Краток одговор
Да. Куранот вели дека никогаш немало народ без опоменувач, па и народите на Индија имале опоменувачи. Секој опоменувач зборувал на јазикот на својот народ, и сите тие ја донеле истата порака: обожувајте Го само Бог. Но Куранот не именува ниеден веровесник испратен во Индија. Не ги прави веровесници Кришна, Рама или Буда, и никој не може да каже кои биле опоменувачите на Индија. Она што Куранот го дава е проверка. Сè што во списите на Индија се согласува со таа единствена порака е вистинито и може да е одек на учењето на некој пратеник. Сè што ѝ противречи не дошло од пратеник. Многу хиндуси својата вера ја нарекуваат Санатана дарма, вечната религија. И Куранот зборува за една вера, иста за секој веровесник и вградена во човечката природа. И вели дека последниот пратеник, Мухамед (ﷺ), бил испратен до сите луѓе, вклучувајќи ја и Индија.
Целосно објаснување
Опоменувач за секој народ
Куранот одговара со зборови што не изоставаат ниеден народ. Никогаш немало народ без опоменувач, вели тој. Бог испратил пратеник кај секој народ со една наредба: служете Му на Бог и тргнете се од тагутот. Тагут е сè што се обожува покрај Него (Јусуф Али го преведува зборот како ‘Evil’, зло). Секој народ има водач, и кога ќе дојде пратеникот на секој народ, меѓу нив праведно се пресудува. Ибн Кесир, муслимански коментатор на Куранот од четиринаесеттиот век, го објаснува 35:24 вака. Ниеден народ од синовите на Адем не поминал без Бог да му испрати опоменувачи, па никој не останал со оправдување. Покрај него ги става 13:7 и 16:36. Куранот не ја именува Индија, исто како што не ги именува ни Кина ни Америките. Но Индија, со своите многу народи и јазици, е меѓу народите што ги опфаќаат овие ајети. Други ајети велат дека пред Веровесникот (ﷺ) не дошол опоменувач кај неговиот сопствен народ. Раните научници објасниле дека тие зборуваат за неговото племе, Курејш, или за луѓето од меѓувремето меѓу Исус и него. Одговорите подолу кажуваат повеќе.
“Ние те пративме со Вистината, радосни вести да носиш и да опоменуваш; а нема народ на кого не му дошол тој што опоменува.”
“Ние на секој народ Пратеник му испративме: „Само Аллах обожувајте Го, а тргнете се од тагутот!“ И меѓу нив имаше од тие коишто Аллах ги упатил, а и од тие што заслужиле да останат во заблуда. Затоа патувајте по светот за да видите како завршија тие што Пратениците за лага ги обвинуваа.”
“А тие што не веруваат велат: „Зошто Господарот негов не му испрати чудо?“ Твое е да опоменуваш, а секој народ го имал тој што на Вистинскиот пат го упатувал.”
“Секој народ имал Пратеник. И кога Пратеникот нивен ќе дојде меѓу нив, ним праведно ќе им биде пресудено, нема да им биде нанесено насилство.”
Го објаснува ајетот: ниеден народ од синовите на Адем не поминал без Аллах да му испрати опоменувачи и да му го отстрани секое оправдување. Покрај него ги става 13:7, „секој народ го имал тој што на Вистинскиот пат го упатувал“, и 16:36, „Ние на секој народ Пратеник му испративме“. Вели дека има многу ајети за ова.
Го објаснува ајетот: Аллах испратил пратеник на секоја генерација и на секоја група луѓе. Сите тие повикувале кон обожување на Аллах и забранувале обожување на што и да е друго покрај Него. Обожувањето на други најпрво се појавило меѓу синовите на Адем кај народот на Нух. Оттогаш Аллах постојано праќал пратеници со овој повик. Нух бил првиот пратеник што Аллах го испратил на жителите на земјата, а Аллах ги запечатил пратениците со Мухамед (ﷺ). Неговиот повик стигнал до луѓето и џиновите, на исток и на запад. Заедно со него го наведува 21:25.
“за да го опоменуваш народот чиишто предци не биле опоменувани, па е рамнодушен!”
Го наведува Катаде: народот на кој се мисли е Курејш, неписмен народ до кој не дошол опоменувач пред Мухамед (ﷺ). Ги наведува и Ибн Аббас и Мукатил: тоа се луѓето од меѓувремето (фетра) меѓу Иса и Мухамед. Трет поглед: Аллаховиот доказ стоел против нив преку опомената на претходните пратеници, иако тие не виделе пратеник.
Една порака, на јазикот на секој народ
Секој пратеник поучувал на јазикот на својот народ, за да им ја направи пораката јасна. Опоменувач испратен кај некој народ во Индија би зборувал на неговиот јазик, а не на арапски. Самата порака не се менувала. На секој пратеник му било кажано дека нема бог освен Аллах (﷾), затоа обожувајте Го. Ибн Кесир објаснува дека сите тие повикувале кон обожување само на Бог. Додава дека Бог продолжил да испраќа пратеници со овој повик од времето кога започнало обожувањето на други, кај народот на Нух. Бог ги запечатил со Мухамед (ﷺ). Веровесникот (ﷺ) рекол дека веровесниците се браќа од еден татко и различни мајки, и нивната вера е една.
“Ние не сме пратиле ниту еден Пратеник кој не зборувал на јазикот на народот свој, за да му објасни. А Аллах заблудува кого Тој сака и го упатува на Вистинскиот пат тој кого Тој сака; Тој е Силен и Мудар.”
“Пред тебе ниту еден Пратеник не испративме, а да не му објавевме: „Нема бог освен Мене, затоа Мене обожувајте Ме!“”
Го објаснува ајетот: Аллах испратил пратеник на секоја генерација и на секоја група луѓе. Сите тие повикувале кон обожување на Аллах и забранувале обожување на што и да е друго покрај Него. Обожувањето на други најпрво се појавило меѓу синовите на Адем кај народот на Нух. Оттогаш Аллах постојано праќал пратеници со овој повик. Нух бил првиот пратеник што Аллах го испратил на жителите на земјата, а Аллах ги запечатил пратениците со Мухамед (ﷺ). Неговиот повик стигнал до луѓето и џиновите, на исток и на запад. Заедно со него го наведува 21:25.
Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека тој е најблизок од сите луѓе до Исус, синот на Марија, на овој и на оној свет; веровесниците се браќа со еден татко и различни мајки, и нивната вера е една.
Именувани и неименувани
Куранот именува околу дваесет и пет веровесници. Јасно вели дека списокот не е целосен: Бог му ги кажал на Веровесникот (ﷺ) приказните за некои пратеници, а за други не. Не именува ниеден опоменувач испратен во Индија. Значи не тврди ништо за тоа кои биле опоменувачите на Индија или кога дошле. Именувањето на некој од нив, вклучувајќи ги Кришна, Рама или Буда, би било само претпоставка. Она што Куранот навистина го вели е што учел секој од нив: обожувајте Го само Бог. Страницата за тоа кои веровесници се именувани во Куранот ги наведува оние што ги именува.
“И пред тебе Пратеници испраќавме, за некои од нив ти кажувавме, а за некои не ти кажувавме. И ниеден Пратеник не можеше да направи никакво чудо без Аллахова волја. А кога Аллаховата закана ќе се исполни, ќе биде пресудено според правдата и тогаш лажливците ќе бидат губитници.”
“и пративме Пратеници за кои претходно ти кажувавме и Пратеници за кои не ти кажавме. А Аллах, сигурно, разговараше со Муса.”
“Пред тебе ниту еден Пратеник не испративме, а да не му објавевме: „Нема бог освен Мене, затоа Мене обожувајте Ме!“”
Куранот како судија на претходните списи
Куранот се нарекува себеси чувар (мухејмин) над списите што дошле пред него. Ибн Кесир го објаснува зборот како повереник, сведок и судија над секоја претходна книга. Го пренесува раниот научник Ибн Џурејџ: сè што во тие книги се согласува со Куранот е вистинито, а сè што се разликува од него е лажно. Истиот ајет вели дека Бог му дал на секој народ свој закон и свој пат. Законите се разликувале; пораката за Бог не. Муслиманите токму на овој начин ги читаат Тората во Библијата и евангелијата во Новиот завет. Куранот ги именува Тевратот (списот даден на Мојсеј) и Инџилот (Евангелието што го проповедал Исус) како објавени. Страницата за тоа како муслиман треба да ја чита Библијата објаснува како. Еден хинду може да праша кој го направил Куранот судија. Проверката вреди онолку колку што вреди тврдењето на Куранот дека доаѓа од Бог. Затоа Куранот бара најпрво самиот да биде проверен. Ги предизвикува сите што се сомневаат да донесат едно поглавје слично на него, или да донесат книга од Бог што подобро упатува.
“А тебе ти објавуваме Книга, со Вистината, да ги потврди книгите пред неа објавени и над нив да бдее. И ти суди им според тоа што го објавува Аллах и не следи ги желбите нивни, и не отстапувај од Вистината која ти доаѓа; на сите вас закон и правец ви пропишавме! А да сакаше Аллах, ќе ве направеше следбеници на една вера, но, Тој сака да ве искуша во тоа што ви го пропишува, затоа натпреварувајте се кој повеќе добрини ќе прави; кај Аллах сите ќе се вратите, па Тој ќе ве извести за тоа за што не се согласувавте.”
Го објаснува мухејмин („над нив да бдее“) според раните авторитети. Во едно предание од Ибн Аббас, Куранот е доверлив над секоја книга пред него. Во друго е сведок над нив, а во трето судија над нив. Го наведува Ибн Џурејџ: сè што во претходните книги се согласува со Куранот е вистина, а сè што се разликува од него е лажно. Ибн Кесир вели дека зборот ги вклучува сите овие значења. Додава дека Аллах го направил Куранот, последната од книгите, чувар, сведок и судија над сите нив. Аллах презел Сам да го чува (15:9).
“А ако се сомневате во тоа што Сме му го објавиле на Својот роб, тогаш, донесете вие едно поглавје слично на тоа; повикајте ги и божествата ваши, ако вистината ја зборувате.”
“Кажи: „Па донесете вие книга од Аллах која подобро упатува на Вистинскиот пат отколку овие две, па неа да ја следам, ако вистината ја говорите!“”
Проверката применета на списите на Индија
Куранот не именува ниеден спис на Индија, па не тврди дека некој од нив е објавен. Но неговата проверка може да се примени на која било книга. Сè што во списите на Индија се согласува со единствената порака е вистинито и може да е одек на она што некогаш го поучувал некој пратеник. Сè што е спротивно на неа не дошло од пратеник. Кена Упанишада е дел од шрути, највисокото ниво на хинду списите. За Едниот, кого окото не може да го види, вели: „знај дека само тоа е Брахман (Врховното Суштество), а не ова што луѓето го обожуваат тука.“ Тоа е блиску до единствената порака: она што луѓето го обожуваат тука не е Едниот. Во Гита Кришна зборува како Господ и вели дека се раѓа век по век. Вели дека е нероден, а сепак се раѓа преку својата моќ на заблуда (маја), моќ што создава привид. Теланг, хинду судијата што ја превел Гита во деветнаесеттиот век, објаснува дека Господ се раѓа во тело создадено од материја. Моќта се нарекува заблудувачка, додава Теланг, затоа што тој сè уште е навистина нероден. Но вистинско или само привидно, раѓањето е сопствено учење на Гита. Кришна вели дека поминал низ многу раѓања, како и Арџуна. Куранот вели дека Бог не родил и не е роден, и никој не Му е рамен. Значи според проверката, учење дека Господ се раѓа не дошло од пратеник на Едниот Бог.
