреи генерално не ја кажува, делумно поради тој израз.
| Гледиште | Извор |
|---|---|
| Татковината на еврејскиот народ | Декларацијата од 1948 |
| „почетното цветање на нашето спасение“ | Молитвата за државата, 1948 |
| Забрането пред Месијата | Трите заклетви од Талмудот; Сатмарскиот ребе, 1961 |
Зошто многу ортодоксни Евреи велат дека таа не е ветениот Израел
Многу ортодоксни Евреи сметаат дека само Месијата може да го врати Израел дома. Мајмонид, научникот од дванаесеттиот век чиј законик на еврејското право сè уште се следи, напишал дека Царот Месија ќе го изгради Храмот и ќе ги собере расеаните на Израел. Ветувањето за враќање во Второзаконие 30 го читал како ветување за Месијата. Значи собирање без Месијата не е тоа собирање. Второ, Талмудот вели дека Бог ги заколнал Евреите да не се качуваат во земјата „како ѕид“, сите заедно, и да не се бунтуваат против народите. Трето, рабините се плашеле дека секуларниот национализам ќе го претвори народот на Тората во народ како секој друг. Рабинот Израел Меир Каган, Хафец Хаим, учел дека еврејскиот народ мора да остане во изгнанство додека не дојде Месијата. Во 1961 година рабинот Јоел Тајтелбаум, основачот на сатмарските хасиди, напишал дека ционизмот не може да се помири со јудаизмот. Пред 1948 година огромното мнозинство харедски Евреи се спротивставувале на ционизмот. Денес повеќето од нив прифаќаат дека државата постои, но не ѝ даваат никакво верско значење. Една помала група сè уште се противи на секаква еврејска држава пред Месијата. Значи за многу од најпобожните Евреи современата држава не е Израелот од ветувањето на пророците.
Мајмонид пишува дека Царот Месија ќе се појави и ќе го обнови Давидовото царство; ќе го изгради Храмот и ќе ги собере расеаните на Израел. Кој не верува во него или не го очекува неговото доаѓање ги негира Тората и Мојсеј, зашто Тората го претскажала во Второзаконие 30:3-5, Бог што го собира Израел од меѓу народите. Цар од Давидовата лоза што ја држи Тората, го гради Храмот на неговото место и ги собира расеаните на Израел сигурно е Месијата.
“И ќе биде така, кога ќе дојдат врз тебе сите овие работи, благословот и проклетството што ги ставив пред тебе, и ќе си ги повикаш во сеќавање меѓу сите народи каде што те истерал Господ, твојот Бог, И ќе се вратиш кај Господ, твојот Бог, и ќе го послушаш неговиот глас според сè што ти заповедам денес, ти и твоите деца, со сето свое срце и со сета своја душа; Тогаш Господ, твојот Бог, ќе го сврти твоето ропство, и ќе се смилува над тебе, и повторно ќе те собере од сите народи меѓу кои те распрснал Господ, твојот Бог.”
Објаснувајќи ги трите заклетви во Песна над песните (2:7, 3:5, 8:4), рабинот Јосе, синот на рабинот Ханина, вели: една, Евреите да не се качуваат во Земјата Израелска ‘како ѕид’, сите заедно, туку малку по малку; една, да не се бунтуваат против власта на народите во светот; и една, Бог ги заколнал народите да не ги угнетуваат Евреите премногу.
Пред 1948 година огромното мнозинство харедски Евреи се спротивставувале на ционизмот. Сметале дека еврејската власт во Земјата Израелска е забранета пред доаѓањето на Месијата; рабинот Израел Меир Каган (Хафец Хаим) учел дека еврејскиот народ мора да остане во изгнанство додека не дојде Месијата; некои ја сметаат државата за прекршување на трите заклетви; и се плашеле дека секуларниот национализам ќе го редефинира еврејскиот народ одалечувајќи го од верската заедница. Денес не-ционистите, кои не се противат на постоењето на државата, но не гледаат во неа никакво верско значење, се мнозинство во харедскиот свет; антиционистите се противат на секаква еврејска држава пред Месијата. Меѓу ашкенаското ортодоксно рабинско раководство, верските ционисти се малцинство.
