Краток одговор
Да, во најниското од нив, небото најблиску до земјата. Куранот 71:16 вели дека Бог „на нив осветлена Месечина даде“, односно на седумте небеса. Критичарите велат дека ова ја става месечината далеку меѓу небесата, зад ѕвездите. Но Куранот најниското небо го именува три пати, и секој пат Бог го украсил со светилки или ѕвезди. Арапскиот може да каже дека нешто е ‘во нив’ кога е во едно од нив. Ел-Куртуби, коментатор од 13 век (научник што го објаснува Куранот), го чита тоа како месечината на најниското небо. Ајетот не дава никакво растојание, големина или редослед за месечината, сонцето или ѕвездите, па ништо во него не може да се измери. Месечината ја нарекува светлина, а месечината навистина ја осветлува ноќта. Не кажува од каде доаѓа таа светлина. Целта на ајетот е да укаже од месечината кон нејзиниот Создател.
Целосно објаснување
Што вели ајетот, и приговорот
Куранот 71:15-16 ги повикува луѓето да размислат како Бог создал седум небеса, едно над друго. Вели дека Бог „на нив осветлена Месечина даде“. Зборовите на Јусуф Али ‘in their midst’ (во нивната средина) преведуваат еден арапски збор, фихинне, што значи ‘во нив’. Критичарите велат дека ова ја става месечината далеку меѓу седумте небеса. Додаваат дека Куранот вели оти Бог го украсил најниското небо со ѕвездите. Значи, велат тие, месечината би лежела зад ѕвездите, иако е најблиското од небесните тела. Некои велат дека класичните коментари (книги од научници од минатите векови што го објаснувале Куранот) го ставаат сонцето на повисоките небеса. Други велат дека Куранот ја нарекува месечината светлина, иако нејзината светлина доаѓа од сонцето.
“Зарем не гледате како Аллах седумте небеса, едно над друго, ги создаде, и на нив осветлена Месечина даде, а Сонцето светилка го направи?”
“Ние најблиското небо со сјајни светилки го украсивме и ги направивме оган за гаѓање на шејтаните, за коишто подготвивме страдање во огнот.”
“Ние најблиското небо до вас со сјајни ѕвезди го украсивме и го чуваме од секој бунтовен шејтан да не го прислушкува друштвото највисоко; нив од сите страни ги гаѓаат, за да ги истераат: нив ги чека страдање непрекидно, а тој што нешто ќе зграби – огнена светилка ќе го стигне.”
Небото украсено со светлата
Куранот најниското небо го именува три пати. Секој пат вели дека Бог го украсил со светлата на ноќното небо: светилки во два ајета и ѕвезди во третиот. Арапскиот е ес-сема ед-дуња, најблиското небо. Зборот сема значи и небеса и небо. Значи, со сопствените зборови на Куранот, првото од седумте небеса е она украсено со светлата што ги гледаме.
“Ние најблиското небо со сјајни светилки го украсивме и ги направивме оган за гаѓање на шејтаните, за коишто подготвивме страдање во огнот.”
“па во два временски периода, како седум небеса ги создаде, и одреди што ќе се наоѓа во секое небо. А најблиското небо со сјајни ѕвезди го украсивме и Ние над нив бдееме. Тоа е одредба на Силниот и Сезнајниот.”
“Ние најблиското небо до вас со сјајни ѕвезди го украсивме и го чуваме од секој бунтовен шејтан да не го прислушкува друштвото највисоко; нив од сите страни ги гаѓаат, за да ги истераат: нив ги чека страдање непрекидно, а тој што нешто ќе зграби – огнена светилка ќе го стигне.”
