Maikling sagot
Hindi. Noong 628 CE ay binigyan ng isang babae ng Khaybar ang Propeta Muhammad (ﷺ) ng isang nilasong tupa, ngunit hindi siya pinatay ng lason. Nabuhay pa siya nang mga apat na taon. Sa panahong iyon ay tinanggap ng Mecca at ng halos buong Arabia ang Islam, at patuloy na ibinaba ang Qur'an hanggang sa ito ay mabuo. Namatay siya sa kanyang huling karamdaman, na nagsimula sa sakit ng ulo at lumubha. Sa karamdamang iyon ay sinabi niya na nararamdaman pa rin niya ang sakit ng lason, kaya maaaring pinahina siya nito, at itinuturing ng mga iskolar na Muslim na kamatayan ng martir ang kanyang kamatayan. Hindi rin siya ginagawang huwad na propeta ng alinman dito. Inilalarawan ng Qur'an 69:44-47 ang isang manghuhuwad na pinuputol ng Diyos (﷾), upang hindi na lumaganap ang kanyang kasinungalingan. Sinasabi ng Deuteronomio 18:20 na ang huwad na propeta ay “mamamatay”, ngunit namamatay ang bawat propeta, at walang hukumang humatol sa kanya kailanman. Nagbigay si Moises ng ibang pagsubok para sa huwad na propeta: isang hulang hindi natupad. Ang sagot ng Islam ay tinapos niya ang kanyang misyon, kaya walang talatang naglalarawan sa kanya.
Buong paliwanag
Ang katwiran ng kritiko
Pinagsasama ng ilang Kristiyanong kritiko ang tatlong teksto. Ang una ay isang hadith, isang ulat ng sinabi at ginawa ng Propeta (ﷺ). Sinasabi nito na sa kanyang huling karamdaman ay nararamdaman pa rin niya ang lasong kinain niya sa Khaybar. Sinabi niya na pakiramdam niya ay pinuputol ang kanyang aorta, ang pangunahing arterya ng katawan. Ang ikalawa ay ang Qur'an, na nagsasabing puputulin ng Diyos (﷾) ang arterya ng buhay ng isang lalaking nag-imbento ng pagkasi. Ang ikatlo ay ang Kautusan ni Moises, na nagsasabing mamamatay ang propetang nagsasalita ng hindi iniutos ng Diyos (﷾). Mula sa mga ito ay ikinakatwiran nila na kapwa siya kinokondena ng Qur'an at ng Bibliya.
Isinalaysay ni Aisha na sa kanyang huling karamdaman, sinabi ng Propeta (ﷺ) na nararamdaman pa rin niya ang sakit ng pagkaing kinain niya sa Khaybar, at na pakiramdam niya ay pinuputol ng lasong iyon ang kanyang aorta.
“Kung sakaling nagsabi-sabi siya laban sa Amin ng ilang mga sabi-sabi, talaga sanang dumaklot Kami sa kanya sa pamamagitan ng kanang kamay, pagkatapos talaga sanang pumutol Kami mula sa kanya ng ugat sa puso, saka walang kabilang sa inyo na isa man, na para sa kanya ay mga makahahadlang [sa Amin].”
“Ngunit ang propeta, na mangangahas na magsalita ng isang salita sa aking pangalan, na hindi ko iniutos sa kanya na salitain, o magsasalita sa pangalan ng ibang mga diyos, ang propetang iyon ay mamamatay.”
Ang mga Muslim mismo ang nagtala nito
Tinatanggap ng Islam ang ulat. Ang mga salita tungkol sa aorta ay nagmula kay Aisha, ang asawa ng Propeta (ﷺ), at iniingatan sa Sahih al-Bukhari, ang pinakapinagkakatiwalaang aklat ng hadith. Hindi iingatan ng isang pamayanang nagtatago ng huwad na propeta ang iisang ulat na magagamit ng mga kritiko nito. Hindi ito nakikita ng mga Muslim bilang isang sumpa. Hindi siya pinatay ng lason sa Khaybar. Namatay siya mga apat na taon pagkatapos, sa isang karamdamang nagsimula sa sakit ng ulo at lumubha nang husto kaya kinailangan siyang alalayan sa paglakad. Ang katotohanang nararamdaman pa rin niya ang lason noon ay nagpapakitang maaaring pinahina siya nito. Dahil dito ay itinuturing ng mga iskolar na Muslim na kamatayan ng martir ang kanyang kamatayan, isang karangalan at hindi isang parusa. Itinatala ni Ibn Rajab, isang iskolar na Muslim ng ika-14 na siglo, ang pananaw na ito.
