آیا مسلمانان کعبه و حجرالاسود را می‌پرستند؟

“برادرانم، ما همان‌قدر نمی‌توانیم بدون تصویری ذهنی دربارهٔ چیزی بیندیشیم که نمی‌توانیم بدون نفس کشیدن زنده بمانیم. بنا بر قانون تداعی، تصویر مادی ایدهٔ ذهنی را فرا می‌خواند و برعکس. از همین روست که هندو هنگام عبادت نمادی بیرونی به کار می‌برد. او به شما خواهد گفت که این به او کمک می‌کند تا ذهنش را بر آن هستی‌ای که به درگاهش دعا می‌کند متمرکز نگه دارد. او به همان خوبی که شما می‌دانید، می‌داند که آن تمثال خدا نیست، و همه‌جا حاضر نیست.”

“محمدیان می‌پندارند که هنگامی که نماز می‌گزارند، اگر بکوشند تصویری ذهنی از معبد با کعبه، سنگ سیاه، در آن بسازند و رو به غرب کنند، درست است، اما اگر تصویر را به شکل کلیسا بسازید، بت‌پرستی است. این عیب تمثال‌پرستی است. با این همه، همهٔ این‌ها به نظر مرحله‌هایی ضروری می‌آیند.”

استدلال می‌کند که اصلاح‌گرانی که همهٔ نمادها را رد می‌کنند هرگز کامیاب نمی‌شوند، زیرا بیشتر مردم به چیزی ملموس نیاز دارند، و توده‌ها تنها نمادی را با نماد دیگری عوض می‌کنند. یکی از نمونه‌هایش مسلمان است، که هر تمثال، شکل و آیین دیگران را گناه می‌شمارد اما زیارتگاه خود، کعبه، را نه. ویوکاناندا می‌گوید هر جا نماز بخواند، باید خود را ایستاده در برابر آن تصور کند؛ در حج باید سنگ سیاه را ببوسد؛ و بوسه‌های میلیون‌ها زائر در روز قیامت برای مؤمنان گواهی خواهد داد.

ابورجاء عطاردی به یاد می‌آورد که پیش از اسلام قومش سنگ‌ها را می‌پرستیدند. هرگاه سنگ بهتری می‌یافتند، اولی را دور می‌انداختند و دیگری را برمی‌گرفتند؛ هرگاه سنگی نمی‌یافتند، خاکی را توده می‌کردند، گوسفندی را بر آن می‌دوشیدند و گرد آن طواف می‌کردند. او می‌افزاید که هنگامی که پیامبر (ﷺ) برانگیخته شد، پسربچه‌ای بود که شتران خانواده‌اش را می‌چراند. این‌ها سخنان خود ابورجاء دربارهٔ روزگار پیش از اسلام است، نه سخنی از پیامبر.

عابس بن ربیعه روایت کرده است که عمر نزد سنگ سیاه آمد و آن را بوسید. عمر گفت که می‌داند آن سنگی است که نه زیانی می‌رساند و نه سودی، و اگر ندیده بود که پیامبر (ﷺ) آن را می‌بوسد، آن را نمی‌بوسید.

عبدالله بن سرجس روایت کرده است که دید عمر سنگ را بوسید و، به الله سوگند خورد، که آن را می‌بوسد با آنکه می‌داند سنگی است که نه زیانی می‌رساند و نه سودی، و اگر ندیده بود که رسول الله (ﷺ) آن را می‌بوسد، آن را نمی‌بوسید.

سالم از پدرش، عبدالله بن عمر، روایت کرده است که عمر سنگ سیاه را بوسید و، به الله سوگند خورد، که می‌داند آن سنگی است، و اگر ندیده بود که رسول الله (ﷺ) آن را می‌بوسد، آن را نمی‌بوسید.

سوید بن غفله روایت کرده است که دید عمر سنگ سیاه را بوسید و به آن چسبید، و گفت که دیده بود رسول الله (ﷺ) به آن توجه بسیار نشان می‌داد. روایت بعدی (1271b) همان سخنان را می‌آورد، با نام بردن از پیامبر (ﷺ) به ابوالقاسم، و از چسبیدن یاد نمی‌کند.

