Краток одговор
Не. Раѓањето во некоја религија покажува каде пораснал човекот, а не дали таа религија е вистинита. Кога раѓањето би одлучувало за вистината, секоја религија би била вистинита за своите деца. А сепак религиите си противречат една на друга. ‘Својата должност’ во Гита е должноста на една каста, а не наредба да се задржи својата религија. Многу вери, исто така, почнале со луѓе што ја напуштиле религијата на своите родители. Куранот ги прашува оние што велат „ќе го следиме тоа на што ги затекнавме нашите предци“ дали нивните предци биле на правиот пат. Веровесникот (ﷺ) учел дека секое дете се раѓа со природно чувство за едниот Бог. Ибрахим го напуштил обожувањето на својот татко, но му одговорил со мир. Исламот ги чува семејните врски: муслиманот мора да остане љубезен и послушен кон родителите од која било вера. Истиот тест важи и за оние што се родени како муслимани. Затоа сте топло поканети да ги одмерите доказите за исламот.
Целосно објаснување
Хинду аргументот за останување
Многу хиндуси на ова прашање одговараат од Бхагавад гита. Гита е хинду писмото во кое Кришна, кого хиндусите го обожуваат, му зборува на воинот Арџуна. Во неа Кришна вели дека својата должност, дури и несовршено извршена, е подобра од туѓата должност добро извршена. Го повторува редот при крајот на книгата. Санскритскиот збор е сва-дхарма, својата дхарма. Дхарма може да значи и религија, па стихот често се чита како наредба да се задржи верата во која човек е роден. Свами Вивекананда, хинду монах, го дал истиот одговор на Светскиот парламент на религиите во Чикаго во 1893 година. Не посакувал христијанинот да стане хинду, ниту хиндуто христијанин. Секоја религија, како семе, мора да расте „според сопствениот закон на растот“.
“Својата должност, иако со недостатоци, е подобра од туѓата должност добро извршена. Смртта во (вршењето на) својата должност е попожелна; (вршењето на) туѓата должност е опасно.”
“Обожувајќи го, со (вршењето на) својата должност, оној од кого произлегуваат сите нешта и од кого сето ова е проникнато, човекот постигнува совршенство. Својата должност, иако со недостатоци, е подобра од туѓата должност добро извршена. Вршејќи ја должноста пропишана од природата, човек не прави грев.”
“Дали посакувам христијанинот да стане хинду? Боже сочувај. Дали посакувам хиндуто или будистот да стане христијанин? Боже сочувај. Семето се става во земјата, а земја, воздух и вода се ставаат околу него. Дали семето станува земја, или воздух, или вода? Не. Тоа станува растение; се развива според законот на својот раст, ги впива воздухот, земјата и водата, ги претвора во растителна супстанција и израснува во растение. Сличен е случајот со религијата. Христијанинот не треба да стане хинду или будист, ниту хиндуто или будистот да стане христијанин. Но секој мора да ги впие другите, а сепак да ја зачува својата индивидуалност и да расте според сопствениот закон на растот.”
Вистината не се наследува
Првата религија на човекот ја одредуваат семејството и местото на раѓање, долго пред тој да може да одмери какви било докази. Да бил роден во друга куќа, ќе бил воспитан во друга вера. Кога раѓањето би било тестот, секоја религија би била вистинита за своите деца. Но религиите си противречат една на друга за најголемите прашања. Дали треба да се обожува само Бог, или многу богови? Дали има еден живот и суд, или многу животи? Не можат сите да бидат во право. Многу вери, исто така, почнале со луѓе што ја напуштиле верата на своите родители. Првите христијани биле родени како Евреи, а Гуру Нанак, основачот на сикизмот, бил роден во хинду семејство. Хинду движењата денес ги повикуваат луѓето родени како муслимани или христијани да ја напуштат религијата на своите родители. Нивниот повик е гар вапси, што значи ‘враќање дома’ во хиндуизмот. Куранот јасно им го поставува прашањето на оние што ги следат своите предци: што ако предците немале упатство? Ги прашува оние што изнесуваат тврдења за нивниот доказ, и забранува следење на она за што човек нема знаење.
“А кога ќе им се каже: „Следете го тоа што го објавил Аллах!“ Тие одговараат: „Не, туку ќе го следиме тоа на што ги затекнавме нашите предци.“ Зарем и тогаш кога нивните предци ништо не сфаќаа, ниту пак на Вистинскиот пат беа?!”
