Дали Мојсеј и веровесниците се молеле како муслиманите?

“И Мојсеј побрза, ја наведна својата глава кон земјата и се поклони.”

“И паднав пред ГОСПОД, како првиот пат, четириесет дена и четириесет ноќи; ниту јадев леб ниту пиев вода; поради сиот ваш грев со кој згрешивте, правејќи го она што е зло во очите на ГОСПОД, за да Го разгневите.”

“И се случи, кога Соломон заврши да ја моли сета оваа молитва и молба кон ГОСПОД, да стане од пред жртвеникот на ГОСПОД, каде што клечеше на своите колена со рацете раширени кон небото.”

“И Ездра го благослови ГОСПОД, великиот Бог. И сиот народ одговори: ‘Амин, Амин’, кревајќи ги своите раце; и ги наведнаа своите глави и паднаа пред ГОСПОД со лицата до земјата.”

“И кога Даниел дозна дека писмото е потпишано, влезе во својата куќа (а неговите прозорци беа отворени во неговата горна соба кон Ерусалим) и клекнуваше на своите колена три пати на ден, се молеше и благодареше пред својот Бог, како што правеше и порано.”

“Навечер, и наутро, и напладне ќе се жалам и ќе стенкам; И Тој го чу мојот глас.”

“И сите синови Израелеви гледаа, кога огнот слезе и славата на ГОСПОД беше врз домот; и се поклонија со лицата до земјата на поплочувањето, и паднаа ничкум, и му благодарија на ГОСПОД; ‘зашто Тој е добар, зашто Неговата милост трае довека.’”

Мишната ја опишува службата во Храмот на Јом Кипур. Првосвештеникот ги ставал рацете на јарецот што бил испраќан и ги исповедал гревовите на Израел. Кога свештениците и народот што стоел во дворот на Храмот го слушале божественото име, изговорено како што е напишано (шем ха-мефораш), како излегува од устата на првосвештеникот, клекнувале, се поклонувале и паѓале на лицата. Потоа велеле: ‘Благословено нека е името на Неговото славно царство засекогаш и довека.’

Мишната ја опишува секојдневната жртва (тамид) во Храмот. Кога се излевала жртвата од вино, Левитите го пееле псалмот на денот. При секоја пауза во псалмот свештениците дувале во трубата, а народот се поклонувал (ве-хиштахаву ха-ам). ‘За секој дел еден звук, и за секој звук едно поклонување.’ Мишната завршува со молитва Храмот наскоро да биде обновен.

Мишната бележи дека во Храмот имало тринаесет поклонувања (хиштахавајот). Домовите на Рабан Гамлиел и на рабинот Хананија, заменикот на првосвештеникот, правеле четиринаесет. Додавале едно кон складиштето за дрва, според семејно предание дека Ковчегот бил скриен таму. Во 6:3 Мишната вели дека поклонувањата биле свртени кон тринаесетте порти на дворот на Храмот: четири на север, четири на југ, три на исток и две на запад.

Халаха. Рав (3 век) дошол во Вавилонија на еден јавен пост. Сите паднале на лицата, но Рав не. Талмудот дава три причини. Прво, подот пред него бил од камен, а една барајта го чита Левит 26:1: во вашата земја не смеете да се поклонувате на камен, но смеете да се поклонувате на камењата на Храмот. Второ, Рав имал обичај да се поклонува целосно, со раширени раце и нозе (пишут јадајим ве-раглајим). Ула (3-4 век) рекол дека Тората го забранила само тоа, и само на камен под. Трето, рабинот Елазар (3 век) рекол дека угледен човек (адам хашув) не смее да падне на лицето освен ако не би бил услишен како Исус Навин (Исус Навин 7:10). Една барајта потоа ги дефинира зборовите: кида е паѓање на лицето, кериа е клекнување, а хиштахаваа е лежење со раширени раце и нозе. Абаје и Рава (4 век) само ги навалувале главите настрана.

