Краток одговор
Куранот вели дека облаците се движат полека, се спојуваат и се натрупуваат еден врз друг. Дождот доаѓа од нивната средина, а градот паѓа од маси на небото што личат на планини, со молњи доволно светли за да заслепат. Облаците ги нарекува и тешки. Секој дел од тоа е вистина. Еден единствен обичен облак содржи околу 500 тони вода и лебди затоа што неговите капки се ситни. Веровесникот Мухамед (ﷺ) живеел во пустински град и не знаел да чита. Учениот свет од неговото време ги објаснувал бурите со Аристотеловата теорија за суви испарувања што се запалуваат. Куранот не повторува ништо од таа теорија. Го опишува она што секој може да го види во бура и не нуди теорија за тоа како функционира. Куранот таквите нешта ги нарекува Божји знаци.
Целосно објаснување
Бурата во еден ајет
Куранот го дава животот на грмотевичната бура во еден ајет. Облаците се движат, се спојуваат и се натрупуваат. Дождот доаѓа од нивната средина. Градот се спушта од маси што личат на планини. Молњата е доволно светла за да заслепи. Куранот сето тоа го претставува како Аллахово (﷾) дело, знак за размислување.
“Зарем не гледаш дека Аллах полека ги движи облаците, а тогаш ги спојува и едни над други ги натрупува, па ти го гледаш дождот како од нив паѓа: Тој од небото, од облаците како планини големи, спушта град, па со него погаѓа кого сака, а поштедува кого сака – блесокот од молњата Негова, скоро да го одзема видот.”
Облаците се терани
Се спојуваат
Се натрупуваат
Од нивната средина доаѓа дожд
Град паѓа од маси како планини
со молњи доволно светли да заслепат.
Како го читале раните научници
Ибн Кесир го објаснува ајетот чекор по чекор. Бог ги движи облаците додека се сè уште тенки, ги спојува откако биле расеани и ги натрупува еден врз друг. Дождот излегува од празнините меѓу нив. За ‘планините’ на небото дава две читања. Некои научници ги сфаќале како вистински планини од град на небото, од кои се спушта градот. Други ‘планините’ ги сфаќале како слика за самите облаци. Тој застанува тука: Аллах (﷾) најдобро знае. Оваа страница го следи второто. Во секој случај, ајетот вистинито ја опишува бурата и не повторува ниту една од погрешните теории на своето време.
Го објаснува благото терање на облаците додека се уште слаби, нивното спојување откако биле расеани и нивното натрупување еден врз друг, при што дождот доаѓа од пукнатините меѓу нив (Ибн Абас, ед-Даххак). За ‘планини во него од град’ ги наведува оние што велат дека на небото има планини од град од кои Аллах спушта град, и оние што ‘планините’ ги сфаќаат како метафора за облаците; а Аллах најдобро знае.
“Зарем не гледаш дека Аллах полека ги движи облаците, а тогаш ги спојува и едни над други ги натрупува, па ти го гледаш дождот како од нив паѓа: Тој од небото, од облаците како планини големи, спушта град, па со него погаѓа кого сака, а поштедува кого сака – блесокот од молњата Негова, скоро да го одзема видот.”
Што откриваат метеоролозите
Грмотевичните бури растат кога купестите облаци (натрупани облаци) се издигаат и се спојуваат во висок кумулонимбус, високиот облак на бурата. Тој често е висок десет километри или повеќе. Градот се создава во неговиот студен горен дел, носен нагоре од силни нагорни струи (воздух што се издига). Набојот зад молњата се создава кога мразот и мекиот град се судираат таму горе. Арапскиот текст зборува за планини на небото со град во нив. Преводот ова го предава како маси облаци слични на планини. Високиот облак на бурата со град во својот горен дел многу точно одговара на ова.
Објаснува дека грмотевичните бури растат од купести облаци што се издигаат и се спојуваат; дека силните нагорни струи ги носат капките дожд во многу студениот горен дел од бурата, каде што расте градот; и дека електричниот полнеж зад молњата се насобира кога ситните ледени честички и мекиот град (крупа) се судираат во тој студен горен дел.
“Зарем не гледаш дека Аллах полека ги движи облаците, а тогаш ги спојува и едни над други ги натрупува, па ти го гледаш дождот како од нив паѓа: Тој од небото, од облаците како планини големи, спушта град, па со него погаѓа кого сака, а поштедува кого сака – блесокот од молњата Негова, скоро да го одзема видот.”
- НАСА, Вселенскиот центар Кенеди, 2014
- НАСА, Меѓународната вселенска станица, 2008
Тешките облаци
Куранот двапати ги нарекува облаците со дожд тешки (сикал, што значи натоварени). Мерењето го потврдува зборот. Обичен облак при убаво време содржи околу 500 тони вода, а облакот на грмотевичната бура содржи многу повеќе. Лебди затоа што неговата вода е распоредена како ситни капчиња низ огромен волумен воздух. Затоа облакот е полесен од посувиот воздух под него. Никој во седмиот век не можел да измери облак, а зборот на Куранот одговара на она што подоцна било измерено.