“Тие дури и велат: „Ние ги затекнавме предците наши како ја исповедаат верата и следејќи ги стапките нивни ние сме на Вистинскиот пат.“ Исто така, пред тебе, Ние ниту во еден град не испративме Опоменувач, а тие коишто живееја со раскошен живот да не зборуваа: „Ги затекнавме предците наши како ја исповедаат верата и ние стапките нивни ги следиме.“ „Зарем и тогаш“ – ќе велеше тој – „кога јас ви носам подобра (вера) од таа којашто од предците ваши сте ја запамтиле?“ А тие ќе одговараа: „Ние не веруваме во тоа што е пратено по вас!“”
“А кога им се вели: „Следете го тоа што Аллах ви го објавува!“ – одговараат: „Не, ние го следиме тоа што сме го запомниле од предците наши.“ Зарем и тогаш кога шејтанот ги повикува на страдање во Огнот распламтен?!”
“Тие велат: „Во Џенетот нема да влезе никој освен тој што ќе биде eвреин или христијанин!“ Тоа се нивните пусти желби! Кажи: „Дајте свој доказ, доколку вистината ја зборувате!“”
“Не зборувај го тоа што не го знаеш! И слухот, и видот, и разумот – за сето тоа навистина ќе се одговара.”
Што значи ‘својата должност’ во Гита
Стихот од Гита не е за менување на религијата. Во третата глава Кришна му го вели на Арџуна, кој сака да ја напушти битката. Кришна веќе му рекол дека нема ништо подобро „за кшатријата“, член на класата на воините, од праведна битка. Во осумнаесеттата глава истата реченица го затвора пасусот за должностите на четирите касти. Кастата е класата во која се раѓа хиндуто. Знаењето му припаѓа на брахманот, свештеничката класа. Битката му припаѓа на кшатријата. Земјоделството и трговијата му припаѓаат на ваишијата, а служењето на шудрата. Следниот стих вели дека човек не треба да ја напушти должноста со која е роден (саха-џа), дури и ако е извалкана со зло. Прочитан онака како што Гита го мисли, стихот му вели на шудрата да продолжи да служи, а не на хиндуто да ја задржи својата религија. Некои хиндуси кастите ги читаат според својствата, а не според раѓањето, бидејќи Гита ги дели должностите според „својствата родени од природата“. Тогаш ‘својата должност’ е работата што одговара на нечија природа, како учење, битка, трговија или служење. Тоа е повик, но сепак не религија. Последниот совет на самата Гита оди уште подалеку: „Оставајќи ги сите должности, дојди кај мене како (твое) единствено прибежиште.“ Таму барањето прибежиште доаѓа пред секоја должност од раѓањето. Хиндуто ќе каже дека ‘мене’ е Кришна. Дури и така, стихот тоа прибежиште го става над секоја должност со која човек е роден. Кој е Бог тогаш мора да се реши со докази, а не со раѓањето.
“Својата должност, иако со недостатоци, е подобра од туѓата должност добро извршена. Смртта во (вршењето на) својата должност е попожелна; (вршењето на) туѓата должност е опасно.”
“Имајќи ја предвид и својата должност, не треба да се колебаш, зашто за кшатријата нема ништо подобро од праведна битка.”
“Должностите на брахманите, кшатриите и ваишиите, а и на шудрите, о ужасу на твоите непријатели! се разликуваат според својствата родени од природата. Спокојство, обуздување на сетилата, аскеза, чистота, простување, искреност, а исто така знаење, искуство и верување (во идниот свет), тоа е природната должност на брахманите. Храброст, слава, смелост, вештина, неповлекување од битка, дарежливост, вршење господарска власт, тоа е природната должност на кшатриите. Земјоделство, грижа за добитокот, трговија, (тоа) е природната должност на ваишиите. А природната должност на шудрите се состои во служење.”
“Обожувајќи го, со (вршењето на) својата должност, оној од кого произлегуваат сите нешта и од кого сето ова е проникнато, човекот постигнува совршенство. Својата должност, иако со недостатоци, е подобра од туѓата должност добро извршена. Вршејќи ја должноста пропишана од природата, човек не прави грев.”
“О сине на Кунти! не треба да се напушти природната должност иако е извалкана со зло; зашто сите дела се обвиени со зло, како огнот со чад.”
“Оставајќи ги сите должности, дојди кај мене како (твое) единствено прибежиште. Ќе те ослободам од сите гревови. Не тагувај.”
