Може ли да дојде веровесник по Мухамед (ﷺ) без нов закон?

Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека Израелците ги воделе веровесници, и секогаш кога еден ќе умрел, друг го заземал неговото место. Но по мене нема да има веровесник, рекол тој; ќе има халифи, и тоа многу.

Енес ибн Малик пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека пратеништвото и веровесништвото завршиле, па по него нема да има ни пратеник ни веровесник. Луѓето се вознемириле, па тој рекол: но ќе има мубешшират. Објаснил дека тоа се соништата на муслиманот, дел од деловите на веровесништвото.

Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека Часот нема да дојде сè додека две групи со исто тврдење не се борат една против друга со големи загуби, и сè додека не се појават околу триесет лажговци, од кои секој ќе тврди дека е Аллахов пратеник.

Ебу Хурејре го пренесува списокот на Веровесникот (ﷺ) за она што мора да се случи пред Часот: две големи групи со исто тврдење ќе се борат со тешки загуби; ќе се појават околу триесет лажговци, од кои секој ќе тврди дека е Аллахов Пратеник; верското знаење ќе биде одземено; земјотресите ќе се зачестат; времето брзо ќе минува; ќе се појават искушенија; убивањето ќе се зголеми; богатството ќе биде толку изобилно што богатите ќе се грижат дека никој нема да го прифати нивниот зекат; луѓето ќе се натпреваруваат во подигање високи згради; човек што ќе поминува покрај гроб ќе посака да е во него; и сонцето ќе изгрее од запад.

Севбан пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека во неговата заедница ќе има триесет лажни претенденти, секој тврдејќи дека е веровесник, додека тој е Печатот на веровесниците (хатемен-небијјин): по него нема веровесник.

Севбан пренесува како Веровесникот (ﷺ) го опишува она што ја чека неговата заедница. Рекол дека меѓу неговиот народ ќе има триесет лажни претенденти, секој велејќи дека е веровесник, додека тој е Печатот на веровесниците и по него нема веровесник. Една група од неговиот народ, додал тој, ќе остане на вистината додека не дојде Аллаховата заповед.

“и му го подаривме од милоста Наша, како веровесник, братот негов Харун.”

“и подари ми го за помошник од семејството мое Харун, братот мој; засили ме со него и направи го содружник во задачата моја за многу да Те фалиме и за многу да Те спомнуваме, Ти, навистина, знаеш за нас. „Удоволено ѝ е на молбата твоја, о Муса,“ – рече Тој,”

“Ние на Муса и на Харун им дадовме Фуркан, светло и опомена за богобојазливите,”

Саʻд ибн Еби Веккас пренесува дека Веровесникот (ﷺ) тргнал кон Табук и го оставил Али да управува со Медина. Али прашал дали го оставаат со децата и жените. Веровесникот прашал дали не би бил задоволен да му биде како што Арон му беше на Мојсеј, со овој исклучок: по мене нема веровесник.

Саʻд ибн Еби Веккас ги пренесува истите зборови во неколку верзии. Веровесникот (ﷺ) му рекол на Али дека му е како што Арон му беше на Мојсеј, со исклучок што по него нема веровесник. Една верзија го наведува поводот како походот кон Табук, а една вели дека по него нема веровесништво.

Исмаил ибн Еби Халид го прашал асхабот Абдуллах ибн Еби Евфа дали го видел Ибрахим, синот на Веровесникот (ﷺ). Тој рекол дека детето умрело мало и дека, ако било определено по Мухамед (ﷺ) да дојде веровесник, неговиот син би живеел; но по него нема веровесник.

Ибн Кесир објаснува дека ајетот забранува Зејд да се нарекува ‘син на Мухамед’, бидејќи Веровесникот (ﷺ) не бил татко на ниеден од мажите. За ‘Печатот на веровесниците’ вели дека ајетот е изричен дека по него нема веровесник. Ако по него нема веровесник, нема ни пратеник, бидејќи секој пратеник е веровесник, а не обратно. Додава дека преданијата за ова се мутеватир, од група асхаби, и ги наведува хадисот за тулата што недостасува и хадисот на Енес.

Ел-Куртуби бележи дека само Асим читал хатем, со значење дека веровесниците биле запечатени со него, така што тој е како печатот и жигот врз нив. Повеќето читаат хатим, со значење дека тој ги запечатил и дошол последен од нив. Го наведува Ибн Атијје: научниците на заедницата, поранешни и подоцнежни, ги сфаќаат овие зборови во целосна општост, како текст дека по него нема веровесник. Ги наведува и преданијата на Муслим за хадисот за тулата, вклучувајќи ‘дојдов и ги запечатив веровесниците’.

Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека тој е најблизок од сите луѓе до синот на Мерјем. Веровесниците се браќа со еден татко, рекол, и немало веровесник меѓу него и Исус.

Во 155а Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) се заколнал дека синот на Мерјем наскоро ќе слезе како праведен судија, ќе го скрши крстот, ќе ги убие свињите и ќе ја укине џизјата. Во 155ф Веровесникот прашува како ќе биде кога синот на Мерјем ќе слезе и ќе ги предводи муслиманите како еден од нив; преносителот Ибн Ебу Зиб објаснува дека тој ќе ги предводи според Книгата на нивниот Господар и суннетот на нивниот Веровесник.