Како коментаторите го читале ‘во нив’
Ибн Кесир, коментатор од 14 век, светилките ги објаснува како планетите и неподвижните ѕвезди поставени на најниското небо. Ел-Куртуби, кој умрел во 1273, и месечината ја става таму. ‘Во нив’ го објаснува како ‘на најблиското небо’. Ја дава причината на ел-Ахфеш, ран стручњак за арапската граматика. Арапскиот вели ‘дојдов кај Бену Темим’ за некој што посетил само дел од тоа племе. Го додава одговорот на Ибн Кејсан: она што е во едно од нив, е во нив. Едно второ читање, од Кутруб и ел-Келби, го зема ‘во нив’ да значи ‘со нив’. Според тоа читање, Бог ја направил месечината заедно со небесата. Самиот Куран користи ‘во нив’ за група каде секое нешто е во еден дел од неа. Во 17:44, „и тие на нив“ (мен фихинне) се суштествата на седумте небеса и на Земјата, секое на свое место. Ел-Бегави, друг класичен коментатор, го пренесува читањето за најниското небо од ел-Хасан ел-Басри, ран научник што умрел во 728. Го дава истиот пример со Бену Темим. Ет-Табари, ран коментатор што умрел во 923, ја бележи истата фигура на говорот. Го дава истиот пример, од некои познавачи на арапскиот јазик во Басра. Значи читањето е старо речиси илјада и триста години. Не било измислено за да ѝ одговори на современата астрономија.
Ги објаснува светилките како планетите и неподвижните ѕвезди поставени на најблиското небо. Вели дека „ги направивме оган за гаѓање“ се однесува на светилките како вид, а не на самите светилки, затоа што шејтаните не се гаѓаат со ѕвездите што се на небото, туку со огнени пламени под нив, кои можеби се земени од нив; а Аллах најдобро знае.
Го објаснува „на нив“ како на најблиското небо, како што се вели ‘дојдов кај Бену Темим’ кога човек дошол кај некои од нив; ова го дава од граматичарот ел-Ахфеш. Го додава одговорот на Ибн Кејсан: ако е на едно од нив, тоа е на нив, како што се вели ‘дај ми ги обележаните облеки’ кога само една од нив била обележана. Наведува дека Кутруб и ел-Келби го сфатиле ‘на нив’ како ‘со нив’: Аллах ги создал сонцето и месечината заедно со небесата и земјата. ‘Светлина’, според објаснувањето на ес-Судди, е светлина за жителите на земјата.
“Него Го слават седумте небеса и Земјата, и тие на нив; и не постои ништо што не Го слави, фалејќи Го; но вие не го разбирате славењето нивно. Тој е навистина Благ и многу простува.”
Го наведува ел-Хасан: „на нив“ значи на најблиското небо, како што се вели ‘дојдов кај Бену Темим’ кога човек дошол само кај некои од нив, и ‘тој и тој се крие во куќите на Бену тој и тој’ кога е во една куќа. Потоа ја наведува изреката на Абдуллах ибн Амр дека лицата на сонцето и месечината се свртени кон небесата, со светлината на сонцето и месечината во нив, а нивните грбови кон земјата, и вели дека ова се пренесува и од Ибн Аббас.
Бележи дека некои од познавачите на арапскиот јазик во Басра рекле дека зборовите „и на нив осветлена Месечина даде“ се преносни, како што се вели ‘дојдов кај Бену Темим’ кога човек дошол само кај некои од нив.
- Умрел 728
Ел-Хасан ел-Басри
‘Во нив’ го чита како во најблиското небо, како што пренесува ел-Бегави.
- Умрел 923
Ет-Табери
Ја бележи фигурата на говорот од научниците по арапски јазик во Басра: човек вели ‘дојдов кај Бену Темим’ откако посетил само дел од тоа племе.
- Умрел 1273
Ел-Куртуби
‘Во нив’ го објаснува како ‘во најблиското небо’: она што е во едно од нив е во нив.
Куранот најблиското небо го именува три пати, и секој пат Бог го украсил со светилки или ѕвезди.