Секое дете се раѓа на фитра
Веровесникот (ﷺ) рекол дека секое дете се раѓа на фитра, природната склоност што Аллах (﷾) му ја дал на човештвото. Родителите на детето го прават Евреин, христијанин или маг, следбеник на старата персиска религија, зороастризмот. Религијата што човекот ја наследува доаѓа од неговото воспитување. Под неа лежи чувството за едниот Создател што го дели секој човек. Куранот вели дека сите синови на Адам посведочиле дека Аллах (﷾) е нивниот Господар. Затоа никој подоцна не може да каже: „Нашите предци пред нас, други на Аллах (﷾) Му здружуваа“. Според учењето на исламот, Аллах (﷾) никого не казнува пред да дојде пратеник да го опомене. Штом пораката ќе стигне до човекот, од него се бара сам да ја одмери, а не да се потпира на своето воспитување. Фитрата и доказите се отворени за секој читател. Сте топло поканети да ги погледнете тие докази и сами да го одмерите исламот.
Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека секое дете се раѓа на фитра (природната склоност што Бог им ја дал на луѓето), а неговите родители го прават Евреин, христијанин или маг, исто како што животното се раѓа цело. Потоа Ебу Хурејре го проучил Куранот 30:30.
“Ти насочи го лицето свое кон верата, искрено; кон верата Аллахова чиста, со која луѓето ги создаде. Нема измена на Аллаховата вера, тоа е вистинската вера, но повеќето луѓе тоа не го знаат.”
“И кога Господарот твој од ‘рбетите на Адемовите синови го изведе потомството нивно и побара од нив да посведочат против себе: „Зарем Јас не сум Господарот ваш?“ – тие одговараа: „Си, ние сведочиме!“ – и поради тоа на Судниот Ден да не кажете: „Ние за ова ништо не знаевме!“ Или да не кажете: „Нашите предци пред нас, други на Аллах Му здружуваа, а ние сме поколение по нив. Зарем ќе нè казниш за тоа што лажливците го правеа?“”
“Тој што оди по Вистинскиот пат, од тоа само тој ќе има корист, а тој што талка – на своја штета талка, и ниту еден грешник туѓите гревови нема да ги носи! А Ние ниту еден народ не сме казниле, додека Пратеник не сме им испратиле!”
Ибрахим го напуштил обожувањето на својот татко, благо
Ибрахим го почитуваат Евреите, христијаните и муслиманите, и тој го направил токму она за што прашува ова прашање. Куранот бележи како тој го молел својот татко четири пати, секој пат почнувајќи со „О, татко мој“. Кога таткото му се заканил дека ќе го каменува, Ибрахим одговорил со мир и со ветување дека ќе се моли за негова прошка. Хебрејската Библија, еврејските списи, го бележи истиот почеток: татковците на Авраам, меѓу нив и Тара, „служеа на други богови“, а Бог го зел Авраам оттаму. Расправата на Ибрахим со неговиот народ, од ѕвездата до Месечината до Сонцето, завршила со Создателот на небесата и Земјата. Тој ја напуштил религијата на својот татко, но не и својата учтивост кон таткото.
“Спомни го Ибрахим во Книгата! Тој беше вистинољубив, веровесник. Кога му кажа на таткото свој: „О, Татко мој, зошто го обожуваш тој што ниту слуша ниту гледа, ниту може од каква било корист да ти биде? О, татко мој, мене ми доаѓа знаењето, а не тебе; затоа мене следи ме, и јас на Вистинскиот пат ќе те упатам. О, татко мој, не му се покорувај на шејтанот, шејтанот секогаш Му е непослушен на Семилосниот. О, татко мој, се плашам да не те стигне казна од Семилосниот, па да му бидеш пријател на шејтанот. Неговиот татко рече: ‘Зарем ги мразиш божествата мои, о, Ибрахиме? Ако не престанеш, со камења ќе те избркам, затоа напушти ме на подолго време.’ ‘Мир со тебе!’ – рече Ибрахим. Ќе Го молам Господарот свој да ти прости, затоа што Тој е многу добар кон мене. И ќе ве напуштам и вас и сите тие што ги обожувате покрај Аллах, и Господарот свој ќе Го молам; се надевам дека нема да бидам несреќен во молбата кон Господарот мој.“”
“И Исус Навин му рече на сиот народ: ‘Вака вели ГОСПОД, Богот Израелев: Вашите татковци живееја во старо време од другата страна на Реката, Тара, таткото на Авраам и таткото на Нахор; и служеа на други богови. И го зедов вашиот татко Авраам од другата страна на Реката, и го водев низ целата земја Ханаан, и го умножив неговото потомство, и му го дадов Исак.”
