Дали еврејскиот научник Мајмонид рекол дека муслиманите Го обожуваат единиот Бог?

Биографија што го сместува Мајмонид во исламскиот свет на неговото време. Раскажува како Алмохадите ја зазеле Кордоба во 1148 година и ги притискале Евреите да се преобратат, како неговото семејство заминало и се населило во Фес околу 1160 година, и како тој продолжил во Египет, каде што главниот министер на Саладин, ел-Кади ел-Фадил, станал негов покровител и го довел на дворот како лекар.

На Овадија, преобратеник во јудаизмот, неговиот учител му рекол дека муслиманите се идолопоклоници, бидејќи камењата што ги фрлаат на своето место на обожување се за Меркулис, древен идол. Мајмонид одговара дека овие Исмаилци воопшто не се идолопоклоници (ејнам овдеј авода зара клал): идолопоклонството веќе е отсечено од нивните усти и срца, и тие го исповедаат единството на Бог како што доликува, единство без мана (јихуд ка-ра'уј, јихуд ше-ејн бо дофи). Веднаш додава дека иако тие лажат за Евреите, велејќи дека Евреите велат оти Бог има син, Евреите нема да лажат за нив и да ги нарекуваат идолопоклоници. Допушта дека некој може Домот што тие го почитуваат да го нарече дом на идолопоклонство, и прашува што од тоа. Оние што денес се поклонуваат кон него имаат срце само кон Небото, како што Талмудот вели за човек што се поклонува пред дом на идол мислејќи дека е синагога (Санхедрин 61б). Сите овие Исмаилци денес, деца и жени (таф ве-нашим), се слободни од идолопоклонство. Нивната заблуда и глупост во други работи не може да се стави на хартија, поради грешниците и злобниците во Израел, но во единството на Бог тие немаат никаква заблуда. Тој допушта дека некои муслимански обичаи (поклонувањето во молитвата, фрлените камења, откриената глава, нешиената облека) личат на обреди на три стари пагански култови во таа земја и дека тие обреди имаат корен во идолопоклонството. Но муслиманите, известува тој, велат дека камењата ги фрлаат на Сатаната, и ништо од тоа не се прави за идолопоклонство, ниту со уста ниту со срце. Го прекорува учителот што го посрамил преобратеникот. Го пофалува Овадија што видел дека сите други религии се украдени од религијата на Израел (гнувот), една додавајќи, друга одземајќи, трета менувајќи.

“Евреите велат: „Узејр е Божји син.“, а христијаните велат: „Исус е Божји син.“ Тоа се зборовите нивни, од устите нивни, ги имитираат зборовите на неверниците претходни – Аллах да ги убие! Каде се одметнуваат?”

Ет-Табери бележи два погледа за тоа кој рекол ‘Узејр е син на Аллах’. Едниот вели дека тоа бил еден човек, наречен Финхас. Другиот, од Ибн Абас, ги именува Селам ибн Мишкем, Нуʻман ибн Евфа, Шас ибн Кајс и Малик ибн ес-Сајф. Овие луѓе го прашале Веровесникот (ﷺ) како можат да го следат кога тој не го смета Ездра за син Божји. Пренесува и од Ибн Абас дека изреката настанала затоа што Ездра ја обновил Тората откако била заборавена.

“И кога на Ибрахим за прибежиште му го покажавме местото каде што е Ќаба, му рековме: Не припишувај Ни здруженици, и исчисти ја Мојата Ќаба за тие што ќе ја обиколуваат, кои ќе стојат и кои руку и сеџда ќе извршуваат.”

“И повикај ги луѓето на аџилак! – и ќе ти доаѓаат пешки и на секоја истоштена камила кои доаѓаат од далечен пат.”

“Господару наш, направи нè нас двајца да Ти бидеме предани муслимани, и нашите потомци да Ти бидат предани, покажи ни ги обредите наши и прости ни, бидејќи Ти го примаш покајувањето и Милостив си!”

Халаха. Виното на странец жител (гер тошав), кој ги прифатил седумте Ноеви заповеди, е забрането за пиење, но дозволено за друга корист. Така е и со секој нееврејин што не е идолопоклоник, како што се овие Исмаилци (ке-гон елу ха-јишмеелим): нивното вино е забрането за пиење, а дозволено за корист, и така пропишале сите Геоними. Но христијаните, продолжува халахата, се идолопоклоници (ха-ноцрим овдеј авода зара хен), и нивното обично вино е забрането дури и за корист. Цензурираните печатени изданија тука не ги именуваат христијаните.

Халаха. Христијаните се идолопоклоници, а неделата е нивен празник (ха-ноцрим овдеј авода зара хен, ве-јом ришон јом ејдам ху). Затоа трговијата со нив е забранета во Земјата Израелска во четвртокот и петокот секоја недела, а во самата недела насекаде; а истото се прави и за сите нивни празници. Цензурираните изданија ставаат ‘Хананејци’ таму каде што нецензурираниот текст ги именува христијаните.

