Краток одговор
Да. Павле, христијански мисионер од првиот век, им напишал на Коринтјаните дека не крстил никого од нив освен двајца мажи, Крисп и Гај. Веднаш потоа се сеќава дека го крстил и домот на Стефан. Потоа додава дека не знае дали крстил некој друг. Грешката, исправката и сомнежот сите остануваат во Библијата, која христијаните ја нарекуваат Божји збор. Во следниот стих Павле вели дека Христос не го пратил да крштева. А сепак кај Матеј, Исус ги праќа своите следбеници кај народите со една заповед: поучете ги и крстете ги. Ова се зборови на човек што пишува по сеќавање. Во Куранот зборува Бог, а Куранот вели дека Бог никогаш не заборава. Го донел Веровесникот (ﷺ), кој не зборувал по своја волја.
Целосно објаснување
Грешка, исправка и сомнеж
Крштевањето значи човек да се потопи во вода, или да се полее со вода, како знак на приклучување кон христијанската вера. Павле им пишувал на христијаните во Коринт, град во Грција. Прочитајте ги неговите три реченици по ред. Прво, не крстил никого освен Крисп и Гај. Второ, го крстил и домот на Стефан, па првата реченица била погрешна. Трето, „не знам дали крстив некој друг“, па дури и исправката може да е нецелосна. Павле пишувал по сеќавање и го рекол тоа. Сите три изјави биле зачувани кога неговото писмо станало дел од Библијата.
“Му благодарам на Бога што не крстив никого од вас, освен Крисп и Гај; за никој да не рече дека крштевав во мое име. Го крстив и домот на Стефан: а освен тоа, не знам дали крстив некој друг.”
Само двајца
‘Не крстив никого од вас, освен Крисп и Гај’.
Уште еден дом
‘Го крстив и домот на Стефан’: значи првата реченица била погрешна.
Не е сигурен
„не знам дали крстив некој друг“.
Пратен да крштева или не пратен да крштева
Веднаш во следниот стих Павле вели: „Христос не ме прати да крштевам, туку да го проповедам евангелието“. Кај Матеј, во христијанскиот опис на воскресението, Исус ги праќа своите следбеници кај сите народи со една единствена заповед: поучете ги и крстете ги. Павле се нарекува себеси „апостол на незнабошците“, односно на тие народи. Христос кај Матеј поучувањето и крштевањето ги спојува во една задача, а Павле ги одвојува.
“Зашто Христос не ме прати да крштевам, туку да го проповедам евангелието: не со мудрост на зборови, за да не се обесмисли крстот Христов.”
“Затоа одете и поучете ги сите народи, крштевајќи ги во името на Отецот, и Синот, и Светиот Дух:”
“Зашто вам, незнабошците, ви зборувам, бидејќи сум апостол на незнабошците, ја величам својата служба:”
| Пасус | Што вели |
|---|---|
| Матеј 28:19 | ‘Одете, значи, и научете ги сите народи, крштевајќи ги’. |
| 1 Коринќаните 1:17 | „Христос не ме прати да крштевам, туку да го проповедам евангелието“. |
Павле ги означува своите зборови
Ова не е единственото место каде што Павле покажува дека пишува како човек. Во истото писмо дава пропис за кој вели дека доаѓа од него: „јас, не Господ“. За друго прашање вели: „немам заповед од Господ: но давам свое мислење“.
“А на другите им велам јас, не Господ: Ако некој брат има жена што не верува, а таа сака да живее со него, нека не ја отпушта.”
“А за девиците немам заповед од Господ: но давам свое мислење, како оној што доби милост од Господ да биде верен.”
Што тврди Куранот за себе
Куранот вели дека Веровесникот (ﷺ) „не зборува по своја волја“, и дека она што го донел е објава што му е доставена. Поставува и проверка што секој може да ја примени: книга од некој друг, а не од Бога, би содржела многу противречности. Таму каде што Куранот поранешен пропис го заменил со подоцнежен, никогаш не превртел некој факт. Првата реченица на Павле е изјава за факт, и била погрешна. Во Куранот зборува Бог, а Куранот вели: „Господарот твој не заборава.“
“Тој не зборува по своја волја. Тоа е само Објавата која што му се доставува.”
“А зошто тие не го проучуваат Куранот? Бидејќи, да е од некој друг, а не од Аллах, тие во него би нашле многу противречности!”
“А ние слегуваме само по наредба на Господарот твој. Нему Му припаѓа тоа што е пред нас и тоа што е зад нас, и тоа што е помеѓу. А Господарот твој не заборава.”
