Краток одговор
Куранот е Божји збор, учен точно онака како што го донел ангелот Џибрил. Хадисите се зборовите и делата на Веровесникот (ﷺ), пренесени од луѓе што го слушале и го виделе. Двете звучат различно. Хадисите се читаат како човек што зборува: едноставно, практично и прилагодено на прашањето пред него. Куранот има свој ритам и рима, и му зборува на Веровесникот (ﷺ) однадвор. Му кажува што да каже, а понекогаш го исправа. Трет вид говор, хадис кудси (свет хадис), го дава Божјото значење со сопствените зборови на Веровесникот (ﷺ). Хадисите кудси никогаш не биле ставени во Куранот. А кога неговата сопруга Аиша била лажно обвинета, тој чекал објава цел месец. Ниеден ајет не дошол додека Бог не го испратил. Затоа исламот учи дека Куранот е Божји збор, а не нечиј друг.
Целосно објаснување
Три вида говор
Муслиманите отсекогаш разликувале три вида говор. Куранот е Божјиот сопствен збор, кој Веровесникот (ﷺ) не го зборувал по своја волја. Хадисите се неговите сопствени изреки и дела. Муслиманите сметаат дека и нив Бог ги водел, но тие не се учат како Негов збор. Хадисите кудси (свети хадиси) се изреки во кои тој пренесува што вели Бог, со свои зборови. Тие се чуваат во збирките на хадиси, никогаш во Куранот. Два од нив се прикажани подолу.
“Тој не зборува по своја волја. Тоа е само Објавата која што му се доставува.”
Ебу Зер пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека Аллах вели: Робови Мои, Јас неправдата Себеси си ја забранив и ја направив забранета меѓу вас, затоа не си правете неправда едни на други; сите вие сте заблудени освен оние што Јас ќе ги упатам, затоа барајте упатство од Мене; вие грешите ноќе и дење, а Јас ги простувам сите гревови, затоа барајте прошка од Мене. Хадис кудси: значењето е дадено како Аллахово, со зборовите на Веровесникот.
Веровесникот (ﷺ) пренесува дека Аллах вели: Јас сум онакво какво што Мојот роб мисли за Мене, и Јас сум со него кога Ме спомнува; ако ми се приближи за една педа, Јас му се приближувам за еден лакт, а ако дојде кај Мене одејќи, Јас одам кај него трчајќи. Исто и во Сахих Муслим 2675.
| Прашање | Куранот | Хадис кудси | Хадисот |
|---|---|---|---|
| Чии зборови? | Божјиот сопствен збор | Божјото значење, со зборовите на Веровесникот (ﷺ) | Сопствените изреки и дела на Веровесникот (ﷺ) |
| Кој зборува? | Бог, честопати кажувајќи му на Веровесникот (ﷺ) што да рече | Веровесникот (ﷺ), пренесувајќи што вели Бог | Веровесникот (ﷺ), во свое име |
| Се учи ли како Божји збор? | Да | Не | Не |
| Каде е зачуван | Во Куранот | Во збирките хадиси | Во збирките хадиси |
Куранот му зборува нему, а не за него
Куранот му се обраќа на Веровесникот (ﷺ) однадвор. Одново и одново почнува со ‘Кажи’, кажувајќи му што да каже. Кога неговите противници барале друго учење, му рекол да одговори дека тој не може да го промени сам од себе. Дури му рекол да не го брза јазикот додека се објавува. Низ сето тоа гласот е Божји, а Веровесникот (ﷺ) е оној на кого му се обраќа.
“Кажи: Тој е Аллах, Еден е!”
“А кога им се кажуваат ајетите Наши, кои се јасни, тогаш тие што не веруваат дека пред Нас ќе застанат, велат: „Донеси ти некој друг Куран или измени го!“ Кажи: „Незамисливо е јас сам од себе да го менувам, јас го следам само тоа што ми се објавува, јас се плашам да Му бидам непослушен на својот Господар од страдањето на Големиот ден.“”
“Не изговарај го Куранот со јазикот свој за што побргу да го запомниш, Ние сме должни да го собереме за ти да го читаш. А кога го читаме, ти следи го читањето негово, а потоа, Ние сме должни да го објасниме.”
Два различни стила
Хадисите на Веровесникот (ﷺ) се едноставна, практична проза. Се менуваат според приликата: одговор на прашање, упатство, приказна, предупредување. Куранот има свој ритам и римувани завршетоци на ајетите, што често се провлекуваат низ долги пасуси. Секој ајет од сурата Ел-Ихлас (112. сура), на пример, завршува со истиот звук: ехад, ес-семед, јулед, ехад. Дваесет и три години истиот човек ги учел и двете, и секое го задржало својот стил.