“Не правете си идоли, ниту подигајте си изрезбан лик или столб, ниту поставувајте каков било изрезбан камен во својата земја за да му се поклонувате; зашто Јас сум ГОСПОД, вашиот Бог.”

Халаха. Мајмонид пропишува дека ‘резбаниот камен’ (евен маскит) од Левит 26:1 е забранет дури и кога човек се поклонува на него на Бог, бидејќи идолопоклониците ставале камен пред својот идол за да се поклонуваат на него. Камшикувањето важи само кога човек ги раширува рацете и нозете на каменот. Во Храмот е дозволено да се поклонува на камен. ‘Поради тоа сиот Израел има обичај’ да постила рогозини, слама или сено во синагогите поплочени со камен, меѓу своите лица и камењата. Оној што не најде ништо да стави меѓу нив, оди на друго место да се поклони, или се поклонува потпрен на страна.

Халаха. Една барајта наведува каде се поклонува човекот во Амида: на почетокот и на крајот на првиот благослов (Авот) и на благословот на благодарноста (Ходаа). На оној што сака да се поклонува на секој благослов му се поучува да не го прави тоа. Се пренесува дека рабинот Јехошуа бен Леви (3 век) пропишал дека првосвештеникот се поклонува на секој благослов. Царот, откако ќе се поклони, не станува до крајот, како што Соломон стана ‘од клечењето на колената’ (1 Цареви 8:54). Талмудот потоа ги дава трите збора: кида (лицето до земјата), кериа (на колена) и хиштахаваа (раширени раце и нозе).

Халаха. Мајмонид го опишува паѓањето на лицето по Амида. Откако ќе ја крене главата од петтото поклонување, верникот седнува на земја, паѓа на лицето до земјата и ги кажува молбите што ги сака. Ги дефинира поимите: клекнувањето (кериа) е на колена, наведнувањето (кида) е на лицето, а поклонувањето (хиштахавааја) е раширување на рацете и нозете додека човек не легне со лицето надолу на земјата. Во оваа молба некои се наведнуваат, а некои се поклонуваат целосно, но целосното поклонување на камен е забрането надвор од Храмот. Угледен човек не смее да падне на лицето освен ако не знае дека е праведен како Исус Навин; тој само малку го навалува лицето и не го притиска до земјата.

Халаха за ‘паѓањето на лицето’ (нефилат апајим), молитвата Таханун по Амида. Став 1: обичајот е да се потпира на едната страна, на левата рака или, додава Рема, на десната кога тефилините се на левата. Став 8: угледен човек не смее да падне на лицето кога се моли за заедницата, освен ако не е сигурен дека ќе биде услишен како Исус Навин. Рема додава дека никој не смее да падне на лицето со раширени раце и нозе, дури и таму каде што нема резбан камен. Дозволено е малку да се потпре на страна. На Јом Кипур, кога паѓаат на лицата, се постила трева за да ги одвои од подот.

Халаха за службата Мусаф на Јом Кипур, кога читачот го кажува редот на службата во Храмот (Авода). Рема го бележи обичајот да се паѓа на лицата при ‘свештениците и народот’, зборовите од Мишна Јома 6:2, а исто така и при Алејну. Читачот, сепак, не смее да го напушти своето место за да го направи тоа.

Во белешките кон својот превод на законите за Јом Кипур, Брамс објаснува дека поклонувањето било практика во Храмот што била напуштена по падот на Храмот. Во ашкенаскиот обред таа преживеала при Алејну во Мусаф на Рош ха-Шана и Јом Кипур; во другите времиња верниците само се наведнуваат при ‘ги свиткуваме колената’. Додава дека ова не се правело во сефардските заедници.