Isinalaysay ni Aisha na sa kanyang huling karamdaman, sinabi ng Propeta (ﷺ) na nararamdaman pa rin niya ang sakit ng pagkaing kinain niya sa Khaybar, at na pakiramdam niya ay pinuputol ng lasong iyon ang kanyang aorta.
Nagreklamo si Aisha ng sakit ng ulo, na nagsasabing “Ay, ang ulo ko!” Sumagot ang Propeta (ﷺ) na siya pa nga ang dapat magsabi ng “Ay, ang ulo ko!”. Inilalagay ito ng mga unang manunulat ng talambuhay sa simula ng kanyang huling karamdaman.
Isinalaysay ni Aisha na nang lumala ang karamdaman ng Propeta (ﷺ), pinahintulutan siya ng kanyang mga asawa na alagaan sa bahay ni Aisha. Dumating siyang naglalakad sa pagitan ng dalawang lalaki, na kinakaladkad ang kanyang mga paa sa lupa. Doon ay humiling siya na ibuhos sa kanya ang tubig ng pitong sisidlang balat upang mapayuhan niya ang mga tao, pagkatapos ay lumabas, pinamunuan sila sa pagdarasal at nagsalita sa kanila.
Itinatala ni Ibn Rajab ang pananaw na namatay ang Propeta (ﷺ) bilang martir dahil sa epekto ng lason sa Khaybar.
Basahin nang buo ang talata
Ang Qur'an 69:44-47 ay isang kondisyon, at inilalarawan nito ang sariling kamay ng Diyos (﷾). Kung nag-imbento ang sugo ng mga sabi-sabi sa pangalan ng Diyos (﷾), dadaklutin siya ng Diyos (﷾) at puputulin. Walang sinumang makapagtatanggol sa kanya. Inilalarawan ng talata ang isang manghuhuwad na pinigilan upang hindi na lumaganap ang kanyang kasinungalingan. Nabuhay ang Propeta (ﷺ) nang mga apat na taon pagkatapos ng Khaybar, mula sa ikapitong taon pagkatapos ng Hijra (ang kanyang paglipat mula Mecca patungong Medina) hanggang sa ikalabing-isa. Patuloy na ibinaba ang Qur'an. Sa kanyang huling paglalakbay sa Mecca, ang Paalam na Paglalakbay, ipinahayag ng Qur'an na nabuo na ang relihiyon. Sa bandang huli ay inalala ni Umar, isa sa kanyang pinakamalapit na tagasunod, ang araw at lugar na ibinaba ito. Ang isang manghuhuwad na pinutol ng Diyos (﷾) ay hindi papayagang tapusin ang aklat na hinuhuwad niya.
“Kung sakaling nagsabi-sabi siya laban sa Amin ng ilang mga sabi-sabi, talaga sanang dumaklot Kami sa kanya sa pamamagitan ng kanang kamay, pagkatapos talaga sanang pumutol Kami mula sa kanya ng ugat sa puso, saka walang kabilang sa inyo na isa man, na para sa kanya ay mga makahahadlang [sa Amin].”
“Sa araw na ito bumuo Ako para sa inyo ng Relihiyon ninyo, lumubos Ako sa inyo ng biyaya Ko at nalugod Ako para sa inyo sa Islām bilang relihiyon.”
Sinabi ng isang Hudyong lalaki kay Umar ibn al-Khattab na kung ang talatang “Sa araw na ito bumuo Ako para sa inyo ng Relihiyon ninyo” ay ibinaba sa mga Hudyo, gagawin nilang kapistahan ang araw na iyon. Sumagot si Umar na alam na alam ng mga Muslim kung kailan at saan ito bumaba: sa isang Biyernes, habang nakatayo ang Propeta (ﷺ) sa Arafat noong paglalakbay-banal.
