Дали Библијата што ја имаме денес е Божји збор?

“Ние го објавивме Тевратот, кој содржи упатство и светлина. Според него на eвреите им судеа веровесниците, кои Му беа послушни на Аллах и честити луѓе, и учени, од кои е барано да ја чуваат Аллаховата Книга, и тие над неа бдееја. Затоа, кога ќе судите, не плашете се од луѓето, туку плашете се од Мене, и не заменувајте ги зборовите Мои за нешто што малку вреди! А тие што не судат според тоа што Аллах го објавил, тие се вистински неверници!”

“После нив, го испративме Иса, синот Мерјемин, кој го признаваше Тевратот, пред него објавен, а нему му го дадовме Инџилот, во кој имаше упатство и светлина, и да го потврди Тевратот, пред него објавен, во кој исто така имаше упатство и поука за тие кои од Аллах се плашеа,”

“О, верници, верувајте во Аллах и во Пратеникот Негов, и во Книгата која Тој на Својот Пратеник му ја објавува и во Книгите кои претходно ги објавил. А тој што нема да верува во Аллах, и во мелеците Негови, и во Книгите Негови, и во Пратениците Негови, и во оној свет, тој далеку заталкал!”

Ерман, кој како тинејџер станал посветен евангелист и студирал на Библискиот институт Муди и на Витон пред својот докторат кај Брус Мецгер на Принстонската теолошка семинарија, известува дека се познати повеќе од 5.700 грчки ракописи на Новиот завет, покрај околу 10.000 на латински. Ниту два не се сосема исти. Проценките за разликите меѓу нив се движат од 200.000 до 400.000 или повеќе, така што има повеќе разлики меѓу ракописите отколку што има зборови во Новиот завет. Повеќето се небитни грешки како правописот; некои го менуваат значењето на пасусот. Повеќето зачувани преписи се со векови подоцнежни од изворниците, а најраните се малку и главно фрагменти.

Стандардниот прирачник за текстот на хебрејската Библија. Најстарата зачувана целосна хебрејска Библија е средновековниот Ленинградски кодекс (1008-1009 н.е.). Свитоците покажуваат дека писмата кружеле во неколку различни текстуални облици околу преминот на ерите. Самарјанското Петокнижие се разликува од еврејскиот масоретски текст на околу 6.000 места; Еремија во грчката Септуагинта е пократок од хебрејскиот за околу една седмина и ги подредува главите поинаку, а нејзиниот Јов е за околу една шестина пократок. Возрастите во родословите од Битие 5 и 11 се разликуваат меѓу трите текста, па нивните хронологии на Потопот и создавањето се разликуваат за векови.

Најпознатата евангелска изјава за Библијата. Потврдува дека Писмото е без грешка во сè што учи, и дека инспирацијата, строго земено, се однесува само на изворните ракописи (автографите), кои повеќе не постојат. Преписите и преводите се Божјо слово само дотолку доколку верно го претставуваат изворникот.

“Зашто тројца се што сведочат на небото: Отецот, Словото и Светиот Дух: и овие тројца се едно.”

“Зашто тројца се што сведочат:”

Англиската Ревидирана верзија (1881) и Американската стандардна верзија (1901) ги отстраниле зборовите за Отецот, Словото и Светиот Дух, а RSV, NASB, NIV, NRSV и ESV го печатат стихот 7 без нив, некои со фуснота. Критичките грчки изданија што ги користат преведувачите денес (Нестле-Аланд и текстот на Обединетите библиски друштва) ги изоставаат.

“А кога Исус воскресна рано првиот ден од седмицата, Ѝ се јави најнапред на Марија Магдалена, од која беше истерал седум ѓаволи.”

За Марко 16:9-20 известува дека последните дванаесет стихови ги нема во двете најстари грчки Библии што се зачувани во голем дел, Синајскиот кодекс и Ватиканскиот кодекс, и во други рани сведоци; дека Евсевиј и Јероним наведуваат дека стиховите ги немало во речиси сите грчки преписи што ги познавале; дека некои ракописи наместо тоа имаат друг, пократок крај; и заклучува дека Евангелието, како што го имаме од најраните докази, завршува на 16:8.

“Така умре таму Мојсеј, слугата Господов, во моавската земја, според зборот Господов. И Тој го погреба во една долина во моавската земја, спроти Вет-Фегор: но никој не знае за неговиот гроб до денешен ден. А Мојсеј имаше сто и дваесет години кога умре: неговото око не беше помрачено, ниту неговата природна сила ослабена. И синовите Израилеви го оплакуваа Мојсеј во моавските полиња триесет дена: така завршија деновите на плачот и жалоста за Мојсеј. А Исус, синот Навин, беше полн со духот на мудроста; зашто Мојсеј ги беше положил своите раце врз него: и синовите Израилеви го слушаа и правеа како што Господ му заповеда на Мојсеј. И оттогаш не се појави во Израил пророк како Мојсеј, кого Господ го познаваше лице в лице,”

“И ова се царевите што царуваа во земјата Едом, пред да царува кој било цар над синовите Израилеви.”

“(А човекот Мојсеј беше многу кроток, повеќе од сите луѓе што беа на лицето на земјата.)”