Хебрејска книга од 1961 година од рабинот Јоел Тајтелбаум, основачот на сатмарското хасидско движење. Тврди дека ционизмот е неспоив со јудаизмот, ги изложува трите заклетви од Талмудот и обидот да се заврши изгнанството пред Божјото спасение го смета за близок до ерес.
| Причина | Извор |
|---|---|
| Само Месијата го собира Израел и го гради Храмот | Мајмонид, Законите за царевите 11 |
| Не одете во земјата сите заедно | Трите заклетви од Талмудот |
| Останете во прогонство додека не дојде Месијата | Хафец Хаим |
| Ционизмот не може да се помири со јудаизмот | Сатмарскиот ребе, 1961 |
Што велат многу христијани, и што вели Новиот завет
Многу христијански ционисти враќањето на Евреите и основањето на државата го гледаат како исполнето библиско пророштво. Но самиот Нов завет го оддалечува ветувањето од раѓањето. Павле пишува: „ако сте Христови, тогаш сте Авраамово семе и наследници според ветувањето“. Вели: „не се сите Израел, кои се од Израел“. Исус ги предупредил водачите на својот народ: „Царството Божјо ќе ви се одземе и ќе му се даде на народ што ги дава неговите плодови“. Значи христијанинот што го чита своето Писмо мора да се праша зошто една современа држава би била наследник по раѓање.
Верско и политичко движење што го поддржува враќањето на Евреите во Земјата Израелска и, во своите современи облици, Државата Израел. Многу христијански ционисти го разбираат враќањето на Евреите во земјата и основањето на Израел како исполнувања на библиското пророштво.
“А ако сте Христови, тогаш сте Авраамово семе и наследници според ветувањето.”
“Не дека словото Божјо останало без дејство. Зашто не се сите Израел, кои се од Израел:”
“Затоа ви велам: Царството Божјо ќе ви се одземе и ќе му се даде на народ што ги дава неговите плодови.”
Христијанскиот ционизам бил прв
Повикот за еврејска држава во Светата земја не доаѓал само од Евреите. Протестантските христијани повикувале на враќање на Евреите многу пред Херцл, затоа што го читале тоа во библиското пророштво. Во Британија, лордот Шафтсбери бил еден од првите политичари што барале тоа да стане официјална политика. Во 1891 година еден американски проповедник, Вилијам Блекстоун, му испратил на претседателот Бенџамин Харисон петиција потпишана од стотици истакнати Американци. Таа прашувала: „Зошто да не им ја вратиме Палестина повторно?“ Во 1916 година Нејтан Штраус, со поддршка на ционистичкиот водач Луис Брандајс, му напишал: „вие сте Таткото на ционизмот, бидејќи вашата работа е постара од Херцл“. Кога Херцл започнал, еден англикански свештеник, Вилијам Хеклер, станал негов близок пријател и му помагал да отвора врати. Во 1917 година Британија изјавила дека гледа „со наклонетост на воспоставувањето на национален дом за еврејскиот народ во Палестина“. И нејзиниот министер за надворешни работи, Артур Балфур, и нејзиниот премиер, Дејвид Лојд Џорџ, биле под влијание на христијанскиот ционизам. Значи идејата дека земјата мора да им се врати на Евреите ја ширеле христијани што го читале пророштвото, како и Евреите.
Идеите за обновување на Евреите во Палестина пораснале меѓу протестантите многу пред модерниот политички ционизам; христијанското лобирање за тоа дошло повеќе од еден век пред Скофилдовата Библија. Лордот Шафтсбери бил еден од првите британски политичари што барале враќањето на Евреите во османлиска Палестина да стане официјална политика. Вилијам Хеклер, англикански свештеник, станал близок пријател на Теодор Херцл и му помагал во неговата дипломатија; наречен е основач на модерниот христијански ционизам. И Артур Балфур и премиерот Дејвид Лојд Џорџ биле под влијание на христијанскиот ционизам.