“Она што говорот не го осветлува, а што го осветлува говорот: знај дека само тоа е Брахман (Врховното Суштество), а не ова што луѓето го обожуваат тука. Она што не може да се помисли со умот, а преку што, велат, умот може да мисли: знај дека само тоа е Брахман, а не ова што луѓето го обожуваат тука. Она што не се гледа со окото, а преку што окото може да гледа: знај дека само тоа е Брахман, а не ова што луѓето го обожуваат тука. Она што не може да се слушне со увото, а преку што увото може да слуша: знај дека само тоа е Брахман, а не ова што луѓето го обожуваат тука. Она што никој не го дише со здивот, а преку што здивот се вдишува: знај дека само тоа е Брахман, а не ова што луѓето го обожуваат тука.”
“Секогаш кога, о потомку на Бхарата! побожноста слабее, а безбожноста е во подем, јас се создавам себеси. Се раѓам век по век, за заштита на добрите, за уништување на злосторниците и за воспоставување на побожноста.”
“Иако сум нероден и неисцрпен во (мојата) суштина, иако сум господар на сите суштества, сепак ја преземам контролата над својата природа и се раѓам со помош на својата моќ на заблуда.”
“Природата е она што придонесува за обликувањето на материјалниот облик во кој тој се раѓа; ‘моќта’ вклучува знаење, семоќ итн. Таа е заблудувачка затоа што тој сè уште е навистина ‘нероден’.”
“Поминав низ многу раѓања, о Арџуна! а и ти. Јас ги знам сите, но ти, о ужасу на (твоите) непријатели! не ги знаеш.”
“Кажи: „Тој е Аллах, Еден е! Аллах е прибежиште секому! Не родил и не е роден, и никој не Му е рамен!“”
Кена Упанишада: „не ова што луѓето го обожуваат тука“Она што луѓето го обожуваат тука не е Единиот. Ова можеби е одек на она што некогаш го поучувал некој пратеник.
Гита: Господ, иако нероден, се раѓа век по векБог не родил и не е роден. Ова не дошло од пратеник.
Хинду гледиштето: вечно учење, обновено од Господ
Хиндусите одговараат на ова прашање со свои поими. Свами Вивекананда, хинду монах, го изложил хинду гледиштето на Светскиот парламент на религиите во Чикаго во 1893. Хиндусите ја примиле својата вера преку објава, Ведите (најстарите хинду списи), рекол тој. Но под Ведите, рекол, не се мислат книги. Тоа се духовни закони што биле вистинити пред некој да ги открие, како законот на гравитацијата. Ришите (видовитите) што ги откриле се почитуваат како усовршени суштества. Бхагавад Гита, дел од епот Махабхарата, раскажува како едно такво учење се пренесува, се губи и се обновува. Кришна вели дека го поучил вечното учење на сонцето, кое го поучило Ману. Тоа се спуштило чекор по чекор до кралските мудреци, и било изгубено за светот со долгото минување на времето. Сега тој повторно му го објавува на Арџуна. Секогаш кога побожноста слабее, вели, тој се раѓа, век по век. Многу хиндуси својата вера ја нарекуваат Санатана дарма, вечната религија, и велат дека нема основач ни почеток.
“Хиндусите ја примиле својата религија преку своето откровение, Ведите. Тие сметаат дека Ведите се без почеток и без крај. На оваа публика можеби ќе ѝ звучи смешно како една книга може да биде без почеток или крај. Но под Ведите не се мисли на книги. Тие значат натрупаната ризница на духовниот закон откриен од различни луѓе во различни времиња. Исто како што законот на гравитацијата постоел пред да биде откриен и би постоел кога целото човештво би го заборавило, така е и со законите што управуваат со духовниот свет. Моралниот, етичкиот и духовниот однос меѓу душата и душите и меѓу поединечните духови и Отецот на сите духови постоеле пред да бидат откриени и би останале дури и ако ги заборавиме. Откривачите на овие закони се нарекуваат риши, и ние ги почитуваме како совршени суштества, и ми е драго да ѝ кажам на оваа публика дека некои од најдобрите меѓу нив биле жени.”
“Оваа вечна (форма на) посветеност му ја објавив на сонцето, сонцето ѝ ја објави на Ману, а Ману му ја пренесе на Икшваку. Доаѓајќи така чекор по чекор, станала позната на кралските мудреци. Но, о ужасу на (твоите) непријатели! таа посветеност била изгубена за светот со долго (минување на) времето. Истата првобитна посветеност ти ја објавив тебе денес, гледајќи дека си мој поклоник и пријател, зашто тоа е највисоката тајна.”
“Секогаш кога, о потомку на Бхарата! побожноста слабее, а безбожноста е во подем, јас се создавам себеси. Се раѓам век по век, за заштита на добрите, за уништување на злосторниците и за воспоставување на побожноста.”
Вечната религија
Санатана дарма значи вечната дарма: закон, должност или религија што важи засекогаш. Зборовите се стари. Законите на Ману, стара хинду правна книга од смрити (запамтеното предание), ги користат. Едно правило за вистинит и љубезен говор завршува: „тоа е вечниот закон“ (еша дармах санатанах). И Куранот зборува за една вера, целосен начин на живот (дин), што не се менува. Бог им ја пропишал на верниците истата вера што им ја наредил на Нух, Ибрахим, Муса и Иса. Ибрахим не бил ниту Евреин ниту христијанин, туку оној што Му се предал на Бог (муслиман, на арапски) и не Му здружувал други богови. Таа вера е обрасецот според кој Бог го создал човештвото, и секоја душа посведочила дека Бог е нејзин Господар. Веровесникот (ﷺ) рекол дека секое дете се раѓа според овој обрасец (фитра). Една религија е вечна само ако е иста за секој народ во секое време. Тоа е тврдењето на Куранот за верата на веровесниците.
“Нека го кажува она што е вистинито, нека го кажува она што е пријатно, нека не изговара непријатна вистина и нека не изговара пријатна лага; тоа е вечниот закон.”