ابن حجر دربارهٔ سخنان عمر به سنگ سیاه از طبری نقل می‌کند: عمر این را گفت زیرا مردم تازه پرستش بت‌ها را رها کرده بودند. او می‌ترسید نادانان بپندارند که دست کشیدن بر سنگ همان بزرگداشت برخی سنگ‌هاست که عرب‌ها پیش از اسلام انجام می‌دادند. می‌خواست مردم بدانند که او برای پیروی از پیامبر (ﷺ) بر آن دست می‌کشد، نه از آن رو که سنگ به خودی خود سود یا زیان می‌رساند، چنان‌که بت‌پرستان دربارهٔ بت‌هایشان باور داشتند. این شرح می‌افزاید که سخنان عمر این پندار را، که برخی نادانان دارند، رد می‌کند که سنگ سیاه خاصیتی ویژه از آنِ خود دارد.

ابن عباس روایت کرده است که پیامبر (ﷺ) سوار بر شتر گرد کعبه طواف کرد. هر بار که به گوشهٔ سنگ سیاه می‌رسید، با چیزی که در دست داشت به آن اشاره می‌کرد و الله اکبر (الله بزرگ‌تر است) می‌گفت.

“تا هنگامی که به دوزخ می‌رسند، گوش و چشم و پوستشان به کارهایی که انجام می‌داده‌اند بر ضدّشان گواهی می‌دهند. آنان به پوست خود می‌گویند: «چرا علیه ما گواهی دادید؟» [در جواب] می‌گویند: «الله [همان خالق توانمندی] که همه موجودات را گویا کرده، ما را نیز به سخن درآورده است؛ و اوست که نخستین بار شما را آفرید و [سرانجام، همگی] به پیشگاه او بازگردانده می‌شوید».”

“[ای پیامبر،] به راستی که ما گرداندنِ رویت به [سوی] آسمان را [که در انتظار وحی الهی برای تغییر قبله هستی] می‌بینیم. اکنون تو را به [سوی] قبله‌ای بازمی‌گردانیم که به آن راضی ‌شوی؛ پس روی خود را به سوی مسجدالحرام کن و [شما نیز ای مؤمنان، برای ادای نماز] هر جا بودید، روی خود را به سوی آن بگردانید. کسانی که کتاب [آسمانی] به آنها داده شد، به خوبی می‌دانند که این [تغییر قبله، فرمانی] حق [و] از جانب پروردگارشان است؛ و الله از آنچه می‌کنند غافل نیست.”

“[پروردگارا] تنها تو را عبادت می‌کنیم و تنها از تو یاری [و مدد] می‌جوییم.”

عبادة بن صامت روایت کرده است که پیامبر (ﷺ) فرمود: نمازی که در آن فاتحه خوانده نشود، درست نیست.

براء بن عازب روایت کرده است که پیامبر (ﷺ) پس از رسیدن به مدینه، شانزده یا هفده ماه رو به بیت‌المقدس نماز خواند، تا آنکه قبله به سوی کعبه گردانده شد.

عبدالله بن عمر روایت کرده است که هنگامی که مردم در قبا نماز صبح می‌خواندند، کسی آمد و به آنان گفت که آن شب قرآن بر پیامبر (ﷺ) نازل شده و به او فرمان داده شده که رو به کعبه کند. آنان رو به شام، به سوی اورشلیم، بودند، و برگشتند و رو به کعبه کردند.

“به زودی گروهی از مردمِ کم‌خرد [یهودی] خواهند گفت: «چه چیزی آنها [= مسلمانان] را از قبله‌شان [= بیت‌المقدس] که بر آن بودند [به سوی کعبه] بازگردانْد؟» [ای پیامبر،] بگو: «مشرق و مغرب از آنِ الله است؛ هرکس را بخواهد، به راه راست هدایت می‌کند».”

