Како распнувањето ги убивало луѓето?

Обвинувајќи еден римски управител што распнал римски граѓанин, Цицерон го нарекува распнувањето „најсуровата и најужасната казна“ и „крајната и последна казна за робовите“.

Сенека прашува дали некој би избрал да се топи во болка, умирајќи уд по уд и испуштајќи го својот живот капка по капка, наместо да умре одеднаш. Потоа прашува кој би избрал да биде прикован за „проклетото дрво“, веќе скршен и изобличен, и да дише низ долга агонија.

Августин пишува дека оние што висеа на крстот, приковани за дрвото, беа убивани со бавна, долготрајна смрт. Распнатите живееја долго на крстот, не затоа што тоа го избирале, туку затоа што самата смрт била растегната за болката да не заврши премногу брзо.

Ги собира античките грчки и латински докази за распнувањето и покажува дека тоа бил намерно суров и растегнат начин на умирање, употребуван пред сè за робови, бунтовници и насилни криминалци.

Студија за распнувањето од еден француски хирург. Барбе тврдел дека човек што виси на рацете може да издише само ако се подигне нагоре, и дека распнатите умирале од задушување кога ќе ги совладале грчевите и исцрпеноста.

Медицински преглед напишан врз основа на евангелските описи. Вели дека главниот ефект на распнувањето бил нарушување на нормалното дишење, дека камшикувањето предизвикало голема загуба на крв и ја подготвило почвата за шок, и дека смртта настапила главно од хиповолемиски шок и задушување од исцрпеност. Авторите заклучуваат дека Исус бил мртов кога бил симнат.

Јосиф Флавиј пишува дека, испратен од Тит во едно село наречено Текоа, на враќање видел многу распнати заробеници и препознал тројца луѓе што ги познавал. Го замолил Тит за нив, и Тит наредил да бидат симнати и да им се укаже најголема грижа. Двајца умреле под рацете на лекарите; третиот закрепнал.

“И поради зборовите нивни: „Ние го убивме Месих, Иса, синот Мерјемин, Аллаховиот Пратеник.“ А ниту го убија ниту го распнаа, туку само им се причини! Тие што не се согласуваа во мислењата за него, тие за тоа само се сомневаа; за тоа ништо сигурно не знаеја, само нагаѓаа; а сигурно е дека не го убија,”

“А беше третиот час, и Го распнаа.”

“А во деветтиот час Исус извика со силен глас, велејќи: Елои, Елои, лама савахтани? што преведено значи: Боже Мој, Боже Мој, зошто Ме остави?”

“А Пилат се зачуди дали веќе умрел: и откако го повика стотникот, го праша дали одамна умрел.”

“Тогаш Евреите, бидејќи беше денот на подготовката, за телата да не останат на крстот во саботата (зашто таа сабота беше голем ден), го молеа Пилат да им се скршат нозете и да бидат симнати. Тогаш дојдоа војниците и ги скршија нозете на првиот и на другиот што беше распнат со Него. А кога дојдоа до Исус и видоа дека веќе е мртов, не Му ги скршија нозете:”

“И според законот речиси сè се очистува со крв; и без пролевање крв нема простување.”

“Зашто животот на телото е во крвта: и Јас ви ја дадов на жртвеникот за да се изврши откуп за вашите души: зашто крвта е таа што врши откуп за душата.”

“И нека го заколе јунецот пред Господ: а свештениците, синовите Аронови, нека ја донесат крвта и нека ја попрскаат крвта наоколу по жртвеникот што е пред вратата на шаторот на собранието.”

“До Аллах нема да допре месото нивно и крвта нивна, но ќе Му стигнат искрено направените ваши добри дела. Така ви ги потчини за да Го величате Аллах затоа што ве упати. И израдувај ги тие што прават добри дела!”

“И поради зборовите нивни: „Ние го убивме Месих, Иса, синот Мерјемин, Аллаховиот Пратеник.“ А ниту го убија ниту го распнаа, туку само им се причини! Тие што не се согласуваа во мислењата за него, тие за тоа само се сомневаа; за тоа ништо сигурно не знаеја, само нагаѓаа; а сигурно е дека не го убија,”

“туку Аллах го воздигна кон Себе! А Аллах е Силен и Мудар.”