“Тој ви го пропишува во верата истото тоа што му го наредил и на Нух и тоа што ти го објавуваме тебе, и тоа што му го наредивме на Ибрахим и на Муса и на Иса: „Вистинската вера исповедајте ја и во тоа не се раздвојувајте!“ Тешко им е на многубошците да се одѕвијат на твојот повик. Аллах за Својата вера одбира кого Тој сака и го упатува во неа тој што искрено ќе Му се обрати.”
“Ибрахим не беше ниту евреин ниту христијанин, туку беше вистински верник, муслиман. Тој не беше идолопоклоник!”
“Ти насочи го лицето свое кон верата, искрено; кон верата Аллахова чиста, со која луѓето ги создаде. Нема измена на Аллаховата вера, тоа е вистинската вера, но повеќето луѓе тоа не го знаат.”
“И кога Господарот твој од ‘рбетите на Адемовите синови го изведе потомството нивно и побара од нив да посведочат против себе: „Зарем Јас не сум Господарот ваш?“ – тие одговараа: „Си, ние сведочиме!“ – и поради тоа на Судниот Ден да не кажете: „Ние за ова ништо не знаевме!“ Или да не кажете: „Нашите предци пред нас, други на Аллах Му здружуваа, а ние сме поколение по нив. Зарем ќе нè казниш за тоа што лажливците го правеа?“”
Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека секое дете се раѓа на фитра (природната склоност што Бог им ја дал на луѓето), а неговите родители го прават Евреин, христијанин или маг, исто како што животното се раѓа цело. Потоа Ебу Хурејре го проучил Куранот 30:30.
Изгубена, и дадена повторно последен пат
Гита вели дека едно вечно учење било изгубено за светот со долгото минување на времето и морало повторно да се објави. Тоа губење е многу постаро од исламот. Исламскиот приказ ја раскажува истата приказна за секој народ. Ибн Кесир објаснува дека Бог продолжил да испраќа пратеници од времето кога започнало обожувањето на други. Разликата е во начинот на кој учењето се враќа. Во Гита Господ се раѓа; во Куранот Бог испраќа човек со Својата порака. Секој претходен пратеник бил испратен кај својот народ, а Веровесникот (ﷺ) рекол дека тој е испратен до целото човештво. Куранот му вели да каже: „О, луѓе, јас сум ви на сите вас Аллахов (﷾) Пратеник“. Го нарекува Печат на веровесниците, последниот од нив, и вели дека Бог ќе ја чува пораката што ја објавил. Значи Бог испратил опоменувач кај народите на Индија, како кај секој народ, а последниот пратеник бил испратен и до Индија. Страниците за тоа дали исламот е само за Арапите и дали Мухамед (ﷺ) бил Божји пратеник одат подалеку.
“Оваа вечна (форма на) посветеност му ја објавив на сонцето, сонцето ѝ ја објави на Ману, а Ману му ја пренесе на Икшваку. Доаѓајќи така чекор по чекор, станала позната на кралските мудреци. Но, о ужасу на (твоите) непријатели! таа посветеност била изгубена за светот со долго (минување на) времето. Истата првобитна посветеност ти ја објавив тебе денес, гледајќи дека си мој поклоник и пријател, зашто тоа е највисоката тајна.”
Го објаснува ајетот: Аллах испратил пратеник на секоја генерација и на секоја група луѓе. Сите тие повикувале кон обожување на Аллах и забранувале обожување на што и да е друго покрај Него. Обожувањето на други најпрво се појавило меѓу синовите на Адем кај народот на Нух. Оттогаш Аллах постојано праќал пратеници со овој повик. Нух бил првиот пратеник што Аллах го испратил на жителите на земјата, а Аллах ги запечатил пратениците со Мухамед (ﷺ). Неговиот повик стигнал до луѓето и џиновите, на исток и на запад. Заедно со него го наведува 21:25.
Џабир ибн Абдуллах пренесува дека Веровесникот (ﷺ) спомнал пет нешта што му биле дадени, а што не му биле дадени на ниеден веровесник пред него. Последното од нив: секој претходен веровесник бил испратен само до својот народ, а тој бил испратен до целото човештво.
“Кажи: О, луѓе, јас сум ви на сите вас Аллахов Пратеник, Неговата власт е и на небесата и на Земјата; нема друг бог освен Него, Тој дава живот и смрт, и затоа верувајте во Аллах и во Пратеникот Негов, веровесникот, кој не знае да чита и да пишува, кој верува во Аллах и во зборовите Негови; следете го него, за да бидете упатени!”
“Мухамед не е татко никому од вашите луѓе, туку е Аллахов Пратеник и последен веровесник – а Аллах сè добро знае.”
“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”
Одговори на приговорите
Бхагавад Гита 4:7-8 — глава 4, стихови 7-8
“Секогаш кога, о потомку на Бхарата! побожноста слабее, а безбожноста е во подем, јас се создавам себеси. Се раѓам век по век, за заштита на добрите, за уништување на злосторниците и за воспоставување на побожноста.”
Наведено за
Ако секој народ имал опоменувач, тогаш опоменувачот на Индија мора да бил некоја од нејзините големи личности, како Кришна, Рама или Буда. Но Кришна е самиот Господ, роден век по век. Да се нарече пророк значи Бог да се направи обичен гласник, а хиндусите тоа го отфрлаат.
Одговорот
Куранот не именува ниеден опоменувач испратен во Индија. Вели дека Бог ги раскажал приказните за некои пратеници, а за други не, па никој не може да каже кои биле опоменувачите на Индија. Муслиман што ги именува Кришна, Рама или Буда само претпоставува. Гита покажува во истата насока. Кришна не зборува како пратеник што го носи Божјиот збор. Зборува како Господ, роден век по век. Му вели на Арџуна да му принесува жртви, да го почитува и да дојде кај него како кај единствено прибежиште. Куранот вели дека ниеден човек на кого му е дадена Книга и веровесништво не би им рекол на луѓето да го обожуваат него наместо Бог. Значи исламот не го нарекува Кришна веровесник, и овој приговор не го допира.