“И Арон и неговите синови нека ги мијат своите раце и своите нозе со него; кога влегуваат во шаторот на средбата, нека се мијат со вода, за да не умрат; или кога се приближуваат до жртвеникот да служат, да запалат огнен принос за ГОСПОД; така нека ги мијат своите раце и своите нозе, за да не умрат; и тоа ќе им биде вечна уредба, нему и на неговото потомство низ нивните поколенија.’”

Рабинот Хија бар Аба пренесува во името на рабинот Јоханан (3 век, Земјата Израелска): кој ќе ја изврши нуждата, ќе ги измие рацете, ќе стави тефилини, ќе ја каже Шема и ќе се помоли, се смета како да изградил жртвеник и принел жртва на него. Доказ е Псалм 26:6, ‘Ќе ги измијам рацете во невиност; така ќе одам околу Твојот жртвеник’. Равина потоа му раскажува на Рава (4 век) за еден учен човек од Земјата Израелска. Тој поучувал дека оној што нема вода може да ги избрише рацете со земја, камен или парче дрво. Рава се согласил: стихот вели ‘во невиност’, односно со сè што чисти.

“Ќе ги измијам своите раце во невиност; така ќе го обиколам Твојот жртвеник, ГОСПОДИ,”

Извештај за Конгрегацијата Бнеј Израел во Дејли Сити, Калифорнија, караитската синагога во близина на Сан Франциско. Верниците ги симнуваат обувките пред да влезат, како што направил Мојсеј кај запалената грмушка. Пред клупите има отворен простор покриен со килими, каде што некои седат или клечат. Кога се поклонуваат, ја допираат земјата со главата.

Извештај за караитската синагога во Беер Шева. Верниците ги оставаат обувките во предворјето, ги мијат рацете и влегуваат во светилиште постелено со килими, со само неколку столици позади за постарите. Таму се поклонуваат кон ковчегот.

Фентон ги опишува реформите во молитвата на Абрахам Мајмонид (1186-1237), синот на Мојсеј Мајмонид и поглавар на египетското еврејство. Тие вклучувале миење на нозете пред молитвата, стоење во редови, клекнување и поклонување и кревање на рацете во молба. Противниците ги нарекувале незнабожечки обичаи, па дури го пријавиле кај муслиманските власти. Абрахам сметал дека повратил практики од еврејско потекло, зачувани кај суфиите, а заборавени кај Евреите во тешкотиите на изгнанството.

Студија за Абрахам Мајмонид и неговиот круг на побожни. Ги изложува неговите реформи во молитвата, вклучувајќи поклонувања и клекнувања во синагогата и грижа за миењето пред молитвата. Неговата одбрана се потпирала на библиски преседани, читани како патиштата на пророците, кои Евреите ги заборавиле, а сега требало да ги вратат.

“Тоа се веровесниците коишто Аллах со благодати ги опсипал, потомци на Адем и на тие кои со Нух ги носевме, и потомци на Ибрахим и Израил, и на тие кои ги упативме и ги одбравме. Кога ајетите на Семилосниот им се рецитираа, тие на сеџда се спуштаа и плачеа.”

“Тие не се сите исти! Има и исправни следбеници на Книгата кои по цела ноќ Аллаховите зборови ги читаат и на сеџда Му се поклонуваат; Тие во Аллах и во оној свет веруваат, наредуваат да се чинат добри дела, а одвраќаат од лошите, и итаат да сторат добри дела! Тоа се тие добрите! Какво добро и да сторат, нема да им биде негирано, а Аллах добро ги знае тие што од Него се плашат!”

“Кажи: „Било да верувате во него или да не верувате, на тие на кои пред неговото објавување им е дадено знаење, паѓаат со лицата на тлото, извршувајќи сеџда, кога тој им се чита, и велат: Возвишен нека е Господарот наш, ветувањето на Господарот наш се исполни!“ и паѓаат со лицето на тлото, и тој им ја зголемува стравопочитта.”

“О, Мерјем, биди Му понизна и покорна на Господарот свој, и сеџда чини и клањај Му се со тие што Му се клањаат!”

