Kush ishte Profeti Muhamed (ﷺ)?

Tregon se Muhamedi (ﷺ) lindi në Mekë në Vitin e Elefantit, të cilin tradita myslimane e vendos rreth vitit 570 e.s.; se babai i tij Abdullahu vdiq para se ai të lindte dhe nëna e tij Amineja kur ai ishte gjashtë vjeç; se u rrit nga gjyshi i tij Abdul-Mutalibi dhe pastaj nga xhaxhai i tij Ebu Talibi; se bëri tregti për Hatixhen, një tregtare e nderuar e Mekës, dhe u martua me të kur ishte njëzet e pesë vjeç.

Transmeton se para misionit të tij Muhamedi (ﷺ) njihej ndër Kurejshët si el-Emin, i besueshmi. Kur fiset u grindën se kush duhej ta vinte përsëri në vend Gurin e Zi gjatë rindërtimit të Qabes, ata ranë dakord të pranonin gjykimin e burrit të parë që do të hynte, dhe ai ishte ai. Njerëzit e Mekës i linin sendet e tyre të çmuara në ruajtje te ai, dhe në Hixhret ai e la Aliun pas që t'ua kthente pronarëve.

“A nuk ishe jetim e Ai të dha strehë? A nuk të gjeti të paditur (për Islamin) e të udhëzoi? A nuk ishe nevojtar e të bëri të mos ia kesh nevojën askujt?”

Aishja përshkruan shpalljen e parë. Në shpellën e Hirasë engjëlli i tha Profetit (ﷺ) të lexonte, dhe tri herë ai u përgjigj se nuk dinte të lexonte, para se t'i jepeshin ajetet e para të sures el-Alak. Hatixheja e çoi te kushëriri i saj Vereka ibn Neufel, një burrë i moshuar dhe i verbër që ishte bërë i krishterë dhe shkruante pjesë të Ungjillit me shkronja hebraike. Vereka tha se ky ishte engjëlli që Zoti ia kishte dërguar Musait, dhe pas pak ditësh vdiq.

“Lexo me emrin e Zotit tënd, i Cili krijoi (gjithçka), e krijoi njeriun nga një droçkë gjaku! Lexo! Zoti yt është Bujari më i madh, i Cili, me anë të penës ia mësoi, ia mësoi njeriut ato që nuk i dinte.”

Tregon persekutimin e myslimanëve në Mekë: bojkotin e Kurejshëve ndaj fisit të Profetit (ﷺ), vdekjen e gruas së tij, Hatixhes, dhe të xhaxhait e mbrojtësit të tij, Ebu Talibit, njëra pas tjetrës, dhe udhëtimin e tij në Taif, ku prijësit e refuzuan dhe, kur po largohej, i lëshuan pas turmën e qytetit.

Tregon shpërnguljen (Hixhretin) në Medinë pasi Kurejshët kurdisën vrasjen e Profetit (ﷺ), dhe udhëheqjen e tij të bashkësisë atje. Tregon gjithashtu kthimin e tij në Mekë në vitin 630 në krye të një ushtrie të madhe, e cila hyri me pak luftime, dhe faljen që u bëri Kurejshëve që e kishin luftuar për vite, me vetëm pak përjashtime të përmendura me emër.

Ibn Abbasi transmeton se Profeti (ﷺ) u nis nga Medina për në Mekë në Ramazan me dhjetë mijë burra, tetë vjet e gjysmë pas shpërnguljes së tij në Medinë.

Abdullahu (ibn Mesudi) transmeton se kur Profeti (ﷺ) hyri në Mekë ditën e çlirimit, rreth Qabes qëndronin 360 idhuj. Ai i goditi me një shkop që kishte në dorë, duke thënë se e vërteta erdhi dhe e kota as nuk do të fillojë përsëri, as nuk do të kthehet.

“Thuaj: “E vërteta erdhi, ndërsa e pavërteta u shkatërrua. Sigurisht, e pavërteta është e paracaktuar të zhduket”!”

“Sot jua përsosa fenë tuaj, e plotësova dhuntinë Time ndaj jush dhe zgjodha që Islami të jetë feja juaj.”

Një burrë hebre i tha Omer ibn el-Hattabit se po t'u kishte zbritur hebrenjve ajeti ‘Sot jua përsosa fenë tuaj’, ata do ta kishin mbajtur atë ditë si festë. Omeri u përgjigj se myslimanët e dinë saktësisht kur dhe ku zbriti: një të premte, ndërsa Profeti (ﷺ) qëndronte në Arafat gjatë haxhit.

Ebu Hurejra transmeton se Xhibrili e rishikonte Kuranin me Profetin (ﷺ) një herë çdo vit, dhe dy herë në vitin kur ai vdiq.

Aishja transmeton se Profeti (ﷺ) vdiq në moshën gjashtëdhjetë e tre vjeç.

Aishja i tha nipit të saj Urves se mund të kalonin tre hëna të reja, dy muaj, pa u ndezur zjarr për gatim në shtëpitë e Profetit (ﷺ). Ata jetonin me hurma dhe ujë, dhe me pak qumësht që ua dërgonin fqinjët ensarë.