Ang talata at ang hadith, bawat isa sa konteksto nito
Sinasagot ng Surat al-Haqqa, kabanata 69 ng Qur'an, ang mga tumawag sa Propeta (ﷺ) na isang manunula o isang manghuhula. Sinasabi nito na ang Qur'an ay isang mensaheng ibinaba mula sa Panginoon ng mga nilalang. Pagkatapos ay sinasabi nito kung ano ang mangyayari kung nag-imbento ang sugo ng mga sabi-sabi sa pangalan ng Diyos (﷾). Dadaklutin siya ng Diyos (﷾) sa kanyang kanang kamay at puputulin ang ugat ng kanyang puso, at walang sinumang makapananggalang sa kanya. Ang talata ay isang kondisyon tungkol sa isang manghuhuwad. Inilalarawan nito ang sariling kamay ng Diyos (﷾) na pumipigil sa kanya, upang hindi na lumaganap ang kasinungalingan. Iba ang kalagayan ng hadith. Iniuulat ni Aisha ang sinabi ng Propeta (ﷺ) sa kanyang huling karamdaman. Nararamdaman pa rin niya ang sakit ng pagkaing kinain niya sa Khaybar, at ngayon ay pakiramdam niya ay pinuputol ng lasong iyon ang kanyang arterya. Inilalarawan niya ang sakit ng isang karamdaman, mula sa isang lasong ibinigay sa kanya ng mga tao mga apat na taon na ang nakararaan. Hindi niya sinabing dinaklot siya ng Diyos (﷾). Ang mga Muslim na nakasaulo ng talata ang siyang nagtala ng kanyang mga salita. At itinuring ng mga iskolar na Muslim na kamatayan ng martir ang kanyang kamatayan, isang karangalan. Kaya dapat basahin ang bawat isa sa sarili nitong kalagayan. Inilalarawan ng talata ang isang manghuhuwad na pinigilan bago natapos ang kanyang gawain. Inilalarawan ng hadith ang isang sugong nasasaktan matapos mabuo ang kanyang gawain.
“Ito ay hindi sinabi ng isang manunula. Kaunti ang sinasampalatayanan ninyo! Hindi [ito] sinabi ng isang manghuhula. Kaunti ang isinasaalaala ninyo! Isang pagbababa [ito] mula sa Panginoon ng mga nilalang.”
“Kung sakaling nagsabi-sabi siya laban sa Amin ng ilang mga sabi-sabi, talaga sanang dumaklot Kami sa kanya sa pamamagitan ng kanang kamay, pagkatapos talaga sanang pumutol Kami mula sa kanya ng ugat sa puso, saka walang kabilang sa inyo na isa man, na para sa kanya ay mga makahahadlang [sa Amin].”
Isinalaysay ni Aisha na sa kanyang huling karamdaman, sinabi ng Propeta (ﷺ) na nararamdaman pa rin niya ang sakit ng pagkaing kinain niya sa Khaybar, at na pakiramdam niya ay pinuputol ng lasong iyon ang kanyang aorta.
“Sa araw na ito bumuo Ako para sa inyo ng Relihiyon ninyo, lumubos Ako sa inyo ng biyaya Ko at nalugod Ako para sa inyo sa Islām bilang relihiyon.”
Itinatala ni Ibn Rajab ang pananaw na namatay ang Propeta (ﷺ) bilang martir dahil sa epekto ng lason sa Khaybar.
Hindi tinapos ng lason ang kanyang misyon
Sinabi ng mga tao ng Khaybar sa Propeta (ﷺ) kung bakit nila nilason ang karne. Kung sinungaling siya ay mawawala na siya sa kanila, sabi nila, at kung propeta siya ay hindi siya mapipinsala nito. Sinabi ng babaeng naghain nito na nilayon niyang patayin siya. Sinabi niya sa kanya na hindi kailanman ibibigay sa kanya ni Allah (﷾) ang kapangyarihang gawin iyon. Hindi niya nagawa: nabuhay pa ang Propeta (ﷺ) nang mga apat na taon at tinapos ang kanyang misyon. Sa kanyang huling karamdaman ay namatay siya sa bahay ni Aisha sa Medina, nakasandal sa dibdib nito, na nasa kanyang mga labi ang mga salita ng pananampalataya.
Isinalaysay ni Abu Hurayra na matapos masakop ang Khaybar ay binigyan ang Propeta (ﷺ) ng isang nilasong inihaw na tupa. Tinipon niya ang mga Hudyo ng lugar at tinanong kung nilason ba nila ito. Sinabi nila na oo. Nang tanungin kung bakit, sinabi nilang gusto nilang malaman: kung siya ay sinungaling ay mawawala na siya sa kanila, at kung siya ay propeta ay hindi siya mapipinsala nito.