“همان‌گونه [که قبله‌ای پسندیده برای شما برگزیدیم] شما را نیز، امتی میانه[رو و اهل اعتدال] قرار دادیم تا [در روز قیامت] بر مردم گواه باشید [که پیامبران الهی پیامشان را به درستی ابلاغ کردند]؛ و پیامبر بر شما گواه باشد [که کلام الله را به شما رسانده است]؛ و ما قبله‌ای را که پیشتر بر آن بودی [= بیت‌المقدس، قبله] قرار ندادیم، مگر به این هدف تا کسی را که از پیامبر پیروی می‌کند، از کسی که به عقب بازمی‌گردد [و از اطاعت الله و رسولش رویگردان می‌شود] مشخص کنیم. مسلّماً این [حکم،] جز بر کسانی ‌که الله هدایتشان کرده باشد، سنگین و دشوار است. الله هرگز ایمان [و نماز] شما را ضایع نمی‌گردانَد. به راستی که الله نسبت به مردم، دلسوز و مهربان است.”

ابن عمر روایت کرده است که پیامبر (ﷺ) هنگام سفر از مکه به مدینه بر شترش، به هر سو که رو داشت، نماز می‌خواند، و می‌گوید که آیهٔ “به هر سو رو کنید، آنجا وجه الله [= قبله] است” (2:115) دربارهٔ این نازل شد. مسلم آن را در باب نمازهای مستحب بر مرکب در سفر، به هر سو که رو داشته باشد، می‌آورد.

“مشرق و مغرب، از آنِ الله است؛ پس به هر سو رو کنید، آنجا وجه الله [= قبله] است. همانا الله گشایشگرِ داناست.”

“اما آیا خدا فی‌الحقیقت بر زمین ساکن خواهد شد؟ اینک، فلک و فلک‌الافلاک تو را گنجایش ندارد، تا چه رسد به این خانه‌ای که من بنا کرده‌ام!”

“و تضرع بنده‌ات و قوم خود اسرائیل را، هنگامی که به سوی این مکان دعا نمایند، بشنو؛ و از مکان سکونت خود، یعنی از آسمان، بشنو؛ و چون شنیدی، عفو نما.”

“اما چون دانیال دانست که نوشته امضا شده است، به خانهٔ خود درآمد، و پنجره‌های بالاخانهٔ خود را به سمت اورشلیم باز نموده، هر روز سه مرتبه زانو می‌زد و دعا می‌نمود و نزد خدای خود شکر می‌کرد، به طوری که قبل از آن عادت می‌داشت.”

“باید پروردگارِ خانۀ کعبه را عبادت کنند؛ همان [پروردگاری] که آنان را از گرسنگی [رهانید، به آنان] خوراک داد و از وحشت و ترس ایمن نمود.”

“و [یاد کن از] هنگامی که خانۀ [کعبه] را محلِ بازگشت [حاجیان مشتاق] و [مکانِ] امنی برای مردم قرار دادیم و [مقرر کردیم که] مقام ابراهیم را نمازگاهی برای خویش انتخاب کنید؛ و ما به ابراهیم و اسماعیل وحی کردیم که: «خانۀ مرا برای طواف‌کنندگان و مُعتکفان و رکوع و سجده‌کنندگان [= نمازگزاران] پاک و پاکیزه کنید».”

“و [یاد کن از] آنگاه که محلِ خانه [کعبه] را برای ابراهیم تعیین کردیم [و به او گفتیم] که: «چیزی را شریک من قرار نده و خانه‌ام را برای طواف‌کنندگان و قیام‌کنندگان و رکوع‌کنندگان [و] سجده‌کنندگان پاک گردان.”

“و اینکه مساجد از آنِ الله است؛ پس کسی را [در مساجد] با الله [به عبادت] نخوانید؛”

ابن عباس روایت کرده است که هنگامی که پیامبر (ﷺ) به مکه رسید، تا بت‌ها در کعبه بودند وارد آن نشد، و دستور داد آن‌ها را بیرون آورند. تنها آنگاه وارد شد و در هر سو بزرگی خدا را اعلام کرد.

