Краток одговор
Не. Куранот вели дека неговите непријатели не го убија и не го распнаа. Само им се причини така. Аллах (﷾) го воздигна кон Себе, и тој ќе се врати пред Последниот ден. Библијата, внимателно прочитана, не докажува поинаку. Ноќта кога бил уапсен, Исус трипати се молел чашата да го одмине. Библијата вели дека тој се молел на Оној што можел да го спаси од смрт, и бил услишан. Мојсеевиот закон вели дека обесениот е проклет од Бога, а Куранот вели дека Исус е угледен и на овој и на оној свет. Четирите евангелија не се согласуваат ни за часот ни за последните зборови. Неговите ученици побегнале, и само Јован става еден од нив близу до крстот. Одговорот на исламот е одговорот на Куранот: Аллах (﷾) го воздигна Исус жив.
Целосно објаснување
Што вели Куранот дека се случило
Куранот вели дека неговите непријатели се фалеле дека го убиле Месијата. Но тие не го убија и не го распнаа. Само им се причини така, а оние што се расправаат за тоа следат нагаѓања. Аллах (﷾) го воздигна кон Себе, како што му ветил. Куранот вели и дека Аллах (﷾) ги одбил синовите Израилови да му наштетат на Исус. Куранот не негира дека луѓето виделе распнување. Вели дека она што го виделе не било она што мислеле.
“И поради зборовите нивни: „Ние го убивме Месих, Иса, синот Мерјемин, Аллаховиот Пратеник.“ А ниту го убија ниту го распнаа, туку само им се причини! Тие што не се согласуваа во мислењата за него, тие за тоа само се сомневаа; за тоа ништо сигурно не знаеја, само нагаѓаа; а сигурно е дека не го убија,”
“туку Аллах го воздигна кон Себе! А Аллах е Силен и Мудар.”
“И кога Аллах рече: О, Иса, Јас душата ќе ти ја земам и кон Себе ќе те воздигнам! Ќе те спасам од неверниците и ќе сторам тие што те следат да бидат над неверниците сè до Судниот ден! Потоа Мене ќе ми се вратите, па Јас ќе ви пресудам за тоа за што не се согласувавте!”
“Кога Аллах ќе каже: „О, Иса, сине Мерјемин, сети се на благодaтта Моја кон тебе и кон мајката твоја: кога со Џибрил те помогнав, па со луѓето уште од колевка и како зрел маж разговараше; и кога на писменост и на мудрост, и на Тевратот и на Инџилот те научив; и кога со волјата Моја од глина направи нешто како птица и во неа вдахна, и кога таа со волјата Моја стана птица; и кога со волјата Моја од раѓање слеп и лепрозен исцелуваше; и кога со волјата Моја мртвите ги креваше; и кога од тебе синовите Израилови ги одбив, кога јасни докази им донесе, па тие меѓу нив кои не веруваа – викнаа: ,Ова не е ништо друго туку вистинска маѓија!‘“”
Зошто Куранот би го негирал тоа?
Некои прашуваат зошто Куранот би го негирал токму единственото нешто околу кое Евреите и христијаните се согласувале. Тој не штител ничие име. Куранот јасно вели дека некои од синовите Израилови „без причина веровесниците ги убиваа“ (4:155). Истото го вели и во 2:61. Тие ајети зборуваат за некои во минатото, а не за секој Евреин. Значи Куранот не го негира распнувањето за да заштити некого. Го негира затоа што не се случило. Во оваа една точка се одделува и од Евреите и од христијаните. Тие „ниту го убија ниту го распнаа“ (4:157).
“Но затоа што заветот го прекршија и затоа што во Аллаховите докази не поверуваа, што без причина веровесниците ги убиваа и што говореа: „Нашите срца се во обвивка!“ Аллах, поради нивното неверување, срцата им ги запечати, па само мал број од нив веруваат.”
“И кога рековте: „Муса, ние не можеме повеќе една иста храна да јадеме. Затоа замоли Го Господарот свој да ни подари од тоа што земјата раѓа: зеленчук и краставици, пченица, леќа и кромид!“ Тој рече: „Зарем тоа што е подобро да го замените со тоа што е полошо? Одете во некоја земја, ќе го имате тоа што го барате!“ И понижувањето и бедата на нив паднаа и гневот на Аллах на себе го навлекоа, затоа што во Аллаховите докази не веруваа и затоа што веровесниците невини ги убиваа, затоа што непослушни беа и сите граници на злото ги преминуваа.”
“И поради зборовите нивни: „Ние го убивме Месих, Иса, синот Мерјемин, Аллаховиот Пратеник.“ А ниту го убија ниту го распнаа, туку само им се причини! Тие што не се согласуваа во мислењата за него, тие за тоа само се сомневаа; за тоа ништо сигурно не знаеја, само нагаѓаа; а сигурно е дека не го убија,”
Зошто Аллах (﷾) би им дозволил на луѓето да веруваат во тоа?