Isinalaysay ni Anas na may isang Hudyong babaeng nagdala sa Propeta (ﷺ) ng nilasong karne ng tupa at kumain siya mula rito. Nang dalhin ang babae sa kanya, sinabi nitong balak niya siyang patayin. Sumagot siya na hindi kailanman ibibigay ni Allah sa babae ang kapangyarihang gawin iyon. Tinanong ng kanyang mga Kasamahan kung papatayin ba nila ang babae, at sinabi niyang huwag.
Isinalaysay ni Aisha na namatay ang Propeta (ﷺ) sa kanyang bahay, sa kanyang araw, na nakasandal ang ulo nito sa kanyang dibdib. Sa kanyang mga huling sandali ay nilinis niya ang kanyang mga ngipin ng isang pinalambot na siwak, pinunasan ang kanyang mukha ng tubig, sinabing walang diyos kundi si Allah at na ang kamatayan ay may mga hirap, at pagkatapos ay sinabi ang “Kasama ng pinakamataas na kasamahan” hanggang sa siya ay pumanaw.
- 628 CE (7 AH)
Ang nilasong tupa sa Khaybar
Sinabi niya sa babae na hindi kailanman ibibigay sa kanya ni Allah (﷾) ang kapangyarihang patayin siya.
- Ang sumunod na apat na taon
Nagpapatuloy ang kanyang misyon
Tinanggap ng Makkah at ng karamihan ng Arabia ang Islam, at patuloy na ipinahayag ang Qur'an.
- Ang kanyang huling paglalakbay
Nilubos ang relihiyon
Sa Huling Paglalakbay, ipinahayag ng Qur'an na nilubos na ang relihiyon.
- 11 AH
Ang kanyang huling karamdaman
Nagsimula ito sa sakit ng ulo at lumubha. Nararamdaman pa rin niya ang sakit ng lason. Namatay siya sa bahay ni Aisha sa Madinah, na nasa kanyang mga labi ang mga salita ng pananampalataya.
Inilalarawan ng Qur'an 69:44-47 ang isang manghuhuwad na puputulin bago matapos ang kanyang gawain. Nabuhay ang Propeta (ﷺ) hanggang matapos niya ang kanya.
Ang ibig sabihin ng ‘ang propeta ring yaon ay mamamatay’
Namamatay ang bawat propeta. Si Moises mismo ay namatay “ayon sa salita ng PANGINOON”, at walang sinumang tumuturing dito na patunay na huwad siya. Kaya dapat mangahulugan ng higit pa sa pagkamatay balang araw ang mga salita sa Deuteronomio 18:20. Itinuturing ng Mishnah, ang pinakaunang kodigo ng batas Hudyo, na isang hatol ang kamatayan ng huwad na propeta. Ibinibilang siya nito sa mga pinapapatay ng isang hukuman.
“Ngunit ang propeta, na mangangahas na magsalita ng isang salita sa aking pangalan, na hindi ko iniutos sa kanya na salitain, o magsasalita sa pangalan ng ibang mga diyos, ang propetang iyon ay mamamatay.”
“Kaya si Moises na lingkod ng PANGINOON ay namatay roon sa lupain ng Moab, ayon sa salita ng PANGINOON. At inilibing niya siya sa isang libis sa lupain ng Moab, sa tapat ng Beth-peor: ngunit walang taong nakaaalam ng kanyang libingan hanggang sa araw na ito. At si Moises ay isang daan at dalawampung taong gulang nang siya'y mamatay: ang kanyang mata ay hindi lumabo, ni humina man ang kanyang likas na lakas. At iniyakan ng mga anak ni Israel si Moises sa mga kapatagan ng Moab nang tatlumpung araw: sa gayo'y natapos ang mga araw ng pag-iyak at pagluluksa kay Moises. At si Josue na anak ni Nun ay puspos ng espiritu ng karunungan; sapagkat ipinatong ni Moises ang kanyang mga kamay sa kanya: at ang mga anak ni Israel ay nakinig sa kanya, at ginawa ang gaya ng iniutos ng PANGINOON kay Moises. At hindi na lumitaw mula noon sa Israel ang isang propetang gaya ni Moises, na nakilala ng PANGINOON nang mukhaan,”
Inililista nito ang mga nagkasalang hinahatulan ng isang hukumang Hudyo ng kamatayan sa pamamagitan ng pagsakal. Isa sa kanila ang bulaang propeta, kasunod ng nagpopropesiya sa pangalan ng isang diyus-diyusan.