“Тој ви ја покажува молњата, за да се исплашите и да се надевате, и Тој ги создава тешките облаци.”
“Тој ги праќа ветровите како радосна вест на милоста Своја; а кога тие ќе ги понесат тешките облаци, Ние кон мртвиот предел ги потеруваме, па на него дожд спуштаме и правиме со негова помош да израснат разновидни плодови; исто така и мртвите ќе ги оживееме, па земете поука!”
Ја пресметува тежината на водата во обичен купест облак од неговата големина и количината вода по кубен метар, и доаѓа до приближно 500 тони (околу 1,1 милион фунти). Објаснува дека облакот сепак лебди затоа што неговата вода е распределена како ситни капки низ околу еден кубен километар воздух, што го прави облакот помалку густ од посувиот воздух под него.
- 500Тони вода во обичен облак при убаво време
- 10 км+Често висината на облак со грмотевици
Што учел учениот свет
Науката на тоа време била Аристотеловата. Тој бил грчки мислител од четвртиот век пр.н.е. Учел дека воздухот содржи две испарувања од земјата, едно влажно и едно суво. Грмотевицата била сувото испарување што удира во облаците, а молњата тоа испарување што се запалува. Неговата Метеорологија (неговата книга за времето) не била преведена на арапски сè до абасидските преводи (преведувачкото движење под халифите на Багдад). Тоа било многу повеќе од еден век по смртта на Веровесникот (ﷺ). Неговата теорија за времето сè уште се учела во Европа во 1600-тите години. Грчкото знаење навистина кружело во регионот на сириски, во манастирите и училиштата на Сирија и Месопотамија. Сирискиот е облик на арамејскиот што го користат источните цркви. Значи, секој што би се потпрел на него, би ја прифатил и оваа теорија заедно со него.
Аристотел учи дека сонцето извлекува од земјата два испарувања: влажно, пареа, и суво, слично на чад (Книга I, гл. 4). Во Книга II, гл. 9 грмотевицата ја објаснува како сувото испарување, заробено во облакот и истиснато, што удира во околните облаци, а молњата како истото исфрлено испарување што гори со тенок, слаб оган.
Стандардната историја на грчко-арапското преведувачко движење. Покажува дека преведувањето на грчката наука и филозофија на арапски бил абасидски проект со средиште во Багдад, од втората половина на осмиот век до десеттиот, а грчките дела порано во регионот биле достапни главно на сириски.
Зошто ова е знак
Набљудувањето на бурите е достапно за секого, и Куранот не тврди поинаку. Знакот е во она што е кажано и во она што е изоставено. Веровесникот (ﷺ) не знаел ниту да чита ниту да пишува, и Куранот го запишува тоа. Неговиот опис на бурата кажува неколку едноставни нешта што се вистинити. Користи збор за облаците што мерењето го потврдува. Не ја носи ниту една од грешките што секој учен извор на тоа време би ги пренел. Куранот ветува дека таквите знаци ќе продолжат да се појавуваат додека неговата вистина не стане јасна.
“Ти пред неа ниту една книга не си читал, а ниту со својата десна рака не си ја пишувал, инаку, би се посомневале тие што кажуваат лаги.”
“Ние ќе им ги пружиме доказите Наши во пространствата вселенски, а и во нив самите, додека не им биде сосема јасно дека Куранот е вистина. А зарем не е доволно тоа што Господарот твој е Сведок за сè?”
Гледишта
Исламското гледиште
Куранот, објавен на Веровесникот Мухамед (ﷺ), точно ја опишува бурата, облаците ги нарекува тешки и ја избегнува лажната теорија на своето време. Ги нуди овие како знаци на Оној што ги движи облаците, а не како час по наука.
Куранот опишува облаци што се движат, се спојуваат и се натрупуваат. Дождот доаѓа од нивната средина, а градот се спушта од маси на небото што личат на планини, со заслепувачка молња.
Грмотевичните бури се создаваат кога купестите облаци се издигаат и се спојуваат во високи кули, а градот расте во нивниот студен горен дел.
Куранот двапати ги нарекува облаците со дожд тешки, а обичен облак навистина содржи околу 500 тони вода.
Стандардното знаење на тоа време, Аристотеловото, грмотевицата и молњата ги објаснувало како суво испарување што удира во облаците и се запалува. Куранот не повторува ништо од тоа.
Куранот наведува дека Веровесникот (ﷺ) не читал ниту пишувал пред да дојде тој.
Куранот дал точен опис на бурата, без грешките на своето време, на човек што не знаел да чита. Ова е еден од знаците за кои Куранот вели дека Бог ги покажува во светот.