“И кога настапи ноќта, тој здогледа ѕвезда и рече: „Ова е Господарот мој!“ А откако таа зајде, тој рече: „Не ги сакам тие што заоѓаат!“ А кога ја здогледа Месечината како излегува, рече: „Ова е Господарот мој!“ А откако таа зајде, тој рече: „Ако Господарот мој не ме упати на Вистинскиот пат, сигурно ќе бидам еден од тие што заталкале.“ А кога го здогледа Сонцето како се раѓа, тој извика: „Ова е Господарот мој, ова е поголемо!“ А откако тоа зајде, тој рече: „Народе мој, јас немам ништо со тоа што вие здруженик Му припишувате! Јас го насочувам лицето свое, како вистински верник, кон Тој што небесата и Земјата ги создал, јас не сум од многубошците!“”
Семејните врски остануваат
Промената на религијата не ја завршува должноста кон семејството. Куранот наредува благодарност кон родителите, и се сеќава на мајката што го носела и го доела своето дете. Ако родителите го притискаат своето дете да обожува други покрај Аллах (﷾), тоа не смее да ги послуша во тоа. Сепак Куранот му вели: „кон нив, на овој свет, примерно однесувај се“. Мајката на Есма, ќерката на Ебу Бекр, дошла да ја посети додека сè уште била многубожечка. Веровесникот (ﷺ) ѝ рекол на Есма да одржува добри односи со неа. Куранот исто така ги дозволува, и ги фали, добрината и праведноста кон луѓето од друга вера. Бара само тие да не се борат против муслиманите поради нивната вера и да не ги истеруваат од нивните домови. Значи од човекот што е привлечен кон исламот се бара да ги чува своите семејни врски, а не да ги кине.
“Ние му наредивме на човекот да им биде послушен на родителите свои. Мајката го носи, а нејзиното здравје трпи, и го дои во текот на две години. Биди Ми благодарен Мене и на родителите свои, кај Мене сите ќе се вратат.”
“А ако те наговараат Мене друг да Ми припишуваш за рамен, за кој ти ништо не знаеш, ти не слушај ги и кон нив, на овој свет, примерно однесувај се, а следи го патот на тој што искрено Ми се обраќа; потоа кај Мене ќе се вратите и Јас ќе ве известам за тоа што го правевте.”
Есма, ќерката на Ебу Бекр, пренесува дека нејзината мајка, која сè уште била многубожечка (мушрике), дошла да ја посети во времето на Веровесникот (ﷺ), надевајќи се на љубезноста на својата ќерка. Есма го прашала Веровесникот (ﷺ) дали да одржува добри односи со својата мајка. Тој рекол да: одржувај добри односи со својата мајка.
“Аллах не ви забранува да чините добро и да бидете праведни кон тие што не војуваат против вас заради верата и кои од родниот крај не ве прогонуваат – Аллах, навистина, ги сака тие што се праведни –”
Законот во Индија (општи информации)
Уставот на Индија ја штити слободата на совеста. Членот 25(1) им дава на сите лица „слобода на совеста и право слободно да исповедаат, практикуваат и шират религија“. Ова е подложно на јавниот ред, моралот и здравјето, и на другите одредби на Уставот за основните права. Некои индиски сојузни држави донеле и свои закони за верското преобраќање, како Утар Прадеш во 2021 година, и тие утврдуваат свои постапки. Ова се општи информации, а не правен совет. Секој во Индија што размислува за преобраќање треба да го провери тековниот закон на својата сојузна држава.
Ставот (1) гласи: „Подложно на јавниот ред, моралот и здравјето и на другите одредби од овој Дел, сите лица подеднакво имаат право на слобода на совеста и право слободно да исповедаат, практикуваат и шират религија.“ Ставот (2) ѝ дозволува на Државата да ја уредува или ограничува економската, финансиската, политичката или другата световна дејност поврзана со верската практика и да донесува закони за социјална благосостојба и реформа.
Закон на индиската сојузна држава Утар Прадеш за верското преобраќање, еден од неколкуте закони на сојузните држави на оваа тема. Утврдува сопствена постапка и бил изменет во 2024 (Закон на У.П. бр. 7 од 2024). Секој на кого се однесува треба да го прочита тековниот официјален текст.
Одговорите, еден по еден
Бхагавад Гита 3:35 — глава 3, стих 35
“Својата должност, иако со недостатоци, е подобра од туѓата должност добро извршена. Смртта во (вршењето на) својата должност е попожелна; (вршењето на) туѓата должност е опасно.”
Наведено за
Кришна вели дека својата дхарма, дури и несовршена, е подобра од туѓата добро извршена, и дека смртта во својата дхарма е подобра. Значи хиндуто треба да умре како хинду наместо да прифати друга религија.