Sinabi sa kanya ng Qur'an na mamamatay siya
Hindi kailanman sinasabi ng Qur'an na hindi mamamatay ang Propeta (ﷺ). Sinasabi nito sa kanya: “Tunay na ikaw ay mamamatay at tunay na sila ay mga mamamatay.” Tinatawag siya nito na walang iba kundi isang sugo, gaya ng mga sugong nakalipas na bago siya. At itinatanong nito kung tatalikod ba ang mga mananampalataya kung namatay siya o napatay. Nang mamatay siya, binigkas ng kanyang pinakamalapit na kasamang si Abu Bakr ang dalawang talata sa nagdadalamhating mga tao. Kaya dumating ang kanyang kamatayan gaya ng sinabi ng sarili niyang kasulatan.
“Tunay na ikaw ay mamamatay at tunay na sila ay mga mamamatay.”
“Walang iba si Muḥammad kundi isang Sugo, na nakalipas na bago pa niya ang mga sugo. Kaya ba kung namatay siya o napatay siya ay uuwi kayo sa mga pinagdaanan ninyo? Ang sinumang babalik sa pinagdaanan niya ay hindi siya makapipinsala kay Allāh ng anuman. Gaganti si Allāh sa mga tagapagpasalamat.”
Isinalaysay ni Aisha na nang mamatay ang Propeta (ﷺ), ipinilit ni Umar na hindi pa siya patay. Dumating si Abu Bakr, hinagkan ang mukha ng Propeta, pagkatapos ay sinabi sa mga tao na ang sinumang sumasamba kay Muhammad ay dapat malaman na patay na si Muhammad, at ang sinumang sumasamba kay Allah ay dapat malaman na buhay si Allah at hindi kailanman mamamatay. Binigkas niya ang 39:30 at 3:144, na si Muhammad ay hindi hihigit sa isang sugo, at umiyak ang mga tao.
Kung saan humahantong ang pagbasa ng kritiko
Kung babasahin bilang hatol na kamatayang isinagawa ng mga tao, hindi bumabagay ang talata kay Muhammad (ﷺ). Walang hukumang humatol sa kanya kailanman, at namatay siya sa kanyang huling karamdaman sa bahay, na tapos na ang kanyang gawain. Ipagpalagay na pinatutunayan ng pagkakondena ng mga tao na huwad ang isang lalaki. Kung gayon ay babagsak ang tuntunin kay Jesus, na sinasabi ng mga Ebanghelyo ng Bagong Tipan na hinatulan ng kamatayan ng isang sanggunian dahil sa kalapastanganan. Hindi ito ganoon, dahil pinatay ang mga tunay na propeta. Si Jesus mismo ang nagsabi na pinapatay ng Jerusalem ang mga propeta, at nagsasalita ang Qur'an tungkol sa mga pumapatay sa mga propeta nang walang karapatan. Hindi naniniwala ang mga Muslim na pinatay si Jesus, dahil itinatanggi ito ng Qur'an. Iba ang pagsubok na ibinigay mismo ni Moises para sa huwad na propeta: isang hulang hindi nangyayari.
“Narinig ninyo ang kapusungan: ano ang inyong akala? At hinatulan siya ng lahat na dapat siyang mamatay.”
“at sa pagsabi nila: “Tunay na kami ay pumatay sa Kristo Jesus na anak ni Maria, na Sugo ni Allāh.” Hindi sila nakapatay sa kanya at hindi sila nagpako sa kanya sa krus subalit may pinahawig sa kanya para sa kanila. Tunay na ang mga nagkaiba-iba hinggil sa kanya ay talagang nasa isang pagdududa hinggil sa kanya. Walang ukol sa kanila hinggil sa kanya na anumang kaalaman maliban sa pagsunod sa palagay. Hindi sila nakapatay sa kanya sa katiyakan,”
“O Jerusalem, Jerusalem, ikaw na pumapatay sa mga propeta, at bumabato sa mga sinusugo sa iyo, gaano kadalas na ibig kong tipunin ang iyong mga anak, gaya ng pagtitipon ng inahing manok sa kanyang mga sisiw sa ilalim ng kanyang mga pakpak, at ayaw ninyo!”