Некои прашуваат зошто Аллах (﷾) би им дозволил на луѓето да веруваат дека Исус бил распнат, ако не било така. Верувањето прераснало во цела религија. Но Аллах (﷾) не е виновен за она што луѓето го прават од она што го гледаат. Делата раскажуваат за чудо направено преку Павле и Варнава во Листра. Народот извикал: „Боговите слегоа кај нас во лик на луѓе.“ Варнава го нарекле Јупитер, а Павле Меркур, и сакале да им принесат жртва. Павле и Варнава одговориле: „И ние сме луѓе подложни на исти страсти како и вие“ (Дела 14:15). Бог го направил чудото, а народот извлекол погрешна поука. На ист начин, Аллах (﷾) го спасил Исус, „туку само им се причини“ (4:157). Тоа што човек се гледа како умира на крст само по себе не го прави Бог, ниту жртва за гревот. А Аллах (﷾) не го оставил прашањето скриено. Го испратил Куранот за да каже што навистина се случило.
“А кога народот го виде она што го направи Павле, ги кренаа своите гласови, велејќи на ликаонски јазик: Боговите слегоа кај нас во лик на луѓе. И Варнава го нарекоа Јупитер, а Павле Меркур, затоа што тој беше главниот говорник. Тогаш свештеникот на Јупитер, чиј храм беше пред нивниот град, донесе волови и венци до портите и сакаше да принесе жртва со народот. Кога апостолите, Варнава и Павле, го слушнаа тоа, ги раскинаа своите облеки и истрчаа меѓу народот, викајќи и велејќи: Луѓе, зошто го правите ова? И ние сме луѓе подложни на исти страсти како и вие, и ви проповедаме да се свртите од овие суети кон живиот Бог, кој ги создаде небото и земјата и морето и сè што е во нив:”
“И поради зборовите нивни: „Ние го убивме Месих, Иса, синот Мерјемин, Аллаховиот Пратеник.“ А ниту го убија ниту го распнаа, туку само им се причини! Тие што не се согласуваа во мислењата за него, тие за тоа само се сомневаа; за тоа ништо сигурно не знаеја, само нагаѓаа; а сигурно е дека не го убија,”
Во што веруваат христијаните
Христијаните веруваат нешто различно. Сметаат дека Исус бил погубен на крстот за гревовите на светот, бил погребан и воскреснал на третиот ден. Павле, христијански мисионер од првиот век, го нарекува ова првото нешто што го предал. Евангелијата ја раскажуваат смртта.
“Зашто ви го предадов пред сè она што и сам го примив: дека Христос умре за нашите гревови според Писмата; и дека беше погребан, и дека воскресна третиот ден според Писмата:”
“А околу деветтиот час Исус извика со силен глас, велејќи: Ели, Ели, лама савахтани? што значи: Боже Мој, Боже Мој, зошто Ме остави?”
“И Исус, откако извика со силен глас, рече: Оче, во Твоите раце го предавам Мојот дух: и откако го рече тоа, издивна.”
“А кога Исус го прими оцетот, рече: Сврши се: и ја наведна главата и го предаде духот.”
Од каде Павле вели дека го добил
Павле е најраниот писател што зборува за распнувањето. Вели дека го предал „она што и сам го примив“ (1 Коринтјаните 15:3). Христијаните често го читаат ова како учење предадено од првите ученици. Но Павле им кажува на Галатјаните дека неговото евангелие не дошло од ниеден човек. Пишува: „ниту го примив од човек, ниту бев поучен во него“. Дошло „преку откровение од Исус Христос“. За Тајната вечера вели: „од Господа го примив“. Откако поверувал, не отишол веднаш во Ерусалим. Три години подоцна останал кај Петар петнаесет дена. Од другите апостоли го видел само Јаков, братот Господов. Павле никогаш не вели дека го видел Исус на крстот. Значи неговиот извештај почива на откровение, како што вели тој, и на она што му го кажале другите. Ниедното не го прави сведок на крстот.
“Зашто ви го предадов пред сè она што и сам го примив: дека Христос умре за нашите гревови според Писмата;”
“А ви сведочам, браќа, дека евангелието што го проповедав јас не е по човек. Зашто ниту го примив од човек, ниту бев поучен во него, туку преку откровение од Исус Христос.”
“Зашто јас од Господа го примив она што и вам ви го предадов: дека Господ Исус, истата ноќ во која беше предаден, зеде леб:”
“Ниту отидов во Ерусалим кај оние што беа апостоли пред мене; туку отидов во Арабија, и пак се вратив во Дамаск. Потоа, по три години, отидов во Ерусалим да го видам Петар, и останав кај него петнаесет дена. Но од другите апостоли не видов никого, освен Јаков, братот Господов. А ова што ви го пишувам, ете, пред Бога, не лажам. Потоа дојдов во краиштата на Сирија и Киликија; и лично не ме познаваа црквите во Јудеја што беа во Христос:”
Оспорувано од самиот почеток
Куранот зборува за „Тие што не се согласуваа во мислењата за него“, кои „само се сомневаа“ (4:157). Самите писма на Павле покажуваат дека првите верници се расправале за тоа кој е Исус и што значи неговиот крст. Тој предупредува за проповедник што „проповеда друг Исус, кого ние не сме го проповедале“ (2 Коринтјаните 11:4). Се чуди што Галатјаните се свртеле „кон друго евангелие“. Во Коринт верниците се поделиле на табори: „Јас сум Павлов; а јас Аполосов; а јас Кифин; а јас Христов.“ (1 Коринтјаните 1:12). Кифа е Петар. Вели дека распнатиот Христос е „за Евреите сопнување“. И пишува, плачејќи, за мнозина што биле „непријатели на крстот Христов“ (Филипјаните 3:18). Не знаеме точно што учел секој од овие луѓе. Но писмата на Павле покажуваат дека верниците се расправале за Исус и за значењето на неговиот крст од самиот почеток.