Каде завршува — Куранот не именува ниеден веровесник на Индија. Кришна од Гита, кој бара да биде обожуван, не е она што Куранот го нарекува пратеник.
Куран 10:47 — сура Јунус, ајет 47
“Секој народ имал Пратеник. И кога Пратеникот нивен ќе дојде меѓу нив, ним праведно ќе им биде пресудено, нема да им биде нанесено насилство.”
Наведено за
Куранот никогаш не ја спомнува Индија. Неговиот свет бил Арабија и нејзините соседи: Египет, Рим, Евреите и христијаните. Кога вели ‘секој народ’, мисли на народите што ги познавал.
Одговорот
Куранот не ја именува Индија, ниту Кина, ниту народите на Америките. Но јасно вели дека не ја раскажал приказната за секој пратеник. Значи неговиот приказ се протега подалеку од народите што ги именува. Неговите зборови не изоставаат никого: до секој народ бил испратен пратеник, и никогаш немало народ без опоменувач. Ибн Кесир објаснува дека ниеден народ од синовите на Адем не поминал без опоменувачи. Народите на Индија се синови на Адем, без разлика дали Индија е именувана или не. А Куранот го испраќа сопствениот Веровесник (ﷺ) до целото човештво, до народите што никогаш не ги именува исто како и до оние што ги именува.
Каде завршува — Тврдењето на Куранот е за секој народ, па ја опфаќа Индија без да ја именува.
Куран 36:6 — сура Ја Син, ајет 6
“за да го опоменуваш народот чиишто предци не биле опоменувани, па е рамнодушен!”
Наведено за
Самиот Куран вели дека Веровесникот (ﷺ) бил испратен кај народ чии татковци не примиле опомена. Пред него кај нив не дошол опоменувач. Значи 35:24 не може да значи дека секој народ имал опоменувач, и Индија можеби немала.
Одговорот
35:24 зборува за минатото во целина: во некое време, опоменувач живеел кај секој народ. Ајетите за Арапите зборуваат за сопствениот народ на Веровесникот (ﷺ). За 32:3 ел-Куртуби, коментатор на Куранот од тринаесеттиот век, го пренесува Катаде, ран научник: народот на кој се мисли е Курејш, племето на Веровесникот (ﷺ). Ги пренесува и Ибн Аббас, асхаб на Веровесникот (ﷺ), и Мукатил, ран коментатор на Куранот. Тие велат дека се мисли на луѓето од меѓувремето меѓу Исус и Мухамед (ﷺ). Ет-Табери бил коментатор на Куранот од деветтиот и десеттиот век. Еден граматичар што го наведува го објаснува 36:6 на истиот начин: нивните татковци живееле во меѓувреме меѓу пратеници. Долго пред тоа меѓувреме Исмаил ја подигнал Куќата во Мека со Ибрахим, а Куранот го нарекува пратеник и веровесник. Ибн Аббас, неговиот ученик Икриме и Катаде исто така се пренесува дека го читале 36:6 поинаку: да ги опоменеш како што биле опоменети нивните татковци. Се пренесува дека Ибн Џурејџ, ран научник од Мека, рекол оти 35:24 ги изоставува Арапите. Дури и според неговото читање, исклучокот се темели на ајети за сопствениот народ на Веровесникот (ﷺ), а тие ајети го испраќаат да ги опоменува. Ниеден ајет не вели нешто слично за Индија.
Каде завршува — Ајетите за Арапите зборуваат за сопствениот народ на Веровесникот (ﷺ), а не за секој народ. Ниеден од нив не вели дека Индија немала опоменувач.
Куран 25:51 — сура Ел-Фуркан, ајет 51
“Да сакаме, во секој град ќе испратевме некого да опоменува;”
Наведено за
Куранот си противречи. Тука вели дека Бог можел да испрати опоменувач во секој град ако сакал, што значи дека не испратил. А сепак 35:24 вели дека секој народ имал опоменувач.
Одговорот
Двата ајета зборуваат за различни работи. 35:24 зборува за секој народ (умет) низ историјата; 25:51 зборува за секој град (карја). Еден опоменувач може да служи на цел народ и на сите негови градови. Ибн Кесир го објаснува ајетот вака. Бог можел да испрати опоменувач во секој град. Наместо тоа, Тој го издвоил Мухамед (ﷺ) да биде испратен до сите луѓе на земјата, како што вели 7:158. Претходните опоменувачи биле испратени секој кај својот народ; последниот бил испратен до сите нив.
Каде завршува — Секој народ имал опоменувач; не на секој град му требал свој. Нема противречност.
Куран 14:4 — сура Ибрахим, ајет 4
“Ние не сме пратиле ниту еден Пратеник кој не зборувал на јазикот на народот свој, за да му објасни. А Аллах заблудува кого Тој сака и го упатува на Вистинскиот пат тој кого Тој сака; Тој е Силен и Мудар.”
Наведено за
Според сопственото правило на Куранот, секој пратеник дошол кај својот народ на неговиот јазик. Индија имала свои опоменувачи на свои јазици. Арапски веровесник со арапска книга бил испратен кај Арапите, а не во Индија.
Одговорот
Претходните пратеници биле испратени секој кај својот народ, на неговиот јазик. Веровесникот (ﷺ) рекол дека со него тоа се променило. Секој веровесник пред него бил испратен само кај својот народ, а тој бил испратен до целото човештво. Куранот му вели да каже: „О, луѓе, јас сум ви на сите вас Аллахов (﷾) Пратеник“. Го нарекува Печат на веровесниците, па по него нема да дојде пратеник кај ниеден народ. Куранот најпрво дошол на јазикот на народот кај кој бил објавен, како што вели 14:4. Од нив тој стигнал до секој народ. Неговото значење стигнува до другите народи на нивните јазици преку превод и поука. Повеќето муслимани денес не се Арапи, а Индија има едно од најголемите муслимански население во светот.