“Tunay na ang mga tumatangging sumampalataya sa mga tanda ni Allāh, pumapatay sa mga propeta nang walang isang karapatan, at pumapatay sa mga nag-uutos sa pagkamakatarungan kabilang sa mga tao ay magbalita ka sa kanila ng isang pagdurusang masakit.”
“Kapag nagsalita ang isang propeta sa pangalan ng PANGINOON, kung ang bagay ay hindi sumunod, ni nangyari, iyon ang bagay na hindi sinalita ng PANGINOON, kundi sinalita ito ng propeta nang may kapangahasan: huwag kang matatakot sa kanya.”
Talata por talata
Qur'an 69:44-47 — Surah Al-Haqqah, talata 44-47
“Kung sakaling nagsabi-sabi siya laban sa Amin ng ilang mga sabi-sabi, talaga sanang dumaklot Kami sa kanya sa pamamagitan ng kanang kamay, pagkatapos talaga sanang pumutol Kami mula sa kanya ng ugat sa puso, saka walang kabilang sa inyo na isa man, na para sa kanya ay mga makahahadlang [sa Amin].”
Sinipi para sa
Sinabi ng Diyos na puputulin Niya ang arterya ng buhay ng isang manghuhuwad. Sa kanyang huling karamdaman ay sinabi ng Propeta (ﷺ) na nararamdaman niyang pinuputol ng lason ng Khaybar ang kanyang aorta. Kaya kinokondena siya ng talata.
Ang tugon
Ang talata ay isang kondisyon tungkol sa pagdaklot ng Diyos (﷾) sa isang manghuhuwad upang hindi na lumaganap ang kanyang kasinungalingan. Nabuhay pa ang lalaking ito nang apat na taon, tumanggap ng higit pang pagkasi, nakitang tinanggap ng Arabia ang Islam, at narinig na ipinahayag na nabuo ang relihiyon. Nilayon ng babaeng lumason sa kanya na tapusin agad doon ang kanyang misyon. Sinabi niya sa kanya na hindi kailanman ibibigay sa kanya ni Allah (﷾) ang kapangyarihang gawin iyon.
Kung saan ito humahantong — Inilalarawan ng talata ang isang manghuhuwad na pinigilan bago natapos ang kanyang gawain. Tinapos ng Propeta (ﷺ) ang kanyang misyon, kaya hindi bumabagay sa kanya ang talata.
Deuteronomio 18:20 — Torah (Batas), kabanata 18, talata 20
“Ngunit ang propeta, na mangangahas na magsalita ng isang salita sa aking pangalan, na hindi ko iniutos sa kanya na salitain, o magsasalita sa pangalan ng ibang mga diyos, ang propetang iyon ay mamamatay.”
Sinipi para sa
Ang propetang nagsasalita sa pangalan ng Diyos ng hindi iniutos ng Diyos ay “mamamatay”, at namatay si Muhammad (ﷺ) sa lason.
Ang tugon
Namamatay ang bawat propeta, kasama si Moises, kaya dapat mangahulugan ang mga salita ng isang hatol. Ibinibilang ng Mishnah ang huwad na propeta sa mga pinapapatay ng isang hukuman. Namatay ang Propeta (ﷺ) sa bahay sa kanyang huling karamdaman, ilang taon pagkatapos ng lason, at walang hukuman ng mga tao ang humatol sa kanya. Kahit kapag ipinapakita ng Bibliya ang Diyos (﷾) na sumasakit sa isang huwad na propeta, si Hananias, namatay siya sa parehong taon (Jeremias 28:15-17). Sa kabilang banda, nabuhay pa nang ilang taon ang Propeta (ﷺ) at tinapos ang kanyang misyon.
Kung saan ito humahantong — Sa pagbasang Hudyo ay inilalarawan ng talata ang isang hatol na isinagawa ng isang hukuman. Hindi nito inilalarawan ang kamatayan ng Propeta (ﷺ).
Sahih al-Bukhari 4428 — Kitab al-Maghazi (Mga Ekspedisyong Militar), hadith 4428
Isinalaysay ni Aisha na sa kanyang huling karamdaman, sinabi ng Propeta (ﷺ) na nararamdaman pa rin niya ang sakit ng pagkaing kinain niya sa Khaybar, at na pakiramdam niya ay pinuputol ng lasong iyon ang kanyang aorta.
