Дали Девадата е во пеколот или е иден Буда?

“И Девадата се искачи на Врвот на мршојадците и фрли долу огромна карпа со намера да го лиши Благословениот од живот. Но два планински врва се споија и ја запреа таа карпа, и само еден отпадок што падна од неа направи ногата на Благословениот да прокрвари.”

“Кој и да е, о Девадата, што ја разбива Самгхата кога е во мир, тој раѓа грешка (чиј ефект) трае една калпа, и една калпа тој се вари во нираја.”

“Совладан и надвладеан од осум нешта што се спротивставуваат на вистинското учење, Девадата оди во место на загуба, во пеколот, за таму да остане цел еон, неспасив.”

“Зашто токму овој Девадата, монахот, во тоа време, во тој миг беше Мудрецот. Навистина, монаси, Девадата беше мој добар пријател. Со помошта на Девадата ги остварив шесте совршени доблести (парамити).”

“Ви објавувам, монаси, ви изјавувам: Овој Девадата, монахот, во едно идно време, по огромни, безбројни еони, ќе стане Татхагата по име Девараџа (т.е. Крал на боговите), Архат итн., во светот Девасопана (т.е. Скали на боговите).”

Керн пишува дека „целата приказна, толку различна по јазик, стил, фразеологија, избор на зборови и дух од сè друго во Лотосот, била толку длабоко изменета што речиси секој збор мора да се сфати во друга смисла од онаа што првично му била дадена“, и зборува за „оние што ја измениле древната приказна“. Во своите белешки за стиховите што ја раскажуваат, пишува дека „текстот на овие стихови е една маса од расипаност, како што докажуваат повторените прекршувања на метриката“, а за стихот што ја завршува, дека „трагите од измена се толку јасно видливи што не е потребно да се посочат“. Забележува и, за еден збор од еден стих, дека „подоцнежна рака додала маргинално читање“, „очигледно наменето да ѝ даде будистичка нијанса на приказната“.

“Совладан и надвладеан од осум нешта што се спротивставуваат на вистинското учење, Девадата оди во место на загуба, во пеколот, за таму да остане цел еон, неспасив.”

“И Девадата се искачи на Врвот на мршојадците и фрли долу огромна карпа со намера да го лиши Благословениот од живот. Но два планински врва се споија и ја запреа таа карпа, и само еден отпадок што падна од неа направи ногата на Благословениот да прокрвари.”

“Зашто токму овој Девадата, монахот, во тоа време, во тој миг беше Мудрецот. Навистина, монаси, Девадата беше мој добар пријател. Со помошта на Девадата ги остварив шесте совршени доблести (парамити).”

Керн пишува дека „целата приказна, толку различна по јазик, стил, фразеологија, избор на зборови и дух од сè друго во Лотосот, била толку длабоко изменета што речиси секој збор мора да се сфати во друга смисла од онаа што првично му била дадена“, и зборува за „оние што ја измениле древната приказна“. Во своите белешки за стиховите што ја раскажуваат, пишува дека „текстот на овие стихови е една маса од расипаност, како што докажуваат повторените прекршувања на метриката“, а за стихот што ја завршува, дека „трагите од измена се толку јасно видливи што не е потребно да се посочат“. Забележува и, за еден збор од еден стих, дека „подоцнежна рака додала маргинално читање“, „очигледно наменето да ѝ даде будистичка нијанса на приказната“.

“А зошто тие не го проучуваат Куранот? Бидејќи, да е од некој друг, а не од Аллах, тие во него би нашле многу противречности!”

“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”