Sehl ibn Sa'di transmeton se nga koha kur Allahu e dërgoi Profetin (ﷺ) si të dërguar e deri sa e mori, Profeti nuk pa kurrë bukë prej mielli të bardhë të imët, madje as sitë; ata hanin elb, duke ia fryrë lëvozhgat.

Aishja transmeton se familja e Muhamedit (ﷺ) nuk u ngop kurrë me bukë elbi dy ditë rresht, derisa vdiq Profeti.

Aishja transmeton se dysheku i Profetit (ﷺ) ishte një këllëf lëkure i mbushur me fije palme.

El-Esvedi e pyeti Aishen se çfarë bënte Profeti (ﷺ) në shtëpi. Ajo tha se ai merrej me shërbimin e familjes së tij, dhe kur vinte koha e namazit dilte të falej.

El-Bera transmeton se ditën e Aleatëve ai e pa Profetin (ﷺ) duke mbartur dhé, me pluhurin që i mbulonte barkun, ndërsa gërmohej hendeku.

Xhabiri transmeton se Profeti (ﷺ), kur ishte i sëmurë, e udhëhoqi namazin ulur, dhe njerëzit pas tij qëndronin në këmbë. Ai u bëri shenjë të uleshin, dhe pastaj u tha se gati sa bënë atë që bëjnë persianët dhe romakët, të cilët qëndrojnë para mbretërve të tyre ndërsa mbretërit ulen, dhe se nuk duhet ta bëjnë.

Aishja transmeton se kur vdiq Profeti (ﷺ), parzmorja e tij ishte e zotëruar nga një hebre si garanci për tridhjetë masa elbi.

Amr ibn el-Harithi transmeton se kur vdiq Profeti (ﷺ) nuk la as para, as rob, as asgjë tjetër, përveç mushkës së tij të bardhë, armëve të tij dhe një cope toke që e kishte dhënë si sadaka.

Tregon se Kurejshët e dërguan Utbe ibn Rebiun te Profeti (ﷺ) me një ofertë: nëse donte pasuri, do ta bënin më të pasurin prej tyre; nëse donte nder, do ta bënin prijësin e tyre; nëse donte mbretëri, do ta bënin mbretin e tyre; nëse e kishte zënë ndonjë shpirt, do të paguanin për shërimin e tij. Profeti e dëgjoi deri në fund, pastaj recitoi fillimin e sures Fussilet. Utbeja u kthye dhe u tha Kurejshëve se kishte dëgjuar fjalë që nuk ngjanin as me poezi, as me magji, as me fall, dhe i këshilloi ta linin të qetë.

Aishja e pyeti Profetin (ﷺ) nëse kishte njohur ndonjë ditë më të vështirë se Uhudi. Ai përmendi ditën kur ia paraqiti thirrjen e tij Ibn Abd Jalilit, një prijësi të Taifit, dhe u refuzua. Ndërsa largohej i pikëlluar, erdhi Xhibrili me Engjëllin e Maleve, i cili ofroi t'i rrëzonte dy malet e mëdha mbi ata që e kishin refuzuar. Profeti nuk pranoi dhe tha se shpresonte që pasardhësit e tyre do ta adhuronin vetëm Allahun.

“Ne të kemi dërguar ty (o Muhamed) vetëm si sjellës të lajmit të mirë dhe paralajmërues për të gjithë njerëzimin, por shumica e njerëzve nuk dinë.”

“Dhe Ne nuk të kemi dërguar ty (o Muhamed), veçse si mëshirë për botët.”

“Pastaj ty të shpallëm: “Paso me sinqeritet fenë e Ibrahimit, që nuk ka qenë prej idhujtarëve”.”

“se ti je me virtyte madhore.”

“Në të Dërguarin e Allahut ka një shembull të mrekullueshëm për atë, që shpreson tek Allahu dhe Dita e Fundit dhe e përmend shumë Allahun.”

“Thuaj: “Unë jam vetëm një vdekatar si ju, që më është shpallur se Zoti juaj është një Zot i Vetëm. Kështu, kush shpreson takimin me Zotin e vet, le të bëjë vepra të mira dhe të mos i shoqërojë askënd në adhurim Zotit të vet!””

Omeri transmeton se e dëgjoi Profetin (ﷺ) të thoshte: mos më lavdëroni tepër, siç e lavdëruan tepër të krishterët birin e Merjemes; unë jam vetëm një rob, prandaj më quani robi i Allahut dhe i Dërguari i Tij.

“Muhamedi nuk është babai i askujt prej burrave tuaj, por është i Dërguari i Allahut dhe vula e profetëve; Allahu është i Gjithëdijshëm për çdo gjë.”

Një histori rrëfimtare e pushtimeve të hershme myslimane. I ndjek ato në perëndim përmes Afrikës së Veriut deri në Spanjë, nga viti 711, dhe në lindje deri në Azinë Qendrore dhe Sind, kështu që brenda një shekulli pas vdekjes së Profetit (ﷺ) sundimi mysliman shtrihej nga Spanja deri në Azinë Qendrore dhe luginën e Indit.

Një biografi nga një historian i krishterë i Islamit në Universitetin e Edinburgut. Watt argumenton se gatishmëria e Muhamedit (ﷺ) për të vuajtur përndjekje për bindjet e tij, karakteri i lartë moral i njerëzve që besuan në të dhe madhështia e asaj që arriti, të gjitha flasin për ndershmërinë e tij themelore.