Напишано до Евреите во Јемен, каде што еден владетел им наредил да се преобратат, како што ‘Хананеецот’ (Алмохадите) направил во земјите на Запад. Мајмонид ги поттикнува да се држат цврсто. Веровесникот (ﷺ) го нарекува ха-мешуга, ‘лудиот’ (така гласи хебрејскиот превод; се вели дека арапскиот оригинал гласи ел-меџнун, а Абрахам Халкин, кој го превел Писмото, забележал дека зборот можеби го додал препишувач). Пишува дека ниеден народ никогаш не се кренал против Израел понепријателски од народот на Исмаил, ниту народ што направил толку многу да го понижи и смири. Им кажува дека Евреите, големи и мали, се согласиле да го поднесуваат потчинувањето на Исмаил и дека, иако бараат мир, ги пречекува војна. Муслиманските толкувања на Второзаконие 18:15, Второзаконие 33:2 и Битие 17:20 ги отфрла како смешни. На обвинувањето дека Евреите ја промениле Тората, одговара дека таа била преведена на арамејски, персиски, грчки и латински со векови пред исламот и дека се предава од исток до запад без ниедна разлика, дури ни во нејзините самогласки.

“Тие велат: Еј ти, кому му се објавува Куранот, ти навистина си луд!”

“ти не си, со милоста на Господарот свој, луд;”

Прашан дали смее да ги поучува нееврејците во заповедите, Мајмонид пропишува дека е дозволено заповедите и нивното објаснување да им се поучуваат на христијаните, но ништо од тоа на Исмаилците, бидејќи тие веруваат дека оваа Тора не е од Небото (ше-тора зо ејна мин ха-шамајим). Ако би биле поучени, би ја нашле во несогласие со она што го примиле, не би ја прифатиле како доказ дека грешат, би ја читале преку своите погрешни претпоставки и би ја свртеле против Евреите што живеат меѓу нив. Христијаните, вели тој, признаваат дека текстот на Тората е целосен каков што е во еврејски раце; тие само погрешно го толкуваат, а некои можат да се вратат на исправното читање.

Халаха 4 во нецензурираниот текст. Цар од Давидовата лоза што ја проучува Тората и ги држи заповедите, го присилува Израел да оди по нив и ги води војните ГОСПОДОВИ, се смета дека е Месијата. Ако успее, го изгради Храмот на неговото место и ги собере изгнаниците на Израел, тој сигурно е Месијата; текстовите печатени од Мехон Мамре и од Викиизворите на Сефарија додаваат дека тој ги победува сите народи околу себе. Ако не успее, или биде убиен, тој сигурно не е оној што Тората го ветила: тој е како достојните цареви од Давидовата лоза што умреле, а Бог го подигнал само за да ги испита многумината (Даниел 11:35). Потоа Мајмонид пишува за Јешуа ха-Ноцри (Исус Назареецот), кој замислувал дека ќе биде Месијата и бил убиен од судот (нехраг бе-беит дин). На него го применува Даниел 11:14. Пророците, вели тој, претскажале Месија што ќе го спаси Израел, ќе ги собере неговите изгнаници и ќе ги зацврсти неговите заповеди; Исус предизвикал Израел да биде уништен со меч и расеан, предизвикал Тората да се смени (ле-хахалиф ха-Тора) и го навел најголемиот дел од светот да обожува бог покрај ГОСПОД. Потоа вели дека сите работи на Исус Назареецот и на Исмаилецот што дошол по него служат само за да го подготват патот за Царот Месија и да го поправат целиот свет за заедно да му служи на ГОСПОД, наведувајќи го Софонија 3:9. Преку нив светот се исполнил со зборување за Месијата, Тората и заповедите, раширени до далечните острови и многу народи. Тие народи расправаат за заповедите. Некои велат дека биле вистинити, но престанале да важат во ова време и не биле наменети за сите поколенија; други велат дека тие имаат скриени значења, а не своето буквално значење, и дека Месијата веќе дошол и ги открил. Кога ќе дојде вистинскиот Месија, тие народи ќе знаат дека нивните татковци наследиле лага и дека нивните пророци и татковци ги завеле. Печатените изданија биле цензурирани. На Сефарија (хебрејскиот текст Торат Емет) неуспешниот претендент е 11:5, а редовите за Исус и Исмаилецот се 11:6-9; слојот на Сефарија со вратените цензурирани изоставувања ги означува 11:5-9 како исечени. Англискиот превод на Соловејчик од 1863 година го задржува 11:5, но не ги задржува имињата, судот, сменетата Тора, другиот бог ниту заведувачките пророци.

