Дали го имаме изворниот Нов завет?

Нагласува дека не е зачуван ниеден изворник на ниедна новозаветна книга: ги немаме изворниците, ниту првите преписи од нив, ниту преписи од тие преписи. Она што е зачувано се преписи направени подоцна, повеќето од нив многу векови подоцна, и сите се разликуваат едни од други.

Ерман, кој како тинејџер станал посветен евангелист и студирал на Библискиот институт Муди и на Витон пред својот докторат кај Брус Мецгер на Принстонската теолошка семинарија, известува дека се познати повеќе од 5.700 грчки ракописи на Новиот завет, покрај околу 10.000 на латински. Ниту два не се сосема исти. Проценките за разликите меѓу нив се движат од 200.000 до 400.000 или повеќе, така што има повеќе разлики меѓу ракописите отколку што има зборови во Новиот завет. Повеќето се небитни грешки како правописот; некои го менуваат значењето на пасусот. Повеќето зачувани преписи се со векови подоцнежни од изворниците, а најраните се малку и главно фрагменти.

Парче папирус големо колку кредитна картичка, со неколку зборови од Јован 18:31-33 од едната страна и 18:37-38 од другата. Обично се смета за најстариот зачуван дел од Новиот завет. Неговиот прв издавач, во 1935, го датирал во првата половина на вториот век; некои папиролози сега тврдат дека не може да се исклучи датум подоцна во вториот век или околу 200.

Грчка Библија препишана во четвртиот век, и најстариот зачуван целосен препис на Новиот завет. Неговото Евангелие според Марко завршува на 16:8. По Откровението ги содржи и Посланието на Варнава и дел од Пастирот на Ерма, книги што ги нема во денешниот Нов завет.

Грчка Библија препишана во четвртиот век. Неговото Евангелие според Марко завршува на 16:8, а преписувачот ја оставил следната колона празна. Ракописот прекинува во Евреите 9, па крајот на неговиот Нов завет е изгубен.

“А кога Исус воскресна рано првиот ден од седмицата, Ѝ се јави најнапред на Марија Магдалена, од која беше истерал седум ѓаволи.”

За крајот на Марко известува дека стиховите 9-20 ги нема во двата најстари грчки ракописи, Синајскиот и Ватиканскиот, и во некои рани преводи; дека Климент Александриски и Ориген не покажуваат знаење за нив; и дека Евсевиј и Јероним велат дека пасусот го немало во речиси сите грчки преписи што ги познавале.

“А кога тие продолжија да Го прашуваат, Тој се исправи и им рече: Кој од вас е без грев, нека прв фрли камен на неа.”

За приказната за жената фатена во прељуба (Јован 7:53-8:11) известува дека ја нема во раните папируси (P66 и P75), во Синајскиот кодекс и Ватиканскиот кодекс и во други рани сведоци, и дека ракописите што ја имаат ја ставаат на различни места: по Јован 7:52, по Јован 7:36, на крајот на Јован, или по Лука 21:38. Заклучува дека таа не била дел од изворното Евангелие според Јован.

“А Филип рече: Ако веруваш од сето свое срце, можеш. А тој одговори и рече: Верувам дека Исус Христос е Синот Божји.”

За Дела 8:37 проценува дека стихот е подоцнежен додаток. Го нема во најстарите сведоци, меѓу нив папирусите 45 и 74 и кодексите Синајски, Александриски, Ватикански и Ефремов, и нема причина преписувачот да го изостави ако бил изворен. Сугерира дека исповед на верата што се користела при крштевањето била запишана на маргината, а подоцна препишана во текстот.

“Зашто тројца се што сведочат на небото: Отецот, Словото и Светиот Дух: и овие тројца се едно.”

За 1 Јованово 5:7-8 известува дека зборовите за Отецот, Словото и Светиот Дух ги нема во ниеден познат грчки ракопис освен во осум доцни, од кои четири ги имаат запишани на маргината како подоцнежен додаток; дека ниеден грчки црковен отец не ги цитира; и дека сите древни преводи освен латинскиот ги немаат.

Тврди дека во вториот и третиот век преписувачите што го застапувале она што станало правоверно верување понекогаш ги менувале текстовите што ги препишувале за тие појасно да го поддржат нивниот поглед за Христос, вклучувајќи ја и Неговата божественост. Зборовите ‘Син Божји’ во Марко 1:1 ги третира како еден таков додаток.

Ерман, кој како тинејџер станал посветен евангелист и студирал на Библискиот институт Муди и на Витон пред својот докторат кај Брус Мецгер на Принстонската теолошка семинарија, известува дека се познати повеќе од 5.700 грчки ракописи на Новиот завет, покрај околу 10.000 на латински. Ниту два не се сосема исти. Проценките за разликите меѓу нив се движат од 200.000 до 400.000 или повеќе, така што има повеќе разлики меѓу ракописите отколку што има зборови во Новиот завет. Повеќето се небитни грешки како правописот; некои го менуваат значењето на пасусот. Повеќето зачувани преписи се со векови подоцнежни од изворниците, а најраните се малку и главно фрагменти.

Грант, историчар на Универзитетот во Чикаго, пишува дека главната цел на текстуалното проучување на Новиот завет останува враќањето на она што го напишале писателите, и дека постигнувањето на оваа цел е речиси невозможно.

Грант пишува дека е општо признаено оти изворниот текст на Библијата не може да се врати.

Во своето претседателско обраќање до Друштвото за библиска литература, Кларк пишува дека е постигнат голем напредок во враќањето на еден ран облик на текстот, но дека може да се посомнева дека постои доказ за еден изворен текст што треба да се врати.

Парвис пишува дека критичките изданија на грчкиот Нов завет значително се разликуваат едни од други, што укажува дека е многу тешко, ако не и невозможно, да се врати изворниот текст.

Еден водечки текстуален критичар тврди дека во најраниот период евангелијата се препишувале слободно и постојано се менувале, ‘жив текст’, така што задачата да се врати еден единствен изворен, авторски текст на евангелијата не може да се постигне и не треба да биде целта.

Тврди дека ‘изворен текст’ има неколку различни значења во текстуалната критика на Новиот завет (текстот како што писателот прв пат го напишал, постар облик зад него, текстот што една црква подоцна го примила како канон, и други), и дека дисциплината веќе не може едноставно да тврди дека го враќа автографот.

Укажува дека Новиот завет е зачуван во многу повеќе ракописи, и во преписи поблиску до времето на пишувањето, отколку кое било друго античко грчко или латинско дело, чии најрани преписи често доаѓаат многу векови по нивните автори. Авторите сметаат дека ова изобилство докази им овозможува на научниците да стигнат до раниот текст со поголема сигурност отколку за која било друга античка книга.

Најпознатата евангелска изјава за Библијата. Потврдува дека Писмото е без грешка во сè што учи, и дека инспирацијата, строго земено, се однесува само на изворните ракописи (автографите), кои повеќе не постојат. Преписите и преводите се Божјо слово само дотолку доколку верно го претставуваат изворникот.

“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”

Зејд ибн Сабит пренесува дека откако многумина што го знаеле Куранот напамет биле убиени кај Јемама, Ебу Бекр го замолил да го собере Куранот во еден том, потсетувајќи го дека тој ја запишувал објавата за Аллаховиот Пратеник. Зејд го собрал од запишани парчиња и од меморијата на луѓето, а довршениот примерок поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса.

Ебу Хурејре пренесува дека Џибрил го преминувал Куранот со Веровесникот (ﷺ) еднаш секоја година, а двапати во годината кога тој умрел.