“И поради зборовите нивни: „Ние го убивме Месих, Иса, синот Мерјемин, Аллаховиот Пратеник.“ А ниту го убија ниту го распнаа, туку само им се причини! Тие што не се согласуваа во мислењата за него, тие за тоа само се сомневаа; за тоа ништо сигурно не знаеја, само нагаѓаа; а сигурно е дека не го убија,”
“Зашто ако оној што доаѓа проповеда друг Исус, кого ние не сме го проповедале, или ако примите друг дух, кој не сте го примиле, или друго евангелие, кое не сте го прифатиле, добро би го трпеле.”
“Се чудам што така брзо се оддалечувате од Оној што ве повика во благодатта Христова кон друго евангелие: кое не е друго; туку има некои што ве вознемируваат и сакаат да го изопачат евангелието Христово.”
“А ние Го проповедаме Христос распнатиот, за Евреите сопнување, а за Грците безумство;”
“(Зашто многумина одат, за кои често ви зборував, а сега ви зборувам и плачејќи, дека се непријатели на крстот Христов:”
“А ова го велам: секој од вас вели: Јас сум Павлов; а јас Аполосов; а јас Кифин; а јас Христов.”
Што вели 4:157, и што покажуваат записите
- Оние што не се согласуваат за него се полни со сомнежи: ова одговара на писмата на Павле, кои покажуваат верници што расправаат за друг Исус и друго евангелие.
- Без сигурно знаење: ова одговара на она што го сметаат повеќето критички научници, дека ниедно Евангелие не го напишал очевидец.
- Само следат претпоставки: ова одговара на Павле, најраниот писател, кој никогаш не вели дека го видел тоа. Неговото евангелие дошло преку откровение, вели тој.
- Само така им се причинило: ова одговара на оние што го раскажувале верувајќи во она што мислеле дека го виделе.
Кој ги напишал извештаите
Колку тогаш се доверливи извештаите на евангелијата? Ниедно од четирите евангелија не го именува својот писател. Лука вели дека пишувал од она што го предале очевидците (луѓето што го виделе тоа), па тој не бил еден од нив. Марко вели дека при апсењето сите ученици го оставиле и побегнале. Марко, Матеј и Лука ги ставаат неговите следбеници далеку од крстот. Само Јован става еден ученик покрај него. Повеќето критички научници (научници што ја проучуваат Библијата како историја) сметаат дека ниедно од евангелијата не е напишано од очевидец.
“Бидејќи мнозина се зафатија да состават по ред расказ за настаните што се сосема сигурно верувани меѓу нас, како што ни ги предадоа оние што од почетокот беа очевидци и служители на словото, ми се виде добро и мене, откако сè точно го разбрав од самиот почеток, да ти напишам по ред, почитуван Теофиле,”
“И сите Го оставија и побегнаа.”
Го изложува ставот што го имаат повеќето критички научници: четирите евангелија биле напишани анонимно, децении по Исус, од луѓе што не биле очевидци, а имињата Матеј, Марко, Лука и Јован им биле додадени подоцна.
Зошто многу историчари велат дека бил распнат
Многу историчари сметаат дека распнувањето е еден од најсигурните факти за Исус. Барт Ерман, агностички научник на Новиот завет, е еден од нив. Нивниот аргумент почива на неколку тестови. Дали го раскажува повеќе од еден извор? Дали изворот е ран? Дали неговите следбеници би се срамеле да го измислат? Овие тестови го мерат она што е напишано, а не самиот настан. А некои водечки научници денес се сомневаат во самите тестови. Една книга од 2012 година од група такви научници тврди дека тие не можат да го направат она што се барало од нив. Најраниот писател е Павле, кој никогаш не го сретнал Исус и не бил кај крстот. Марко пишувал некаде триесет и пет до четириесет години по тоа. Матеј и Лука граделе врз Марко, па четирите евангелија не се четири одделни сведоци. Многу научници мислат дека Матеј и Лука користеле и една изгубена книга со изреките на Исус, наречена Q. Како што тие ја реконструираат, таа не раскажува никаква приказна за неговата смрт. Некои научници се сомневаат дека Q воопшто постоела. Црковното предание смета дека Посланието на Јаков го напишал братот на Исус. Тоа го именува Исус само двапати и не кажува ништо за неговиот крст или неговото воскресение. Молкот не докажува дека писателот го негирал тоа. Но крстот таму не е во средиштето, како што е кај Павле. Јосиф Флавиј, пишувајќи околу 93 година, исто така го спомнува, во пасус што подоцнежните христијани го измениле. Тацит, римски историчар, пишувал околу 116 година, некаде осумдесет и пет години подоцна. Историјата може да каже само што изгледа веројатно. Не може да го види самиот настан.
Ерман, агностички научник на Новиот завет, тврди дека Исус постоел. Еден од неговите два клучни податоци е дека Исус бил распнат (глава 5, ‘Два клучни податоци за историчноста на Исус’). Евреите се надевале на моќен месија, па ниеден следбеник не би измислил распнат месија: првите христијани верувале дека Исус е месијата, а сепак знаеле дека бил распнат. Книгата ги изложува и тестовите што историчарите ги користат за да ги проценат изворите: повеќе од еден независен извор, рани извори и детали што следбениците не би ги измислиле.