“در همان آغاز، می‌توانم به شما بگویم که در هند چندخدایی وجود ندارد. در هر معبدی، اگر کسی کنار بایستد و گوش دهد، خواهد دید که عبادت‌کنندگان همهٔ صفات خدا، از جمله همه‌جا حاضر بودن، را به تمثال‌ها نسبت می‌دهند.”

استدلال می‌کند که از آغاز زمان، سراسر جهان فرهنگ ودایی داشت و به سانسکریت سخن می‌گفت. سنگ سیاه را شیوالینگ می‌نامد، و برای آن از سفرنامه‌ای بریتانیایی که نخستین بار در 1850 منتشر شد نقل می‌کند، و می‌گوید زائران به شیوهٔ هندو هفت بار گرد آن طواف می‌کنند (ص. 110). می‌گوید همه می‌دانند که کعبه معبد کهن شیواست (ص. 171). دوبیتی‌ای را از آنچه ‘هری‌هرشوار ماهاتمیا’ می‌نامد نقل می‌کند، که آن را چنین می‌خواند که ردپای ویشنو را در مکه می‌گذارد. از این و از 360 بتِ روایت‌های مسلمانان نتیجه می‌گیرد که کعبه مجموعهٔ معبد ویشنو بود که خدایانش شیوا را نیز در بر می‌گرفت، و مسلمانان نماد شیوا، یعنی سنگ، را نگه داشتند (صص. 121-122، 669-670). ویشنو را خدای اصلی و کعبه را زیارتگاه ویشنو می‌نامد (صص. 642، 648). سه شعر عربی را از گلچینی که ‘سیر العقول’ می‌نامد نقل می‌کند، که به گفتهٔ او در 1742 از مجموعه‌ای پیشین که برای هارون‌الرشید فراهم شده بود گردآوری شد، و می‌گوید زمانی بر لوح‌های زرین درون کعبه آویخته بودند. در ترجمهٔ خود او، یکی پادشاه ویکرامادیتیا را می‌ستاید، یکی پرستش مهادِوا و زیارت هند را، و یکی وداها را (صص. 686-689، 693-697).

شاه بهوجا با سپاهش از سند می‌گذرد و مردم گندهارا و کشمیر را شکست می‌دهد (بندهای 3-4). در این میان، به گفتهٔ این فصل، آموزگاری بیگانه (مِلِچّه) به نام مهامده با شاگردانش پدیدار می‌شود (بند 5). شاه مهادِوا (شیوا)، ساکن بیابان (مَروستهله-نیواسین)، را با آب گنگ و پنج فراوردهٔ گاو شست‌وشو می‌دهد. او را به‌عنوان سرور گیریجا، نابودکنندهٔ دیو تریپورا، و نگاه‌داشته، یا پنهان‌شده، به دست ملچه‌ها (ملچّهیر-گوپتایه) می‌ستاید (بندهای 6-8). شیوا به او می‌گوید به زیارتگاه مهاکالشوره (معبد شیوا در اوجین) برود. می‌گوید سرزمینی به نام واهیکه به دست ملچه‌ها تباه شده و دارمهٔ آریایی ندارد؛ مهامده به آنجا آمده است، و شاه نباید به آن سرزمین اهریمنی برود (بندهای 9-13). شاه به خانه بازمی‌گردد (بند 14). مهامده بعدها به شاه می‌گوید که قومش ختنه‌شده، بی‌کاکل، ریش‌دار و بلندبانگ خواهند بود (بند 25). این فصل نامی از مکه، کعبه یا سنگ نمی‌برد. فصلی بعدتر از همین بخش (3.4.22.72-78) از بازرگانانی از جزیره‌ای غربی، پیرو آیین پسر خدا (ایشاپوترا)، سخن می‌گوید که پادشاهشان از شهر کالیکاتا (کلکته) فرمان می‌راند، و ملکه‌اش ویکاتاوَتی در جزیرهٔ غربی بود.

