Дали беше праведно Ангулимала, масовен убиец, да стане светец?

“Во тоа време во царството на кралот Пасенади од Косала имаше разбојник по име Ангулимала. Беше насилен, со крвави раце, закоравен убиец, немилосрден кон живите суштества. Пустошеше села, градови и земји. Постојано убиваше луѓе и ги носеше нивните прсти како ѓердан.”

“Во тоа време разбојникот Ангулимала го прифатил верскиот живот меѓу бхикуите. Кога луѓето го виделе тоа, се вознемириле и се исплашиле; побегнале, отишле на друго место, ги свртувале главите и ги затворале своите врати. Луѓето биле вознемирени, мрмореле и се налутиле: ‘Како можат саманите Сакјапутија да ракоположат разбојник што отворено ги носи обележјата (на своите дела)?’ Некои бхикуи ги слушнале тие луѓе што биле вознемирени, мрмореле и се налутиле; овие бхикуи му го кажале тоа на Благословениот. Благословениот им се обратил на бхикуите вака: ‘Ниеден разбојник, о бхикуи, што ги носи обележјата (на своите дела), нека не ја прима паббаџа ракополагањето. Оној што го дава паббаџа ракополагањето (на таков човек) е виновен за прекршок дуката.’”

“Со овие зборови разбојникот ги фрли својот меч и оружјето од карпа во бездна. Им се поклони на нозете на Светиот и веднаш побара да тргне во монаштво. Тогаш Буда, сочувствителниот голем мудрец, Учителот на светот со неговите богови, му рече: ‘Дојди, монаху!’ И со тоа стана монах.”

“‘Но, велик кралу, да претпоставиме дека би виделе оти Ангулимала ги избричил косата и брадата, се облекол во окер-облека и тргнал од световниот живот во бездомништво. И дека се воздржува од убивање живи суштества, од кражба и од лага; дека јаде во еден дел од денот и е чесен, етичен и со добар карактер. Што би му направиле?’ ‘Би му се поклонил, би станал во негово присуство или би му понудил место. Би го поканил да прими облека, храна од милостина, живеалиште и лекови и потрепштини за болните. И би организирал негово законско чување и заштита. Но, господине, како може таков неморален, зол човек некогаш да има таква доблест и воздржаност?’ Во тоа време почитуваниот Ангулимала седеше недалеку од Буда. Тогаш Буда покажа со десната рака и му рече на кралот: ‘Велик кралу, ова е Ангулимала.’”

“Тогаш, додека одеше од куќа до куќа по храна од милостина, виде една жена во тешко, запнато породување. Гледајќи го ова, му дојде на ум: ‘Ох, суштествата трпат такви маки! Ох, суштествата трпат такви маки!’ Потоа, откако обиколи по милостина во Саватхи, по оброкот, враќајќи се од обиколката, отиде кај Буда, се поклони, седна настрана и му кажа што се случило. Буда му рече: ‘Добро тогаш, Ангулимала, оди кај таа жена и кажи ѝ вака: „Откако сум роден, сестро, не се сеќавам дека намерно сум одзел живот на живо суштество. Со оваа вистина, нека бидете безбедни и ти и твоето бебе.“’ ‘Но, господине, нема ли тоа да биде намерна лага? Зашто јас намерно сум убил многу живи суштества.’ ‘Во тој случај, Ангулимала, оди кај таа жена и кажи ѝ вака: „Откако сум роден во благородното раѓање, сестро, не се сеќавам дека намерно сум одзел живот на живо суштество. Со оваа вистина, нека бидете безбедни и ти и твоето бебе.“’”

“Тогаш Ангулимала, живеејќи сам, повлечен, вреден, ревносен и решителен, наскоро го оствари врвниот исход на духовниот пат во овој живот. Живееше откако со сопствен увид ја постигна целта поради која благородниците со право тргнуваат од световниот живот во бездомништво. Разбра: ‘Повторното раѓање заврши; духовното патување е довршено; она што требаше да се направи е направено; нема ништо повеќе за ова место.’ И почитуваниот Ангулимала стана еден од совршените.”

“Во тоа време некој фрли камен што го погоди Ангулимала, некој друг фрли стап, а некој друг фрли чакал. Тогаш Ангулимала, со расцепена глава, крварејќи, со скршена чинија и искината горна облека, отиде кај Буда. Буда го виде како доаѓа оддалеку и му рече: ‘Издржи, брахману! Издржи, брахману! Во овој живот го доживуваш резултатот од делата што можеле да предизвикаат да бидеш мачен во пеколот многу години, многу стотици или илјади години.’”

“Ни во воздухот, ни среде океанот, ни скриен во планинска пукнатина; нема да најдеш место на планетата за да избегаш од своите зли дела.”