Светилка и светлина на небото
Друг ајет директно зборува за месечината на небото. Вели дека Бог направил соѕвездија на небото и на него поставил светилка и месечина што дава светлина. Арапскиот ја има еднината, ес-сема, небото. Куранот сонцето го нарекува светилка и сјаен извор на светлина, а месечината светлина. Зборот за светлина, нур, вели само дека месечината дава светлина, и таа навистина дава: ја осветлува ноќта. Ниеден од овие ајети не кажува од каде доаѓа светлината на месечината. Куранот додава дека Бог ѝ одредил положби на месечината за луѓето да можат да ги бројат годините. Секој може да ги гледа тие положби месец по месец.
“Благословен нека е Тој што на небото големи ѕвезди создаде и на него Светилка даде и Месечина осветлена.”
“Тој Сонцето извор на светлината го направи, а Месечината сјајна, и положба ѝ одреди за да го знаете бројот на годините и сметањето. Аллах тоа мудро го создаде. Тој детално им ги предочува доказите на луѓето кои разбираат.”
Преданија во коментарите
Коментарите бележат и мислења на некои асхаби на Веровесникот (ﷺ), мажите и жените што го познавале, за сонцето и месечината. Ет-Табари ајетот едноставно го објаснува како ‘на седумте небеса’, без да именува некое одредено. Потоа пренесува, преку Катаде, една изрека на асхабот Абдуллах ибн Амр. Лицата на сонцето и месечината, рекол тој, се свртени кон небесата, а нивните грбови кон земјата. Ел-Куртуби раскажува дека Ибн Абас и Ибн Омер го рекле спротивното за месечината. Нејзиното лице, рекле тие, им дава светлина на жителите на земјата, а нејзиниот грб на жителите на небото. Раскажува и, без синџир на пренесувачи, една изрека на Ибн Омер. Таа го става сонцето на четвртото небо во лето, а на седмото во зима. Овие мислења не се согласуваат меѓу себе. Ибн Кесир, за 71:15, го сумира она што го велат астрономите. Тие ставаат по една планета на секое небо, со месечината на најниското и сонцето на четвртото. Тој забележува дека тие се разликуваат на многу места. Вели дека неговата поента е само дека Бог создал седум небеса едно над друго. Ништо од ова не е Куранот или изрека на Веровесникот (ﷺ). Кога верниците не се согласуваат, Куранот им вели да го вратат прашањето кај Аллах (﷾) и Неговиот Пратеник (ﷺ). Самиот Куран не именува никакво одредено небо за сонцето, месечината или која било планета, и не дава никакво растојание или редослед за нив.
Ги објаснува зборовите како ‘ја направи месечината светлина на седумте небеса, а сонцето светилка на нив’ и вели дека толкувачите сметале слично. Потоа наведува, преку Катаде, две изреки на асхабот Абдуллах ибн Амр ибн ел-Ас: дека светлината на сонцето и месечината е на небото, и дека нивните лица се свртени кон небесата, а нивните грбови кон земјата. За двете ги навел овие ајети. За првата Катаде вели само дека ‘ни беше спомнато’.
Бележи втор одговор што го дал Ибн Кејсан: се пренесува дека лицето на месечината е свртено кон небото, па така е поврзана со небесата. Потоа раскажува дека Ибн Аббас и Ибн Омер рекле оти лицето на месечината им дава светлина на жителите на земјата, а нејзиниот грб на жителите на небото. Раскажува од Ибн Аббас, преку ел-Кушејри, дека лицето на сонцето е на небесата, а неговиот грб кон земјата, и забележува дека е кажано и обратното. И раскажува дека Абдуллах ибн Омер, кога бил прашан зошто сонцето понекогаш пече, а понекогаш е студено, рекол дека е на четвртото небо во лето, а на седмото, кај Аршот на Милостивиот, во зима, и дека кога би било на најблиското небо, ништо не би можело да го издржи. За овие преданија не дава синџир на пренесувачи.