Одговорот
Гита на стихот му го дава сопственото значење. Тој е кажан на воин што сака да ја напушти битката. Се повторува за да го затвори пасусот за должностите на четирите касти, чиј список завршува со должноста на шудрата да служи. Следниот стих забранува напуштање на должноста со која човек е роден. Стиховите 18.44 и 18.47 припаѓаат на еден пасус. Ако ‘својата должност’ значела религијата од раѓањето, истиот пасус би го врзал секој шудра за служење цел живот. Хинду што ја отфрла кастата по раѓање не може да задржи половина од пасусот, а другата половина да ја остави настрана. Некои кастите ги читаат според својствата, а не според раѓањето. Тогаш ‘својата должност’ е работата што одговара на нечија природа, што сепак не е религија. Страницата за тоа дали хиндуизмот учи каста по раѓање ги одмерува двете читања. Последниот совет на самата Гита исто така прибежиштето го става над „сите должности“. Хиндуто ќе каже дека тоа значи прибежиште кај Кришна. Тогаш прашањето станува кој е Бог, а тоа се решава со докази, а не со раѓањето. Страницата за тоа дали Бог станал човек како Рама или Кришна го зема тоа прашање.
Каде завршува — Стихот зборува за должноста на нечија каста и положај, а не за менувањето на религијата. Неговата сопствена глава барањето на Бог го става над секоја должност.
Свами Вивекананда, завршно обраќање, Светскиот парламент на религиите, Чикаго, 27 септември 1893
“Дали посакувам христијанинот да стане хинду? Боже сочувај. Дали посакувам хиндуто или будистот да стане христијанин? Боже сочувај. Семето се става во земјата, а земја, воздух и вода се ставаат околу него. Дали семето станува земја, или воздух, или вода? Не. Тоа станува растение; се развива според законот на својот раст, ги впива воздухот, земјата и водата, ги претвора во растителна супстанција и израснува во растение. Сличен е случајот со религијата. Христијанинот не треба да стане хинду или будист, ниту хиндуто или будистот да стане христијанин. Но секој мора да ги впие другите, а сепак да ја зачува својата индивидуалност и да расте според сопствениот закон на растот.”
Наведено за
Сите религии се вистински патишта до Бог. Никој нема потреба да се преобраќа; секој човек треба да расте во религијата во која е роден.
Одговорот
Религиите не се разликуваат само во формата. Си противречат една на друга за она што е најважно. Куранот вели дека треба да се обожува само Аллах (﷾), додека голем дел од хинду обожувањето им се принесува на многу богови и слики. Куранот учи еден живот проследен со суд, додека Гита учи повторно раѓање. Двете не можат да бидат вистинити, а страницата за тоа дали сите религии водат до истиот Бог ги изнесува овие разлики. Ако не се сите вистинити, религијата од раѓањето е во право, кога е во право, само случајно. Семето нема избор што ќе стане. Човекот има разум, а Куранот вели дека ќе биде прашан како ги користел својот слух, вид и разум. Исламот исто така забранува кого било да се присилува во религија, па изборот останува слободен.
Каде завршува — Мирот меѓу луѓето не бара противречните верувања да бидат подеднакво вистинити. Добрината им се должи на сите; вистината сепак мора да се бара.
Куран 2:170 — сура Ел-Бекаре, ајет 170
“А кога ќе им се каже: „Следете го тоа што го објавил Аллах!“ Тие одговараат: „Не, туку ќе го следиме тоа на што ги затекнавме нашите предци.“ Зарем и тогаш кога нивните предци ништо не сфаќаа, ниту пак на Вистинскиот пат беа?!”
Наведено за
Вашите предци биле хинду. Преобраќањето ве одделува од нив, а враќањето во верата на вашите предци (гар вапси) е враќање дома.
Одговорот
Потеклото не одлучува за вистината, а Куранот прашува што следи ако предците немале упатство. Секоја семејна лоза оди и подалеку назад од која било религија што се практикува денес. Куранот учи дека човештвото некогаш било една заедница, и дека сите синови на Адам посведочиле за еден Господар. Според учењето на исламот, најстариот дом на секој човек е обожувањето на едниот Бог, и секое дете се раѓа на него. Повикот за враќање дома сече и на двете страни. Гар вапси бара од луѓето родени како муслимани или христијани да ја напуштат религијата на своите родители.
Каде завршува — Раѓањето во некое семејство не може да ја направи неговата религија вистинита. Најстариот дом што го знае исламот е обожувањето на едниот Бог.