“Во тоа време разбојникот Ангулимала го прифатил верскиот живот меѓу бхикуите. Кога луѓето го виделе тоа, се вознемириле и се исплашиле; побегнале, отишле на друго место, ги свртувале главите и ги затворале своите врати. Луѓето биле вознемирени, мрмореле и се налутиле: ‘Како можат саманите Сакјапутија да ракоположат разбојник што отворено ги носи обележјата (на своите дела)?’ Некои бхикуи ги слушнале тие луѓе што биле вознемирени, мрмореле и се налутиле; овие бхикуи му го кажале тоа на Благословениот. Благословениот им се обратил на бхикуите вака: ‘Ниеден разбојник, о бхикуи, што ги носи обележјата (на своите дела), нека не ја прима паббаџа ракополагањето. Оној што го дава паббаџа ракополагањето (на таков човек) е виновен за прекршок дуката.’”

“Во тоа време некој фрли камен што го погоди Ангулимала, некој друг фрли стап, а некој друг фрли чакал. Тогаш Ангулимала, со расцепена глава, крварејќи, со скршена чинија и искината горна облека, отиде кај Буда. Буда го виде како доаѓа оддалеку и му рече: ‘Издржи, брахману! Издржи, брахману! Во овој живот го доживуваш резултатот од делата што можеле да предизвикаат да бидеш мачен во пеколот многу години, многу стотици или илјади години.’”

“Тогаш Ангулимала, живеејќи сам, повлечен, вреден, ревносен и решителен, наскоро го оствари врвниот исход на духовниот пат во овој живот. Живееше откако со сопствен увид ја постигна целта поради која благородниците со право тргнуваат од световниот живот во бездомништво. Разбра: ‘Повторното раѓање заврши; духовното патување е довршено; она што требаше да се направи е направено; нема ништо повеќе за ова место.’ И почитуваниот Ангулимала стана еден од совршените.”

“Ни во воздухот, ни среде океанот, ни скриен во планинска пукнатина; нема да најдеш место на планетата за да избегаш од своите зли дела.”

“‘Но, велик кралу, да претпоставиме дека би виделе оти Ангулимала ги избричил косата и брадата, се облекол во окер-облека и тргнал од световниот живот во бездомништво. И дека се воздржува од убивање живи суштества, од кражба и од лага; дека јаде во еден дел од денот и е чесен, етичен и со добар карактер. Што би му направиле?’ ‘Би му се поклонил, би станал во негово присуство или би му понудил место. Би го поканил да прими облека, храна од милостина, живеалиште и лекови и потрепштини за болните. И би организирал негово законско чување и заштита. Но, господине, како може таков неморален, зол човек некогаш да има таква доблест и воздржаност?’ Во тоа време почитуваниот Ангулимала седеше недалеку од Буда. Тогаш Буда покажа со десната рака и му рече на кралот: ‘Велик кралу, ова е Ангулимала.’”

“Заради тоа Ние им пропишавме на синовите Израилови: ако некој убие некого кој не убил никого, или таков што не прави неред на Земјата – како сите луѓе да ги убил; а ако некој биде причина за нечиј живот да се сочува – како на сите луѓе животот да им го сочувал! Нашите Пратеници јасни докази им носеа, но многумина од нив, и покрај тоа, на Земјата сите граници на злото ги преминуваа.”

“О, верници! Ви се пропишува одмазда за убиените: слободен за слободниот, роб за робот и жена за жената. А тој за кого од неговиот брат ќе се даде некаков откуп, нека врати со добро, а и тој нека покаже добродетелство. Тоа е олеснување од Господарот ваш, и милост. А кој и после тоа ќе изврши насилство, ќе има болна казна.”

“и тие кои покрај Аллах на друг бог не му се молат, и тие, коишто Аллах ги забранил, не ги убиваат, освен кога правдата бара, и кои не прават блуд; а кој тоа го прави, ќе ја искуси казната, страдањето на оној свет двојно ќе му биде, и во него вечно понижен ќе остане, освен тие што ќе се покајат и ќе поверуваат и добри дела ќе прават, Аллах нивните лоши дела во добри ќе ги смени, а Аллах простува и Милостив е.”

Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) прашал кој е банкротиран. Рекол дека банкротираниот од неговата заедница ќе дојде на Судниот ден со намаз, пост и милостина. Но навредил еден, оклеветил друг, зел имот од трет, пролеал крв на четврт и удрил петти. Секому од нив му се дава дел од неговите добри дела. Ако неговите добри дела се потрошат пред да се подмири сметката, нивните гревови се земаат и се фрлаат врз него, а потоа тој е фрлен во Огнот.