آیا اشعیا 53 دربارهٔ مرگ عیسی برای گناهان ماست؟

“و حال آنکه به سبب تقصیرهای ما مجروح، و به سبب گناهان ما کوفته گردید. و تأدیب سلامتی ما بر وی آمد، و از زخم‌های او ما شفا یافتیم.”

“آنگاه فیلپس زبان خود را گشود و از آن نوشته شروع کرده، وی را به عیسی بشارت داد.”

“اما تو، ای اسرائیل، بندهٔ من، ای یعقوب که تو را برگزیده‌ام، ای نسل ابراهیم، دوست من؛”

“اما اکنون بشنو، ای یعقوب، بندهٔ من، و ای اسرائیل که تو را برگزیده‌ام؛”

“و او به من گفت: ‘تو بندهٔ من هستی، ای اسرائیل، که در تو جلال خواهم یافت.’”

“همچنین او امت‌های بسیار را به شگفتی خواهد افکند، پادشاهان به سبب او دهان خود را خواهند بست؛ زیرا آنچه به ایشان گفته نشده بود خواهند دید، و آنچه نشنیده بودند درک خواهند کرد.”

“اما او به سبب تقصیرهای ما مجروح شد، به سبب گناهان ما کوفته گردید: تأدیب سلامتی ما بر او بود، و با زخم‌های او ما شفا یافتیم.”

اوریگن، دانشمندی مسیحی، ثبت می‌کند که هنگامی که در مناظره با یهودیان دانشمند اشعیا 53 را نقل کرد، طرف یهودی‌اش پاسخ داد که این پیشگویی از همهٔ قوم یهود همچون یک شخص سخن می‌گوید، که در میان امت‌ها پراکنده شده و رنج می‌کشد.

“اما چون شام شد، بسیاری از دیوانگان را به نزد او آوردند و محض سخنی ارواح را بیرون کرد و همهٔ مریضان را شفا بخشید، تا سخنی که به زبان اشعیای نبی گفته شده بود تمام گردد که او ضعف‌های ما را گرفت و مرض‌های ما را برداشت.”

“پدران به عوض پسران کشته نشوند، و نه پسران به عوض پدران کشته شوند؛ هر کس برای گناه خود کشته شود.”

“هر که گناه کند او خواهد مرد. پسر متحمل گناه پدرش نخواهد بود و پدر متحمل گناه پسرش نخواهد بود. عدالت مرد عادل بر خودش خواهد بود و شرارت مرد شریر بر خودش خواهد بود.”

“و هیچ گناهکاری بارِ گناه دیگری را به دوش نمی‌گیرد و اگر [شخص] گرانباری، [دیگری را] برای حمل بار [گناهان] خویش فرا بخواند، [چیزی از آن بار] برداشته نمی‌شود؛ هر چند که او خویشاوند [نزدیکش] باشد. [ای پیامبر،] جز این نیست که تو فقط به کسانی هشدار می‌دهی که در نهان از [مجازات] پروردگارشان می‌ترسند و نماز برپا می‌دارند. هر ‌کس [از گناهان] پاک شود، یقیناً تنها به سود خویش پاک گشته است و بازگشت [همه] به سوی الله است.”

“و الآن اگر گناه ایشان را می‌آمرزی، و الا مرا از دفترت که نوشته‌ای محو ساز. خداوند به موسی گفت: هر که گناه کرده است، او را از دفتر خود محو سازم.”

“و اگر دو فاخته یا دو جوجهٔ کبوتر را استطاعت نداشته باشد، آنگاه کسی که گناه کرده است، برای قربانی خود ده‌یک ایفهٔ آرد نرم به جهت قربانی گناه بیاورد؛ و روغن بر آن ننهد و کندر بر آن نگذارد، زیرا که قربانی گناه است. پس آن را نزد کاهن بیاورد و کاهن مشتی از آن را به جهت یادگاری آن گرفته، بر مذبح بر هدایای آتشین خداوند بسوزاند؛ آن قربانی گناه است. و کاهن برای وی گناهی را که در یکی از این چیزها کرده است کفاره خواهد کرد و آمرزیده خواهد شد؛ و باقی‌اش مثل هدیهٔ آردی از آن کاهن خواهد بود.”

“لکن رفته، این را دریافت کنید که رحمت می‌خواهم نه قربانی، زیرا نیامده‌ام تا عادلان را بلکه گناهکاران را به توبه دعوت نمایم.”

“زیرا که رحمت را پسند کردم و نه قربانی را، و معرفت خدا را بیشتر از قربانی‌های سوختنی.”

“در ساعت برخاسته، به سوی پدر خود متوجه شد. اما هنوز دور بود که پدرش او را دیده، ترحم نمود و دوان دوان آمده، او را در آغوش خود کشیده، بوسید.”

“اما آن باجگیر دور ایستاده، نخواست چشمان خود را به سوی آسمان بلند کند بلکه به سینهٔ خود زده، گفت: خدایا بر من گناهکار ترحم فرما. به شما می‌گویم که این شخص عادل کرده شده به خانهٔ خود رفت به خلاف آن دیگر؛ زیرا هر که خود را برافرازد، پست گردد و هر کس خویشتن را فروتن سازد، سرافرازی یابد.”

“آنگاه رؤسای کهنه و کاتبان و مشایخ قوم در دیوانخانهٔ رئیس کهنه که قیافا نام داشت جمع شده، شورا نمودند تا عیسی را به حیله گرفتار ساخته، به قتل رسانند.”

“پس پیلاطس به رؤسای کهنه و جمیع قوم گفت که در این شخص هیچ عیبی نمی‌یابم.”

“پیلاطس بدو گفت: راستی چیست؟ و چون این را بگفت، باز به نزد یهودیان بیرون شده، به ایشان گفت: من در این شخص هیچ عیبی نیافتم.”

“چون پیلاطس دید که ثمری ندارد بلکه آشوب زیاده می‌گردد، آب طلبیده، پیش مردم دست خود را شسته، گفت: من بری هستم از خون این شخص عادل. شما ببینید.”

“پس قدری پیش رفته، به روی در افتاد و دعا کرده، گفت: ای پدر من، اگر ممکن باشد این پیاله از من بگذرد؛ لیکن نه به خواهش من، بلکه به ارادهٔ تو.”

“کسی آن را از من نمی‌گیرد، بلکه من خود آن را می‌نهم. قدرت دارم که آن را بنهم و قدرت دارم آن را باز گیرم. این حکم را از پدر خود یافتم.”

“و [همچنان آنان را لعنت کردیم به خاطر این] سخنشان که: «ما مسیح ـ عیسی پسر مریم ‌ـ پیامبر الله را کشتیم»؛ در حالی که نه او را کشتند و نه به دار آویختند؛ بلکه [امر] بر آنان مُشتَبَه شد [و مردی را که شبیه عیسی بود به دار کشیدند] و کسانی که دربارۀ او اختلاف کردند، قطعاً راجع به وی دچار تردیدند و هیچ علمی به آن ندارند، مگر آنکه از گمان پیروی می‌کنند؛ و یقیناً او را نکشته‌اند.”