Куран 31:15 — сура Локман, ајет 15
“А ако те наговараат Мене друг да Ми припишуваш за рамен, за кој ти ништо не знаеш, ти не слушај ги и кон нив, на овој свет, примерно однесувај се, а следи го патот на тој што искрено Ми се обраќа; потоа кај Мене ќе се вратите и Јас ќе ве известам за тоа што го правевте.”
Наведено за
Преобраќањето е предавство на семејството, народот и културата. Преобратеникот ги напушта своите родители, својот народ и своето наследство.
Одговорот
Исламот бара од преобратеникот да го промени своето обожување, а не своето семејство, својот народ или својот јазик. Куранот му вели да им прави љубезно друштво на своите родители дури и кога не се муслимани. Веровесникот (ﷺ) ѝ рекол на Есма да одржува добри односи со својата мајка, која сè уште била многубожечка. Аллах (﷾) го направил човештвото народи и племиња „за да се запознавате“, и нивните јазици ги направил различни како еден од Своите знаци. Општо земено, муслиманот ги задржува својот јазик, своите обичаи, својата облека и својата храна, освен она што исламот го забранува. Тоа го вклучува секој чин на обожување принесен на некој друг освен Аллах (﷾), и работи како свинско месо и алкохол. Индија има едно од најголемите муслимански населенија во светот, а индиските муслимани се исто толку Индијци колку и нивните соседи. Ова се општи информации; на прашања за одредена практика треба да одговори исламски научник.
Каде завршува — Исламот менува кого човекот обожува. Не му ги одзема неговите родители, неговиот народ или неговиот јазик.
Куран 58:22 — сура Ел-Муџадиле, ајет 22
“Луѓето коишто веруваат во Аллах и во оној свет не треба да се сакаат со тие коишто на Аллах и на Пратеникот Негов им се спротивставуваат, па макар и тие да им се татковци нивни, или синови нивни, или браќа нивни, или роднини нивни. Тој на нив им всади верување во срцата нивни и со Светлото Свое ги зајакна, и Тој ќе ги воведе во џенетските градини низ коишто реки течат, за во нив вечно да останат. Аллах е задоволен со нив, а и тие ќе бидат задоволни со Него. Тие се Аллахова партија, а навистина Аллахова партија се тие што сигурно ќе успеат.”
Наведено за
Самиот Куран им вели на муслиманите да не ги сакаат своите татковци и браќа што не се муслимани. Ибрахим и неговите следбеници објавиле „непријателство и омраза“ засекогаш кон својот народ. Значи преобраќањето навистина го одделува човекот од неговото семејство.
Одговорот
Ајетот 58:22 зборува за сакањето на „тие коишто на Аллах (﷾) и на Пратеникот Негов им се спротивставуваат“, дури и меѓу роднините. Куранот тоа не го изедначува со добрината, која ја наредува дури и кон таквите родители. Сурата 60, во која се зборовите на Ибрахим, почнува со именување на непријателите што ги мисли. Тие ги истерале Веровесникот (ﷺ) и верниците од нивните домови затоа што верувале. Зборовите на Ибрахим ги истакнува како пример за верниците што се соочуваат со такви непријатели. Истата сура потоа самата ја повлекува границата. Аллах (﷾) не забранува добрина и праведност кон оние што не се борат против муслиманите поради нивната вера и не ги истеруваат од нивните домови. Забранува пријателство само со оние што го прават тоа, или што им помагаат на другите да ги истераат. Сурата дури се надева дека Аллах (﷾) „ќе воспостави љубов“ меѓу муслиманите и оние што тогаш ги сметале за непријатели. За родителите Куранот е уште појасен. Дури и кон родителите што го притискаат своето дете да обожува други покрај Аллах (﷾): „кон нив, на овој свет, примерно однесувај се“. Веровесникот (ﷺ) ѝ рекол на Есма да одржува добри односи со својата мајка, која сè уште била многубожечка.
Каде завршува — Куранот забранува сакање и заземање страна со оние што им се спротивставуваат на Аллах (﷾) и Неговиот Пратеник (ﷺ). Наредува добрина кон родителите, и дозволува добрина и праведност кон мирните луѓе од секоја вера.
Уставот на Индија, 1950 — член 25
Ставот (1) гласи: „Подложно на јавниот ред, моралот и здравјето и на другите одредби од овој Дел, сите лица подеднакво имаат право на слобода на совеста и право слободно да исповедаат, практикуваат и шират религија.“ Ставот (2) ѝ дозволува на Државата да ја уредува или ограничува економската, финансиската, политичката или другата световна дејност поврзана со верската практика и да донесува закони за социјална благосостојба и реформа.