Во 1891 година Вилијам Блекстоун, христијански реставрационист, му поднел на претседателот Бенџамин Харисон петиција потпишана од стотици истакнати Американци. Таа се залагала Палестина да им биде предадена на Евреите и прашувала: ‘Зошто да не им ја вратиме Палестина повторно?’ Во 1916 година Нејтан Штраус, на поттик на Луис Брандајс, му напишал на Блекстоун: ‘вие сте Таткото на ционизмот, бидејќи вашата работа е постара од Херцл’.
Модерниот политички ционизам, движењето за еврејска држава, го основал Теодор Херцл, секуларен австриски еврејски новинар, со својата книга Еврејската држава (1896). Израснал од европскиот национализам и од антисемитизмот со кој се соочувале Евреите во Европа.
“Владата на Неговото Височество гледа со наклонетост на воспоставувањето на национален дом за еврејскиот народ во Палестина и ќе вложи најголеми напори да го олесни постигнувањето на оваа цел, при што јасно се разбира дека нема да се направи ништо што би можело да им наштети на граѓанските и верските права на постојните нееврејски заедници во Палестина, или на правата и политичкиот статус што Евреите ги уживаат во која било друга земја.”
Скофилдовата Библија и Битие 12:3
Во Америка ова верување многу му должи на една книга, Скофилдовата референтна Библија. Издавачката куќа на Универзитетот Оксфорд ја објавила во 1909 година, а ревидирано издание во 1917 година. Нејзиниот текст е Верзијата на кралот Џејмс, со белешки од Сајрус И. Скофилд отпечатени покрај стиховите. Преку тие белешки многу американски фундаменталисти го прифатиле диспензационализмот, кој историјата ја дели на седум ери на Божјото постапување со човештвото. До крајот на Втората светска војна книгата била продадена во повеќе од два милиони примероци. За Битие 12:3, „ќе ги благословам оние што те благословуваат, и ќе го проколнам оној што те проколнува“, Скофилд напишал: „Секогаш им било лошо на народите што го гонеле Евреинот, а добро на оние што го штителе.“ По 1948 година многу негови читатели новата држава ја виделе како доказ за неговата шема. Денес некои го применуваат стихот на самата држава, предупредувајќи дека секој народ што е против Израел го повикува Божјиот гнев. Но сопствените белешки на Скофилд не велат дека државата е ветеното враќање. Тој напишал дека Израел „ќе биде обновен при враќањето на Господ како Цар“. Напишал дека големиот народ на Авраам е „Исполнето и преку Исмаил“, и во духовна линија, „сите луѓе на верата, било Евреи или незнабошци“. Значи дури и според белешките на Скофилд, ветеното обновување на Израел доаѓа при враќањето на Христос, а ветувањето на Авраам допира до Исмаил и до сите луѓе на верата, а не само до една држава.
Издавачката куќа на Универзитетот Оксфорд за првпат ја објавила Скофилдовата референтна Библија во 1909 година; Скофилд ја ревидирал во 1917 година. Таа го печати целиот превод на кралот Џејмс со белешките на Скофилд покрај текстот. Таа го направила популарен диспензационализмот, учењето за седум ери на Божјото постапување со човештвото, во почетокот на дваесеттиот век, и главно преку нејзините белешки многу американски фундаменталисти го прифатиле. До крајот на Втората светска војна била продадена во повеќе од два милиони примероци. Значително влијаела врз христијанското ционистичко движење, а основањето на еврејска држава по војната навело многумина да сметаат дека шемата е потврдена. Џон Хејги, основачот на Христијани обединети за Израел, го применува Битие 12:3 на државата: човекот или народот што ќе крене глас или рака против Израел го повикува Божјиот гнев.