Каде завршува — Секој претходен опоменувач бил испратен кај еден народ. Последниот бил испратен до сите, вклучувајќи ја и Индија.
Куран 5:48 — сура Ел-Маиде, ајет 48
“А тебе ти објавуваме Книга, со Вистината, да ги потврди книгите пред неа објавени и над нив да бдее. И ти суди им според тоа што го објавува Аллах и не следи ги желбите нивни, и не отстапувај од Вистината која ти доаѓа; на сите вас закон и правец ви пропишавме! А да сакаше Аллах, ќе ве направеше следбеници на една вера, но, Тој сака да ве искуша во тоа што ви го пропишува, затоа натпреварувајте се кој повеќе добрини ќе прави; кај Аллах сите ќе се вратите, па Тој ќе ве извести за тоа за што не се согласувавте.”
Наведено за
Куранот вели дека ги потврдува списите што дошле пред него. Ако Бог испратил опоменувач во Индија, Ведите се она што тој го донел, па Куранот треба да ги потврди. Или ришите биле веровесници, и нивните Веди треба да се следат, или не биле. Ако не биле, муслиманите не можат да им ги припишат редовите за еден Бог. И кој го направил Куранот судија на Ведите? Тоа го претпоставува она што треба да го докаже.
Одговорот
Истиот ајет го нарекува Куранот чувар над списите пред него. Ибн Кесир го објаснува ова како нивни повереник, сведок и судија. Според зборовите на Ибн Џурејџ, сè што во тие книги се согласува со него е вистинито, а сè што се разликува од него е лажно. Тоа е проверка, а не двоен аршин. Куранот не именува ниеден спис на Индија, па не вели дека Ведите дошле од пратеник. Куранот ги именува Тевратот и Инџилот како објавени. Сепак муслиманите ги судат Тората во Библијата и евангелијата во Новиот завет според Куранот. Ред што се согласува со единствената порака е вистинит, кој и да го рекол најпрво. Може да е одек на учењето на некој пратеник, или на знаењето за Бог вложено во секој човек. Во секој случај тој укажува кон учењето на Куранот, а не подалеку од него. Ниту хинду списите сите укажуваат во една насока: Кена Упанишада вели дека Едниот е „не ова што луѓето го обожуваат тука“. И хиндуистот мора да одлучи кои редови да ги следи, а Куранот дава правило за одлучување. Тоа правило вреди онолку колку што вреди тврдењето на Куранот дека доаѓа од Бог. Затоа Куранот бара најпрво самиот да биде проверен. Ги предизвикува сите што се сомневаат да донесат едно поглавје слично на него. На оние што го отфрлаат им вели да донесат книга од Бог што подобро упатува, и вели дека Веровесникот (ﷺ) би ја следел. Страниците за предизвикот на Куранот и за тоа дали Мухамед (ﷺ) бил Божји пратеник ги изнесуваат тие докази.
Каде завршува — Согласноста со Куранот покажува дека еден ред е вистинит; не прави цела книга да е објавена. Куранот ја суди секоја претходна книга и бара самиот да биде проверен.
Риг Веда 1.164.46 — мандала 1, химна 164, стих 46
“Го нарекуваат Индра, Митра, Варуна, Агни, а тој е небесниот благородно крилест Гарутман. На она што е Едно, мудреците му даваат многу имиња: го нарекуваат Агни, Јама, Матаришван.”
Наведено за
Постарите химни на Риг Веда фалат многу богови. Идејата за една стварност се појавува подоцна, во химни како оваа и во Упанишадите. Индија се движела од многу богови кон еден. Идејата за изгубено учење за еден Бог ја превртува таа историја.
Одговорот
Куранот не поставува датум за опоменувачите на Индија и не вели дека некоја зачувана химна дошла од нив. Луѓе живееле во Индија долго пред да биде составена најстарата химна, а Индија има многу народи, и секој е во зборовите на Куранот. Ибн Кесир го сместува првото обожување на други кај народот на Нух. Вели дека Бог оттогаш продолжил да испраќа пратеници. Тој приказ не зависи од редоследот по кој биле составени химните на еден народ. Ниту тврдењето е теорија за индиската историја. Тоа е изјава за Божјата правда: ниеден народ не бил оставен без опомена, и никој не се казнува пред да дојде пратеник. А свртувањето кон Едниот во подоцнежните текстови е токму она што Куранот нè наведува да го очекуваме. Луѓето се создадени според обрасец што Го познава.
Каде завршува — Тврдењето е за пратениците, а не за редоследот на химните, па ниедно датирање на Ведите не може да го реши.
Свами Вивекананда, Труд за хиндуизмот, Светскиот парламент на религиите, Чикаго, 19 септември 1893
“Хиндусите ја примиле својата религија преку своето откровение, Ведите. Тие сметаат дека Ведите се без почеток и без крај. На оваа публика можеби ќе ѝ звучи смешно како една книга може да биде без почеток или крај. Но под Ведите не се мисли на книги. Тие значат натрупаната ризница на духовниот закон откриен од различни луѓе во различни времиња. Исто како што законот на гравитацијата постоел пред да биде откриен и би постоел кога целото човештво би го заборавило, така е и со законите што управуваат со духовниот свет. Моралниот, етичкиот и духовниот однос меѓу душата и душите и меѓу поединечните духови и Отецот на сите духови постоеле пред да бидат откриени и би останале дури и ако ги заборавиме. Откривачите на овие закони се нарекуваат риши, и ние ги почитуваме како совршени суштества, и ми е драго да ѝ кажам на оваа публика дека некои од најдобрите меѓу нив биле жени.”
Наведено за
Хинду дармата е санатана, вечна: нејзините вистини немаат почеток и таа нема основач. Исламот го основал Мухамед (ﷺ) во седмиот век. Вечната религија е на самите хиндуси.