Стандарден учебник. Најраните писма на Павле ги датира околу 50 н.е., Марко околу 65-70, Матеј и Лука околу 80-85, а Јован околу 90-95, и забележува дека Исус зборувал арамејски, додека евангелијата биле напишани на грчки од автори што не се именуваат. Вели и дека Павле не го познавал Исус за време на Неговиот живот и поверувал дури по распнувањето.
Го изложува ставот што го имаат повеќето критички научници: четирите евангелија биле напишани анонимно, децении по Исус, од луѓе што не биле очевидци, а имињата Матеј, Марко, Лука и Јован им биле додадени подоцна.
Стандардната реконструкција на Q, изворот на изреки за кој многу научници мислат дека Матеј и Лука го делеле покрај Марко. Q е претежно изреки на Исус. Расказите главно недостасуваат, а најзабележително недостасува расказот за страдањата: не раскажува никаква приказна за неговата смрт.
Се согласува со повеќето научници дека Марко е напишан прв и дека Матеј го користел Марко. Но тврди дека Q никогаш не постоел: Лука го користел Матеј како и Марко, како што предложил Остин Фарер во 1950-тите.
Пасусот за Исус каков што стои во зачуваните ракописи, напишан во 90-тите години н.е. Го нарекува мудар човек и вршител на чудесни дела, вели дека Пилат го осудил на крст, го нарекува Христос и вели дека им се јавил на своите следбеници повторно жив на третиот ден.
Тврди дека пасусот на Јосиф Флавиј за Исус (Старини 18.63-64), каков што стои сега, содржи три христијански додатоци: сомнежот дали Исус треба да се нарекува човек, изјавата дека тој бил Месијата и изјавата дека им се јавил на своите следбеници жив на третиот ден, како што претскажале пророците. Со отстранување на нив останува пократко јадро за кое Мајер смета дека потекнува од Јосиф Флавиј. Краткото спомнување на Јаков, братот на Исус (Старини 20.200), го смета за автентично.
Напишано околу 116 година н.е. Објаснувајќи го името на христијаните, кои Нерон ги обвинил за пожарот во Рим, Тацит вели дека Христос бил погубен под Тибериј од прокураторот Понтиј Пилат и дека она што тој го нарекува суеверие, за момент запрено, повторно избувнало. Не кажува ништо за тоа Исус да бил виден жив.
Том од научници на Новиот завет, меѓу кои Марк Гудакр, Дејл Алисон и Скот Мекнајт, за ‘критериумите на автентичност’ што се користат за да се одвои она што Исус навистина го кажал и направил: повеќекратно сведоштво, непријатност, различност и кохерентност. Неговите автори тврдат дека овие тестови не можат да го направат она што се барало од нив и дека треба да се напуштат или длабоко да се преработат.
“Јаков, слуга на Бога и на Господ Исус Христос, до дванаесетте племиња што се расеани, поздрав.”
“Браќа мои, немојте да ја имате верата на нашиот Господ Исус Христос, Господ на славата, со пристрасност кон лицата.”
- Околу 30
Настанот
Повеќето критички научници сметаат дека ниедно Евангелие не го напишал некој што го видел.
- Околу 50-60
Писмата на Павле
Најраниот писател. Не го познавал Исус за време на неговиот живот.
- Датумот е спорен
К
Изгубена книга со изреки, ако постоела. Онаква каква што е реконструирана, не раскажува никаква приказна за неговата смрт.
- Околу 65-70
Марко
Првото Евангелие.
- Околу 80-85
Матеј и Лука
Двете изградени врз Марко.
- Околу 90-95
Јован
Последното од четирите Евангелија.
- Околу 116
Тацит
Римски историчар, кој пишувал околу осумдесет и пет години подоцна.
Што историјата може, а што не може да измери
Самиот Ерман поставува граница на својот метод. Во една дебата од 2006 година рекол дека историчарите можат да утврдат само што веројатно се случило во минатото. Додал дека по дефиниција чудото е најмалку веројатниот настан. Значи, според неговиот метод, историјата не може да покаже дека Исус воскреснал од мртвите. Ниту пак може да покаже дека Аллах (﷾) го воздигнал жив. И двете се тврдења за она што го направил Бог.
Христијаните веруваат во првото затоа што така велат нивните списи. Муслиманите веруваат во второто затоа што така вели Куранот. Значи самата историја не може да го реши прашањето. Вистинското прашање е која книга доаѓа од Бог. За самото распнување историјата може да каже само што изгледа веројатно, од писатели што не биле таму.
Во своето воведно излагање Ерман, агностички научник на Новиот завет, рекол дека историчарите можат да утврдат само што веројатно се случило во минатото и дека, по дефиниција, чудото е најмалку веројатниот настан. Затоа, тврдел тој, историчарот како историчар не може да каже дека Бог го воскреснал Исус од мртвите. Крејг, христијански филозоф, го оспорил ова.
“туку Аллах го воздигна кон Себе! А Аллах е Силен и Мудар.”