“Кажи: „Зарем за Господар да барам некој друг освен Аллах, кога Тој е Господар на сè?“ Што и да направи некој, за себе си прави, и секој грешник само својот товар ќе си го носи. На крајот кај Господарот свој ќе се вратите и Тој ќе ве извести за тоа за што не се согласувавте.”

На Овадија, преобратеник во јудаизмот, неговиот учител му рекол дека муслиманите се идолопоклоници, бидејќи камењата што ги фрлаат на своето место на обожување се за Меркулис, древен идол. Мајмонид одговара дека овие Исмаилци воопшто не се идолопоклоници (ејнам овдеј авода зара клал): идолопоклонството веќе е отсечено од нивните усти и срца, и тие го исповедаат единството на Бог како што доликува, единство без мана (јихуд ка-ра'уј, јихуд ше-ејн бо дофи). Веднаш додава дека иако тие лажат за Евреите, велејќи дека Евреите велат оти Бог има син, Евреите нема да лажат за нив и да ги нарекуваат идолопоклоници. Допушта дека некој може Домот што тие го почитуваат да го нарече дом на идолопоклонство, и прашува што од тоа. Оние што денес се поклонуваат кон него имаат срце само кон Небото, како што Талмудот вели за човек што се поклонува пред дом на идол мислејќи дека е синагога (Санхедрин 61б). Сите овие Исмаилци денес, деца и жени (таф ве-нашим), се слободни од идолопоклонство. Нивната заблуда и глупост во други работи не може да се стави на хартија, поради грешниците и злобниците во Израел, но во единството на Бог тие немаат никаква заблуда. Тој допушта дека некои муслимански обичаи (поклонувањето во молитвата, фрлените камења, откриената глава, нешиената облека) личат на обреди на три стари пагански култови во таа земја и дека тие обреди имаат корен во идолопоклонството. Но муслиманите, известува тој, велат дека камењата ги фрлаат на Сатаната, и ништо од тоа не се прави за идолопоклонство, ниту со уста ниту со срце. Го прекорува учителот што го посрамил преобратеникот. Го пофалува Овадија што видел дека сите други религии се украдени од религијата на Израел (гнувот), една додавајќи, друга одземајќи, трета менувајќи.

Халаха. Виното на странец жител (гер тошав), кој ги прифатил седумте Ноеви заповеди, е забрането за пиење, но дозволено за друга корист. Така е и со секој нееврејин што не е идолопоклоник, како што се овие Исмаилци (ке-гон елу ха-јишмеелим): нивното вино е забрането за пиење, а дозволено за корист, и така пропишале сите Геоними. Но христијаните, продолжува халахата, се идолопоклоници (ха-ноцрим овдеј авода зара хен), и нивното обично вино е забрането дури и за корист. Цензурираните печатени изданија тука не ги именуваат христијаните.

Халаха. Јасно и изрично е во Тората дека таа е заповед што трае засекогаш, без промена, без одземање и без додавање, како што вели: ‘не додавај кон тоа, ниту одземај од тоа’ (Второзаконие 13:1). Од ‘Не е на небото’ (Второзаконие 30:12) учи дека ниеден пророк сега не смее да воведе нешто ново. Затоа, ако некој човек, било од народите или од Израел, даде знак и чудо и рече дека ГОСПОД го испратил да додаде заповед или да отстрани една, да објасни заповед на начин што не е слушнат од Мојсеј, или да рече дека заповедите биле само за едно време, тој е лажен пророк (нави шекер), бидејќи доаѓа да го негира пророштвото на Мојсеј.

Напишано до Евреите во Јемен, каде што еден владетел им наредил да се преобратат, како што ‘Хананеецот’ (Алмохадите) направил во земјите на Запад. Мајмонид ги поттикнува да се држат цврсто. Веровесникот (ﷺ) го нарекува ха-мешуга, ‘лудиот’ (така гласи хебрејскиот превод; се вели дека арапскиот оригинал гласи ел-меџнун, а Абрахам Халкин, кој го превел Писмото, забележал дека зборот можеби го додал препишувач). Пишува дека ниеден народ никогаш не се кренал против Израел понепријателски од народот на Исмаил, ниту народ што направил толку многу да го понижи и смири. Им кажува дека Евреите, големи и мали, се согласиле да го поднесуваат потчинувањето на Исмаил и дека, иако бараат мир, ги пречекува војна. Муслиманските толкувања на Второзаконие 18:15, Второзаконие 33:2 и Битие 17:20 ги отфрла како смешни. На обвинувањето дека Евреите ја промениле Тората, одговара дека таа била преведена на арамејски, персиски, грчки и латински со векови пред исламот и дека се предава од исток до запад без ниедна разлика, дури ни во нејзините самогласки.