Одговорот
Куранот не го претставува исламот како нова вера. Вели дека Бог ја пропишал истата вера што им ја наредил на Нух, Ибрахим, Муса и Иса. Ибрахим, вели тој, Му се предал на Бог и не Му здружувал други богови. Веровесникот (ﷺ) бил последниот од веровесниците, а не првиот. Она што ја прави една религија вечна не е старината на нејзините книги. Тоа е порака што е иста во секое време и за секој народ. Вивекананда ги нарекол духовните закони вечни затоа што биле вистинити пред некој да ги открие. Првата од тие вистини е дека Бог е еден и само Тој треба да се обожува. Куранот вели дека таа била поучувана на секој народ и вложена во секоја душа. И Гита своето учење го нарекува прастаро, а сепак вели дека било изгубено за светот и морало повторно да се објави. Учење старо колку човештвото сепак може да има потреба од обнова.
Каде завршува — Исламот тврди дека е најстарата порака, обновена последен пат, а не нова вера. Неговата една вера е вечна во смислата што е важна: никогаш не се менува.
Куран 35:24 — сура Фатир, ајет 24
“Ние те пративме со Вистината, радосни вести да носиш и да опоменуваш; а нема народ на кого не му дошол тој што опоменува.”
Наведено за
Муслиманите велат дека Индија некогаш имала опоменувач, чие учење подоцна било изгубено или измешано со обожувањето на други богови. Тоа ги третира хиндусите како луѓе што заборавиле она што муслиманите го паметат. Тоа е надмено. А муслиманите го велат тоа дури сега, за да ги придобијат хиндусите.
Одговорот
Куранот, објавен далеку од Индија, вели дека никогаш немало народ без опоменувач. Тоа вели дека Бог се грижел за народите на Индија како за секој народ; не вели дека хиндусите се помалку вредни. Ниту тоа е нова идеја смислена за Индија. Ибн Кесир, пишувајќи во четиринаесеттиот век, го објаснува ајетот како да го опфаќа секој народ од синовите на Адем. Исламот ја раскажува истата приказна за сопствениот народ на Веровесникот (ﷺ). На Ибрахим му било дадено местото на Куќата во Мека и му било кажано да не Му здружува ништо на Бог во обожувањето. Тој ги подигнал нејзините темели со Исмаил, кого Куранот го нарекува пратеник и веровесник. Сепак во времето на Веровесникот (ﷺ) околу неа стоеле 360 идоли, а Куранот неговиот народ го нарекува народ „чиишто предци не биле опоменувани“. И Гита ја раскажува истата приказна за сопственото учење. Го нарекува вечно учење, пренесено од сонцето на Ману и понатаму на кралските мудреци. Потоа тоа било изгубено за светот со долгото минување на времето и повторно објавено. Да се рече дека учење од Бог може да биде дадено, изгубено и повторно дадено не е навреда за Индија. Самата Гита го вели тоа.
Каде завршува — Куранот ја почестува Индија со опоменувач, како што го почестува секој народ, и ја раскажува истата приказна за сопствениот народ на Веровесникот (ﷺ). Самата Гита вели дека едно вечно учење некогаш било изгубено и повторно дадено.
Бхагавад Гита 4:1-3 — глава 4, стихови 1-3
“Оваа вечна (форма на) посветеност му ја објавив на сонцето, сонцето ѝ ја објави на Ману, а Ману му ја пренесе на Икшваку. Доаѓајќи така чекор по чекор, станала позната на кралските мудреци. Но, о ужасу на (твоите) непријатели! таа посветеност била изгубена за светот со долго (минување на) времето. Истата првобитна посветеност ти ја објавив тебе денес, гледајќи дека си мој поклоник и пријател, зашто тоа е највисоката тајна.”
Наведено за
Муслиманите зборуваат за учење што Индија го изгубила. Но токму муслиманските владетели ги рушеле храмовите на Индија. Што и да оставиле опоменувачите на Индија, муслиманските освојувачи направиле повеќе од секој друг за да го уништат.
Одговорот
Некои муслимански владетели навистина рушеле храмови, и оваа страница тоа не го брани. Но губењето за кое зборува оваа страница е многу постаро од исламот. Гита, составена со векови пред исламот, вели дека нејзината посветеност „била изгубена за светот со долго (минување на) времето“. Кришна потоа повторно му ја објавува на Арџуна. Ниту списите на Индија пропаднале под муслиманската власт: Ведите, Упанишадите и Гита се читаат и денес. Акбар, могулскиот цар од шеснаесеттиот век, дури наредил Махабхарата и Рамајана да се преведат на персиски. Тврдењето на Куранот е за она што Бог го направил: Тој испратил опоменувач кај секој народ. Тоа не стои и не паѓа со она што го направил некој владетел. Страницата за тоа дали исламот бил ширен со меч ја разгледува историјата, вклучувајќи ја и Индија.
Каде завршува — Делата на владетелите се судат според Куранот, а не Куранот според делата на владетелите. Самата Гита вели дека нејзиното учење било изгубено долго пред да дојде исламот.
Куран 7:172-173 — сура Ел-Араф, ајети 172-173
“И кога Господарот твој од ‘рбетите на Адемовите синови го изведе потомството нивно и побара од нив да посведочат против себе: „Зарем Јас не сум Господарот ваш?“ – тие одговараа: „Си, ние сведочиме!“ – и поради тоа на Судниот Ден да не кажете: „Ние за ова ништо не знаевме!“ Или да не кажете: „Нашите предци пред нас, други на Аллах Му здружуваа, а ние сме поколение по нив. Зарем ќе нè казниш за тоа што лажливците го правеа?“”
Наведено за
Исламот вели дека секоја душа склучила завет со Бог пред раѓањето, а никој не се сеќава на тоа. Тоа не е подобро од карма од претходен живот на која никој не се сеќава, а муслиманите неа ја отфрлаат.