Прашува дали седумте небеса едно над друго се познати само од објавата, или се воочуваат и со сетилата, од она што се знае за патеките на планетите и затемнувањата. Потоа го сумира она што го велат астрономите: седумте планети се затемнуваат една со друга; најниската, месечината, е на најблиското небо и го затемнува она што е над неа; Меркур е на второто небо, Венера на третото, сонцето на четвртото, Марс на петтото, Јупитер на шестото, а Сатурн на седмото. Другите ѕвезди, неподвижните, се во осма сфера, која оние од нив што го следат шеријатот ја нарекуваат Курсија. Го додава нивниот опис на деветта сфера и на тоа како се движат сферите и планетите. Тој го нарекува ова резиме на она што тие го велат и забележува дека тие не се согласуваат на многу места, што тој нема намера да го објаснува. Поентата, вели тој, е само она што го велат ајетите: Аллах создал седум небеса едно над друго и ја направил месечината светлина на нив, а сонцето светилка.
“О, верници, покорувајте Му се на Аллах и покорувајте му се на Пратеникот и на вашите претпоставени. А ако не се сложувате во нешто, обратете им се на Аллах и на Пратеникот, ако верувате во Аллах и во оној свет! Тоа е подобро и последиците се поубави.”
Проверката за тврдењата за небото
Тврдење за небото може да се провери кога вели нешто што може да се види или измери. Колку е далеку некое тело од земјата, или кое тело е поблиску, се тврдења од тој вид. Куранот 71:16 не дава такво тврдење. Не дава никакво растојание, големина или редослед за месечината, сонцето или ѕвездите. Ел-Куртуби исто така го чита „Зарем не гледате“ од 71:15 како речено за да извести, а не за да укаже на нешто видено со очите. Куранот го поставува истото прашање за создавањето на небесата и Земјата, кое никој не го гледал (14:19). Други текстови навистина даваат тврдења од мерливиот вид. Вишну Пурана е една од Пураните, хинду писма од видот смрити (запаметена традиција). Го дава растојанието на сонцето од земјата во лиги (јоџани), а месечината ја става на исто толкаво растојание зад сонцето. Месечевите соѕвездија ги сместува зад месечината. Бројки како овие можат да се проверат наспроти небото. Хинду може да одговори дека планината Меру и локите (световите на хинду учењето) се невидливи области, како небесата на Куранот. Но сонцето и месечината не се невидливи, а овој пасус ги мери од земјата. Читањето на ‘во нив’ како ‘во едно од нив’ го следи обичниот арапски јазик, забележан долго пред современата астрономија. Број на лиги измерен од земјата е различен вид изјава. Каде што Куранот зборува за она што секој може да го види, како со положбите на месечината во 10:5, тој е во право.
“Сончевиот круг се наоѓа на сто илјади лиги од земјата; а месечевиот на исто растојание од сонцето. На истиот интервал над месечината е орбитата на сите месечеви соѕвездија. Планетата Будха (Меркур) е двесте илјади лиги над месечевите станици.”
Го објаснува ајетот како уште еден доказ што Нух го изнел пред својот народ: зарем не знаете дека Оној што имал моќ да го направи ова е Оној што мора да биде обожуван? Додава дека „Зарем не гледате“ е речено за да ги извести, а не за да укаже на нешто видено со очите, како што се вели ‘зарем не виде како постапив со тој и тој?’
“Зарем не гледаш дека Аллах небесата и Земјата мудро ги создаде. Ако сака, вас ќе ве отстрани и нови созданија ќе донесе.”
За што е ајетот
Ајетот е дел од повикот на Нух кон неговиот народ. Ел-Куртуби го објаснува како уште еден доказ што Нух го изнел пред нив. Оној Кој имал моќ да го направи сето ова е Оној Кој мора да биде обожуван. Куранот ја повлекува истата линија на друго место. Сонцето и месечината се меѓу Божјите знаци, а на луѓето им се вели да не прават сеџда пред нив туку пред Аллах (﷾), Кој ги создал. Значи ајетот не е лекција за растојанија. Укажува од месечината и сонцето кон нивниот Создател.