Халаха 4 во нецензурираниот текст. Цар од Давидовата лоза што ја проучува Тората и ги држи заповедите, го присилува Израел да оди по нив и ги води војните ГОСПОДОВИ, се смета дека е Месијата. Ако успее, го изгради Храмот на неговото место и ги собере изгнаниците на Израел, тој сигурно е Месијата; текстовите печатени од Мехон Мамре и од Викиизворите на Сефарија додаваат дека тој ги победува сите народи околу себе. Ако не успее, или биде убиен, тој сигурно не е оној што Тората го ветила: тој е како достојните цареви од Давидовата лоза што умреле, а Бог го подигнал само за да ги испита многумината (Даниел 11:35). Потоа Мајмонид пишува за Јешуа ха-Ноцри (Исус Назареецот), кој замислувал дека ќе биде Месијата и бил убиен од судот (нехраг бе-беит дин). На него го применува Даниел 11:14. Пророците, вели тој, претскажале Месија што ќе го спаси Израел, ќе ги собере неговите изгнаници и ќе ги зацврсти неговите заповеди; Исус предизвикал Израел да биде уништен со меч и расеан, предизвикал Тората да се смени (ле-хахалиф ха-Тора) и го навел најголемиот дел од светот да обожува бог покрај ГОСПОД. Потоа вели дека сите работи на Исус Назареецот и на Исмаилецот што дошол по него служат само за да го подготват патот за Царот Месија и да го поправат целиот свет за заедно да му служи на ГОСПОД, наведувајќи го Софонија 3:9. Преку нив светот се исполнил со зборување за Месијата, Тората и заповедите, раширени до далечните острови и многу народи. Тие народи расправаат за заповедите. Некои велат дека биле вистинити, но престанале да важат во ова време и не биле наменети за сите поколенија; други велат дека тие имаат скриени значења, а не своето буквално значење, и дека Месијата веќе дошол и ги открил. Кога ќе дојде вистинскиот Месија, тие народи ќе знаат дека нивните татковци наследиле лага и дека нивните пророци и татковци ги завеле. Печатените изданија биле цензурирани. На Сефарија (хебрејскиот текст Торат Емет) неуспешниот претендент е 11:5, а редовите за Исус и Исмаилецот се 11:6-9; слојот на Сефарија со вратените цензурирани изоставувања ги означува 11:5-9 како исечени. Англискиот превод на Соловејчик од 1863 година го задржува 11:5, но не ги задржува имињата, судот, сменетата Тора, другиот бог ниту заведувачките пророци.

“Нема присилба кон верата, Вистинскиот пат јасно се разликува од заблудата! Тој што не верува во тагутот, а верува во Аллах, се држи за најцврстата врска, којашто нема да се прекине! А Аллах сè слуша и сè знае.”

“Господарот твој да сака, на Земјата сите би биле верници. Па зошто тогаш ти да ги тераш луѓето да бидат верници?”

Абдуллах ибн Амр пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека кој ќе убие лице што има договор со муслиманите нема да го почувствува мирисот на Џенетот, иако неговиот мирис допира на далечина од четириесет години.

“И со следбениците на Книгата расправајте на најубав начин – не со тие меѓу нив кои се неправедни – и кажете: „Ние веруваме во тоа што ни се објавува нам и во тоа што ви е објавено вам, а нашиот Бог и вашиот Бог е еден и ние Нему сме Му предани!“”

“СЛУШАЈ, ИЗРАИЛУ: ГОСПОД Е НАШИОТ БОГ, ГОСПОД Е ЕДЕН.”

“Кажи: „Тој е Аллах, Еден е! Аллах е прибежиште секому! Не родил и не е роден, и никој не Му е рамен!“”

“Тој ви го пропишува во верата истото тоа што му го наредил и на Нух и тоа што ти го објавуваме тебе, и тоа што му го наредивме на Ибрахим и на Муса и на Иса: „Вистинската вера исповедајте ја и во тоа не се раздвојувајте!“ Тешко им е на многубошците да се одѕвијат на твојот повик. Аллах за Својата вера одбира кого Тој сака и го упатува во неа тој што искрено ќе Му се обрати.”

“Кажи: „О, следбеници на Книгата, дојдете да се собереме околу зборот, и нам и вам заеднички, никого освен Аллах да не обожуваме, ништо да не Му здружуваме, и едни со други, покрај Аллах, за божества да не се сметаме!“ Па ако не се согласат, вие кажете: „Бидете сведоци дека ние сме муслимани!“”

“Ќе им подигнам пророк од меѓу нивните браќа, како тебе; и ќе ги ставам Моите зборови во неговата уста, и тој ќе им зборува сè што ќе му заповедам. И ќе биде така, кој и да не ги послуша Моите зборови што тој ќе ги зборува во Мое име, Јас ќе го барам тоа од него.”