Bakit walang mga larawan ng Propeta Muhammad (ﷺ)?

“[Si Allāh] ang Tagapaglalang ng mga langit at lupa, gumawa Siya para sa inyo mula sa mga sarili ninyo ng mga kabiyak at mula sa mga hayupan ng mga kabiyak, na nagpaparami Siya sa inyo dahil doon. Walang katulad sa Kanya na anuman [ni may anumang totoong diyos maliban sa Kanya], at Siya ay ang Madinigin, ang Nakakikita.”

“Huwag kang gagawa para sa iyo ng anumang larawang inanyuan, o ng anumang kawangis ng anumang bagay na nasa itaas sa langit, o nasa ibaba sa lupa, o nasa tubig sa ilalim ng lupa: Huwag mong yuyukuran ang mga iyon, ni paglilingkuran ang mga iyon: sapagkat akong PANGINOON mong Diyos ay Diyos na mapanibughuin, na dinadalaw ang kasamaan ng mga magulang sa mga anak hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi ng mga napopoot sa akin;”

“Nagsabi sila: ‘Huwag nga kayong mag-iwan sa mga diyos ninyo at huwag nga kayong mag-iwan kay Wadd, ni kay Suwā`, ni kay Yaghūth, ni kay Ya`ūq, ni kay Nasr.’”

Ipinaliliwanag ni Ibn Abbas na ang mga diyus-diyusan ng mga tao ni Noe, sina Wadd, Suwa', Yaghuth, Ya'uq at Nasr, ay may mga pangalan ng mga matuwid na lalaki. Nang mamatay ang mga lalaking iyon, nagtayo ang kanilang mga kababayan ng mga estatwa sa mga lugar na dati nilang inuupuan at pinangalanan ang mga estatwa ayon sa kanila. Hindi sinamba ang mga estatwa noong una; nang mamatay na lamang ang henerasyong iyon at nakalimutan na ang dahilan ng mga ito saka nagsimulang sambahin ng mga tao ang mga ito.

Isinalaysay ni Aisha na sinabi nina Umm Habiba at Umm Salama sa Propeta (ﷺ) ang tungkol sa isang simbahang nakita nila sa Ethiopia na may mga larawan sa loob. Sinabi niya na kapag namatay ang isang matuwid na lalaki sa gitna ng mga taong iyon, nagtatayo sila ng isang lugar ng pagsamba sa ibabaw ng kanyang libingan at inilalagay doon ang mga larawang iyon, at na sila ang magiging pinakamasama sa mga nilalang sa harap ni Allah sa Araw ng Pagkabuhay.

Isinalaysay ni Ibn Abbas na nang dumating ang Propeta (ﷺ) sa Mecca, ayaw niyang pumasok sa Ka'ba habang may mga diyus-diyusan sa loob nito, at iniutos na ilabas ang mga ito. Kabilang sa mga inalis ang mga larawan nina Abraham at Ismael.

Isinalaysay ni Abdullah ibn Mas'ud na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang mga gumagawa ng mga larawan ay tatanggap ng pinakamatinding parusa mula kay Allah.

Isinalaysay ni Abu al-Hayyaj na sinabi sa kanya ni Ali ibn Abi Talib: isinusugo kita sa misyong pinagsuguan sa akin ng Sugo ni Allah. Huwag kang mag-iwan ng anumang larawan nang hindi binubura, at ng anumang nakaumbok na libingan nang hindi pinapatag.

Isinalaysay ni Umar na narinig niya ang Propeta (ﷺ) na nagsasabi: huwag ninyo akong labis na purihin gaya ng labis na pagpuri ng mga Kristiyano sa anak ni Maria; ako ay isang alipin lamang, kaya tawagin ninyo akong alipin ni Allah at Kanyang Sugo.

Isinalaysay ni Aisha na sa kanyang huling karamdaman, sinabi ng Propeta (ﷺ) na isinumpa ni Allah ang mga Hudyo at ang mga Kristiyano dahil sa pagtatayo ng mga lugar ng pagsamba sa mga libingan ng kanilang mga propeta. Idinagdag niya na kung hindi dahil dito, ang kanyang sariling libingan ay ilalagay sana sa hayag na lugar; hindi ito ginawa, dahil sa takot na gawin itong lugar ng pagsamba.

Isinalaysay ni Abis ibn Rabi'a na lumapit si Umar sa Itim na Bato at hinalikan ito. Sinabi ni Umar na alam niyang ito ay isang batong hindi makapipinsala ni makapagdudulot ng pakinabang, at na kung hindi niya nakita ang Propeta (ﷺ) na humalik dito, ay hindi niya ito hahalikan.

Itinuturo nito na ang Konsilyo ng Nicea noong 787, na nakabatay sa misteryo ng Verbong nagkatawang-tao, ay nagbigay-katwiran sa pagpipitagan sa mga icon, at na sa pagkakatawang-tao ay nagpasimula ang Anak ng Diyos ng isang bagong kaayusan ng mga larawan.

Itinuturo nito na pinagtibay ng ikapitong ekumenikong konsilyo, ang Nicea II noong 787, ang pagpipitagan sa mga icon ni Kristo, ni Maria, ng mga anghel at ng mga santo laban sa mga iconoclast. Naninindigan ito na ang pagpipitagang ito ay hindi lumalabag sa utos laban sa mga diyus-diyusan, dahil ang karangalang ibinibigay sa isang larawan ay napupunta sa taong inilalarawan nito, at ito ay isang magalang na pagpipitagan, hindi ang pagsambang nararapat sa Diyos lamang.