Одговорот
Ајетот ја дава целта на заветот. Бил земен за да не може никој на Судниот ден да каже: „Ние за ова ништо не знаевме!“ Ниту некој би можел да ги обвини своите татковци за лажните богови што ги следел. Никој не се казнува само поради него. Бог, вели Куранот, не казнува никого додека не испрати пратеник, и ниеден грешник туѓиот товар не го носи. Она што останува од заветот во секој човек не е сеќавање на настан, туку знаење за Бог. Тоа е природниот обрасец според кој, рекол Веровесникот (ﷺ), се раѓа секое дете. Затоа луѓето во секоја земја, вклучувајќи ја и Индија, посегнувале кон еден Бог. Во исламот никој не е обвинет за ништо направено пред неговото раѓање.
Каде завршува — Заветот е знаењето за Бог вложено во секоја душа, а не заборавено злосторство. Никој не се казнува пред да дојде пратеник.
Гледишта
Вечното учење и слегувањата на Господ
Ведите се без почеток и без крај. Тие не се книги, туку духовни закони што биле вистинити пред некој да ги открие, како законот на гравитацијата. Ришите што ги откриле се почитуваат како усовршени суштества. Учењето се пренесува од учител на учител. Кога ќе се изгуби за светот и побожноста ослабне, самиот Господ се раѓа за да го обнови, век по век. Ова е Санатана дарма, вечната религија, без основач и без почеток, и на неа не ѝ треба пратеник однадвор.
Вивекананда во 1893 му рекол на Светскиот парламент на религиите дека хиндусите сметаат оти Ведите немаат почеток ни крај. Рекол дека Ведите не се книги. Тие се ризница на духовни закони, откриени од различни луѓе во различни времиња.
Побивање
Да прифатиме дека првите вистини се постари од секоја книга. Исламот вели дека Бог ги испратил до пратеник кај секој народ (21:25, 35:24), и го вложил знаењето за Него во секоја душа (30:30). Значи еден ред е вистинит кога се согласува со таа единствена порака, а не затоа што е стар. Според таа проверка, Господ што се раѓа не дошол од пратеник (112:3).
Рекол дека откривачите на овие закони се нарекуваат риши, и дека хиндусите ги почитуваат како усовршени суштества.
Побивање
Исламот ги почитува Божјите пратеници над сите други луѓе. Но Куранот не именува ниеден пратеник испратен во Индија, па не вели дали некој риши бил пратеник. Исламот го суди секој учител според она што го учел: дека само Бог треба да се обожува (21:25).
Во Гита Кришна вели дека вечното учење се спуштило чекор по чекор и било изгубено за светот со долгото минување на времето. Тој повторно му го објавил на Арџуна.
Побивање
Да прифатиме дека самата Гита вели оти нејзиното учење некогаш било изгубено. Исламот ја раскажува истата приказна за секој народ. Разликата е во тоа како се враќа. Во Гита Господ се раѓа. Во Куранот Бог не родил и не е роден. Тој испраќа човек со Својата порака.
Кришна вели дека иако е нероден, тој се раѓа преку својата моќ на заблуда (маја) секогаш кога побожноста ослабува, век по век. Теланг објаснува дека тој сè уште е навистина нероден.
Побивање
Да ја прифатиме забелешката на Теланг дека Господ сè уште е навистина нероден. Вистинско или привидно, Гита сепак го прикажува како поминува низ многу раѓања, како и Арџуна (4.5). Куранот вели дека Бог не е роден и дека ништо не Му е слично (112:3, 42:11). Раѓање како она на Арџуна е раѓање на суштество, било да е вистинско или само прикажано.
На учење што е вечно, и што самиот Господ го обновува, не му треба пратеник однадвор од Индија.
Побивање
Исламот не вели дека во минатото бил потребен пратеник однадвор. Куранот вели дека опоменувач живеел кај секој народ (35:24), а тоа ги опфаќа народите на Индија. Самата Гита вели дека учењето било изгубено. Во Куранот Бог го обновува испраќајќи човек, никогаш раѓајќи се (112:3). Последниот пратеник, Мухамед (ﷺ), бил испратен до целото човештво (7:158).
Исламското гледиште
Бог испратил опоменувач кај секој народ, меѓу нив и кај народите на Индија. Секој зборувал на јазикот на својот народ, и сите имале една порака: обожувајте Го само Бог. Куранот не именува ниеден од опоменувачите на Индија, па исламот не именува никого. Сè што во списите на Индија се согласува со таа порака е вистинито. Сè што е спротивно на неа не дошло од пратеник. Куранот е судијата. Сите веровесници имале една вера, обрасецот според кој Бог го создал човештвото. Бог ја враќа испраќајќи пратеници, никогаш раѓајќи се. Последниот од нив, Мухамед (ﷺ), бил испратен до секој народ.
Куранот вели дека никогаш немало народ без опоменувач. Бог испратил пратеник кај секој народ.
Ибн Кесир објаснува дека ниеден народ од синовите на Адем не поминал без опоменувачи од Бог. Значи никој не останал со оправдување.
Секој пратеник поучувал на јазикот на својот народ. И на секој му било кажано: нема бог освен Аллах (﷾), затоа обожувајте Го.
Куранот вели дека не ја раскажал приказната за секој пратеник, и не именува ниеден испратен во Индија.
Куранот е судија на претходните списи. Она што се согласува со него е вистинито, а она што се разликува од него е лажно.
Во Гита Кришна вели дека се раѓа век по век. Куранот вели дека Бог не родил и не е роден.
Куранот вели дека ниеден човек на кого му е дадена Книга и веровесништво не би им рекол на луѓето да го обожуваат него наместо Бог. Во Гита Кришна бара од Арџуна да му принесува жртви и да го почитува.
Куранот вели дека истата вера им била дадена на Нух, Ибрахим, Муса и Иса. А Веровесникот (ﷺ) рекол дека верата на веровесниците е една.
Таа вера е природниот обрасец според кој Бог го создал човештвото, и секое дете се раѓа според него.
Секој претходен веровесник бил испратен кај својот народ. Последниот, Мухамед (ﷺ), бил испратен до целото човештво, и тој е Печатот на веровесниците, последниот од нив.