Sinipi para sa
Sa kanyang huling karamdaman ay sinabi ng Propeta (ﷺ) na nararamdaman niyang pinuputol ang kanyang aorta: ang mismong arteryang pinapangalanan ng Qur'an 69:46.
Ang tugon
Hindi magkapareho ang mga salita. Al-watin ang sinasabi ng Qur'an; abhar ang sinasabi ng hadith. Ngunit kapwa nagpapangalan ang mga ito sa isang dakilang arterya ng puso: isinasalin ng Rowwad ang salita ng Qur'an bilang “ugat sa puso”, at ‘aorta’ ang nasa Ingles ng hadith. Kaya walang pinatutunayan ang magkaibang salita sa alinmang panig. Ang sumasagot sa paratang ay ang konteksto. Ang talata ay isang kondisyon: ang pagdaklot ng Diyos (﷾) sa isang manghuhuwad upang hindi na lumaganap ang kanyang kasinungalingan. Nagsalita ang Propeta (ﷺ) tungkol sa sakit ng isang lasong kinain mga apat na taon na ang nakararaan, matapos ipahayag na nabuo ang relihiyon. Hindi niya sinabing pinutol ng Diyos (﷾) ang kanyang arterya, at namatay siya sa bahay na buo na ang kanyang misyon.
Kung saan ito humahantong — Anuman ang salita, tungkol ang talata sa isang manghuhuwad na pinigilan bago natapos ang kanyang gawain. Tinapos ng Propeta (ﷺ) ang kanya.
Qur'an 5:67 — Surah Al-Ma'idah, talata 67
“O Sugo, magpaabot ka ng pinababa sa iyo mula sa Panginoon mo. Kung hindi mo gag̶̶awin ay hindi ka nagpapaaabot ng pasugo Niya. Si Allāh ay magsasanggalang sa iyo sa mga tao. Tunay na si Allāh ay hindi nagpapatnubay sa mga taong tagatangging sumampalataya.”
Sinipi para sa
Ipinangako ng Qur'an na ipagtatanggol siya ni Allah mula sa mga tao (5:67). Gayunman ay nilason siya ng isang babae ng Khaybar, kaya nabigo ang pangako.
Ang tugon
Iniuugnay ng talata ang pangako sa kanyang misyon. Sinasabihan siya nito na ipaabot ang ibinaba sa kanya, at sinasabing ipagsasanggalang siya ni Allah (﷾) mula sa mga tao. Nilayon ng babae na patayin siya, at sinabi niya sa kanya na hindi kailanman ibibigay sa kanya ni Allah (﷾) ang kapangyarihang gawin iyon. Hindi niya nagawa. Nabuhay pa siya nang mga apat na taon at ipinaabot ang lahat ng ito, hanggang ipinahayag na nabuo ang relihiyon. Pagkatapos ay namatay siya sa bahay sa kanyang huling karamdaman, hindi sa kamay ng sinumang tao.
Kung saan ito humahantong — Walang sinumang pumigil sa kanya sa pagpapaabot ng mensahe, at walang sinumang pumatay sa kanya. Natupad ang pangako.
Qur'an 7:188 — Surah Al-A'raf, talata 188
“Sabihin mo: “Hindi ako nakapagdudulot para sa sarili ko ng pakinabang ni pinsala maliban sa niloob ni Allāh. Kung sakaling nangyaring ako ay nakaaalam sa nakalingid, talaga sanang nakapagparami ako ng kabutihan at hindi sumaling sa akin ang kasagwaan. Walang iba ako kundi isang mapagbabala [ng parusa] at isang mapagbalita ng nakagagalak [na gantimpala] para sa mga taong sumasampalataya [sa mensahe ko].””
Sinipi para sa
Kung propeta siya, bakit hindi siya binalaan ng Diyos bago niya kinain ang nilasong karne?
Ang tugon
Sa Qur'an ay sinasabi niya na wala siyang kapangyarihan sa pinsala sa kanyang sarili maliban sa niloob ni Allah (﷾), at na kung alam niya ang nakalingid, walang kasamaang sasaling sa kanya. Alam lamang ng isang propeta ang ipinapakita sa kanya ng Diyos (﷾), at nagsasalita ang Qur'an tungkol sa mga propetang pininsala at pinatay pa nga. Tinawag ng mga tao ng Khaybar na pagsubok ang lason: kung sinungaling siya, mawawala na siya sa kanila. Hindi siya nawala sa kanila. Nabuhay pa siya at tinapos ang kanyang misyon.