Наведено за
Преобраќањето е незаконско во Индија. А преобратениците се придобиваат со пари или брак.
Одговорот
Не. Уставот на Индија ја штити слободата на совеста. Членот 25(1) им дава на сите лица „слобода на совеста и право слободно да исповедаат, практикуваат и шират религија“. Ова е подложно на јавниот ред, моралот и здравјето. Ставот (2) ѝ дозволува на државата да ја уредува или ограничува световната дејност поврзана со религијата и да донесува закони за социјална благосостојба и реформа. Некои сојузни држави донеле свои закони за верското преобраќање, како Утар Прадеш во 2021 година, и нивните постапки се разликуваат. Ова се општи информации, а не правен совет. Секој во Индија што размислува за преобраќање треба да го провери тековниот закон на својата сојузна држава. Самиот ислам забранува кого било да се присилува да верува. Веровесникот (ﷺ) учел дека делата се судат според намерите. Промена на верата направена само заради пари или брак не е она што го бара исламот.
Каде завршува — Уставот на Индија ја штити слободата на совеста. Менувањето на религијата е законско, во рамките на постапките што ги утврдуваат некои закони на сојузните држави.
Куран 2:111 — сура Ел-Бекаре, ајет 111
“Тие велат: „Во Џенетот нема да влезе никој освен тој што ќе биде eвреин или христијанин!“ Тоа се нивните пусти желби! Кажи: „Дајте свој доказ, доколку вистината ја зборувате!“”
Наведено за
Муслиманите го изнесуваат овој аргумент само за да придобијат преобратеници. Муслиман роден во исламот ја следи религијата од своето раѓање, исто како хиндуто или христијанинот.
Одговорот
Истиот тест важи и за муслиманите, и исламот го вели тоа. Прекорот на Куранот кон оние што ги следат своите предци без упатство не именува никаков исклучок. Од оние што тврделе дека Џенетот е за нивната група бара: „Дајте свој доказ“, и забранува следење на она за што човек нема знаење. Од човекот роден како муслиман се бара да знае зошто верува, а не само да го наследи тоа. Куранот вели и дека нема да биде „ни според вашите желби ниту според желбите на следбениците на Книгата“. Кој прави зло, муслиман или не, ќе биде казнет за тоа. А аргументот не станува погрешен поради човекот што го изнесува. Аргументот за исламот на оваа страница почива на докази што секој може да ги испита, а не на нечие раѓање. Тие докази ги вклучуваат зачуваноста на Куранот, неговиот предизвик и неговото учење за едниот Бог.
Каде завршува — Начелото важи за сите, вклучувајќи ги и муслиманите, и исламот го прифаќа тоа.
Сахих ал-Бухари 1358 — Китаб ел-Џенаиз (Погреби), хадис 1358
Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека секое дете се раѓа на фитра (природната склоност што Бог им ја дал на луѓето), а неговите родители го прават Евреин, христијанин или маг, исто како што животното се раѓа цело. Потоа Ебу Хурејре го проучил Куранот 30:30.
Наведено за
Секоја религија се пренесува преку родителите и културата. Дури и хадисот вели дека родителите го прават детето Евреин, христијанин или маг. Тоа е причина да се отфрлат сите, а не да се избере една.
Одговорот
Начинот на кој е научено едно верување не одлучува дали е вистинито. Детето ја учи аритметиката од своите родители, и таа сепак е вистинита. И погледите без религија често се учат дома. Кога наследувањето на едно верување би го правело лажно, и тие погледи би паднале. Самиот хадис ги одделува двете. Воспитувањето доаѓа од родителите, но секое дете најпрвин се раѓа на фитра, чувство за едниот Создател. Тоа што религиите си противречат една на друга покажува дека не можат сите да бидат вистинити, а не дека ниедна не е. Значи доказите мора да одлучат, почнувајќи од тоа дали постои Создател. Куранот прашува: „Дали тие без Создател се создадени или тие самите себеси се создадоа?!“ Страницата за тоа како знаеме дека Бог постои ги изнесува тие докази.
Каде завршува — Раѓањето не може да направи едно верување вистинито, ниту може да го направи лажно. Одлучуваат доказите.
Излез 20:12 — Тора (Законот), глава 20, стих 12
“Почитувај го својот татко и својата мајка: за да бидат долги твоите денови на земјата што Господ, твојот Бог, ти ја дава.”
Наведено за
Библијата наредува: „Почитувај го својот татко и својата мајка“. Напуштањето на нивната вера ги обесчестува.