Го објаснува ајетот како уште еден доказ што Нух го изнел пред својот народ: зарем не знаете дека Оној што имал моќ да го направи ова е Оној што мора да биде обожуван? Додава дека „Зарем не гледате“ е речено за да ги извести, а не за да укаже на нешто видено со очите, како што се вели ‘зарем не виде како постапив со тој и тој?’
“Меѓу доказите Негови се ноќта и денот, и Сонцето и Месечината. Не паѓајте со лицето на тло ниту на Сонцето ниту на Месечината, туку паѓајте со лицето на тло пред Аллах, Кој ги создаде, ако сакате само Него да Го обожувате.”
Одговорени приговори
Куран 71:15-16 — сура Нух, ајети 15-16
“Зарем не гледате како Аллах седумте небеса, едно над друго, ги создаде, и на нив осветлена Месечина даде, а Сонцето светилка го направи?”
Наведено за
Критичарите велат дека ‘во нив’ ја сместува месечината далеку меѓу седумте небеса, зад ѕвездите на најниското небо. А сепак месечината е најблиското од небесните тела.
Одговорот
Куранот најниското небо го именува три пати, и секој пат вели дека Бог го украсил со светилки или ѕвезди: светлата што ги гледаме. Арапскиот може да каже дека нешто е во група кога е во еден нејзин дел. Така се вели ‘дојдов кај Бену Темим’ откако некој посетил дел од тоа племе. Ел-Куртуби го објаснува ајетот вака: месечината е на најниското небо. Ет-Табари ја бележи истата фигура на говорот, со истиот пример, од некои познавачи на арапскиот јазик во Басра, пред повеќе од илјада години. А друг ајет вели дека Бог ги поставил светилката и месечината на небото.
Каде завршува — Арапскиот дозволува ‘во нив’ да значи во едно од нив, а ел-Куртуби го чита како најниското небо, небото украсено со ѕвездите. Ајетот не ја става месечината зад ѕвездите, и не дава никаков редослед меѓу нив.
Вишну Пурана 2.7 — книга 2, глава 7
“Сончевиот круг се наоѓа на сто илјади лиги од земјата; а месечевиот на исто растојание од сонцето. На истиот интервал над месечината е орбитата на сите месечеви соѕвездија. Планетата Будха (Меркур) е двесте илјади лиги над месечевите станици.”
Наведено за
Хинду може ова да го нарече двојно мерило. Страницата го чита ‘во нив’ слободно, а Вишну Пурана ја држи до нејзините бројки. Ги остава настрана преданијата во сопствените коментари. И Пураните се само смрити, под Ведата. А Меру и локите се невидливи области, како седумте небеса на Куранот.
Одговорот
Проверката е иста за двата текста, каков и да е нивниот ранг. Текстот може да се провери само каде што зборува за она што може да се види или измери. Што и да се вели за Меру и локите, овој пасус зборува за сонцето и месечината, кои секој може да ги види. Ги мери во лиги од земјата и ја става месечината зад сонцето, па може да се провери. Куранот 71:16 не дава таква бројка. Читањето на ‘во нив’ како ‘во едно од нив’ е обичен арапски јазик, забележан од граматичарите долго пред современата астрономија. Оставањето настрана на преданијата во коментарите не е како оставањето настрана на Пураните. Исламот никогаш не ги сметал таквите преданија за писмо. Хинду традицијата ги брои Пураните меѓу своите писма, како смрити.
Каде завршува — Една проверка за двата текста: она што може да се види и измери може да се провери. Вишну Пурана дава такви тврдења за сонцето и месечината, а Куранот 71:16 не дава ниедно.
