اگر آمرزش به صلیب نیاز داشت، چرا خدا این همه صبر کرد تا عیسی را بفرستد؟

“[آن دو] گفتند: «پروردگارا، ما [با سرپیچی از دستور تو] به خویشتن ستم کردیم و اگر ما را نیامرزی و بر ما رحم نکنی، قطعاً از زیانکاران خواهیم بود».”

“آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فراگرفت [و درخواستِ بخشایش نمود] و الله توبۀ او را پذیرفت؛ زیرا الله، توبه‌پذیرِ مهربان است.”

“سپس پروردگارش او را برگزید و توبه‌اش را پذیرفت و هدایتش کرد.”

“به راستی، ما تو را به‌حق بشارت‌بخش و بیم‌‌دهنده فرستادیم و [در نسل‌های گذشته نیز] هیچ امتی نبود، مگر آنکه میانشان بیم‌دهنده‌ای گذشته است.”

“یقیناً ما در هر امتی، پیامبری را [با این پیام] برانگیختیم که: «الله یکتا را عبادت کنید و از طاغوت [= معبودان غیر الله] دوری کنید». الله برخی از آنان را هدایت کرده است و برخی از آنان نیز سزاوار گمراهی شدند. پس در زمین بگردید و بنگرید که سرانجامِ تکذیب‌کنندگان [آیات الهی] چگونه بوده است.”

“لیکن چون زمان به کمال رسید، خدا پسر خود را فرستاد که از زن زاییده شد و زیر شریعت متولد،”

“که خدا او را از قبل معین کرد تا کفاره باشد به واسطهٔ ایمان به وسیلهٔ خون او، تا آنکه عدالت خود را ظاهر سازد، به سبب فرو گذاشتن خطایای سابق در حین تحمل خدا؛”

“و نه این فقط، بلکه ما نیز که نوبر روح را یافته‌ایم، در خود آه می‌کشیم در انتظار پسرخواندگی یعنی خلاصی جسم خود.”

“و اگر مرد شریر از همهٔ گناهانی که کرده باشد بازگشت نماید و همهٔ فرایض مرا نگاه داشته، انصاف و عدالت را بجا آورد، او البته زنده مانده، نخواهد مرد. تمامی تقصیرهایی که کرده باشد به ضد او به یاد آورده نخواهد شد، بلکه در عدالتی که کرده باشد زنده خواهد ماند.”

“پس چون خدا اعمال ایشان را دید که از راه زشت خود بازگشت نمودند، آنگاه خدا از بلایی که گفته بود که به ایشان برساند پشیمان گردید و آن را به عمل نیاورد.”

“اما آن باجگیر دور ایستاده، نخواست چشمان خود را به سوی آسمان بلند کند بلکه به سینهٔ خود زده، گفت: خدایا بر من گناهکار ترحم فرما. به شما می‌گویم که این شخص عادل کرده شده به خانهٔ خود رفت به خلاف آن دیگر؛ زیرا هر که خود را برافرازد، پست گردد و هر کس خویشتن را فروتن سازد، سرافرازی یابد.”

“و چون ابرام نود و نه ساله بود، خداوند بر ابرام ظاهر شده، گفت: من هستم خدای قادر مطلق؛ پیش روی من بخرام و کامل شو.”

“زیرا نزد خدا هیچ امری محال نیست.”

“عیسی چون ایمان ایشان را دید، مفلوج را گفت: ای پسر، گناهان تو آمرزیده شد.”

“و آن گروه چون این را دیدند، متعجب شده، خدایی را که این نوع قدرت به مردم عطا فرموده بود، تمجید نمودند.”

“و مکان‌های بلند توفت را که در وادی پسر هنوم است بنا نمودند تا پسران و دختران خود را در آتش بسوزانند، که من آن را امر نفرموده بودم و به خاطرم خطور نکرده بود.”

“زیرا که رحمت را پسند کردم و نه قربانی را، و معرفت خدا را بیشتر از قربانی‌های سوختنی.”

“گفت: دست خود را بر پسر دراز مکن، و بدو هیچ مکن، زیرا که الان دانستم که تو از خدا می‌ترسی، چونکه پسر یگانهٔ خود را از من دریغ نداشتی.”