Мирза Гулам Ахмад пишува дека во Барахин-е-Ахмадија напишал дека Исус, синот на Марија, ќе слезе од небото, бидејќи една група муслимани го имала тоа верување и тој го имал исто така. Подоцна, пишува тој, откровенијата го навеле да каже дека самиот тој е Месијата што требало да дојде. На стр. 184 пишува дека титулата Веровесник му била доделена со услов дека тој е веровесник во еден поглед, а уммети (следбеник на Веровесникот (ﷺ)) во друг.

Мирза Гулам Ахмад пишува дека Мухамед (ﷺ) станал Хатемул-енбија (Печатот на веровесниците) во смисла дека го поседува печатот без чие потврдување никаква благодат не стигнува до никого. Пишува дека самостојното веровесништво завршило со Веровесникот, но дека веровесништвото по пат на зилл (одраз), примено чисто преку покорност кон него, ќе трае до Судниот ден. Пишува и дека за неговата заедница вратата на разговорот и заедништвото со Божественото никогаш нема да се затвори до Судниот ден.

“Упати нè на Правиот пат. На патот на тие на коишто благодатта им ја подари, а не на тие коишто гневот го предизвикаа ниту на тие што заталкаа!”

“Тие што им се покорни на Аллах и на Пратеникот, ќе бидат во друштвото со оние на кои Аллах Своите благодати им ги дарил: веровесниците, праведниците, шехидите и добрите луѓе. А тоа е прекрасно друштво!”

“Аллах одбира Пратеници меѓу мелеците и луѓето – Аллах сè слуша и сè гледа.”

“Аллах најдобро знае кому ќе му го довери пратеништвото Свое”

Аиша пренесува дека Веровесникот (ﷺ) велел дека ниеден веровесник не се разболува без да му се понуди избор меѓу овој свет и оној. Во неговата последна болест, со зарипнат глас, таа го слушнала како го учи ајетот за тоа да се биде во друштво на оние на кои Аллах им дал благодат: веровесниците, искрените, шехидите и праведните (4:69). Од ова разбрала дека му бил даден изборот.

“О, синови Адемови, кога меѓу вас самите ќе ви доаѓаат Пратеници кои прописите Мои ќе ви ги објаснуваат – тогаш тие што ќе се плашат од Аллах и што ќе прават добри дела од ништо нема да се плашат ниту за што било ќе тагуваат;”

“И Ние рековме: „Слезете од него сите! Од Мене ќе ви доаѓа Упатството; и тие што ќе го следат Упатството Мое, ниту ќе стравуваат, ниту ќе тагуваат!“”

“„Излегувајте од него сите,“ – рече Тој – едни на други непријатели ќе бидете! Од Мене упатство ќе ви доаѓа, и тој што ќе го следи Моето Упатство нема да заталка и нема несреќен да биде.”

Ибн Кесир вели дека Аллах ги предупредил Адам, неговата сопруга и Иблис, а преку нив и нивните потомци, дека ќе спушта книги и ќе испраќа веровесници и пратеници. Го наведува Ебул-Али: упатството се веровесниците, пратениците и јасното објаснување. Додава дека Та Ха 20:123 го вели истото.

“Мухамед не е татко никому од вашите луѓе, туку е Аллахов Пратеник и последен веровесник – а Аллах сè добро знае.”

“Аллах од секој веровесник на кого Книга му објавил и знаење му дал зел обврска: „Кога после вас ќе дојде Пратеник кој ќе потврди дека е вистина тоа што го имате, дали целосно ќе му поверувате и ќе го поддржите? Дали се сложувате и ја прифаќате таа обврска кон Мене?“ Тие одговорија: „Прифаќаме“. „Тогаш бидете сведоци,“ – рече Тој – „а и Јас со вас ќе сведочам“.”

Ибн Кесир објаснува дека Аллах го зел заветот на секој веровесник што го испратил, од Адам до Исус: каква и да е книгата и мудроста што ја добил некој од нив, ако по него дојде пратеник, мора да поверува во него и да му помогне. Ништо што веровесникот веќе го знаел не смеело да го спречи да го следи оној што бил испратен по него. Пренесува од Ибн Абас, Муџахид, ер-Рабиʻ, Катаде и ес-Судди дека ‘мојот товар’ значи ‘мојот завет’.

Ет-Табери го бележи Ибн Абас за заветот: Аллах го спомнал она што го зел од Луѓето на Книгата и од нивните веровесници, дека ќе поверуваат во Мухамед (ﷺ) кога ќе дојде кај нив. Го бележи и ставот дека заветот бил земен од веровесниците да се потврдуваат еден со друг. Неговото сопствено мислење е дека ги опфаќа двете: Аллах го зел заветот од Своите веровесници, а секој веровесник го зел истиот завет од својот народ.

Ибн Кесир вели дека Аллах зел од петте големи пратеници, и од другите веровесници, завет да ја воспостават Аллаховата вера, да ја пренесат Неговата порака и да си помагаат и да се согласуваат еден со друг, како во 3:81. Забележува дека ајетот го именува Мухамед (ﷺ) прв, ‘Печатот’, поради неговата чест, а потоа другите по редоследот на нивното време.