Тефсирот на ел-Куртуби, за 71:16 (преданија за сонцето и месечината)
Бележи втор одговор што го дал Ибн Кејсан: се пренесува дека лицето на месечината е свртено кон небото, па така е поврзана со небесата. Потоа раскажува дека Ибн Аббас и Ибн Омер рекле оти лицето на месечината им дава светлина на жителите на земјата, а нејзиниот грб на жителите на небото. Раскажува од Ибн Аббас, преку ел-Кушејри, дека лицето на сонцето е на небесата, а неговиот грб кон земјата, и забележува дека е кажано и обратното. И раскажува дека Абдуллах ибн Омер, кога бил прашан зошто сонцето понекогаш пече, а понекогаш е студено, рекол дека е на четвртото небо во лето, а на седмото, кај Аршот на Милостивиот, во зима, и дека кога би било на најблиското небо, ништо не би можело да го издржи. За овие преданија не дава синџир на пренесувачи.
Наведено за
Критичарите велат дека најраните муслимани го замислувале небото на ист начин. Ел-Куртуби пренесува дека Ибн Омер го ставил сонцето на четвртото небо во лето и на седмото во зима. Ибн Омер додал дека да е на најниското небо, ништо не би можело да го издржи.
Одговорот
Ова е едно предание од еден асхаб, а ел-Куртуби го дава без синџир на пренесувачи. Тоа не е Куранот и не е изрека на Веровесникот (ﷺ). Кога верниците не се согласуваат, Куранот им вели да го вратат прашањето кај Аллах (﷾) и Неговиот Пратеник (ﷺ). Куранот не именува никакво одредено небо за сонцето. Вели дека Бог ги поставил светилката и месечината на небото, а 71:16 не именува ниедно небо. А самиот ел-Куртуби 71:16 го објаснува како месечината на најниското небо.
Каде завршува — Пренесеното мислење на еден асхаб не е учење на Куранот, а Куранот не именува никакво одредено небо за сонцето или месечината.
Тефсирот на Ибн Кесир, за 71:15
Прашува дали седумте небеса едно над друго се познати само од објавата, или се воочуваат и со сетилата, од она што се знае за патеките на планетите и затемнувањата. Потоа го сумира она што го велат астрономите: седумте планети се затемнуваат една со друга; најниската, месечината, е на најблиското небо и го затемнува она што е над неа; Меркур е на второто небо, Венера на третото, сонцето на четвртото, Марс на петтото, Јупитер на шестото, а Сатурн на седмото. Другите ѕвезди, неподвижните, се во осма сфера, која оние од нив што го следат шеријатот ја нарекуваат Курсија. Го додава нивниот опис на деветта сфера и на тоа како се движат сферите и планетите. Тој го нарекува ова резиме на она што тие го велат и забележува дека тие не се согласуваат на многу места, што тој нема намера да го објаснува. Поентата, вели тој, е само она што го велат ајетите: Аллах создал седум небеса едно над друго и ја направил месечината светлина на нив, а сонцето светилка.
Наведено за
Критичарите велат дека седумте небеса се седумте планетарни сфери од грчката астрономија, и дека муслиманските коментатори го рекле тоа. Ибн Кесир, за 71:15, ја става месечината на најниското небо, сонцето на четвртото и Сатурн на седмото. Неподвижните ѕвезди ги става во осма сфера.
Одговорот
Ибн Кесир го дава ова како сумирање на она што го велат астрономите. Забележува дека тие се разликуваат на многу места. Вели дека неговата поента е само дека Бог создал седум небеса едно над друго. Тоа е нивно раскажување, а не Куранот и не изрека на Веровесникот (ﷺ). Куранот не именува никакво одредено небо за сонцето или за која било планета, и не дава никакво растојание или редослед. Дури и редоследот на астрономите ја става месечината на најниското небо. А за 67:5 самиот Ибн Кесир ги става планетите и неподвижните ѕвезди на најниското небо, каде тој редослед ја има само месечината.
Каде завршува — Редоследот на планетите е раскажување на астрономите, што Ибн Кесир го пренесува како нивно. Куранот не именува никакво одредено небо за сонцето или која било планета, и не дава никакво растојание или редослед.