“И ќе направам од тебе голем народ, и ќе те благословам, и ќе го возвеличам твоето име; и ти ќе бидеш благослов: и ќе ги благословам оние што те благословуваат, и ќе го проколнам оној што те проколнува: и во тебе ќе бидат благословени сите семејства на земјата.”
“(1) ‘Ќе направам од тебе голем народ.’ Исполнето на тројак начин: (а) Во природно потомство, ‘како правот на земјата’ (Бит. 13. 16; Јован 8. 37), имено хебрејскиот народ. (б) Во духовно потомство, ‘погледни сега кон небото ... такво ќе биде твоето семе’ (Јован 8. 39; Рим. 4. 16, 17; 9. 7, 8; Гал. 3. 6, 7, 29), имено сите луѓе на верата, било Евреи или незнабошци. (в) Исполнето и преку Исмаил (Бит. 17. 18-20). ... (6) ‘И ќе го проколнам оној што те проколнува.’ Чудесно исполнето во историјата на расејувањето. Секогаш им било лошо на народите што го гонеле Евреинот, а добро на оние што го штителе. Иднината уште повеличествено ќе го докаже ова начело. ... Белешка: Дарувањето на земјата е изменето со пророштва за три одземања и обновувања (Бит. 15. 13, 14, 16; Ер. 25. 11, 12; Втор. 28. 62-65; 30. 1-3). Две одземања и обновувања се исполнети. Израел сега е во третото расејување, од кое ќе биде обновен при враќањето на Господ како Цар според Давидовиот завет (Втор. 30. 3; Ер. 23. 5-8; Езек. 37. 21-25; Лука 1. 30-33; Дела 15. 14-17).”
Верско и политичко движење што го поддржува враќањето на Евреите во Земјата Израелска и, во своите современи облици, Државата Израел. Многу христијански ционисти го разбираат враќањето на Евреите во земјата и основањето на Израел како исполнувања на библиското пророштво.
| Белешка | Зборовите на Скофилд |
|---|---|
| Битие 12:3 | „Секогаш им било лошо на народите што го гонеле Евреинот“ |
| Големиот народ на Авраам | „Исполнето и преку Исмаил“ |
| Семето на Авраам | ‘Сите луѓе на верата, било Евреи или незнабошци’ |
| Кога Израел е обновен | „при враќањето на Господ како Цар“ |
Што вели Куранот за синовите Израилови и земјата
Куранот ги почитува синовите Израилови. Муса ги потсетува дека Аллах (﷾) „некои од вас веровесници ги направи, а многумина од вас владетели“. Аллах (﷾) им вели: „над другите светови ве одликував“. Ибн Кесир вели дека ова значи над луѓето од нивното време. Муса им рекол: „влезете во Светата земја, која Аллах (﷾) ви ја додели“. Ибн Кесир го објаснува ова како земјата ветена преку нивниот татко Јакуб, „наследство на оние меѓу нив што веруваат“. Но тие одбиле да влезат, и му рекле на Муса: „Отидете ти и Господарот твој“. Затоа Аллах (﷾) рекол: „Светата земја забранета ќе им биде“ четириесет години. Дарот бил вистински, и доаѓал со верата и послушноста.
“А кога Муса му рече на народот свој: „О, народе мој, сетете се на Аллаховата благодaт кон вас, кога некои од вас веровесници ги направи, а многумина од вас владетели, и ви го даде тоа што на ниту еден народ не му го дал! О, народе мој, влезете во Светата земја, која Аллах ви ја додели, и не повлекувајте се назад, па да се вратите загубени!“”
“О, синови Израилови! Сетете се на благодатите Мои кои ви ги подарив и за тоа што над другите светови ве одликував.”