Kung saan ito humahantong — Hindi ginagawang huwad ang isang propeta ng pagkapinsala. Hindi nangyari ang inaasahan ng mga lumason, na mawala na siya sa kanila.
Mga pananaw
Mga Kristiyanong kritiko
Sa kanyang huling karamdaman ay sinabi ng Propeta (ﷺ) na nararamdaman niya ang lason ng Khaybar na pumuputol sa kanyang aorta. Sinasabi nila na ito ang kamatayang ibinibigay ng Qur'an 69:46 sa isang manghuhuwad at ng Deuteronomio 18:20 sa isang huwad na propeta.
Sa kanyang huling karamdaman ay sinabi ng Propeta (ﷺ) na pakiramdam niya ay pinuputol ang kanyang aorta, ang dakilang arterya ng puso. Sinabi niya na ito ang lasong kinain niya sa Khaybar.
Pagtutol
Tinatanggap ng Islam ang ulat. Ngunit hindi ipinapakita ng sakit mula sa lason na pinutol siya ng Diyos (﷾). Nabuhay pa siya nang mga apat na taon, at ipinahayag ng Qur'an na nabuo na ang relihiyon.
Sinasabi ng Qur'an 69:46 na puputulin ng Diyos ang arterya ng buhay ng isang sugong nag-imbento ng mga sabi-sabi. Kaya, sabi nila, ipinapakita ng mga salita ng Propeta (ﷺ) na naisagawa ang hatol.
Pagtutol
Ang talata ay isang kondisyon tungkol sa isang manghuhuwad na pinipigilan ng Diyos (﷾) bago lumaganap ang kanyang kasinungalingan. Hindi pinigilan ang Propeta (ﷺ). Nabuhay pa siya nang mga apat na taon at nabuo ang Qur'an.
Sinasabi ng Deuteronomio 18:20 na mamamatay ang propetang nagsasalita ng salitang hindi iniutos ng Diyos.
Pagtutol
Sinasabi nga ng talata ang “mamamatay”, ngunit namatay rin si Moises, kaya dapat mangahulugan ito ng higit pa sa pagkamatay balang araw. Binabasa ito ng Mishnah bilang hatol ng isang hukuman, at walang hukumang humatol sa Propeta (ﷺ) kailanman. Ang sariling pagsubok ni Moises ay isang hulang hindi natupad.
Ang pananaw ng Islam
Nabuhay ang Propeta Muhammad (ﷺ) nang apat na taon pagkatapos ng lason, binuo ang Qur'an at namatay sa bahay sa kanyang huling karamdaman. Walang talatang naglalarawan sa kanya.
Ang Qur'an 69:44-47 ay isang kondisyon tungkol sa isang manghuhuwad na pinuputol ng Diyos (﷾) bago lumaganap ang kanyang kasinungalingan. Nabuhay ang Propeta (ﷺ) upang makitang ipinahayag na buo ang relihiyon.
Sinabi ng mga tao ng Khaybar na ginamit nila ang lason bilang pagsubok. Kung propeta siya, hindi siya mapipinsala nito.
Kinausap ng Propeta (ﷺ) ang babaeng lumason sa kanya. Hindi kailanman, sabi niya, ibibigay sa kanya ni Allah (﷾) ang kapangyarihang patayin siya.
Namatay ang Propeta (ﷺ) sa bahay ni Aisha sa Medina, nakasandal sa dibdib nito.
Namamatay ang bawat propeta, kasama si Moises. At ibinibilang ng Mishnah ang huwad na propeta sa mga pinapapatay ng isang hukuman.
Sinabi ng Qur'an sa Propeta (ﷺ) na mamamatay siya, at binigkas ni Abu Bakr ang talatang iyon nang mamatay siya.
Maaaring patayin ang mga tunay na propeta. Sinabi ni Jesus na pinapatay ng Jerusalem ang mga propeta, at kinokondena ng Qur'an ang mga pumapatay sa mga propeta.
Ang sariling pagsubok ni Moises sa huwad na propeta ay isang hulang hindi nangyayari.
Hindi siya pinatay ng lason: namatay siya mga apat na taon pagkatapos sa kanyang huling karamdaman. Dahil nararamdaman pa rin niya noon ang sakit nito, itinuturing ng mga iskolar na Muslim na kamatayan ng martir ang kanyang kamatayan.