Тефсирот на ет-Табери, за 71:16 (Абдуллах ибн Амр)
Ги објаснува зборовите како ‘ја направи месечината светлина на седумте небеса, а сонцето светилка на нив’ и вели дека толкувачите сметале слично. Потоа наведува, преку Катаде, две изреки на асхабот Абдуллах ибн Амр ибн ел-Ас: дека светлината на сонцето и месечината е на небото, и дека нивните лица се свртени кон небесата, а нивните грбови кон земјата. За двете ги навел овие ајети. За првата Катаде вели само дека ‘ни беше спомнато’.
Наведено за
Критичарите велат дека ет-Табари ајетот го објаснува како ‘на седумте небеса’. Пренесува и дека Абдуллах ибн Амр рекол оти сонцето и месечината се свртени кон небесата, со грбовите кон земјата. Тоа, велат тие, е слика од митот, а не од небото.
Одговорот
Објаснувањето на ет-Табари само го појаснува ‘нив’ на ајетот како седумте небеса, за сонцето како и за месечината, и не именува никакво одредено небо. Истиот коментар бележи и како некои познавачи на арапскиот јазик во Басра го читале ‘во нив’. Го сфаќале како речено за дел, како во ‘дојдов кај Бену Темим’. Ова предание за лицата е едно предание од еден асхаб. Ел-Куртуби раскажува други преданија што велат спротивно: лицето на месечината ѝ дава светлина на земјата, а нејзиниот грб на небесата. Преданија што вака не се согласуваат покажуваат дека се мислења, а не објава. Куранот не вели ништо за лица или грбови.
Каде завршува — Објаснувањето само го појаснува ајетот, а преданијата за лицата се поединечни преданија што не се согласуваат меѓу себе. Ајетот вели само дека месечината е светлина на небесата, а сонцето светилка.
Куран 10:5 — сура Јунус, ајет 5
“Тој Сонцето извор на светлината го направи, а Месечината сјајна, и положба ѝ одреди за да го знаете бројот на годините и сметањето. Аллах тоа мудро го создаде. Тој детално им ги предочува доказите на луѓето кои разбираат.”
Наведено за
Критичарите велат дека Куранот месечината ја нарекува светлина, нур, како да свети сама по себе, кога нејзината светлина доаѓа од сонцето.
Одговорот
Нур значи светлина, а месечината навистина ја осветлува ноќта: месечевата светлина е вистинска светлина, каков и да е нејзиниот извор. Куранот сонцето го нарекува светилка и сјаен извор на светлина, а месечината светлина и месечина што дава светлина. Овие ајети не велат ништо за тоа од каде доаѓа светлината на месечината. Значи тука нема ништо на што астрономијата би можела да му противречи.
Каде завршува — Куранот вели дека месечината дава светлина, што таа и го прави. Овие ајети не велат ништо за тоа од каде доаѓа таа светлина.
Гледишта
Читањето на критичарот
Критичарите велат дека Куранот 71:16 ја става месечината на седумте небеса, а другите ајети велат дека Бог го украсил најниското небо со ѕвездите. Значи, велат тие, ајетот ја сместува месечината далеку меѓу небесата, зад ѕвездите, иако е најблиското од небесните тела. Додаваат дека преданијата во класичните коментари го ставаат сонцето на повисоко небо. Велат дека Ибн Кесир наведува по една планета за секое небо. Велат и дека Куранот ја нарекува месечината светлина кога нејзината светлина доаѓа од сонцето.
Куранот 71:16 вели дека Бог ја направил месечината светлина ‘во нив’, седумте небеса именувани во 71:15.
Побивање
Тоа е она што го вели ајетот. Но арапскиот може да каже дека нешто е ‘во нив’ кога е во едно од нив. Ел-Куртуби го чита ајетот како месечината на најниското небо, а ет-Табари ја бележи истата фигура на говорот од познавачите на арапскиот јазик во Басра.