خاطرات زنی بریتانیایی از سال‌هایش در هند. در بخشی دربارهٔ زیارت مکه، این گفته را، در میان نشانهٔ نقل‌قول و بی‌آنکه منبعش را نام ببرد، چاپ می‌کند که هندوها پافشاری می‌کنند که سنگ سیاه در دیوار کعبه شکلی از مهادئو (شیوا) است که محمد (ﷺ) از سر تحقیر آن را آنجا نهاد، و نوکیشان دست از پرستش آن برنمی‌داشتند.

جستاری از افسری بریتانیایی در هند دربارهٔ افسانه‌های هندو. گزارش می‌دهد که برهمنان غرب هند پافشاری می‌کردند که موکشه‌ستان، جایگاهی مقدس که در افسانه‌های پورانا مهادِوا در آن به نام موکشه‌شوره پرستیده می‌شد، همان شهر مکه بود. می‌افزاید که هندوها پافشاری می‌کردند که سنگ سیاه در دیوار کعبه لینگهٔ مهادِوا (شیوا) بود، که از سر تحقیر آنجا نهاده شد هنگامی که، به گفتهٔ آنان، محمد (ﷺ) کعبه را بازسازی کرد، و نوکیشان دست از پرستش آن برنمی‌داشتند. این افسانه‌ها را برگرفته از اسکنده پورانا و ویشوه‌ساره‌پراکاشه معرفی می‌کند. همچنین از نویسنده‌ای عرب و نویسنده‌ای ایرانی نقل می‌کند که معبد مکه و سنگ را با زحل پیوند دادند، و می‌گوید که زحل همان مهادِوا بود. می‌افزاید که نویسندگان عرب می‌گویند در سراسر عربستان، به‌ویژه در مکه، سنگ‌ها پرستیده می‌شدند، و نتیجه می‌گیرد که سنگ سیاه از دورترین روزگاران موضوع پرستش بت‌پرستانه بوده است.

عایشه روایت کرده است که پیامبر (ﷺ) به او گفت که هنگامی که قومش، قریش، کعبه را ساختند، از پایه‌های ابراهیم کوتاه آمدند. او پرسید چرا آن را بر همان پایه‌ها بازنمی‌سازد. فرمود که اگر قومش تازه از کفر بیرون نیامده بودند، چنین می‌کرد.

جابر بن عبدالله روایت کرده است که هنگامی که کعبه ساخته می‌شد، پیامبر (ﷺ) و عباس رفتند تا برای آن سنگ بیاورند. بخاری آن را در باب ساختن کعبه می‌آورد.

ویلفورد می‌پذیرد که پاندیت اصلی‌اش او را فریب داده است. پاندیت برای آنکه به کتاب‌ها مراجعه نکند، افسانه‌هایی از آنچه از پوراناها به یاد داشت و از آنچه در گفت‌وگو با ویلفورد آموخته بود ساخت. او نام‌ها را در دست‌نوشته‌ها تغییر داد، و دو بخش بلند، حدود 12,000 سطر، نوشت که به‌عنوان بخش‌هایی از اسکنده و برهمانده پورانا جا زده شد (صص. 249-253). ویلفورد می‌گوید بسیاری از افسانه‌ها جز در نام کشور بسیار درست بودند. این گزیده‌ها هنوز برای او سودمندند، زیرا همیشه حقیقت بسیاری در بر دارند، هرچند به کار بردن بخش‌های جداشده برای هدفی خاص خطرناک است (صص. 251، 253). او افسانهٔ سمیرامیس، موضوع جستار 1795 خود، را از افسانه‌هایی می‌شمارد که پاندیت بیش از همه شرم‌آورانه دگرگون کرده بود (ص. 256). می‌افزاید که داستان دو کبوتر در آن جستار برای دانشمندان پورانا ناشناخته است. او می‌گوید شاید افسانه‌های کبوترها در غرب هند از کبوترهایی ساخته شده باشد که محمد (ﷺ) در کعبه یافت، هرچند هنوز می‌پنداشت هندوهای آنجا دلیلی داشتند که ادعا کنند کعبه در اصل از آنِ آنان بوده است (ص. 257). بعدتر می‌گوید هندوهای غرب هند سنگ سیاه کعبه، دو کبوتر و ردپایی بر سنگی در آنجا را، با دلیلی پذیرفتنی، از آنِ خود می‌دانند. او می‌گوید افسانه‌هایشان مدعی‌اند که بر پوراناها بنا شده‌اند، هرچند شاید به‌صراحت در آن‌ها یافت نشوند (صص. 304-305).