“Ние ниту еден ајет не менуваме, ниту пак во заборав го оставаме, а подобар или сличен на него да не донесеме! Зарем ти не знаеш дека Аллах може сè?”
Стих по стих
1 Коринтјаните 1:14-16 — глава 1, стихови 14-16
“Му благодарам на Бога што не крстив никого од вас, освен Крисп и Гај; за никој да не рече дека крштевав во мое име. Го крстив и домот на Стефан: а освен тоа, не знам дали крстив некој друг.”
Наведено за
Павле не греши. Библијата вистинито запишува дека Павле се исправил, а вдахновението го гарантира записот, а не сеќавањето на Павле.
Одговорот
Тогаш првата реченица, дека не крстил никого освен Крисп и Гај, е лажна изјава што стои во Библијата. Не била вистинита кога Павле ја напишал, а тој самиот ја повлекол. Запис за пропуст во сеќавањето на еден човек е човечки документ. Не може истовремено да биде говор на Бога, Кој не заборава. Кога Куранот наведува лажна изјава, како тврдењето на фараонот дека е господар, зборува Бог, и Тој ја именува како лажна. Овде лажната реченица е изговорена со сопствениот глас на вдахновениот писател, како негово сопствено тврдење. Ништо во текстот не ја означува како лажна освен неговото подоцнежно сеќавање.
Каде завршува — Библијата чува изјава за која нејзиниот сопствен писател признава дека била погрешна, па не секој нејзин ред е Божји збор.
1 Коринтјаните 1:17 — глава 1, стих 17
“Зашто Христос не ме прати да крштевам, туку да го проповедам евангелието: не со мудрост на зборови, за да не се обесмисли крстот Христов.”
Наведено за
Павле мисли само дека неговиот повик бил да проповеда. Тој навистина крстил некои луѓе, па не ја негира заповедта кај Матеј.
Одговорот
Зборовите на Павле се дека Христос не го пратил да крштева. Кај Матеј крштевањето не е споредна задача: тоа е дел од едната заповед дадена на оние што се праќаат кај народите. Павле се нарекува апостол на незнабошците, токму тие народи, а сепак опишува задача без него. Дури и ако Павле мисли само дека крштевањето не било негова главна задача, сепак го става под проповедањето. Исус кај Матеј ги дава двете како една заповед. Павле дури Му благодари на Бога што крстил толку малку Коринтјани, „за никој да не рече дека крштевав во мое име“.
Каде завршува — Описот на Павле за неговата задача не се совпаѓа со задачата кај Матеј.
Гледишта
Евангелски христијански
Писмото е вдахновено, но Бог делувал преку човечките писатели, нивното сеќавање и нивниот стил. Зборовите на Павле се точен запис на она што го рекол Павле, а неговата самоисправка е дел од тој вистинит запис.
Вдахновението го опфаќа она што Павле го поучува. Неговата успатна исправка за тоа кого го крстил е вистинито запишана и не поучува ништо лажно.
Побивање
Записот на исправката можеби е вистинит. Но првата реченица, дека не крстил никого освен Крисп и Гај, не била вистинита кога Павле ја напишал, а тој самиот ја повлекол. Запис за пропуст во сеќавањето на еден човек е човечки документ. Не може истовремено да биде говор на Бога, Кој не заборава.
Павле вели дека Христос не го пратил да крштева. Мисли дека крштевањето не било негова главна задача, а не дека не било наредено.
Побивање
Зборовите на Павле се дека Христос не го пратил да крштева. Дури и ако мисли само дека крштевањето не било негова главна задача, го става под проповедањето. Кај Матеј, Исус поучувањето и крштевањето им ги дава како една заповед на оние што се праќаат кај народите, а Павле се нарекува апостол на тие народи.
Исламското гледиште
Книга чиј писател заборава и се исправа на страницата е човечко писмо, колку и да е искрено. Куранот, донесен од Веровесникот (ﷺ), тврди дека е објава во секој збор, и не содржи такви пропусти.
Павле изјавува дека крстил само Крисп и Гај. Потоа го додава домот на Стефан, и вели дека не знае дали крстил некој друг.
Павле вели дека Христос не го пратил да крштева. А сепак кај Матеј Исус ги праќа своите следбеници да ги поучат и да ги крстат сите народи.
Самиот Павле некои свои прописи ги означува како свои, а не Господови.
Да претпоставиме дека сопствениот писател на една книга исправа една нејзина реченица како грешка. Тогаш не секоја реченица од таа книга може да биде Божји збор.
Куранот вели дека Веровесникот (ﷺ) не зборувал по своја волја. Вели дека книга од некој друг, а не од Бога, би содржела многу противречности, и дека Бог никогаш не заборава.