Ел-Бера ибн Азиб пренесува дека по доаѓањето во Медина Веровесникот (ﷺ) клањал свртен кон Ерусалим шеснаесет или седумнаесет месеци, сè додека правецот на намазот не бил свртен кон Кабата.

“Ние гледаме како со копнеж гледаш кон небото и Ние сигурно ќе направиме да се насочуваш кон киблата кон која сакаш; па, сврти го затоа лицето свое кон Месџидил Харам! И кај и да сте, лицата свои свртете ги на таа страна. Навистина, тие на коишто им е дадена Книгата знаат дека тоа е вистина од Господарот нивен. А Аллах не е немарен кон тоа што тие го прават.”

“И така ве направивме средишна заедница, за да им бидете сведоци на останатите луѓе, и за Пратеникот да ви биде сведок вам. И Ние ја сменивме киблата кон која претходно се насочуваше само за да укажеме на тие што го следат Пратеникот и на тие што не веруваат, бидејќи тоа навистина им беше тешко на сите, освен на тие на кои Аллах им укажал на Вистинскиот пат. Аллах нема да дозволи да пропадне верувањето ваше. А Аллах кон луѓето е навистина многу Благ и Милостив.”

“На Аллах Му припаѓаат и истокот и западот; каде и да се свртите, таму е Аллаховото лице. Аллах е навистина неизмерно добар и Тој знае сè.”

Халаха. Рав (3 век) дошол во Вавилонија на еден јавен пост. Сите паднале на лицата, но Рав не. Талмудот дава три причини. Прво, подот пред него бил од камен, а една барајта го чита Левит 26:1: во вашата земја не смеете да се поклонувате на камен, но смеете да се поклонувате на камењата на Храмот. Второ, Рав имал обичај да се поклонува целосно, со раширени раце и нозе (пишут јадајим ве-раглајим). Ула (3-4 век) рекол дека Тората го забранила само тоа, и само на камен под. Трето, рабинот Елазар (3 век) рекол дека угледен човек (адам хашув) не смее да падне на лицето освен ако не би бил услишен како Исус Навин (Исус Навин 7:10). Една барајта потоа ги дефинира зборовите: кида е паѓање на лицето, кериа е клекнување, а хиштахаваа е лежење со раширени раце и нозе. Абаје и Рава (4 век) само ги навалувале главите настрана.

“О, верници, руку и сеџда извршувајте и Господарот свој обожувајте Го, и добри дела правете за да го постигнете тоа што го сакате.”

“О, верници, кога ќе сакате намазот (молитвата) да го извршите, лицата свои и рацете свои до зад лактите измијте ги – а дел од главите свои допрете ги – и нозете свои до над зглобовите, а ако сте џунуб, тогаш искапете се; а ако сте болни или на пат или ако сте извршиле физиолошка потреба или ако со сопругите сте се состанувале, а не можете да најдете вода, тогаш со рацете свои чиста земја допрете и со нив допрете ги лицата свои и рацете свои. Аллах не сака да ви причинува потешкотии, туку сака чисти да ве направи и благодaтта Своја да ви ја надополни, за да бидете благодарни!”

Талха ибн Убејдуллах пренесува дека еден човек од Неџд го прашал Веровесникот (ﷺ) за исламот. Му било кажано: пет намази во еден ден и една ноќ, постот во Рамазан и зекатот, а сè повеќе од тоа е доброволно. Човекот си заминал велејќи дека нема да прави ни повеќе ни помалку, а Веровесникот рекол дека ќе успее ако ја зборува вистината.

Малик ибн ел-Хувејрис пренесува дека тој и други млади мажи останале кај Веровесникот (ﷺ) дваесет дена. Кога ги испратил дома да ги поучуваат своите семејства, им рекол: клањајте како што ме видовте мене да клањам.

“Успешни се верниците! Tие кои во своите намази (молитви) се понизни.”