“Зашто ви го предадов пред сè она што и сам го примив: дека Христос умре за нашите гревови според Писмата; и дека беше погребан, и дека воскресна третиот ден според Писмата:”
| Тврдењето | Што може да каже историјата |
|---|---|
| Што напишале првите верници | Може да ги одмери списите |
| Кога пишувале, и кој што видел | Може да ги одмери датумите и сведоците |
| Дека Исус воскреснал од мртвите | Не може да покаже чудо |
| Дека Бог го воздигнал жив | Не може да покаже чудо; муслиманите веруваат во тоа од Куранот |
Кој би измислил распнат Месија?
Ерман тврди дека ниеден ран следбеник не би измислил Месија што бил распнат. Евреите се надевале на Месија што ќе победи, а не на некој што ќе умре на крст. Затоа, вели тој, извештајот мора да е вистинит. Овој тест покажува само дека првите верници не ја измислиле приказната. Не може да покаже дека она во што верувале било точно. Куранот никогаш не вели дека приказната била измислена. Вели дека само им се причинило така (4:157). Луѓето што искрено верувале во она што мислеле дека го виделе би го раскажувале, колку и да е тешко да се објасни. Павле признава дека било тешко. Распнатиот Христос го нарекува „за Евреите сопнување“. Но не го криел. Вели дека Христос умрел „според Писмата“. И пишува: „да не дал Бог да се фалам, освен со крстот на нашиот Господ Исус Христос“ (Галатјаните 6:14). Тестот претпоставува дека крстот бил срам за првите верници. За Павле, првиот што пишувал за него, тој бил средиштето на неговата порака.
Ерман, агностички научник на Новиот завет, тврди дека Исус постоел. Еден од неговите два клучни податоци е дека Исус бил распнат (глава 5, ‘Два клучни податоци за историчноста на Исус’). Евреите се надевале на моќен месија, па ниеден следбеник не би измислил распнат месија: првите христијани верувале дека Исус е месијата, а сепак знаеле дека бил распнат. Книгата ги изложува и тестовите што историчарите ги користат за да ги проценат изворите: повеќе од еден независен извор, рани извори и детали што следбениците не би ги измислиле.
“И поради зборовите нивни: „Ние го убивме Месих, Иса, синот Мерјемин, Аллаховиот Пратеник.“ А ниту го убија ниту го распнаа, туку само им се причини! Тие што не се согласуваа во мислењата за него, тие за тоа само се сомневаа; за тоа ништо сигурно не знаеја, само нагаѓаа; а сигурно е дека не го убија,”
“А ние Го проповедаме Христос распнатиот, за Евреите сопнување, а за Грците безумство;”
“Зашто ви го предадов пред сè она што и сам го примив: дека Христос умре за нашите гревови според Писмата;”
“А јас да не дал Бог да се фалам, освен со крстот на нашиот Господ Исус Христос, преку кого светот е распнат за мене, и јас за светот.”
Напишан шест века подоцна?
Некои велат дека евангелијата мора да се во право затоа што дошле први. Куранот дошол околу шестотини години подоцна. Но да се биде поблиску во времето помага само ако писателот видел што се случило, или го слушнал од оние што виделе. Лука вели дека пишувал од она што го предале другите. Марко вели дека сите ученици побегнале при апсењето. Павле никогаш не го сретнал Исус за време на неговиот живот. Ниеден од овие тројца не вели дека го видел Исус како умира. Евангелието според Јован зборува за сведок кај крстот, но не го именува. А неговите последни редови доаѓаат од други, кои велат за него: „знаеме дека неговото сведоштво е вистинито“.
Куранот не тврди дека е најдобра претпоставка на историчар. Вели дека доаѓа од Оној што видел сè. За приказната за Мерјем му вели на Веровесникот (ﷺ): „Ти не беше меѓу нив кога своите пера ги фрлија“ (3:44). Значи прашањето не е кој пишувал прв. Прашањето е кој знаел.
“Бидејќи мнозина се зафатија да состават по ред расказ за настаните што се сосема сигурно верувани меѓу нас, како што ни ги предадоа оние што од почетокот беа очевидци и служители на словото, ми се виде добро и мене, откако сè точно го разбрав од самиот почеток, да ти напишам по ред, почитуван Теофиле,”
“И сите Го оставија и побегнаа.”
Стандарден учебник. Најраните писма на Павле ги датира околу 50 н.е., Марко околу 65-70, Матеј и Лука околу 80-85, а Јован околу 90-95, и забележува дека Исус зборувал арамејски, додека евангелијата биле напишани на грчки од автори што не се именуваат. Вели и дека Павле не го познавал Исус за време на Неговиот живот и поверувал дури по распнувањето.
“А оној што видел сведочеше, и неговото сведоштво е вистинито: и тој знае дека вистина зборува, за да верувате и вие.”
“Тоа е ученикот што сведочи за ова и што го напиша ова: и знаеме дека неговото сведоштво е вистинито.”
“Тоа се некои од непознатите вести што ти ги објавуваме. Ти не беше меѓу нив кога своите пера ги фрлија за да видат кој од нив за Мерјем ќе се грижи, а не беше меѓу нив ни кога се препираа!”