Преданијата во класичните коментари го ставаат сонцето на четвртото небо во лето и на седмото во зима. Други преданија ги свртуваат лицата на сонцето и месечината кон небесата.
Побивање
Преданијата се таму, но тие се мислења, а она за небото на сонцето доаѓа без синџир на пренесувачи. Преданијата за лицата не се согласуваат. Ниедно не е Куранот или изрека на Веровесникот (ﷺ), а Куранот не именува никакво небо за сонцето.
Ибн Кесир, за 71:15, сумира редослед со по една планета на секое од седумте небеса. Месечината ја става на најниското, а сонцето на четвртото.
Побивање
Ибн Кесир го дава ова како она што го велат астрономите, и забележува дека тие се разликуваат на многу места. Вели дека неговата поента е само дека Бог создал седум небеса едно над друго. Куранот не именува никакво одредено небо за сонцето или која било планета.
Значи ајетот ја сместува месечината зад ѕвездите од најниското небо. А сепак месечината е најблиското од небесните тела.
Побивање
Три пати Куранот вели дека Бог го украсил најниското небо со светилки или ѕвезди, светлата што ги гледаме. Ел-Куртуби го чита ‘во нив’ како најниското небо, а ајетот не дава никаков редослед меѓу месечината и ѕвездите.
Нарекувањето на месечината светлина ја третира како извор на светлина, кога таа свети со светлината на сонцето.
Побивање
Нур значи светлина, а месечевата светлина е вистинска светлина, каков и да е нејзиниот извор. Овие ајети не велат ништо за тоа од каде доаѓа светлината на месечината, па нема ништо на што астрономијата би можела да му противречи.
Исламското гледиште
Како што го чита ел-Куртуби, Куранот 71:16 ја става месечината на небесата така што ја става на најниското од нив. Тоа е најблиското небо, за кое Куранот вели дека Бог го украсил со светлата на ноќното небо. Класичните коментатори го објаснуваат ‘во нив’ од обичниот арапски јазик. Ајетот не дава никакво растојание, големина или редослед што би можеле да се измерат. Не вели ништо за тоа од каде доаѓа светлината на месечината. Укажува од месечината и сонцето кон Бог Кој ги создал.
Куранот најниското небо го именува три пати. Секој пат вели дека Бог го украсил со светилки или со ѕвездите.
Ибн Кесир светилките на најниското небо ги објаснува како планетите и неподвижните ѕвезди поставени на него.
Арапскиот може да каже дека нешто е ‘во нив’ кога е во едно од група. Ел-Куртуби го објаснува ‘во нив’ како најниското небо, од ел-Ахфеш, и го дава одговорот на Ибн Кејсан дека она што е во едно од нив е во нив. Ет-Табари ја бележи истата фигура на говорот од некои познавачи на арапскиот јазик во Басра.
Друг ајет вели дека Бог поставил светилка и месечина на небото, каде што ги направил соѕвездијата.
Куранот 71:16 не дава никакво растојание, големина или редослед за месечината, сонцето или ѕвездите. Вишну Пурана дава растојанија во лиги за сонцето, месечината и месечевите соѕвездија.
Куранот месечината ја нарекува светлина, а сонцето светилка. Овие ајети не велат ништо за тоа од каде доаѓа светлината на месечината.
Преданијата за тоа на која страна се свртени лицата на сонцето и месечината не се согласуваат меѓу себе.
Пренесеното мислење на еден асхаб за небото не е објава. Кога верниците не се согласуваат, прашањето се враќа кај Куранот и Веровесникот (ﷺ).
Ибн Кесир редоследот на планетите за 71:15 го дава како сумирање на она што го велат астрономите, за кое тие се разликуваат. Вели дека неговата поента е само дека Бог создал седум небеса. Куранот не именува никакво одредено небо за сонцето или која било планета.
Ајетот е доказ дека Создателот на небесата е Оној Кој треба да се обожува. Куранот забранува сеџда пред сонцето и месечината наместо пред Аллах (﷾), Кој ги создал.