Одговорот
Исламот ја дава истата наредба, и ја дава силно. Но почитувањето на родителите не е исто што и нивното следење во обожувањето. Куранот ги држи двете одделно: не ги слушај во обожувањето на други покрај Аллах (﷾), а сепак прави им друштво со добрина. И Библијата ги држи одделно. Татковците на Авраам, меѓу нив и Тара, „служеа на други богови“, а Бог го зел Авраам оттаму. Матеј бележи како Исус вели дека кој ги љуби таткото или мајката повеќе од него не е достоен за него. Христијаните го читаат ова како ставање на верата пред семејството. Куранот бара и едното и другото: Аллах (﷾) на прво место, и секогаш добрина кон родителите.
Каде завршува — Почитта им се должи на родителите во секој случај. Обожувањето Му се должи само на Аллах (﷾).
Битие 17:7 — Тора (Законот), глава 17, стих 7
“И ќе го утврдам својот завет меѓу мене и тебе и твоето потомство по тебе низ нивните поколенија, како вечен завет, да ти бидам Бог тебе и на твоето потомство по тебе.”
Наведено за
Роден сум во Божјиот завет со Авраамовото семе, или сум крстен во Црквата како дете. Бог веќе ме направил Свој, па немам потреба да барам понатаму.
Одговорот
Самата Библија не го смета раѓањето за доволно. Исус Навин им зборувал на самите потомци на Авраам, родени во заветот. Во истиот говор во кој се сеќава на боговите на Тара, им рекол: „изберете си денес на кого ќе служите“. Езекиел вели: „Синот нема да го носи беззаконието на таткото“. Секој човек одговара за себе. Крштевањето на доенчето било избор на неговите родители, направен пред тоа да може да одмери што било. Многу цркви крштеваат само оние што се доволно возрасни за да веруваат. Многу од оние што крштеваат доенчиња подоцна бараат од нив самите да ја потврдат верата. Куранот го вели истото за лозата на Ибрахим. Кога Ибрахим побарал предводници од своите потомци, Аллах (﷾) одговорил: „Ветувањето Мое не ги опфаќа насилниците“. За Јакуб и неговите синови им вели на нивните потомци: „нему му припаѓа тоа што го заслужил, а вам тоа што ќе го заслужите“.
Каде завршува — Ниту раѓањето ниту обредот даден на доенче не го решаваат прашањето. Писмата наведени тука бараат секој човек сам да избере.
Гледишта
Задржи ја својата дхарма
Човек треба да ја следи дхармата во која е роден. Секоја искрена религија е пат до Бог, па преобраќањето не донесува ништо. Тоа и го одделува човекот од неговото семејство, неговите предци и неговата култура.
Гита учи дека својата должност (сва-дхарма), дури и несовршено извршена, е подобра од туѓата должност добро извршена.
Побивање
Гита го вели ова на воин што сака да ја напушти битката. Доаѓа во пасус за должностите на четирите касти. Следниот стих забранува напуштање на должноста со која човек е роден. Значи ова е должноста на нечиј положај, а не на нечија религија. Нејзиниот последен совет (18:66) прибежиштето го става над секоја должност од раѓањето. Значи кој е Бог мора да се реши со докази, а не со раѓањето.
Вивекананда му рекол на Парламентот на религиите дека христијанинот не треба да стане хинду, ниту хиндуто христијанин. Секоја религија мора да расте според својот закон.
Побивање
Религиите се разликуваат во повеќе од формата. Си противречат една на друга за тоа дали се обожува само Бог, и дали живееме еднаш или многупати. Не можат сите да бидат во право, па ‘законот на растот’ на семето не може да каже која е вистинита. Човекот има разум. Куранот вели дека ќе биде прашан како ги користел својот слух, вид и разум.
Исламското гледиште
Вистината треба да се бара, а не да се наследува. Секој човек се раѓа со природно чувство за едниот Бог и одговара за својот избор. Што и да избере, сепак мора да го почитува своето семејство, од која и да е вера.
Куранот го отфрла следењето на религијата на предците кога тие немале упатство.
Веровесникот (ﷺ) рекол дека секое дете се раѓа на фитра. Родителите ја обликуваат религијата во која детето се воспитува.
Ибрахим го напуштил обожувањето на својот татко, а на заканата на таткото одговорил со мир и со ветување дека ќе се моли за негова прошка.
Муслиманот мора да одржува добри односи со родителите од друга вера. Може да постапува љубезно и праведно со сите што не се борат против муслиманите поради нивната вера и не ги истеруваат од нивните домови.
Исламот забранува кого било да се присилува да верува.