За ‘ви даде она што не му го даде никому друг’, Ибн Кесир вели дека тоа значи во нивното време: синовите на Израел биле најпочитуваниот народ во своето време. За светата земја ‘што Аллах ви ја определи’, вели дека тоа значи земјата што Аллах им ја ветил преку нивниот татко Исраил (Јакуб), дека таа е наследство на оние меѓу нив што веруваат. Вели дека тие одбиле да влезат и да се борат и биле казнети со четириесет години лутање.
“Тие рекоа: „О, Муса! Во неа има немилосрден народ и ние во неа нема да влеземе сè додека тие од неа не излезат; па, ако тие излезат од неа, тогаш ние сигурно ќе влеземе.“ Двајца мажи, кои од Аллах се плашеа и на кои Тој им ја подари милоста Своја, рекоа: „Навалете им на портата, па кога низ неа ќе поминете, сигурно ќе бидете победници; а на Аллах потпрете се, ако сте верници!“ „О, Муса,“ – рекоа тие – „сè додека се тие во неа, ние нема во неа да влеземе! Отидете ти и Господарот твој па борете сe, ние овде ќе останеме!“ „Господару мој,“ – рече Муса – „јас освен на себеси, имам моќ само над братот свој; затоа пресуди ни нам и на народот грешен!“ „Четириесет години тие по земјата ќе талкаат,“ – рече Тој – „бидејќи Светата земја забранета ќе им биде, а ти не тагувај по народот грешен!“”
Муса: влезете во светата земја што Аллах (﷾) ви ја одредил
Тие одбиваат: оди ти и твојот Господар, и борете се вие двајца
Земјата им е ускратена четириесет години
Дали Куранот ја претскажува современата држава?
Некои луѓе денес велат дека Куранот 17:104 ја претскажува 1948 година. Во зборовите на Јусуф Али, Аллах (﷾) им рекол на синовите Израилови, по фараонот, ‘живејте безбедно во земјата’. Потоа ‘ве собравме заедно во измешана толпа’. Арапските зборови зад ‘втората од опомените’ се ваʻд ел-ахира, ‘ветувањето за ахиретот’. Ет-Табери земјата ја објаснува како Шам, Голема Сирија, во времето по фараонот. Ветувањето за ахиретот го објаснува како Часот. На Денот на воскресението Аллах (﷾) ќе ги изведе од нивните гробови сите измешани, без никој да се држи за своето племе. Ибн Кесир вели дека тоа значи „сите вас, вие и вашите непријатели“. Ајетот е за Судниот ден, а не за држава во дваесеттиот век.
“и потоа им рековме на синовите Израилови: „Населете се на земјата, па кога Крајот на светот ќе дојде, ќе ве донесеме измешани.“”
Ет-Табери вели дека откако фараонот бил уништен, на синовите на Израел им било кажано да живеат во земјата Шам (Голема Сирија). ‘Ветувањето за ахиретот’ е Часот: Аллах ќе ги изведе од нивните гробови на местото на стоењето при Воскресението, сите измешани, без никој да се држи за своето племе. Пренесува дека Ибн Абас го читал лефифа како ‘сите заедно’, а друг ран научник како ‘од секој народ’.
Ибн Кесир го објаснува ‘ве собравме во измешана толпа’ како: сите вас, вие и вашите непријатели. Пренесува дека Ибн Абас, Муџахид, Катаде и ед-Даххак рекле дека лефифа значи сите заедно. Првата половина од ајетот, синовите на Израел што ја наследуваат земјата по фараонот, ја чита како радосна вест за Веровесникот (ﷺ) дека еден ден ќе влезе во Мека.
Кои се наследниците на Ибрахим?