استدلال می‌کند که از آغاز زمان، سراسر جهان فرهنگ ودایی داشت و به سانسکریت سخن می‌گفت. سنگ سیاه را شیوالینگ می‌نامد، و برای آن از سفرنامه‌ای بریتانیایی که نخستین بار در 1850 منتشر شد نقل می‌کند، و می‌گوید زائران به شیوهٔ هندو هفت بار گرد آن طواف می‌کنند (ص. 110). می‌گوید همه می‌دانند که کعبه معبد کهن شیواست (ص. 171). دوبیتی‌ای را از آنچه ‘هری‌هرشوار ماهاتمیا’ می‌نامد نقل می‌کند، که آن را چنین می‌خواند که ردپای ویشنو را در مکه می‌گذارد. از این و از 360 بتِ روایت‌های مسلمانان نتیجه می‌گیرد که کعبه مجموعهٔ معبد ویشنو بود که خدایانش شیوا را نیز در بر می‌گرفت، و مسلمانان نماد شیوا، یعنی سنگ، را نگه داشتند (صص. 121-122، 669-670). ویشنو را خدای اصلی و کعبه را زیارتگاه ویشنو می‌نامد (صص. 642، 648). سه شعر عربی را از گلچینی که ‘سیر العقول’ می‌نامد نقل می‌کند، که به گفتهٔ او در 1742 از مجموعه‌ای پیشین که برای هارون‌الرشید فراهم شده بود گردآوری شد، و می‌گوید زمانی بر لوح‌های زرین درون کعبه آویخته بودند. در ترجمهٔ خود او، یکی پادشاه ویکرامادیتیا را می‌ستاید، یکی پرستش مهادِوا و زیارت هند را، و یکی وداها را (صص. 686-689، 693-697).

شاه بهوجا با سپاهش از سند می‌گذرد و مردم گندهارا و کشمیر را شکست می‌دهد (بندهای 3-4). در این میان، به گفتهٔ این فصل، آموزگاری بیگانه (مِلِچّه) به نام مهامده با شاگردانش پدیدار می‌شود (بند 5). شاه مهادِوا (شیوا)، ساکن بیابان (مَروستهله-نیواسین)، را با آب گنگ و پنج فراوردهٔ گاو شست‌وشو می‌دهد. او را به‌عنوان سرور گیریجا، نابودکنندهٔ دیو تریپورا، و نگاه‌داشته، یا پنهان‌شده، به دست ملچه‌ها (ملچّهیر-گوپتایه) می‌ستاید (بندهای 6-8). شیوا به او می‌گوید به زیارتگاه مهاکالشوره (معبد شیوا در اوجین) برود. می‌گوید سرزمینی به نام واهیکه به دست ملچه‌ها تباه شده و دارمهٔ آریایی ندارد؛ مهامده به آنجا آمده است، و شاه نباید به آن سرزمین اهریمنی برود (بندهای 9-13). شاه به خانه بازمی‌گردد (بند 14). مهامده بعدها به شاه می‌گوید که قومش ختنه‌شده، بی‌کاکل، ریش‌دار و بلندبانگ خواهند بود (بند 25). این فصل نامی از مکه، کعبه یا سنگ نمی‌برد. فصلی بعدتر از همین بخش (3.4.22.72-78) از بازرگانانی از جزیره‌ای غربی، پیرو آیین پسر خدا (ایشاپوترا)، سخن می‌گوید که پادشاهشان از شهر کالیکاتا (کلکته) فرمان می‌راند، و ملکه‌اش ویکاتاوَتی در جزیرهٔ غربی بود.