“И поради зборовите нивни: „Ние го убивме Месих, Иса, синот Мерјемин, Аллаховиот Пратеник.“ А ниту го убија ниту го распнаа, туку само им се причини! Тие што не се согласуваа во мислењата за него, тие за тоа само се сомневаа; за тоа ништо сигурно не знаеја, само нагаѓаа; а сигурно е дека не го убија,”
Евангелијата не се согласуваат ни за самиот ден
Четирите извештаи се разликуваат и за самиот ден. Марко го става распнувањето во третиот час. Кај Јован Исус сè уште е пред Пилат (римскиот управител), уште неосуден, околу шестиот час. Кај Марко жените само гледаат оддалеку, а неговата мајка не е таму. Само Јован ја има неа како стои покрај крстот со другите жени, доволно блиску за да ѝ се зборува. Матеј, Лука и Јован даваат три различни последни зборови.
“А беше третиот час, и Го распнаа.”
“А беше денот на подготовката за Пасхата, и околу шестиот час: и им рече на Евреите: Ете го вашиот Цар! Но тие викаа: Тргни Го, тргни Го, распни Го. Пилат им рече: Вашиот Цар ли да го распнам? Првосвештениците одговорија: Немаме цар освен ќесарот. Тогаш им Го предаде да биде распнат. И Го зедоа Исус и Го одведоа.”
“Имаше и жени што гледаа оддалеку: меѓу кои беа Марија Магдалена, и Марија, мајката на Јаков Помалиот и на Јосиј, и Саломија;”
“А покрај крстот на Исус стоеја Неговата мајка, и сестрата на Неговата мајка, Марија Клеопова, и Марија Магдалена. Кога Исус ја виде Својата мајка и ученикот што го љубеше како стои покрај неа, ѝ рече на Својата мајка: Жено, ете го твојот син!”
“А околу деветтиот час Исус извика со силен глас, велејќи: Ели, Ели, лама савахтани? што значи: Боже Мој, Боже Мој, зошто Ме остави?”
“И Исус, откако извика со силен глас, рече: Оче, во Твоите раце го предавам Мојот дух: и откако го рече тоа, издивна.”
“А кога Исус го прими оцетот, рече: Сврши се: и ја наведна главата и го предаде духот.”
| Евангелие | Каде стоеле | Кој |
|---|---|---|
| Марко 15:40 | ‘гледајќи оддалеку’ | Жени, меѓу нив Марија Магдалена |
| Матеј 27:55 | ‘гледајќи оддалеку’ | Многу жени |
| Лука 23:49 | ‘стоеја оддалеку’ | Сите што го познаваа, и жените од Галилеја |
| Јован 19:25-26 | ‘кај крстот’, доволно блиску за да им се зборува | Неговата мајка, Марија Магдалена и ученикот што го љубел |
Кај Марко, сите ученици побегнале кога тој бил уапсен.
Дури и според самите евангелија
Куранот веќе кажал што се случило: тој ниту бил убиен ниту распнат. Но да им го прифатиме на евангелијата нивниот сопствен расказ заради расправата. Пилат се зачудил што тој веќе умрел по неколку часа. Војниците не му ги скршиле нозете. Значи дури и според нивните сопствени детали, евангелијата не можат да докажат дека човекот на крстот умрел.
“А Пилат се зачуди дали веќе умрел: и откако го повика стотникот, го праша дали одамна умрел.”
“Тогаш Евреите, бидејќи беше денот на подготовката, за телата да не останат на крстот во саботата (зашто таа сабота беше голем ден), го молеа Пилат да им се скршат нозете и да бидат симнати. Тогаш дојдоа војниците и ги скршија нозете на првиот и на другиот што беше распнат со Него. А кога дојдоа до Исус и видоа дека веќе е мртов, не Му ги скршија нозете:”
“И поради зборовите нивни: „Ние го убивме Месих, Иса, синот Мерјемин, Аллаховиот Пратеник.“ А ниту го убија ниту го распнаа, туку само им се причини! Тие што не се согласуваа во мислењата за него, тие за тоа само се сомневаа; за тоа ништо сигурно не знаеја, само нагаѓаа; а сигурно е дека не го убија,”
Торинското платно
Некои посочуваат на Торинското платно, ленено платно со бледа слика на човек што изгледа како да бил распнат. Неговата позната историја почнува околу 1354 година, во Лире, во Франција. Во 1389 година месниот епископ, Пјер д'Арси, го осудил како фалсификат. Во 1988 година три лаборатории, во Аризона, Оксфорд и Цирих, го датирале неговиот лен со јаглерод. Го датирале во периодот меѓу 1260 и 1390 година. Католичката црква ниту го потврдува ниту го отфрла. А дури и вистинско погребно платно не би можело да покаже кој бил на крстот.
Документираната историја на платното почнува во 1354, кога било покажано во црквата во Лире во Франција. Во 1389 Пјер д'Арси, епископ на Троа, го осудил како фалсификат. Во 1988 три лаборатории го датирале во периодот меѓу 1260 и 1390. Католичката црква ниту го потврдува ниту го отфрла како реликвија на Исус.
Примероци од платното биле датирани од три лаборатории, во Аризона, Оксфорд и Цирих. Ленот бил датиран во периодот меѓу 1260 и 1390, со најмалку 95% сигурност. Лабораториите и подоцнежните стручњаци останале на резултатот.