“Кажи: „Тој е Аллах, Еден е! Аллах е прибежиште секому! Не родил и не е роден, и никој не Му е рамен!“”
Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол: кој верува во Аллах и во Судниот ден не смее да му наштети на својот сосед, мора да го почитува својот гостин, и мора да зборува добро или да молчи.
Куранот го исправа
Куранот понекогаш го исправа Веровесникот (ﷺ), со зборови што тој потоа им ги учел на своите следбеници. Го прекорува што се намуртил на еден слеп човек што дошол да учи. Го прашува зошто си го забранил она што Бог го дозволил. Прашува зошто ги ослободил некои мажи од походот кон Табук, поход на далечниот север на Арабија. Вели дека го направил тоа пред да може да се разликуваат вистинољубивите од лажговците. Неговите сопствени изреки никогаш не му се обраќаат однадвор и не го прекоруваат со Божји глас.
“Тој се намурти и се сврте затоа што слепиот му пријде. А што знаеш ти, можеби тој сака да се очисти, или да се подучи, па поуката да му користи. Тој што е богат, ти него го советуваш, а ти не си виновен ако тој не сака да верува. А тој што ти приоѓа брзајќи и се плаши, ти го занемаруваш.”
“О, Веровеснику, зошто си го забрануваш себеси тоа што Аллах ти го дозволил, сакајќи го задоволството на своите сопруги? А Аллах многу простува и Милостив е.”
“Нека ти прости Аллах што дозволи да изостанат, додека не се увери кои од нив ја зборуваат вистината, а кои лажат.”
Месец без објава
Кога Аиша, сопругата на Веровесникот (ﷺ), била лажно обвинета, гласината се ширела низ Медина. Тој бил во мака и барал совет од своите асхаби. Човек што самиот составува Писмо би имал секаква причина веднаш да изнесе ајет и да го исчисти името на својата сопруга. Наместо тоа, со зборовите на самата Аиша, поминал цел месец без каква било објава за нејзиниот случај. Дури тогаш дошле ајетите за нејзината невиност.
Сопственото раскажување на Аиша за клеветата раширена против неа. Таа вели дека Веровесникот (ﷺ) поминал цел месец без да прими каква било објава за нејзиниот случај, додека гласината се ширела и тој се советувал со своите асхаби, пред да слезат ајетите што ја прогласија за невина. Кога Сафван ибн ел-Муаттал ја нашол оставена зад караванот и ја препознал, зашто ја видел пред да биде пропишано покривањето, таа вели: го покрив лицето со својата облека.
“Навистина, тие кои ја изнесоа клеветата, се една група меѓу вас! Не сметајте го тоа за некакво зло за вас; не, тоа е добро за вас. Секој од нив ќе биде казнет според гревот што го заслужил, а тој од нив што тоа најмногу го правел го чека големо страдање.”
Луѓето што најдобро го познавале
Куранот им бил учен на луѓе што го познавале Веровесникот (ﷺ) цел свој живот. Ги потсетува дека тој живеел меѓу нив цел живот пред тој да дојде. Ги потсетува и дека тој не можел ниту да чита книга ниту да пишува. Тие го знаеле неговиот обичен говор и слушале дека Куранот не е како него.
“Кажи: „Да не сакаше Аллах, јас немаше да ви го кажувам, ниту пак Тој ќе ве запознаеше со него. Та, јас пред пратеништвото помеѓу вас долго престојував, зарем не сфаќате?“”
“Ти пред неа ниту една книга не си читал, а ниту со својата десна рака не си ја пишувал, инаку, би се посомневале тие што кажуваат лаги.”
Гледишта
Исламското гледиште
Куранот е Божји збор, објавен преку Џибрил. Хадисите се зборовите на Веровесникот (ﷺ), а хадисите кудси го носат Божјото значење со неговите зборови. Тој ги држел трите одвоено цел живот, а гласот на Куранот очигледно не е негов.
Куранот вели дека Веровесникот (ﷺ) не го зборувал по своја волја. Тоа била објава што му била спуштена.
Куранот му се обраќа на Веровесникот (ﷺ) однадвор и му кажува што да каже.
Куранот го исправа Веровесникот (ﷺ) во ајети што тој им ги учел на своите следбеници.
Изреките во кои Веровесникот (ﷺ) ги пренесува Божјите зборови биле чувани во збирките на хадиси, одвоено од Куранот.
Кога Аиша била лажно обвинета, поминал месец без објава за нејзиниот случај.
Куранот има свој ритам и римувани завршетоци на ајетите. Сопствените изреки на Веровесникот (ﷺ) се во едноставна проза што се менува.
Човек што самиот составува Писмо не би чекал месец за ајет додека неговата сопруга била клеветена.