Оваа евангелска Библија за проучување смета дека Мојсеј бил главниот автор на петте книги, но нејзините воведи признаваат подоцнежни раце. За Битие вели дека изгледа се укажува на некое подоцнежно уредничко осовременување, упатувајќи на белешките за 14:14 и 36:31. За Броеви вели дека книгата не мора да потекнува од Мојсеј целосна и во конечен облик, дека делови веројатно додале подоцнежни писари или уредници, и дека пофалбата за понизноста на Мојсеј во 12:3 тешко дека би убедила ако дошла од неговата сопствена уста. За Второзаконие вели дека извештајот за смртта на Мојсеј во главата 34 речиси сигурно го напишал некој друг.

Воведите во евангелската Библија за проучување NIV се држат до традиционалните автори, но признаваат дека самите книги не ги именуваат. За Марко: во книгата нема директен доказ кој ја напишал; името почива на сведоштвото на раната црква. За Лука: името на писателот не се појавува во книгата (додава дека други докази упатуваат на Лука). За Јован: апостолот не е именуван никаде во Евангелието, а белешките аргументираат за него од тоа молчење.

“И Сиријците побегнаа пред Израил; и Давид ги уби луѓето од седумстотини сириски кочии и четириесет илјади коњаници, и го удри Совак, војводата на нивната војска, кој умре таму.”

“Но Сиријците побегнаа пред Израил; и Давид уби од Сиријците седум илјади мажи што се бореа на кочии, и четириесет илјади пешаци, и го уби Софак, војводата на војската.”

“Охозија имаше четириесет и две години кога почна да царува, и царуваше една година во Ерусалим. И името на неговата мајка беше Готолија, ќерката на Амриј.”

“Имаше триесет и две години кога почна да царува, и царуваше во Ерусалим осум години, и си отиде без никој да жали по него. Сепак, го погребаа во градот Давидов, но не во гробниците на царевите.”

“И пак имаше војна со Филистејците во Гов; и Елханан, синот на Јаре-Оргим, Витлеемецот, го уби Голијат Гитеецот, чиешто копје имаше дршка како ткајачко вратило.”

“И пак имаше битка во Гов со Филистејците, каде што Елханан, синот на Јаре-Оргим, Витлеемец, го уби братот на Голијат Гитеецот, чиешто копје имаше дршка како ткајачко вратило.”

Печатените изданија на King James верзијата ги печатат зборовите ‘братот на’ во овој стих со курзив. Преведувачите на King James курзивот го користеле за зборови што ги додале, а ги нема во хебрејскиот. Зборовите се земени од 1 Летописи 20:5.

“И пак имаше војна со Филистејците; и Елханан, синот на Јаир, го уби Лахмиј, братот на Голијат Гитеецот, чиешто копје имаше дршка како ткајачко вратило.”

“Тревата се суши, цветот вене: но зборот на нашиот Бог ќе стои засекогаш.”

“Испитувајте сè; држете се до она што е добро.”

“„Како велите: ‘Мудри сме, и законот на Јахве е со нас’? Но, ете, лажното перо на книжниците го направи тоа лага.“”

Најпознатата евангелска изјава за Библијата. Потврдува дека Писмото е без грешка во сè што учи, и дека инспирацијата, строго земено, се однесува само на изворните ракописи (автографите), кои повеќе не постојат. Преписите и преводите се Божјо слово само дотолку доколку верно го претставуваат изворникот.

“Тревата се суши, цветот вене: но зборот на нашиот Бог ќе стои засекогаш.”

“Но, бидејќи заветот свој го прекршија, Ние ги проколнавме и срцата нивни крути ги сторивме. Тие, зборовите од местото на кое што беа ги отстрануваа, а добар дел од тоа со што беа опоменувани го изоставија. И ти кај нив, освен кај малкумина од нив, непрекинато на ерес ќе наидуваш, но прости им и не карај ги! Аллах, навистина, ги сака добродетелите.”

“А тешко на тие кои со своите раце пишуваат книга, а потоа велат: „Ова е од Аллах.“, со цел незначителна корист да извлечат. И тешко ним за тоа што нивните раце го пишуваат и тешко ним што на тој начин заработуваат!”

“А тебе ти објавуваме Книга, со Вистината, да ги потврди книгите пред неа објавени и над нив да бдее. И ти суди им според тоа што го објавува Аллах и не следи ги желбите нивни, и не отстапувај од Вистината која ти доаѓа; на сите вас закон и правец ви пропишавме! А да сакаше Аллах, ќе ве направеше следбеници на една вера, но, Тој сака да ве искуша во тоа што ви го пропишува, затоа натпреварувајте се кој повеќе добрини ќе прави; кај Аллах сите ќе се вратите, па Тој ќе ве извести за тоа за што не се согласувавте.”

“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”

“А зошто тие не го проучуваат Куранот? Бидејќи, да е од некој друг, а не од Аллах, тие во него би нашле многу противречности!”

Зејд ибн Сабит пренесува дека откако многумина што го знаеле Куранот напамет биле убиени кај Јемама, Ебу Бекр го замолил да го собере Куранот во еден том, потсетувајќи го дека тој ја запишувал објавата за Аллаховиот Пратеник. Зејд го собрал од запишани парчиња и од меморијата на луѓето, а довршениот примерок поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса.

Ебу Хурејре пренесува дека Џибрил го преминувал Куранот со Веровесникот (ﷺ) еднаш секоја година, а двапати во годината кога тој умрел.