Се молел да биде спасен, и бил услишан
Ноќта кога бил уапсен, на местото наречено Гетсиманија, Исус побарал чашата да го одмине, ако е можно. Чашата го значела страдањето што го чекало. Се враќал да се моли трипати. Пред гробот на својот пријател Лазар рекол дека Бог секогаш го слуша. Посланието до Евреите вели дека тој се молел со солзи на Оној што можел да го спаси од смрт, и дека бил услишан. Тој побарал да биде поштеден од чашата, а не да биде воскреснат по неа, и неговата молитва била услишана.
“И отиде малку понатаму, и падна ничкум, и се молеше, велејќи: Оче Мој, ако е можно, нека Ме одмине оваа чаша: сепак, не како што Јас сакам, туку како што Ти сакаш.”
“Пак отиде по втор пат и се молеше, велејќи: Оче Мој, ако оваа чаша не може да Ме одмине, а да не ја испијам, нека биде Твојата волја.”
“И ги остави, и пак отиде и се помоли по трет пат, велејќи ги истите зборови.”
“И Јас знаев дека Ти секогаш Ме слушаш: но го реков ова заради народот што стои наоколу, за да поверуваат дека Ти Ме прати.”
“Кој во деновите на Своето тело принесе молитви и молби со силен плач и солзи кон Оној Кој можеше да Го спаси од смрт, и беше услишан поради Својата богобојазливост;”
Проклет од Законот, или почитуван од Бог
Мојсеевиот закон вели дека човек обесен на дрво е проклет од Бога. Павле не го негира тоа. Вели дека Христос станал проклетство. Куранот го вели спротивното за Исус. Тој е угледен и на овој свет и на ахиретот (животот по смртта), и е меѓу најблиските на Аллах (﷾).
“Неговото тело да не остане преку ноќ на дрвото, туку погреби го задолжително истиот ден; (зашто обесениот е проклет од Бога;) за да не се оскверни твојата земја, што ГОСПОД, твојот Бог, ти ја дава во наследство.”
“Христос нè откупи од проклетството на законот, станувајќи проклетство заради нас: зашто напишано е: Проклет е секој што виси на дрво:”
“А кога мелеците рекоа: О, Мерјем, Аллах те радува со синот кој е создаден со Неговата Реч, името ќе му биде Месих, Иса, син Мерјемин, ќе биде угледен и на овој и на оној свет и ќе биде еден од блиските на Аллах!”
Тој е жив, и ќе се врати
Куранот го нарекува Исус предзнак за доаѓањето на Часот (Последниот ден). Веровесникот (ﷺ) се заколнал дека синот на Мерјем повторно ќе слезе како праведен владетел, и дека ќе го скрши крстот. Одговорот на исламот е одговорот на Куранот: Аллах (﷾) го воздигна Исус жив, и тој ќе се врати.
“навистина тој (Иса) е предзнак за Крајот на светот, затоа никако не се сомневајте во него и следете го упатството Мое! Ова е Правиот пат,”
Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) се заколнал дека синот на Мерјем наскоро ќе слезе меѓу муслиманите како праведен владетел. Тој ќе го скрши крстот, ќе ги убие свињите и ќе ја укине џизјата, а богатството ќе биде толку изобилно што никој нема да го прифаќа. Потоа Ебу Хурејре го проучил Куранот 4:159: нема никој од луѓето на Книгата, а да не поверува во него пред неговата смрт.
“туку Аллах го воздигна кон Себе! А Аллах е Силен и Мудар.”
Стих по стих
Евреите 5:7 — глава 5, стих 7
“Кој во деновите на Своето тело принесе молитви и молби со силен плач и солзи кон Оној Кој можеше да Го спаси од смрт, и беше услишан поради Својата богобојазливост;”
Наведено за
Христијаните ‘бил услишан’ го читаат како Бог што му одговорил на Исус така што го воскреснал откако умрел.
Одговорот
Во Гетсиманија Исус побарал чашата да го одмине, и се враќал да се моли трипати. Јован бележи дека рекол оти Бог секогаш го слуша. Посланието до Евреите вели дека тој се молел на Оној што можел да го спаси од смрт, и бил услишан. Она што го барал е да биде поштеден од чашата, а не да биде воскреснат откако ќе ја испие. Тоа е молитвата за која Посланието до Евреите вели дека била услишана.
Каде завршува — Зборовите од Посланието до Евреите 5:7 опишуваат молитва за спас од смрт што Бог ја услишил. Куранот кажува како била одговорена: Аллах (﷾) го воздигна кон Себе.
Матеј 12:39-40 — глава 12, стихови 39-40
“А Тој одговори и им рече: Зол и прељубнички род бара знак; и нема да му се даде знак, освен знакот на пророкот Јона: Зашто, како што Јона беше три дена и три ноќи во утробата на китот, така и Синот Човечки ќе биде три дена и три ноќи во срцето на земјата.”
Наведено за
Христијаните знакот на Јона го читаат како времето што Исус ќе го помине во гробот пред да воскресне.
Одговорот
Исус им рекол на своите критичари дека единствениот знак што ќе им биде даден е знакот на пророкот Јона. Јона бил жив кога бил проголтан, жив кога се молел во утробата на рибата, и жив кога излегол. Христијаните сметаат дека Исус бил мртов во гробот. Знакот што го избрал Исус е човек што останува жив.
Каде завршува — Според сопствените услови, знакот на Јона покажува кон жив Исус, а не кон мртов.