Битие вели дека земјата му била ветена на Авраамовото семе, „од египетската река до големата река, реката Еуфрат“. И Исмаил е Авраамово семе: Бог рекол за него, „ќе направам народ, зашто тој е твое семе“. Ибрахим и Исмаил се молеле заедно додека ја подигале Кабата: „направи нè нас двајца да Ти бидеме предани муслимани, и нашите потомци да Ти бидат предани“. Веровесникот Мухамед (ﷺ) потекнувал од лозата на Исмаил: рекол дека Аллах (﷾) го избрал неговиот народ од потомците на Исмаил. Значи во исламот народот ветен на потомството на Исмаил се муслиманите: народот на потомокот на Исмаил, Мухамед (ﷺ), и сите што го следат во верата на Ибрахим. Куранот одговара кои се вистинските наследници. Кога Ибрахим побарал предводници од своите потомци, Аллах (﷾) рекол: „Ветувањето Мое не ги опфаќа насилниците“. Вели: „најблиски луѓето до Ибрахим се тие што го следеле“. Вели дека праведните ќе ја наследат земјата, како што велат Псалмите: „Земјата Моите добри робови ќе ја наследат“. Муса му рекол на својот народ: „Земјата е Аллахова (﷾), Тој ја дава во наследство кому Тој сака од робовите Свои, а убав ќе биде исходот за тие што ќе се плашат од Аллах (﷾)“. Веровесникот (ﷺ) рекол дека кого ќе го задржат неговите дела, нема да го забрза неговото потекло.
“Во истиот ден Господ склучи завет со Аврам, велејќи: На твоето потомство му ја дадов оваа земја, од египетската река до големата река, реката Еуфрат:”
“И од синот на робинката ќе направам народ, зашто тој е твое семе.”
“Господару наш, направи нè нас двајца да Ти бидеме предани муслимани, и нашите потомци да Ти бидат предани, покажи ни ги обредите наши и прости ни, бидејќи Ти го примаш покајувањето и Милостив си!”
Василе ибн ел-Аска пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол оти Аллах го избрал Кинане од потомците на Исмаил, ги избрал Курејш од Кинане, ги избрал Бену Хашим од Курејш, а него го избрал од Бену Хашим. Во Сахих Муслим стои под насловот за вредноста на потеклото на Веровесникот.
“А кога Ибрахим беше ставен во искушение со неколку зборови од Господарот негов, па тој потполно ги изврши, Аллах рече: „Ќе направам ти да им бидеш предводник на другите луѓе“. „И некои од моите потомци?“ – запраша тој. – „Ветувањето Мое не ги опфаќа насилниците“. – му одговори.”
“Навистина најблиски луѓето до Ибрахим се тие што го следеле, и овој Веровесник (Мухамед) и тие што веруваат. А Аллах е заштитник на верниците!”
“Ние во Зебурот, по Опомената, напишавме дека Земјата Моите добри робови ќе ја наследат.”
“Муса му рече на народот свој: „Молете Го Аллах да ви помогне и бидете трпеливи, Земјата е Аллахова, Тој ја дава во наследство кому Тој сака од робовите Свои, а убав ќе биде исходот за тие што ќе се плашат од Аллах.“”
Ебу Хурејре пренесува подолго кажување на Веровесникот (ﷺ) за добрите дела и нивната награда. Меѓу нив: кој ќе тргне по пат барајќи знаење, Аллах ќе му го олесни патот до Џенетот; и кога луѓето ќе се соберат во џамија за да го учат Куранот и заедно да го проучуваат, врз нив слегува смиреност, ги покрива милост и ги опкружуваат ангелите. Завршува со: кого ќе го задржат неговите дела, нема да го забрза неговото потекло.
Ветениот народ на Исмаил: муслиманите
Праведните
Оние што го следат Ибрахим
Злосторниците, од која било лоза
Само потеклото
Кој е тогаш одговорот?