“و [یاد کن از] هنگامی که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های خانه [کعبه] را بالا می‌بردند [و می‌گفتند]: «پروردگارا، [اعمالِ نیک ما ـ از جمله بنای این خانۀ مقدس را] از ما بپذیر که بی‌تردید، تو شنوای دانایی.”

“[ای مشرکان،] آیا «لات» و «عُزّی» را دیده‌اید؟ و «مَنات» آن سومین [نمادِ بی‌ارزش] را؟ [آیا هیچ سود و زیانی به شما می‌رسانند؟]”

می‌گوید که در عربستان جنوبی کهن، هر قومی خدای ماه خود را می‌پرستید: ود نزد معینیان، عم نزد قتبانیان، سین در حضرموت و المقه (ایلومقه) نزد سبائیان. هبل را مهم‌ترین معبود مکه می‌نامد و او را در افسانه‌ها خدای باران و خدایی جنگجو توصیف می‌کند.

ابورجاء عطاردی به یاد می‌آورد که پیش از اسلام قومش سنگ‌ها را می‌پرستیدند. هرگاه سنگ بهتری می‌یافتند، اولی را دور می‌انداختند و دیگری را برمی‌گرفتند؛ هرگاه سنگی نمی‌یافتند، خاکی را توده می‌کردند، گوسفندی را بر آن می‌دوشیدند و گرد آن طواف می‌کردند. او می‌افزاید که هنگامی که پیامبر (ﷺ) برانگیخته شد، پسربچه‌ای بود که شتران خانواده‌اش را می‌چراند. این‌ها سخنان خود ابورجاء دربارهٔ روزگار پیش از اسلام است، نه سخنی از پیامبر.

“ای کسانی که ایمان آورده‌اید، بی‌تردید، شراب و قمار و نشانه‌های معبودان باطل و تیرهای قرعه‌کشی [برای فالگیری]، پلید [و] از کار[های] شیطان هستند؛ پس از آنها دوری کنید؛ باشد که رستگار شوید.”

“این است [حکمِ الله]؛ و هر ‌‌کس [مُحرّمات و] مقررات الهی را بزرگ بدارد، این [کار] نزد پروردگارش برای او بهتر است؛ و [ای مردم،] چهارپایانی برای [مصرف] شما حلال شده است، مگر آنچه [حُکمش] بر شما خوانده می‌شود؛ پس از پلیدیِ بُت‌ها [و معبودان باطل] دوری کنید و از گفتار باطل [و دروغ] اجتناب نمایید. در حالی ‌که [بندۀ مخلصِ الله و] حقگرا باشید و به او شرک نورزید؛ و هر کس به الله شرک ورزد، چنان است که گویی از آسمان افتاده و مرغان [شکاری‌] وی را بربایند یا باد او را به جایی دورافتاده بیندازد.”

عبدالله (بن مسعود) روایت کرده است که هنگامی که پیامبر (ﷺ) در روز فتح وارد مکه شد، 360 بت گرداگرد کعبه بود. او با چوبی که در دست داشت به آن‌ها می‌زد و می‌فرمود که حق آمد و باطل نه دوباره آغاز می‌شود و نه بازمی‌گردد.

ابن عباس روایت کرده است که هنگامی که پیامبر (ﷺ) به مکه آمد، تا بت‌ها در کعبه بودند وارد آن نشد، و دستور داد آن‌ها را بیرون آورند. تصویرهای ابراهیم و اسماعیل از جملهٔ چیزهایی بودند که بیرون برده شدند.

ابن عباس روایت کرده است که هنگامی که پیامبر (ﷺ) به مکه رسید، تا بت‌ها در کعبه بودند وارد آن نشد، و دستور داد آن‌ها را بیرون آورند. تنها آنگاه وارد شد و در هر سو بزرگی خدا را اعلام کرد.