Галатјаните 3:13 — глава 3, стих 13
“Христос нè откупи од проклетството на законот, станувајќи проклетство заради нас: зашто напишано е: Проклет е секој што виси на дрво:”
Наведено за
Христијаните ова го читаат како Христос доброволно да го презел проклетството на Законот врз себе, за другите да бидат ослободени од него.
Одговорот
Павле прифаќа дека Законот човекот обесен на дрво го нарекува проклет од Бога. Куранот вели дека Аллах (﷾) го направил Исус угледен и на овој свет и на ахиретот. Христијанскиот извештај бара сопствениот Божји Закон да го проколне Неговиот Месија. Извештајот на Куранот не го бара тоа.
Каде завршува — Проклетството му припаѓа на христијанскиот извештај за крстот. Исус на Куранот никогаш не бил под него.
1 Коринтјаните 15:3 — глава 15, стих 3
“Зашто ви го предадов пред сè она што и сам го примив: дека Христос умре за нашите гревови според Писмата;”
Наведено за
Христијаните ‘примив’ го читаат како ран краток преглед на верата, предаден на Павле од оние што поверувале пред него.
Одговорот
Павле го користи истиот збор за Тајната вечера: „од Господа го примив“. И вели дека неговото евангелие дошло преку откровение, а не од ниеден човек. Како и да е, Павле не бил кај крстот. Тој го предава она што му било дадено, и не кажува кој го видел Исус како умира.
Каде завршува — ‘Примив’ го прави Павле сведок на она што се поучувало, а не на она што се случило кај крстот. Куранот вели дека само им се причинило така, и дека Аллах (﷾) го воздигна кон Себе.
Гледишта
Главниот христијански поглед
Христијаните веруваат дека Исус бил погубен на крстот како жртва за гревот и дека телесно воскреснал на третиот ден. Ова е средиштето на христијанската вера.
Павле пишува дека Христос умрел за нашите гревови, бил погребан и воскреснал на третиот ден.
Побивање
Прифатено: Павле го напишал ова, и тоа е срцето на христијанското верување. Но Павле вели дека го предал „она што и сам го примив“. Вели и дека неговото евангелие дошло „преку откровение од Исус Христос“, а не од ниеден човек, и никогаш не вели дека го видел распнувањето. Куранот вели дека само им се причинило така, и дека Аллах (﷾) го воздигна Исус кон Себе.
Евангелијата ја раскажуваат смртта на Исус на крстот и ги бележат неговите последни зборови.
Побивање
Прифатено: евангелијата раскажуваат за распнување, а Куранот не негира дека луѓето виделе едно. Но неговите ученици побегнале, жените гледале оддалеку, а евангелијата не се согласуваат ни за часот ни за последните зборови. Она што луѓето го виделе не било она што мислеле.
Торинското платно ги покажува раните од распнувањето, вклучувајќи ја раната од копјето во ребрата.
Побивање
Три лаборатории го датирале неговиот лен во периодот меѓу 1260 и 1390 година. Неговиот запис почнува во Франција околу 1354 година, а месниот епископ го нарекол фалсификат во 1389 година. Дури и вистинско погребно платно не би можело да покаже кој бил на крстот.
Ако Исус не бил распнат, Бог ги измамил луѓето и дозволил од тоа да израсне лажна религија.
Побивање
Кога Бог направил чудо преку Павле и Варнава, жителите на Листра ги нарекле богови (Дела 14:11-12). Чудото не било лага, а грешката на народот била нивна. Аллах (﷾) го спасил Својот пратеник, а потоа го испратил Куранот за да каже што се случило (4:157).
Исламското гледиште
Исус ниту бил убиен ниту распнат. Само им се причинило така, а Аллах (﷾) го воздигна жив кон Себе. Тој ќе се врати пред Последниот ден. Дури ни сопствените детали на евангелијата не можат да докажат дека човекот на крстот умрел.
Куранот вели дека тие не го убија и не го распнаа. Аллах (﷾) го воздигна кон Себе.
Класичните коментатори пренесуваат дека ликот на Исус бил ставен врз друг човек, кој бил распнат наместо него.
Веровесникот (ﷺ) рекол дека синот на Мерјем повторно ќе слезе и ќе го скрши крстот.
Исус се молел во Гетсиманија чашата да го одмине. Посланието до Евреите вели дека неговата молитва до Оној што можел да го спаси од смрт била услишана.
Законот го нарекува обесениот проклет од Бога. Куранот го нарекува Исус угледен и близок до Аллах (﷾).
Дури и според сопствениот расказ на евангелијата, Пилат се зачудил што човекот на крстот умрел толку брзо, а нозете не му биле скршени. Значи нивните детали не можат да докажат дека тој умрел.
Евангелијата не се согласуваат за часот на распнувањето ни за тоа каде стоеле жените. Не се согласуваат за последните зборови на човекот на крстот.
Лука не бил очевидец, а учениците побегнале при апсењето. Само Јован става еден од нив кај крстот. Повеќето критички научници сметаат дека ниедно евангелие не е напишано од очевидец.
Куранот слободно вели дека некои од синовите Израилови ги убивале веровесниците. Сепак го негира ова едно убиство. Значи неговото негирање не е одбрана на некого: тоа кажува што се случило.