Државата Израел дели име и голем дел од земјата со библискиот Израел. Повеќето нејзини еврејски граѓани својата вера ја водат од него. Но таа не е библискиот Израел. Тој Израел бил човек, семејство од дванаесет племиња и народ врзан со Мојсеевиот закон. Неговото северно кралство завршило околу 720 пр.н.е. Современата држава е земја, прогласена во 1948 година, што се суди како секоја земја според тоа колку праведно постапува. Куранот вели: „Омразата која кон некои луѓе ја имате нека не ве натера неправедни да бидете“. Го именува Јакуб меѓу веровесниците во кои веруваат муслиманите, и го нарекува Израил. Ги повикува синовите Израилови, како што ги повикува сите, да се вратат на својот завет со Аллах (﷾): „исполнете го заветот што Ми го дадовте, па и Јас ќе го исполнам заветот што ви го дадов“. Тој завет, вели Куранот, се чува со верата и делата, верата на Ибрахим.
“О, верници, должностите кон Аллах извршувајте ги и праведно сведочете! Омразата која кон некои луѓе ја имате нека не ве натера неправедни да бидете! Праведни бидете, тоа е најблиску до богобојазливоста, и плашете се од Аллах, бидејќи Аллах добро знае што правите!”
“Кажете: „Ние веруваме во Аллах, и во тоа што ни се објавува, и во тоа што му беше објавено на Ибрахим, и на Исмаил, и на Исхак, и на Јакуб, и на внуците; и во тоа што му е дадено на Муса, и на Иса, и во тоа што им е дадено на веровесниците од Господарот нивен; ние не правиме никаква разлика меѓу нив и ние само Нему Му се покоруваме.“”
“Секаква храна им беше дозволена на синовите Израилови, освен таа што Израил самиот себеси си ја забранил пред Тевратот да биде објавен. Кажи: „Донесете го Тевратот и читајте го, доколку вистината ја зборувате!“”
“О, синови Израилови, сетете се на благодатите Мои кои ви ги подарив, и исполнете го заветот што Ми го дадовте, па и Јас ќе го исполнам заветот што ви го дадов! И плашете се само од Мене!”
“Навистина најблиски луѓето до Ибрахим се тие што го следеле, и овој Веровесник (Мухамед) и тие што веруваат. А Аллах е заштитник на верниците!”
Гледишта
Државата е библискиот Израел
Некои Евреи и многу христијански ционисти велат дека современата држава е обновениот Израел, исполнувањето на библиското ветување за враќање.
Бог му ја ветил земјата на Авраамовото семе засекогаш.
Побивање
Истата Тора останувањето во земјата го прави зависно од послушноста, а и Исмаил е Авраамово семе. Куранот вели дека ветувањето не ги опфаќа насилниците од ниедна лоза.
Враќањето од 1948 година го исполнува Второзаконие 30.
Побивање
Второзаконие 30 го става на прво место враќањето кон Бог и Неговиот Закон, а собирањето потоа. Движењето што ја основало државата го воделе секуларни националисти, а многу ортодоксни Евреи го отфрлаат врз основа на самиот Талмуд. Дури и Скофилдовата Библија обновувањето на Израел го става при враќањето на Господ.
Самиот Куран им ја дава земјата на Евреите (5:21, 17:104).
Побивање
Ајетот 5:21 бил кажан на генерацијата на Муса, која ја одбила; коментаторите велат дека земјата е наследство на оние што веруваат. Ајетот 17:104 зборува за собирањето на Денот на воскресението.
Исламското гледиште
Библискиот Израел е Јаков, неговото семејство и народот на заветот под Законот; современата држава е земја од 1948 година што го зела името. Во Куранот ветувањето им припаѓа на праведните што ја следат верата на Ибрахим, а не на некоја лоза или држава.
Библиското кралство Израел завршило околу 720 пр.н.е.
Припадноста на современата држава ја одредуваат нејзините сопствени закони, а една петтина од нејзините граѓани се Арапи.
Библијата земјата ја врзува за послушноста кон Божјиот Закон.
Куранот вели дека најблиски до Ибрахим се оние што го следат, и дека ветувањето не ги опфаќа насилниците.
Народот ветен на потомството на Исмаил се муслиманите: Ибрахим и Исмаил се молеле за муслимански народ од своите потомци, а Веровесникот (ﷺ) потекнувал од лозата на Исмаил.